மாயா- கதை திரி

Shenba

Administrator
Staff member
Dec 31, 2018
196
437
63
அத்தியாயம் - 21

நாட்கள் விரைந்து சென்றன.

இந்தியா வந்து சென்ற யுவன், முடிந்த போதெல்லாம் விஸ்வநாதனுடன் போனில் பேசினான். விஸ்வநாதனும், மனத்திலிருந்த வேதனைகளை பகிர்ந்து கொள்ள முடிந்ததால், அவரது உடல் நிலையில் ஓரளவு முன்னேற்றமும் ஏற்பட்டிருந்தது.

யுவன் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றிருந்த மனவருத்தம், சத்ய பிரகாஷின் வீட்டில் சிறு மனக்கசப்பை ஏற்படுத்தியிருந்த போதும், விரைவாகவே அதிலிருந்து வெளிவந்திருந்தனர். ஸ்பீச் தெரஃபி மூலமாக, மனுவும் ஓரளவு பேசத் துவங்கியிருந்தான். வார்த்தைகள் தெளிவாக இல்லாத போதும், மகன் பேச ஆரம்பித்திருப்பதே அனைவருக்கும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

அவ்வப்போது மாயாவின் நினைவு தனக்குள் எழுந்த போதும், பவித்ராவின் அன்பாலும், புரிதலாலும் அவனால் எளிதாக அவற்றிலிருந்து வெளிவர முடிந்தது. தனக்குக் கொடுக்கும் முன்னுரிமையை விட, குழந்தையிடம் அவள் கொண்டிருந்த அக்கரையே அவனை அவள்பால் பெருமளவு ஈர்க்கக் காரணமாக இருந்தது.

இந்த நிலையில் சத்ய பிரகாஷ், பவித்ராவின் அன்பான இல்லறத்திற்குச் சாட்சியாக, பவித்ரா உண்டாகியிருந்தாள். மனோன்மணிக்குச் சொல்ல முடியாத அளவிற்கு மகிழ்ச்சி.

“மனு கண்ணா! உங்களுக்குத் தங்கச்சிப் பாப்பா வரப்போகுது. நீங்க பாப்பாவோட விளையாடலாம், பேசலாம்” என்று அவர் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, தனது முத்துப் பற்களைக் காட்டிச் சிரித்தான் மனு.

பவித்ராவிற்கு ஏழாம் மாதம். முக்கியமானவர்களை மட்டும் அழைத்து, வீட்டுடன் வளைகாப்பை நடத்தினான் சத்ய பிரகாஷ். பிறந்த வீடு என்ற சம்பிரதாயத்திற்காக, விஸ்வநாதனின் வீட்டில் மூன்று நாட்கள் தங்கியிருந்தாள். நான்காம் நாளே, மனோன்மணி அவளை வீட்டுக்கு அழைத்துச் செல்வதாகக் கூறினார்.

“ஏன் சம்மந்திம்மா! இன்னும் மூணு மாசம் தானே. குழந்தை பிறந்ததும் வீட்டுக்குக் கூட்டிக்கோங்களேன்” என்றார் விஸ்வநாதன்.

“புரியுதுங்கண்ணா! இருந்தாலும், நம்ம வீட்லன்னா அவளோட விருப்பத்துக்கு இருந்துக்க முடியும். தூங்குவா. தூக்கம் வரலன்னா உலாத்திட்டு இருப்பா. சத்யாவும், இவங்க ரெண்டு பேரும் இல்லாம சிரமப்படுறான். நேரமே போகமாட்டேன்னுதுன்னு புலம்பறான். அதோட, ஏழு மாசம் முடிஞ்சிடுச்சி. இந்த நேரத்துல பொம்பளைங்க யாராவது கூட இருக்கறது நல்லது” என்றார் நாசூக்காக.

அவர் எதற்கோ தயங்குகிறார் என்று புரிய, அவர்கள் விருப்பப்படி செய்யும்படி விஸ்வநாதனும் கூறிவிடவே, அன்றே தங்கள் வீட்டிற்கு மருமகளை அழைத்து வந்துவிட்டார்.

வீட்டிற்கு வந்தவுடன், “பாவம் அத்தை அப்பா! அவரோட முகமே வாடிப்போச்சு. காலைல கூட, நீ இங்கேயே இரு. மாமா சந்தோஷப்படுவாங்கன்னு அத்தான் சொன்னாங்க” என்றாள்.

“இருக்கலாம். ஆனா, அதெல்லாம் சரிவராது. முன்ன நீ தனி ஆள். இப்போ, உங்களுக்குன்னு ஒரு வாரிசு வரப்போகுது. ஆயிரம் இருந்தாலும், மாயா அவரோட பொண்ணு. இதுக்கு மேல உனக்குச் சொல்லணும்ன்னு இல்ல” என்றவர் மௌனமாக, பவித்ரா எதுவும் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தாள்.

கணவன் வந்ததும் அனைத்தயும் கொட்டித் தீர்த்தவள், “அத்தை ஏன் இப்படி மாறினாங்கன்னு தெரியலத்தான். எனக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருந்தது. அப்பா அப்படியா என்னை நடத்தறாங்க?” என்று புலம்பினாள்.

சற்றுநேரம் அமைதியாக இருந்தவன், “சரி விடு. வயசானா, கண்டதையும் யோசிக்கத் தோணும்” என்று இலகுவாகச் சொன்னபோதும், அவனாலும் அதை ஜீரணிக்க முடியவில்லை.

அன்னையிடம் கேட்டாலும், தனக்கு ஏதாவது ஒரு பதிலை வைத்திருப்பார் என்று எண்ணிக்கொண்டு தனது வேலைகளைக் கவனிக்கலானாள்.

அந்த வாரத்தில் ஒரு நாள் சத்யன், தனது மாமனாரைக் காண வீட்டிற்குச் சென்றான்.

ஸ்டோர் ரூமிலிருந்த பழைய தேக்குமரத் தொட்டில் தோட்டத்தில் பிரித்துப் போட்டப்பட்டிருக்க, “இந்தத் தொட்டில் எங்க அப்பாவுக்காக, எங்க தாத்தா செய்தது. எங்கப்பா, நான், என் மகள், என் பெரிய பேரன் எல்லோரும் இதில் படுத்துத் தான் தாலாட்டு கேட்டோம். இப்போ, என் சின்னப் பொண்ணோட வாரிசு வரப்போகுது. அதுக்குத் தான் எடுத்துவரச் சொன்னேன்” என்று தச்சரிடம் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்.

மாமனாரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட சத்யனுக்கு, அவர் மீதான மதிப்பும், மரியாதையும் பன்மடங்காக பெருகியது.

‘தனது அன்னையின் தேவையில்லாத சந்தேகம், ஒரு நல்ல மனிதரை எப்படி நோகடித்திருக்கும்’ என்று நினைத்தவனுக்கு வேதனையாக இருந்தது.

மாப்பிள்ளையையும், பேரனையும் கண்டதும் மகிழ்ந்து போன விஸ்வநாதன், மீண்டும் அந்தத் தொட்டிலின் அருமை பெருமைகளைச் சொல்ல, சத்யன் குறுஞ்சிரிப்புடன் அனைத்தையும் கேட்டுக் கொண்டான்.

மாலையில் தொட்டிலைப் பூட்டியதும், தனது பேரனை அதில் உட்கார வைத்து ஆட்டிவிட, முதலில் பயந்தாலும், அதை இரசித்துச் சிரிக்க ஆரம்பித்தப் பேரனை கண்குளிர பார்த்தார்.

“இதையெல்லாம் பார்த்துச் சந்தோஷப்பட, உன் அம்மா இல்லடா கண்ணா!” என்றவரது கண்கள் சட்டெனக் கண்ணீரைப் பொழிந்தன.

அவர் சொன்னது அந்த மழலைக்குப் புரிந்ததோ என்னவோ, “தா..ட்.டா உகூம்” என்று அவரது கண்களைத் துடைத்துவிட, மகளின் நினைவில் பேரனை அணைத்துக் கொண்டு மௌனமாக அழுதார்.

****************​

கர்நாடக மாநிலம் ஹாவேரி, அரசு பொது மருத்துவமனை.

ஆழ்ந்த சோகத்துடன் வராண்டாவில் ஒடுங்கிய தேகத்துடன் அமர்ந்திருந்த நடுத்தர வயது தம்பதிகள், ஐசியூவிலிருந்து வந்த டாக்டரைக் கண்டதும் வேகமாக அவரை நோக்கி ஓடினர்.

“எங்க பொண்ணு எப்படி இருக்கா டாக்டர்?” என்று கன்னடத்தில் விசாரித்தனர்.

“அது உங்க பொண்ணா?” என்று சந்தேகத்துடன் கேட்ட டாக்டரிடம் ஆம் என்றனர்.

நம்ப முடியாத பார்வையுடன், “பேரென்ன? எப்போலயிருந்து கோமால இருக்காங்க?” என்று விசாரித்தார்.

“காவேரிங்க. கொஞ்ச வருஷத்துக்கு முன்ன, ஒரு ஆக்ஸிடெண்ட்ல அப்படி ஆகிப்போச்சுங்க. ஆனா, ஆறேழு மாசத்துல நிதானத்துக்கு வந்துடுச்சி. இருந்தாலும், பழசெல்லாம் மறந்துருச்சிங்க. ரெண்டு நாளைக்கு முன்ன தண்ணி எடுத்துட்டு வரப் போனப் பொண்ணு பாறை வழுக்கிக் கீழே விழுந்து தலைல அடிபட்டுடுச்சி” என்றவரை மேலிருந்து கீழ்வரை பார்த்தார் அந்த மருத்துவர்.

“எங்க பொண்ணு எப்படிங்க இருக்கு?” என்று கேட்ட அந்தப் பெண்மணியின் கண்கள் கலங்கியிருந்தன.

“இத்தனை வருஷமா எந்த ட்ரீட்மெண்டும் கொடுக்காம, உங்க குக் கிராமத்திலேயே கை வைத்தியம் பார்த்து வச்சிருந்திருக்கீங்க. பார்ப்போம். நினைவு வந்ததும் சொல்றோம்” என்றார் அவர்.

தனது அறைக்கு வந்த மருத்துவர், யோசனையுடன் அமர்ந்துவிட்டார். அந்தப் பெண்ணை எங்கோ பார்த்த நினைவு. ஆனால், எங்கே என்று நினைவில் வரவில்லை. தனது ஜுனியரை அழைத்தவர், அந்தப் பெண்ணை எப்போதும் கண்காணிக்க, எப்போதும் இருக்கும்படி ஒரு செவிலியை வைக்கவும் உத்தரவிட்டார். அவளுக்கு நினைவு வந்தவுடன், எந்நேரமாக இருந்தாலும் தன்னை அழைக்க வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்குக் கிளம்பினார்.

ஐ.சி.யூவின் அரையிருட்டில், நைந்த தேகத்துடன் தலையிலும், கையிலும் கட்டுடணும் படுத்திருந்த காவேரியின் கண்களில் சிறு அலைப்புறுதல். கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்த வண்ணமே இருந்தன. அவளுக்காக அனுமதிக்கப்பட்டிருந்த செவிலி உள்ளே வந்து அவளைப் பார்த்தார்.

மெலிந்த தேகமும், கண்களைச் சுற்றிலும் கருவளையமுமாக அவளைக் காணவே அவருக்குப் பாவமாக இருந்தது. கண்களில் வழிந்த கண்ணீரை பஞ்சால் துடைத்துவிட்டார்.

அவளைக் கொண்டு வந்து சேர்க்கும்போது, ஏதோ பேசுவதைப் போல உதட்டை அசைத்தவளை அவரும் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். தொலைந்து போன நினைவுகளை மீட்க போராடிக் கொண்டிருக்கிறாள் என்று அவரது அனுபவ அறிவு சொன்னது. அருகிலிருந்த இருக்கையை இழுத்துப் போட்டு அமர்ந்தார்.

ஒரு மணி நேரம் சென்றிருக்கும், அமர்ந்த நிலையிலேயே தூங்கியிருந்த செவிலி இடைவிடாமல் ஒலித்த சப்தத்தில் விழித்தெழுந்தார். படுக்கையில் இருந்த அந்தப் பெண்ணின் உடல் வலியில் துடிப்பதைப் போல வெட்டியது.

ஜுனியர் டாக்டரை அழைத்து வர, அங்கே துரிதமாக அவளுக்கு மருத்துவ உதவி செய்யப்பட்டது. தலைமை மருத்துவருக்கு தகவல் கொடுக்கப்பட, அவர் உடனே கிளம்பி வருவதாகச் சொன்னார்.

மருந்துகளின் உதவியால் அவள் உறங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், அது அரைகுறையான உறக்கம். அலைப்புறுதலும் அவள் தலையை அப்படியும் இப்படியுமாக அசைத்தாள். தலை வலித்ததோ என்னவோ, வேதனையில் முகத்தைச் சுளித்தாள்.

திடீரென மூடிய விழிகளிலிருந்து கண்ணீர் அருவியென பொழிந்தன. உதட்டைக் கூட்டி ஏதோ சொல்ல முயன்றாள். மருத்துவர்கள் நிதானமாகக் கவனிக்க, அவள் ஏதோ பெயரைச் சொல்வது புரிய, ஊன்றிக் கேட்டனர்.

“ம்ம்..ம..னு, சத்..ய..ன்..” என்று அவள் சொன்ன பெயர்கள் புரிய டாக்டர்கள் ஒருவரையொருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

சற்று நேரத்தில் அவள் மீண்டும் மயக்கத்திற்குச் செல்ல, புலம்பலும், முகச் சிணுங்கலும் நின்று போயிருந்தன. தலைமை மருத்துவர் வந்து பார்த்துவிட்டு, ஜுனியர்களிடம் பேசிவிட்டுச் சிறு ஏமாற்றத்துடன் தனது அறைக்குச் சென்றார்.

அறையில் காத்திருந்த மைத்துனனை அழைத்துக் கொண்டு வாசலை நோக்கி நடந்தார்.

“என்ன மச்சான் அவ்வளவு அவசரமா வந்தீங்க. அரை மணி நேரத்துல திரும்பிட்டீங்க” என்று கேட்டான் அவரது மைத்துனன்.

அந்தப் பெண்ணைப் பற்றிச் சுருக்கமாகச் சொன்னவர், “எனக்குப் பரிச்சையமான முகமா இருக்கு. ஆனா, யாருன்னு தெரியல” என்றவர், “ஏதோ மனு, சத்யன்னு பேரை முனகியிருக்கா… நாம வர்றதுக்குள்ள திரும்ப மயக்கத்துல போய்ட்டா” என்றபடி கார் வரை நடந்தவர் உடன் வந்த மைத்துனனைக் காணாமல் திரும்பிப் பார்த்தார்.

திகைத்தப் பார்வையும், தவித்த மனமுமாக நான்கடி பின்னால் நின்றிருந்தவனை, “என்னாச்சு அவினாஷ்?” என்றார்.

“நா..ன் அந்தப் பொண்ணைப் பார்க்க முடியுமா? ப்ளீஸ்!” என்றவனைப் புரியாமல் பார்க்க, “ப்ளீஸ் மச்சான்!” என்றவனை, மீண்டும் ஐசியூவிற்கு அழைத்துச் சென்றார்.

தடதடத்த இதயத்துடன், கடவுளே இது அவளாக இருக்கக்கூடாது என்று வேண்டிக் கொண்டவனின் இதயம் படபடவெனத் துடித்தது. வேகமாகச் சென்று அவளைப் பார்த்த அவினாஷ், ஓய்ந்து போனவனாக அங்கிருந்த இருக்கையில் பொத்தென அமர்ந்தான்.

“அவினாஷ்! யார் இந்தப் பொண்ணு? உங்களுக்கு அவளைத் தெரியுமா?” என்று பதட்டமும், ஆர்வமுமாக விசாரித்தார்.

ஆம் என்று தலையசைத்தவன், “ம்ம்.. மா..யா… மாயா சத்ய பிரகாஷ்!” என்றான் கலவரம் மிகுந்தக் குரலில்.
 

Shenba

Administrator
Staff member
Dec 31, 2018
196
437
63
அத்தியாயம் - 22



"பசும்பொன் விளக்கு வைத்து, பஞ்சு திரி போட்டு, குளம் போல எண்ணெய் விட்டு கோலமுடன் ஏற்றி வைத்தேன்" திருவிளக்கு தோத்திரத்தில் சொன்னவற்றை குறைவில்லாமல் செய்திருந்தவளை தொலைபேசி அழைத்தது.

இருகரம் குவித்து கண்களை மூடி சொல்லிக்கொண்டிருந்தவள், இடைவிடாது ஒலித்த தொலைபேசியின் தொல்லை தாங்காமல், ஸ்லோகத்தை பாதியில் நிறுத்திவிட்டு வந்தாள். காலர் ஐடியில் தெரிந்த எண்ணைப் பார்த்ததும், முகத்தில் தெரிந்த சுணக்கம் மறைந்து புன்னகை தோன்றியது.

ரிசீவரை காதுக்குக் கொடுத்தவள், "எப்படிப்பா இருக்கீங்க? உங்க ஃப்ரெண்ட் யாருக்கோ பிரச்சனைன்னு சொன்னீங்களே? இப்போ எப்படி இருக்காங்க?" என்று அன்புடன் வினவினாள் பவித்ரா.

"ம்ம், பரவாயில்லம்மா. மாப்பிள்ளை இருந்தா, கூப்பிடும்மா. அவரோட போனுக்கு ட்ரை பண்ணா ஸ்விட்ச் ஆஃப் என்று வருது" என்றவரின் குரல் படபடப்புடன் ஒலித்தது.


அவர் குரலில் தெரிந்த பதற்றம், ஏதோ சரியில்லை என உணர்த்தியது.

"ஏதாவது பிரச்சனையாப்பா? உங்க உடம்புக்கு ஒன்றுமில்லையே..." என்று தவிப்புடன் கேட்டாள்.

"அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்லம்மா! மாப்பிள்ளை...” என்றார்.

"இன்னைக்கு லேபர்ஸ் மீட்டிங் இருக்கேப்பா... மறந்துட்டீங்களா? என்று கேட்டாள்.

“ஆமாம்மா. மாப்பிள்ளை வந்ததும் மறக்காம எனக்குப் பேசச் சொல்லும்மா" என்றவர் போனை வைத்தார்.

அவளுக்கு, ‘ஏதோ சரியில்லை’ என்று விளங்கியது. எப்போதும், அனைவரையும் விசாரித்துவிட்டுப் போனிலேயே பேரனுடன் கொஞ்சிக் குலவிவிட்டு மனமில்லாமல் போனை வைப்பவர், இன்று ஏதோ அவசரத்துடனேயே இருப்பது போலத் தோன்றியது. இரவு உணவும் சரியாக இறங்கவில்லை.

"என்ன பவித்ரா ஒருமாதிரி இருக்க?" என்ற அத்தைக்கும் மழுப்பலாக பதிலளித்துவிட்டு அறைக்கு வந்தாள்.

மகனை உறங்க வைத்துவிட்டு அருகில் படுத்தவளை, இனம்புரியா பயம் சூழ்ந்திருந்தது. கண்களை மூடி உறங்க முயன்றவள் உறக்கத்திற்குச் செல்லும்போது ஏதோ ஒரு பயம் அவளை உறங்க விடாமல் செய்தது.

ஏசியையும் மீறி வியர்த்த நிலையில் எழுந்து அமர்ந்தவள், தண்ணீரை எடுத்துக் குடித்தாள். கணவனின் தோளில் சாயந்துகொள்ள ஏங்கிய மனத்தைக் கட்டுப்படுத்த இயலாமல் எழுந்தாள். அந்த அறைக்குள் இருப்பதே மூச்சு முட்டுவதைப் போலிருக்க, ஹாலுக்கு வந்தாள்.

ஹாலில் விடிவிளக்கு மட்டும் எரிந்து கொண்டிருந்தது. அவ்வளவு பெரிய வீட்டை அந்த இரவில் பார்ப்பது மனத்திற்குப் பயத்தைக் கொடுத்தது. மனத்தின் குழப்பம் அனைத்தையும் அச்சுறுத்தலாகவே பார்க்க வைத்தது.

மீண்டும் அறைக்கே வந்தவள், குழந்தையை அணைத்தபடி படுத்தாள். எப்படி உறங்கினாளென்று தெரியவில்லை. தண்ணீர் கொட்டும் சப்தம் கேட்டு விழித்தெழுந்தாள்.

குளியலறையில் விளக்கெறிவதைக் கண்டதும் சத்யன் வந்துவிட்டதை உணர்ந்து எழுந்தவளுக்கு அவனது நெஞ்சில் தலைசாய்த்துக் கதற வேண்டும் போலிருக்க, திடுக்கிட்டுப் போனாள். தனக்கு ஏன் இப்படி ஒரு எண்ணம்? ஏன் எனக்கு இப்படியெல்லாம் தோன்றுகிறது என்று புரியாமல் அமர்ந்திருந்தவள், இரு வலிய கரங்களால் வளைக்கப்பட்டாள்.

சட்டென நினைவிற்கு வந்தவள் கணவனின் முகத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.

“நான் வந்ததுக் கூடத் தெரியாம மகாராணியார் என்ன நினைப்புல உட்கார்ந்திருக்கீங்க?” என்று கேட்டுக்கொண்டே, அவளது நெற்றியில் முத்தமிட்டான்.

தன்னைஅணைத்தபடி அமர்ந்த கணவனின் நெஞ்சில் சாய்ந்தவளுக்கு நிம்மதியாக இருந்தது. ‘இது தனக்கான இடம். தனக்கான உரிமை என்று சம்மந்தமில்லாமல் மனத்தில் எழுந்த எண்ணங்களின் வெளிப்பாடு ஏன்?’ என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை.

“பவி! உடம்பை ஏதாவது செய்யுதா? ஏன் டல்லா இருக்க?” என்று கேட்டான்.

ஒன்றுமில்லை என்றவளுக்கு அழுகை வந்தது. அவனது கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு விம்மியவளை, மிரட்சியுடன் பார்த்தான்.

“என்னடி! உடம்பை ஏதாவது செய்யுதா? வாயைத் திறந்து சொன்னா தானே தெரியும்” என்று பாசத்தினால் விளைந்த கோபத்துடன் கேட்டபோதும், அவள் வாயைத் திறக்கவில்லை.

என்ன செய்வதெனப் புரியாமல், “இரு அம்மாவைக் கூப்பிடுறேன்” என்றவனை எழ விடாமல் கட்டிக்கொண்டாள்.

“பவித்ரா!” என்று சலிப்புடன் அழைத்தவன், அவளை ஆறுதல்படுத்த இறுக அணைத்தான்.

அவளது அழுகை நின்றதும் முகத்தை உயர்த்தினான்.

“என்னம்மா?” என்றவனிடம், ஒன்றுமில்லை என்பதைப் போலத் தலையை அசைத்தாள்.

“எனக்கு மண்டையைக் குடையுது பவி!” என்றவனைப் பார்க்கப் பாவமாக இருக்க, கண்களைத் துடைத்துச் சமாதானமாகி நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள்.

அவனது கரத்தை எடுத்து முத்தமிட்டவள், “என்னை விட்டுட்டுப் போயிடமாட்டீங்களே அத்தான்” என்றவளை குழப்பத்துடன் பார்த்தான்.

அவளது முகத்தை இருகைகளாலும் தாங்கியவன், “எது கேட்கறதுனாலும் நேரா கேளு. உன்னை விட்டுட்டு, நான் எங்கே போகப் போறேன்? ஏன் இந்தப் பயம்? யாராவது ஏதாவது சொன்னாங்களா? நீ ஓபனா சொன்னாதான், என்னால அதுக்குப் பதில் சொல்ல முடியும்” என்றான் அழுத்தமாக.

“யாரும் எதுவும் சொல்லல. எனக்குத் தான் என்னவோ நடக்கப் போகுதுன்னு பயமா இருக்கு” என்றவள் பதிலைக் கேட்டுப் புன்னகைக்க, “எந்தக் காரணத்துக்காகவும் என்னை விட்டுட்டுப் போகமாட்டேன்னு சத்தியம் பண்ணுங்க” என்றவள், அவனது கண்களுக்குப் பிடிவாதக்காரக் குழந்தையாகத் தெரிந்தாள்.

சிரித்துக்கொண்டே, “நீயே, என்னை விட்டுப் போன்னு சொன்னாலும், உன்னை விட்டுட்டுப் போக மாட்டேன்” என்றவனது முகத்தில் கணக்கில்லாமல் முத்தமிட்டாள்.

புன்னகையுடன் அவளது செயலுக்கு எதிர்வினையாற்றியவன், இரவு முழுவதும் தனது கையணைப்பிலேயே அவளை வைத்துக்கொண்டான்.

விடிந்தும் விடியாத அந்த அதிகாலை நேரத்தில் அவனது மொபைல் விடாமல் ஒலித்தது.

ஆழ்ந்து உறங்கிக்கொண்டிருந்தவன், யார் இந்த நேரத்தில் எனப் புரியாமல் திட்டிக்கொண்டே போனை எடுத்தான்.

மாமனாரின் எண்ணைப் பார்த்ததும் சற்று ஆசுவாசமானவன், “சொல்லுங்க மாமா” என்றான்.

“மாப்பிள்ளை, நேத்து மதியத்துலயிருந்து உங்களுக்கு ட்ரை பண்றேன். பவித்ரா சொல்லலையா?” என்று கேட்டார்.

திரும்பி மனைவியைப் பார்த்தவன், “நைட் ரொம்ப லேட்டா தான் வந்தேன். பரித்ராவும் தூங்கிட்டு இருந்தா” என்றான் சமாளிப்பாக.

“ஓஹ்!” என்று சுரத்தே இல்லாமல் சொன்னவர், “நீங்க உடனே கிளம்பி ஹாவேரி வாங்க. அவசரம். போன்ல என்னால எதுவும் சொல்ல முடியாது. உங்களுக்கு டிக்கெட் நானே போட்டுட்டேன். உங்க மெயில்ல இருக்கும். எட்டு மணிக்கு உங்களுக்குப் ப்ளைட். ஏர்போர்ட்ல நான் பிக் அப் பண்ணிக்கிறேன்” என்றார்.

யாருக்கு என்ன? நான் ஏன் வரவேண்டும் என்று ஆயிரம் கேள்விகள் மனத்தில் உதித்தாலும், அவரது வார்த்தைகளில் இருந்த அவசரம், அவரிடம் எந்தக் கேள்வியையும் கேட்க விடவில்லை.

“சரிங்க மாமா! நான் வரேன்” என்றவன் போனை வைத்தான்.

குழப்பமாக இருந்தது. மணி ஐந்து ஆகியிருந்தது. மூன்றே மணிநேர உறக்கம், அவனது உடலை சோர்வுரச் செய்திருந்தது. ஓய்வு கேட்டுக் கெஞ்சிய விழிகளுக்கு இரக்கமில்லாமல் மறுத்து குளியலறைக்குள் புகுந்தான். மனத்தின் ஓரம் ஏதோ விபரீதம் என்று மட்டும் உணர்த்திக் கொண்டே இருந்தது.

பவித்ரா எழுந்த போது அவனது ட்ராவல் பேக் தயாராக இருந்தது. குளித்து உடை மாற்றிக் கொண்டிருந்தவனை மருட்சியுடன் பார்த்தாள்.

நடந்ததை அவன் சுருக்கமாகச் சொல்ல, அப்போதுதான் விஸ்வநாதன் போன் செய்ததைச் சொல்லாமல் விட்டது அவளுக்கு நினைவு வந்தது. அவனிடம் மெல்ல விஷயத்தைச் சொன்னாள்.

“ஒண்ணும் இருக்காது. நீ அந்த செக் புக்கை எடுத்து என் ட்ராவல் பேக்ல வச்சிடு. டிஃபன் லைட்டா இருந்தா போதும்” என்றான்.

“ம்ம்” என்று நகர்ந்தவளை அருகில் இழுத்தவன், “நீ இவ்வளவு வருத்தப்படும் அளவுக்கு எதுவும் இருக்காது. தைரியமா இரு. போய் என்ன விஷயம்ன்னு தெரிஞ்சிகிட்டு உனக்குப் பேசறேன்” என்றவன் அவளை இறுக அணைக்க, தவித்த மனத்துடன் அவனது கரங்களில் சிக்குண்டு கிடந்தாள்.



அத்தியாயம் - 23

மாமனாரின் அழைப்பை ஏற்று ஹாவேரி விமான நிலையத்திலிருந்து வெளியே வந்த சத்ய பிரகாஷ், அவினாஷைக் கண்டதும், “டேய்! நீ எங்கே இந்தப் பக்கம்?” என்று விசாரித்தான்.

“என் வைஃபோட கசின் பிரதர் இங்கே தான் டாக்டரா இருக்கார். அவர் வீட்டுக்கு வந்தேன்” என்றான்.

“ஓஹ்! யாரையாவது ரிசீவ் பண்ண வந்திருக்கியா?” என்று கேட்டான்.

மேலும் கீழுமாகத் தலையை அசைத்தவன், “போலாமா?” என்று கேட்க, குழப்பத்துடன் நண்பனைப் பார்த்தான் சத்யன்.

“நீ…” என்றவனை இடைமறித்து, “பத்து நிமிஷத்துல ஹாஸ்பிட்டலுக்குப் போயிடலாம். அங்கே போனா உனக்கே தெரியும்” என்றதும், மாமனாருக்குத் தான் ஏதோ என்று எண்ணிக் கவலை கொண்டான்.

“மாமாவுக்கு என்ன?” என்றவனுக்குப் பதில் சொல்லாமல் காரைக் கிளப்பினான்.

“ஏன் மாத்தி மாத்தி என் தலையை உருட்டறதுலயே இருக்கீங்க? என்னன்னு சொல்லுடா” என்றான் கோபத்துடன்.

“சொல்ற தைரியம் எனக்கில்ல சத்யா” என்றவன் வேகமாகக் காரைச் செலுத்தினான்.

ஐ.சி.யு வை நெருங்க நெருங்க சத்யனின் இதயம் வேகமாகத் துடிக்கத் துவங்கியது. ஆனால், அவன் எண்ணி வந்ததைப் போல இல்லாமல் வராண்டாவில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தார் விஸ்வநாதன்.

அவரைக் கண்டதும் ஆசுவாசம் அடைந்தாலும், யாருக்கு என்ன என்ற கேள்விக்கு விடை கிடைக்காமல் தவிப்பாக இருந்தது. அவனைக் கண்டதும் எழுந்து நின்ற விஸ்வநாதனின் முகம் சோர்வும், குழப்பமுமாக இருந்தது.

“மாமா!” என்றவனை, “உள்ளே போய்ப் பாருங்க” என்றார்.

அவன் எதுவும் புரியாமல், ‘யாரை நான் போய்ப் பார்க்க வேண்டும்?’ என்ற யோசனையுடன் அந்த அறைக்குள் நுழைந்தான். வெளிச்சத்திலிருந்து வந்தவனுக்கு அந்த அரையிருட்டு பழக, சில நொடிகள் தேவைப்பட்டன.

நலிந்த தேகமும், பொலிவிழந்த தோற்றமுமாக படுத்திருந்த மாயாவை கண்டதும் அதிர்ச்சியின் உச்சிக்கே சென்றான். தான் காண்பது கனவல்லவே! என்று ஒரு முறைக்கு இருமுறை கண்களைத் திறந்து பார்த்தான்.

தனது வாழ்க்கையை நந்தவனமாக்கிய தேவதையே தான். அவளே தான். நிஜம்! அவள் நிஜம்! நடந்துகொண்டிருக்கும் அத்தனையும் நிஜம் என்று புரிய, அவனுக்குச் சப்தமிட்டுச் சிரிக்க வேண்டும் போலிருந்தது. அவளை அணைத்துக் கொண்டு அழ வேண்டும் என்ற வேகம் உருவானது.

சட்டென மண்டியிட்டு அவளருகில் அமர்ந்தவன் அவளது கரத்தைப் பற்றிக் கொண்டான். ‘மாயா! மாயா!’ என்று உருகிய இதயத்துடன் மெலிந்திருந்த அவளது கரத்தில் முத்தமிட்டான். கலங்கிய விழிகளுடன் அவளது கரத்தைப் பார்த்தான். பூப்போன்று மெத்தென்றிருக்கும் அவளது விரல்கள் காப்பேறி வறண்டிருந்தன.

‘நீயில்லாமல் நான் பட்ட அவதியைத் தானே நீயும் பட்டிருப்ப. எப்படி மாயா என்னை விட்டு இருக்க முடிஞ்சது? இத்தனை நாளா நீ இருக்கேன்னு தெரியாம நான் தவிச்சது எனக்குத்தான்டி தெரியும்’ என்று மனத்திற்குள் கதறியவன், “என்னைத் தேடி வர உனக்கு இவ்வளவு காலமாடி? நீ இல்லாம, என்னவெல்லாம் நடந்து போச்சுன்னு தெரியுமா உனக்கு? உன் இடத்துக்கு இன்னொருத்தி வந்துட்டா. இப்போ அவளுக்கு நான் என்ன சமாதானம் சொல்வேன்? உனக்கு என்ன பதில் சொல்வேன்?” என்று வேதனையில் புலம்பினான்.

இந்தப் பூமி இரண்டாகப் பிளந்து தன்னை விழுங்கிவிடாதா? வரப்போகும் காலங்களில் என்னென்ன பிரச்சனைகளை எதிர்கொள்ள வேண்டுமோ என்ற பயம் அவனது கண்களில் தெரிந்தது.

இருதலைக் கொள்ளியாகத் தவித்தவனை, வேதனையுடன் பார்த்தார் விஸ்வநாதன்.

“மாப்பிள்ளை, அவள் தூங்கட்டும். நீங்க வாங்க” என்று அவனை வெளியே அழைத்து வந்தார்.

வராண்டாவில் இருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவனுக்கு, எதிர்காலம் கேள்விக்குறியாக நின்றது. அடுத்து என்ன என்று அவனால் யோசிக்கக் கூட முடியவில்லை.

அவனருகில் அமர்ந்த விஸ்வநாதன், அவனது தோளைத் தட்டிக் கொடுத்தார்.

“இதை நான் கொஞ்சங்கூட எதிர்பார்க்கல மாப்பிள்ளை” என்றவரை முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தான். அந்தப் பார்வையில், ஆயிரம் ஆயிரம் கேள்விகள் ஒளிந்திருந்தன.

“மாப்பிள்ளை எதுக்கும் வருத்தப்படாதீங்க. சமாளிக்கலாம்” என்றவர் மீது கோபமாக வந்தது.

“இந்தக் கல்யாணம் வேணாம். நானே வேற நல்ல மாப்பிள்ளையா பார்க்கறேன்னு எவ்வளவு தூரம் சொன்னேன். அம்மாவும், நீங்களும் பிடிவாதமா இருந்து கல்யாணத்தை முடிச்சீங்க. இப்போ மாயா திரும்பி வந்திருக்காளே! அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வேன்? பவித்ராவுக்கு என்ன சமாதானம் சொல்வேன்?

ரெண்டு பேரையும், எந்த முகத்தை வச்சிகிட்டுப் பார்ப்பேன். அவங்களோட பார்வையே, என்னைக் கேள்வி கேட்டுத் துளைக்காதா? ரெண்டு பெண்களோட வாழ்க்கையையும், பாழாக்கின பாவியா நிக்கிறேன். இப்..படி என்னை இக்கட்டுல நிற்க வச்சிட்டீங்களே” என்று ஆற்றாமையுடன் கூறியவனுக்கு, ஆறுதல் கூற யாரிடமும் வார்த்தைகள் இல்லை.

விஸ்வநாதன் மீண்டும் ஏதோ பேச முனைய, “ப்ளீஸ்! என்னைத் தனியா விடுங்க” என்று வெறுப்புடன் கூற, விஸ்வநாதன் எழுந்து சென்றார்.

தவிப்புடன், “சத்யா! என்னடா நீ?” என்ற அவினாஷ் அவரின் பின்னாலேயே சென்றான்.

மதியம் வரை அவன் யாரிடமும் பேசவில்லை. வீட்டிலிருந்து வந்த அழைப்பிற்குக் கூட, “முக்கியமான வேலைல இருக்கேன் பவித்ரா. பிறகு பேசுகிறேன். எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்க” என்றவன் மொத்தமாகப் போனை அணைத்து வைத்தான். தன்னை நினைத்தே அவனுக்குக் கேவலமாக இருந்தது.

‘உருகி உருகிக் காதலித்த என்னை, இரண்டே வருடங்களில் மறந்து உனக்கொரு வாழ்க்கையை அமைத்துக் கொண்டாயே என்று அவள் கேட்டால் என்ன சொல்வது?’ என்று மாயா தனது சட்டையைப் பிடித்து உலுக்குவதைப் போன்றே மீண்டும் மீண்டும் அவனது நினைவுக்கு வந்தது.

நேரம் ஆக ஆக, மெல்லத் தன்னிலைக்கு வந்தான்.

சாப்பிட அழைத்தவர்களிம், “பசியில்லை” என்று கூறிவிட்டான்.

“மாப்பிள்ளை! இந்த நிலைமையை யாரும் எதிர்பார்க்கல. என் பொண்ணு வந்துட்டான்னு சந்தோஷப்படறதா? இல்ல, அவளோட வாழ்க்கை என்ன ஆகுமோன்னு வருத்தப்படுறதான்னு எனக்குத் தெரியல. வயசான காலத்துல எனக்கு ஏன் இவ்வளவு போராட்டம்? உங்க நிலைமைக்கு நான்தானே காரணம். என்னை மன்னிச்சிடுங்க மாப்பிள்ளை” என்று கையெடுத்துக் கும்பிட்டார்.

“மாமா என்ன செய்றீங்க?” என்றபடி பதட்டத்துடன் அவரது கையைப் பற்றிக்கொண்டான். “குழப்பத்துல நான் பேசினதை பெரிசா எடுத்துக்காதீங்க. ப்ளீஸ்!” என்றவன், நீங்க முதல்ல சாப்பிடுங்க” என்று அவினாஷ் கொண்டு வந்திருந்த உணவை அவருக்குப் பரிமாறினான்.

மூவரும் நடந்தவைகளைப் பற்றிப் பேசினர்.

“மாயாவைப் பார்த்ததும் எனக்குக் கொஞ்சநேரம் என்ன செய்யறதுன்னே தெரியல. அப்புறம் எதுவும் சொல்லாம அவசரம் உடனே கிளம்பி வாங்கன்னு அங்கிளை வரவச்சேன்” என்றான் அவினாஷ்.

“என் மகளைப் பார்த்ததும் என்னால நம்பவே முடியல. என் மக கண்ணை முழிச்சி என்னை அடையாளம் தெரிஞ்சிகிட்டதும், முதல்ல உங்களைத் தான் கேட்டா. நான் வந்தது உங்களுக்குத் தெரியாது. முக்கியமான வேலையா ஃபாரின் போயிருக்கீங்கன்னு சொன்னேன். குழந்தையைப் பத்திக் கேட்டா. நான் பதில் சொல்றதுக்குள்ள திரும்ப மயக்கத்துல போய்ட்டா.

ரெண்டு நாள் கழிச்சி நேத்து நைட்தான் அவளுக்கு நினைவு வந்தது. ஓரளவு எல்லாரையும் நினைவு வச்சிருக்கா. உங்களைப் பார்க்கணும்ன்னு ஒரே தொல்லை. நீங்க இன்னும் இந்தியா வரலன்னு சொன்னதும், போனாவது செய்ங்கன்னு அழுதா. அவருக்கு விவரம் சொல்லிட்டோம். உடனே கிளம்பி வரேன்னு சொல்லிட்டார்ன்னு சமாதானப்படுத்தறதுக்குள்ள போதும் போதும்ன்னு ஆகிடுச்சி” என்று வருத்தத்துடன் சொல்லி முடித்தார் விஸ்வநாதன்.

“டாக்டர்ஸ் நல்லா தூங்கி ரெஸ்ட் எடுக்கட்டும்ன்னு சொல்லி செடக்‌ஷன்ல வச்சிருக்காங்க. நாளைக்கு ரூமுக்கு மாத்திட்ட பின்ன கொஞ்சம் கொஞ்சமா டோஸேஜை குறைச்சிடலாம்ன்னு சொல்லியிருக்காங்க” என்றான் அவினாஷ்.

இருவரும் சொன்னதை அமைதியாகக் கேட்டுக்கொண்டவன், “யார் அவளை ஹாஸ்பிட்டல்ல சேர்த்தது” என்றதும் டாக்டர் சொன்ன அனைத்தையும் சொல்லி, வெளியே அமர்ந்திருந்த வயதான தம்பதிகள் இருவரையும் அவனுக்கு அறிமுகப்படுத்தினான்.

அவர்களது கரங்களைப் பற்றி நன்றி கூறியவன், வேகமாகச் செக் ஒன்றை எழுதி அவர்களிடம் கொடுத்தான்.

அதை வாங்க மறுத்து, “எங்களுக்குப் புள்ளைங்க இல்லங்க. என் பொண்ணா இருந்தா பார்த்திருக்க மாட்டோமா? ஆத்துல அடிச்சிட்டு வந்த புள்ள எங்க வீட்டோரமா கரை ஒதுங்குச்சி. காலம் கிடக்கற காலத்துல வேற யார் கைலயாவது கிடைச்சிருந்தா… கடவுள் இருக்காருங்க. அவ குடும்பத்தோடு சேர்ந்ததே எங்களுக்குச் சந்தோஷங்க” என்ற அந்தப் பெரியவர்கள் கையைப் பற்றிக் கண்களில் ஒற்றிக் கொண்டான்.

“ரொம்ப நல்ல புள்ளைங்க. அது புருஷன் புள்ளைங்களோட சந்தோஷமா வாழணும்” என்று அந்தப் பெண்மணி மனதார வாழ்த்தினார்.

அவர்களை வீட்டிற்குச் செல்லும்படியும், மருத்துவமனையிலிருந்து கிளம்பும் முன் வீட்டிற்கு அழைத்து வருவதாகவும் கூறினார் விஸ்வநாதன். அவளைப் பிரிய மனம் இல்லாவிட்டாலும், உரிய இடத்தில் அவளை ஒப்படைத்த மகிழ்ச்சியுடன் ஒரு முறை அவளைப் பார்த்துவிட்டுக் கிளம்பினர்.

அவினாஷிற்கும் நன்றி கூறி, அவனை வீட்டிற்குச் செல்லும்படிச் சொன்னான் சத்யன்.

“டேய்! அவள் எனக்கும் ஃப்ரெண்ட். உன்னோட தேங்க்ஸை நீயே வச்சிக்க” என்றவன் மாலையில் வருவதாகக் கூறிக் கிளம்பினான்.

சற்றுநேரம் இருவரும் அமர்ந்திருந்தனர். இருவரிடமும் மௌனமும், தயக்கமும் மட்டுமே மிஞ்சியிருந்தது.

“நான் வீட்டுக்குப் பேசிட்டு வரேன் மாமா. பவித்ரா என்னன்னு தெரியாம தவிச்சிட்டு இருப்பா” என்றான்.

குனிந்த தலையை நிமிராமல், “சரிங்க மாப்பிள்ளை” என்றார் அவர்.

அவரது சூழ்நிலை புரிந்தாலும், அவனாலும் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. ஹாஸ்பிட்டலிலிருந்து வெளியே வந்தவன், பவித்ராவிற்கு அழைத்தான். மாமாவின் உறவினர் ஒருவருக்கு உடல் நலமில்லை. அவங்களுக்கு ஹெல்ப் வேணும்ன்னு என்னை வரவச்சிருக்கார்” என்று உண்மையை மறைத்துக் கூறினான்.

ஆனால், அவன் சொன்னதில் நம்பிக்கை ஏற்படவில்லை என்ற போதும், மேற்கொண்டு அவள் எதுவும் கேட்கவில்லை.

“எப்போ வருவீங்க?” என்று கேட்டாள்.

“ரெண்டு நாள்ல வந்திடுறேன். மனு எப்படி இருக்கான்?” என்று விசாரித்தான்.

“நல்லாயிருக்கான். உங்களை அப்பப்போ கேட்டுட்டு இருக்கான்” என்றாள்.

“வந்திடுறேன் பவித்ரா! அம்மாகிட்ட விஷயத்தைச் சொல்லு. நான் முடியும் போது பேசறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு போனை வைத்தான்.

அவளிடம் பொய் சொல்லி விட்டோமே என்று மனம் குடைந்தது. ஆனால், நிஜத்தைக் கூறினால் அவளது நிலை என்ன? அதுவும், தானும் இவ்வளவு தூரத்தில் இருக்கும் நிலையில்’ என்று நினைத்துக் கொண்டவனுக்கு, ஆயாசமாக இருந்தது.

கால் போன போக்கில் நடந்தவன், அங்கிருந்த கோவில் வாசலில் சென்று அமர்ந்தான். எல்லாம் சரியாவிடும் என்று போலியான நம்பிக்கையைத் தன்னுள் வளர்த்துக் கொள்ள அவன் தயாராக இல்லை. எப்படியும் சமாளித்து என்ற வார்த்தையைவிட, சூழ்நிலையை எதிர்கொள்ளவது தான் நியாயம்.

ஒன்று எதிர்த்து நின்று பவித்ராவுடனான திருமணத்தை நிறுத்தியிருக்க வேண்டும். அந்தத் துணிவில்லாமல், ஏற்றுக்கொண்ட வாழ்க்கையை முழுதாக வாழவும் தொடங்கியாகிவிட்டது. இல்லை என்று எண்ணியவள், மீண்டும் வாழ்க்கைக்குள் வந்துவிட்டாள். இனி என்ன ஆகும்? என்று கொந்தளித்த மனத்துடன் அமர்ந்திருந்தான்.

போர்க்களத்தில் நின்றாகிவிட்டது. இனி, பின்வாங்கவும் முடியாது எதிர்த்து நின்றே ஆகவேண்டிய சூழ்நிலை. வெற்றியா? தோல்வியா? எதுவாகினும் நிதர்சனத்தை ஏற்றுக்கொள்வது என்ற முடிவுடன் எழுந்தான்.

அதேநேரத்தில், அவனது செல்போன் ஒலித்தது.

“சொல்லுங்க மாமா!” என்றான்.

“மாயா கண் விழிச்சிட்டா மாப்பிள்ளை” என்று, அவர் முடிக்கும் முன்பே மருத்துவமனையை நோக்கி ஓடினான்.

“அப்பா! அவர் எங்கேப்பா?” என்று அவள் ஈனஸ்வரத்தில் கேட்டுக்கொண்டிருக்க, கதவைத் திறந்துகொண்டு அறைக்குள் நுழைந்தான்.

அவனைக் கண்டதும் அழுகையும், தவிப்புமாக பார்த்தவள், “மாம்ஸ்…” என்று அழைக்க, “மாயா!” என்றபடி ஓடிச்சென்று அவளை அணைத்துக் கொள்ள, அவனது இடையைக் கட்டிக்கொண்டு கதறினாள்.

கலங்கிய விழிகளுடன் ஆறுதலாக அவளை அணைத்துக்கொண்டான். அவளது கண்ணீரைத் துடைத்துவிட்டான்.

மெல்ல அவளது அழுகை, சிரிப்பாக மாறிக்கொண்டிருக்க, “மனு எப்படி இருக்கான்? அத்தை எப்படி இருக்காங்க?” என்று ஆர்வத்துடன் கேட்டாள்.

“நல்லாயிருக்கான். அம்மாவும் நல்லாயிருக்காங்க” என்றான் புன்னகையுடன்.

“வளர்ந்திருப்பான்ல்ல...” என்றவளுக்கும், “ம்” என்று புன்னகைத்தான்.

அவனையும் கூட்டிட்டு வந்திருக்கலாமில்ல” என்றவள், “வேணாம் வேணாம் ஹாஸ்பிட்டலுக்குக் கூட்டிட்டு வர வேணாம். இன்ஃபெக்‌ஷன் ஆகிடும்” என்றவள், “மனு எப்படி… உங்களைப் போலவே இருப்பானா?” என்று ஆசையுடன் கேட்டாள்.

இல்லையென தலையசைத்தவன், “உன்னை மாதிரியே இருக்கான்” என்றான்.

சந்தோஷத்தில் அவளது முகம் விகசித்தது. “என்னைப் பார்த்தா அடையாளம் தெரிஞ்சிக்குவானா?” என்று அவள் கேட்டக் கேள்விக்கு அவனிடம் பதில் இல்லை.

“சொல்லுங்க மாம்ஸ்! தெரிஞ்சிக்குவான் தானே…” என்றவளுக்குத் தலையசைப்பை பதிலாக்கினான்.

கண்ணீரைத் துடைத்தபடி கதவை நோக்கி நகர்ந்த, விஸ்வநாதன், ‘உன்னோட இந்தச் சிரிப்புக்கு ஆயுசு இல்லயேம்மா! நீ எப்படி கண்ணம்மா எல்லாத்தையும் தாங்கப் போற?’ என்று நினைத்தவருக்கு, நெஞ்சை அடைப்பது போலிருந்தது.

‘இல்ல எனக்கு எதுவும் ஆகாது. என் மகளுக்காகவாவது நான் நன்றாக இருக்க வேண்டும். கடவுளே! அவளுக்கு எல்லாத்தையும் தாங்கிக்கிற சக்தியைக் கொடு’ என்று வேண்டிக் கொண்டவர், குலுங்கிக் குலுங்கி அழத் துவங்கினார்.
 

Shenba

Administrator
Staff member
Dec 31, 2018
196
437
63
அத்தியாயம் - 24

மாலையில் மருத்துவர் வந்து பார்த்துவிட்டு, “ரொம்பப் பேசக்கூடாது மாயா! நல்லா தூங்கி ரெஸ்ட் எடுங்க. அப்போதான் சீக்கிரம் வீட்டுக்குப் போக முடியும்” என்றார்

“தூக்கமே வரமாட்டேன்னுதே. நான் நல்லாத்தானே இருக்கேன். என்னை வீட்டுக்கு அனுப்பிடுங்களேன். அங்கே போய் தூங்கிக்கிறேன்” என்றவளைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.

“இங்கேயே தூங்க மாட்டேன்ற. வீட்ல போய்த் தூங்குவியா? மெடிசின் சாப்பிட்டாலும், நாமளும் தூங்கணும்ன்னு நினைக்கணும். தூக்கம் வரல வரலன்னு நினைச்சா வராது. நல்லா ரெஸ்ட் எடுத்துக்கோ. இன்னும் இருபதே நாள்ல, உன்னை வீட்டுக்கு அனுப்பிடுறேன்” என்றார்.

“இன்னும் இருபது நாளா?” என்றவள் பரிதாபமாகப் பார்த்தாள்.

“இருபதே நாள்” என்றவர், “நாளைக்குக் காலைல ரூமுக்கு ஷிஃப்ட் பண்ணிடுங்க” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தார்.

விஸ்வநாதனிடமும், சத்யனிடமும் சற்றுநேரம் பேசிவிட்டு விடைபெற்றார்.

“மாமா! நாம ப்ரைவேட் ஹாஸ்பிட்டலுக்கு மாறிடலாமா?” என்று கேட்டான் சத்யன்.

“ஏன் மாப்பிள்ளை? இங்கேயே நல்லாதானே பார்க்கறாங்க. அதிலும், டாக்டர் நமக்குத் தெரிஞ்சவரா இருக்கார். இல்லனா, மாயா ஓரளவு நல்லாயிருந்தாலும், நாம இப்படி ஐ.சி.யூல அவகிட்டப் போய்ப் பேசிட்டு வரமுடியுமா?” என்று கேட்க, அவனும் ஒப்புக்கொண்டான்.

மறுநாள் அவளை அறைக்கு மாற்றியதும், மாமனாரை ஓய்வெடுத்துக் கொள்ளும்படிச் சொல்லி அவினாஷுடன் அனுப்பி வைத்தான். இருவரும் கிளம்பிச் சென்றதும், அவளுக்கு மாத்திரையை எடுத்துக் கொடுத்தான்.

“காஃபி சாப்பிடுறியா மாயா?” எனக் கேட்டான்.

“வேணாம்” என்றவளின் கண்கள், காதலுடன் அவனை நோக்கியது.

ஃப்ளாஸ்கில் இருந்த காஃபியை அவன் கப்பில் ஊற்றிக்கொண்டிருக்க, “மாம்ஸ்!” என்று மென்குரலில் அழைத்தாள்.

ஒருநொடி சத்யனின் கரங்கள் அசையாமல் நின்றன. தன்னைச் சமாளித்துக்கொண்டு திரும்பிப் பார்த்தான்.

“இங்கே வாங்களேன்” என்றவளை நோக்கி நடந்தான்.

அவனது கரத்தைப் பற்றிக்கொண்டவள், “உட்காருங்க” என்று தன்னருகில் அமரச் சொல்ல, அமர்ந்தான்.

ஆசையுடன் அவனைப் பார்த்தவள், “என்னை இறுக்கமா கட்டிப்புடிச்சிக்கோங்க மாம்ஸ்” என்று இரகசியக் குரலில் சொன்னவளைத் திகைப்புடன் பார்த்தான்.

“உன் உடம்பு சரியாகட்டும். வீட்டுக்குப் போனதும்…” என அவன் சொல்லிக்கொண்டிருக்க, அவள் அவனைக் கட்டியணைத்திருந்தாள்.

“மா..யா!” என்றவனது குரல் நடுங்கியது.

“எனக்குத் தெரியும் நீங்க இப்படித்தான் சொல்வீங்கன்னு. அதான், நானே பிடிச்சிக்கிட்டேன்” என்றவள் அவனது நெஞ்சில் முத்தமிட்டாள்.

அவனுக்கு நெருப்பின் மீது நிற்பதைப் போலிருந்தது. சட்டென எழுந்தவன், “நீ ரெஸ்ட் எடு” என்றவன், அறையின் ஓரமாக இருந்த பெஞ்சில் அமர்ந்தான்.

“ம்க்கும். ரொம்பத் தான். எனக்கு என் உடம்பு மேல அக்கறை இல்லயா?” என்றவள் அவனுக்கு முதுகைக் காட்டிக்கொண்டு படுத்தாள்.

ஏன் மாமனாரை அனுப்பி வைத்தோம் என்றிருந்தது. அந்த அறைக்குள் அமர முடியாமல் தவித்தான்.

இரண்டு நிமிடம் கூட இருக்காது, அவன் பக்கமாகத் திரும்பியவள், “மாம்ஸ்! நம்ம மனுவோட போட்டோ இருக்கா? குழந்தையைப் பார்க்கணும்ன்னு ஆசையா இருக்கு” என்று ஏக்கத்துடன் சொன்னாள்.

“அது வேற போன்ல இருக்கு” என்றான்.

“ஓஹ்” என்றவளின் குரல் இறங்கியிருந்தது.

அப்போதுதான் நினைவு வந்தவளாக, “யுவன் எப்படி இருக்கான்? உங்ககூட டச்ல இருக்கானா? என்று கேட்டாள்.

“ஆஹ். எப்போதாவது பேசுவோம்” என்றான்.

“நான் திரும்ப வந்துட்டேன்னு தெரிஞ்சா எப்படி ரியாக்ட் பண்ணுவான்? ரொம்பச் சந்தோஷப்படுவான் இல்ல. உங்ககிட்ட ஏதாவது சொன்னானா?” என்று கேட்டுவிட்டு கணவனின் முகத்தையே பார்த்தாள்.

“எதைப் பத்தி?” என்றான் ஈடுபாடே இல்லாமல்.

“என்னைப் பத்திப் பேசுவானான்னு கேட்டேன்” என்று சமாளிப்பாகச் சொன்னவள், “யுவன்கிட்டப் பேசணும் போல இருக்கு. நம்பர் போட்டுத் தரீங்களா?” என்று ஆசையுடன் கேட்டாள்.

“நீ வீட்டுக்கு வா. அப்புறம் எல்லார்கிட்டயும் உட்கார்ந்து மணிக்கணக்கா பேசு” என்றவனின் குரலில் அப்பட்டமாக எரிச்சல் தெரிந்தது.

சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தவள், “நம்ம பவி எப்படி இருக்கா?” என்று ஆரம்பித்தவளை கடுகடுவென்ற முகத்துடன் முறைத்தான்.

“சரி சரி நான் எதுவும் கேட்கல. வீட்டுக்குப் போய்ப் பேசிக்கிறேன்” என்றவள் அமைதியாகக் கண்களை மூடிக்கொண்டு படுத்திருந்தாள்.

சத்யனுக்கு எங்காவது ஓடிவிடலாமா என்றிருந்தது. முன்தினம் மாலையில் பவித்ராவிடம் பேசியது. தான் சொன்னதற்காக அவளும் போன் செய்யவில்லை. அவள் மனமெல்லாம் இங்கே தான் இருக்கும் என்று நினைத்துக்கொண்டு எழுந்தான்.

கண்களை மூடிப் படுத்திருந்தவளின் அருகில் சென்றவன், “தூங்கிட்டியா?” என்று கேட்டான்.

கண்களைத் திறக்காமலேயே, “அதுதான் வரமாட்டேன்னுதே. நீங்களும் பேசமாட்டேன்றீங்க. வளவளன்னு பேசினா உங்களுக்கும் கஷ்டமா தான் இருக்கும். ஆனா, என் வாயை மூட முடியலையே. நான் என்ன செய்ய” என்று சலிப்புடன் சொன்னவள் மீது பரிதாபம் தான் வந்தது.

இதற்குமேல் இங்கே நின்றிருந்தால், தன் வாயாலேயே எல்லாவற்றையும் கொட்டித் தீர்த்துவிடுவோம்’ என்று எண்ணியவனாக, “ஆஃபிஸுக்கு ஒரு கால் பண்ணிட்டு வரேன். பத்து நிமிஷத்துல வந்திடுறேன்” என்றான்.

அவளும், “ம்ம்” என்றாள்.

வெளியே வந்தவன் நிதானமாக மூச்சுவிட்டான். தளர்வாக அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தான். மனம் ஓய்ந்து போனதைப் போலிருந்தது. தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக்கொண்டு மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியே வந்தான். வீட்டிற்கு அழைத்தவன், நாளை ஊருக்குக் கிளம்பி வருவதாகக் கூறிவிட்டுப் போனை வைத்தவன், மாமனாருக்கு அழைத்தான்.

மதியத்திற்கு மேல் விஸ்வநாதன் மருத்துவமனைக்கு வர, தந்தையுடன் அமர்ந்து அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“உங்க மாப்பிள்ளை ரொம்ப மோசம்ப்பா. எப்போ பாரு சிடுசிடுன்னு இருக்கார்” என்று அவனைப் பற்றிக் குற்றப்பத்திரிகை வாசித்தாள்.

“அவருக்கு அலைச்சல். ஆஃபிஸ் டென்ஷன். இப்போ எனக்கும் சேர்த்து மாப்பிள்ளை தான் வேலை பார்க்கிறார். நாளன்னைக்கு ஒரு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு. இப்போ, அவர் கிளம்பணும். டென்ஷன் தானேம்மா!” என்றார்.

“கிளம்பணுமா? என்கிட்டச் சொல்லவே இல்ல” என்றாள் ஏமாற்றத்துடன்.

“உன்கூட இருக்கணும்ன்னு தான் அவருக்கும் ஆசை. ஆனா, என்னடா செய்றது? மாப்பிள்ளை போய்ட்டு வரட்டும்” என்றார்.

திரும்பிக் கணவனைப் பார்த்தாள். அவன், அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, “எப்போ வருவீங்க?” என்று கேட்டாள்.

“ஒரு வாரத்தில் வந்திடுறேன்” என்றான்.

சோர்ந்த மனத்துடன், “சரி” என்றாள்.

******************​

வாசலில் கார் வந்து நிற்கும் சப்தம் கேட்டதும், “மனு! அப்பா வந்துட்டாங்க” என்று மகனிடம் உற்சாகமாகக் கூறியவள் மேஜை மீதிருந்து அவனை இறக்கி விட்டாள்.

“அப்.பா!” என்று துள்ளிக்கொண்டு வந்த மகனைச் சிரிப்புடன் தூக்கிக் கொண்டான்.

“அ..ப்பா!” என்று தந்தையைக் கண்ட சந்தோஷத்தை வெளிப்படுத்திய மனு, தந்தையின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டான்.

கணவனும், மகனும் கொஞ்சிக்கொண்டே வருவதைக் கண்ட பவித்ராவின் முகம் மகிழ்ச்சியில் விகசித்தது.

“போன வேலை முடிஞ்சிதாப்பா?” என்ற அன்னைக்கு தலையசைப்பை மட்டும் தந்தவன், பவித்ராவைப் பார்த்தான். அவனது இதயம் தவித்தது.

“குளிச்சிட்டு வந்திடுறேன்ம்மா” என்று மகனை இறக்கி விட்டவன் நேராக அறைக்குச் சென்றான்.

தன்னிடம் ஒரு வார்த்தைக்கூட பேசாமல் செல்பவனை ஆராய்ச்சியுடன் பார்த்தாள். வெளியே சிரித்தாலும் மனத்திற்குள் எதையோ புதைத்துக் கொண்டு சொல்ல முடியாமல் தவிக்கிறான்’ என்று புரிந்தது.

பளிச்சென்ற வண்ணத்தில் புடவை, தழைய தழைய பின்னலிட்டு, மல்லிகைப் பூச்சூடி, முகத்தில் எதிர்பார்ப்பும், உதட்டில் புன்சிரிப்புமாக வந்து நின்றவளைப் பார்த்தவனுக்கு ஆயாசமாக இருந்தது.

உன்னிடம் எப்படி உண்மையைச் சொல்லப்போகிறேன் பவித்ரா? உன்னை எப்படிச் சமாதானப்படுத்துவேன்? எவ்வாறு ஆறுதல் கூறுவேன்? உன் சிரிப்பையும், சந்தோஷத்தையும் குழி தோண்டிப் புதைக்கப் போகிறேனே. இதை நீ எப்படித் தாங்குவாய்?’ என்று மனத்திற்குள் குமுறினான்.

அவ்வளவு நேரம் ஷவரில் நின்றது உடலைக் குளிரச் செய்ய, நினைவிற்கு வந்தவனாக வெளியே வந்தான். அவன் எதிர்பார்த்தபடியே பவித்ரா அறையில் இருந்தாள். ஆனால், அவனிடம் எதுவுமே கேட்கவில்லை.

அவன் மௌனமாக உடைமாற்றிக் கொண்டு வர, “சாப்பாடு எடுத்து வைக்கட்டுமா?” என்று கேட்டாள்.

“ம்ம்” என்றதும் அவள் வெளியே செல்ல முயல, அவளது கரத்தைப் பற்ற திரும்பிப் பார்த்தாள். சட்டென அவளை இறுக அணைத்துக்கொண்டான். அவளுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை.

வந்ததிலிருந்து எதுவும் பேசாமல் இருந்தவன், திடீரென அன்பை வெளிப்படுத்துவது அவளுக்கு வித்தியாசமாக இருந்தது.

இரு கைகளாலும் அவனது கன்னத்தைப் பற்றியவள், “என்னாச்சுத்தான்?” என்றாள் கவலையுடன்.

கண்ணீரைப் பொழிய தயாராக இருந்த விழிகளை மூடி தன்னைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு, “நீ சாப்டியா?” என்றான்.

“இன்னும் இல்ல. ஆனா, நீங்க ஏன் இப்படி ரியாக்ட் பண்றீங்க? எனக்குப் பயமா இருக்கு” என்றாள் அச்சத்துடன்.

“சரி, சாப்டுட்டுப் பேசலாம்” என்றான்.

“இல்ல. இப்பவே சொல்லுங்க. ரெண்டு நாளா என் மனசே சரியில்லை. நீங்க எதையோ மறைக்கறீங்கன்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும். ப்ளீஸ் சொல்லுங்கத்தான்” என்றாள் தவிப்புடன்.

“எப்படிச் சொல்வேன் பவி? நீயும் எனக்கு முக்கியம். மாயாவும், எனக்கு முக்கியம்” என்றவனை திகைப்புடன் பார்த்தாள்.

“என்ன சொல்றீங்க? மா..மாயாக்கா பத்தி இப்போ என்ன பேச்சு?” என்றாள் திகிலுடன்.

அவளை தன்னருகில் இழுத்து நெற்றியில் அழுந்த முத்தமிட்டவன், “நான் ஒரு விஷயம் சொல்றேன். நீ டென்ஷன் ஆகக்கூடாது” என்றான்.

அவனது பேச்சே அவளுக்கு அச்சத்தை உண்டாக்க, “எ..ன்..ன?” என்றவளுக்கு நா வறண்டது.

வார்த்தைகள் கிடைக்காததைப் போலத் தடுமாறியவன், “மா..யா.. மாயா உயிரோடு தான் இருக்கா” என்றதும், விழிகள் தெறித்து விடுவதைப் போலப் பார்த்தாள். உலகமே தட்டாமாலை சுற்றுவதைப் போலிருக்க, கால்கள் நிலையில்லாமல் தடுமாற, சுயநினைவின்றி மயங்கிச் சரிந்தவளை, “பவி! பவித்ரா பவித்ரா” என்ற சத்ய பிரகாஷின் பதட்டமான குரல், அவளது சிந்தையை எட்டவே இல்லை.



அத்தியாயம் - 25

“பவித்ரா! இன்னும் எவ்வளவு நேரத்துக்கு அழுதுட்டே இருப்ப? நீ ஒரு உயிர் இல்ல. சாப்பிடத்தான் மாட்டேன்ற இந்தப் பாலையாவது குடி” என்ற மாமியாரின் வார்த்தைகளுக்குச் செவி சாய்க்காமல் அழுது கொண்டிருந்தாள்.

குழந்தை அவள் மடியில் தலை சாய்த்து படுத்திருக்க, சத்ய பிரகாஷ் வேதனையைச் சுமந்த முகத்துடன் கண்களை மூடி சோஃபாவில் அமர்ந்திருந்தான்.

“நடந்ததுக்கு நாம யாரும் பொறுப்பில்ல. இப்படி ஆளுக்கொரு பக்கம் உட்கார்ந்திருக்கறதால எதுவும் இல்லன்னு ஆகிடப்போறது இல்ல” என்ற மாமியாரை முறைத்தாள்.

“அதுக்காக ரெண்டு பொண்டாட்டியோடா குடும்பம் நடத்த முடியும்? முதல் பொண்டாட்டி இருக்கும் போது ரெண்டாவது பொண்டாட்டியை என்னன்னு சொல்வாங்க? உங்களுக்குத் தெரியாதா?” என்று ஆத்திரத்துடன் கத்தியவளை, சத்ய பிரகாஷ் வெறித்துப் பார்த்தான்.

“இனி, என் நிலைமையும், என் குழந்தைங்க நிலைமையும் என்ன அத்தை? எனக்கு மட்டும் ஏன் எல்லாமே இப்படி நடக்குது? அம்மாவும் சரியில்ல. அப்பாவும் இறந்துட்டார். கல்யாணமும் ரெண்டாவது. இப்போ வாழாவெட்டின்னு பட்டத்தோட நிற்க போறேன். இவ்வளவு போராட்டத்துக்கும் நடுவுல நான் வாழ்ந்து என்ன செய்யப் போறேன்? அதுக்குப் பட்டினிக் கிடந்து சாகறேன்” என்று கத்தினாள்.

“பவித்ரா!” என்று அதட்டலாகச் சொன்ன சத்யன் அவளது கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தான்.

விழிகள் விரிய அச்சத்துடன், ருத்ரமூர்த்தியாக நின்றிருந்த கணவனை வெறித்துப் பார்த்தாள்.

“என்னடி நினைச்சிட்டிருக்க? தேவையில்லாம பேசற. உன்னை அப்படி நடுத்தெருவில் நிறுத்திடுவேனா? இவ்வளவு நாள் என்னோட வாழ்ந்தும் என்னை நீ புரிஞ்சிகிட்ட லட்சணம் இதுதானா?” என்றான் ஆத்திரத்துடன்.

“சத்யா என்னடா இதெல்லாம்? வயித்துப் பிள்ளைக்காரியைக் கை நீட்ற? உன்னை, இப்படியா நான் வளர்த்தேன்?” என்று வருத்தத்துடன் சொன்னான் மனோன்மணி.

கண்களை இறுக மூடித் திறந்தவன், “என்னை என்னம்மா செய்யச் சொல்றீங்க? நான் இவளுக்காக பார்ப்பேனா? மாயாவுக்காக பேசுவேனா? எனக்கு ரெண்டு பேரும் முக்கியம்மா. ஒருத்திக்காக, இன்னொருத்தியை விட்டுக் கொடுக்க முடியல. ரெண்டு பேரையும் ஏத்துக்கவும் முடியல. நான் என்னதான் செய்யட்டும்? இவள், என்னைப் புரிஞ்சிக்குவான்னு நினைச்சேன். இவளுக்கு மட்டும் தான் வருத்தமா? எனக்கில்லயா? எப்பவும் அவளைப் பத்தி மட்டுமே கவலைப்படுறா. இவள், எனக்குத் துணையா இருப்பான்னு நம்பிக்கையோட வந்தேன்” என்றவனால் மேற்கொண்டு பேசமுடியவில்லை.

கண்களில் கண்ணீர் வழிய, இன்னமும் கணவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

“கொஞ்சம் நிதானமா இருப்பா” என்று மகனை ஆசுவாசப்படுத்தினார்.

“பேசி எல்லாத்துக்கும் முடிவெடுக்கலாம் சத்யா. இப்படிக் கை நீட்டாதே” என்ற அன்னையைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தான்.

கட்டிலிலிருந்து இறங்கியவள், அவனை நெருங்கி நின்றாள். மெல்ல அவனது கரத்தைப் பிடித்தவள், “நான் உங்களைச் சந்தேகப்பட்டிருக்கக் கூடாது அத்தான். என்னோட பயம் கோபமா வெளிப்பட்டுடுச்சி. நான், உங்களுக்குத் துணையா இருப்பேன். கொஞ்ச நாளைக்கு, யாராவது ஒருத்தர் ஒதுங்கி இருந்து தானே ஆகணும். நான் இருக்கேன்” என்று அழுதவளை, இறுக அணைத்துக் கொண்டான்.

***************​

“அப்பா! அவர், வீட்டுக்குப் பத்திரமா போய்ச் சேர்ந்துட்டேன்னு, போன் செய்தாரா?” என்று தந்தையை விசாரித்தாள் மாயா.

“நீ தூங்கிட்டு இருக்கும் போது செய்தார். அப்புறம், மனுவோட போட்டோ கேட்டியாமே, வீடியோவே அனுப்பி இருக்கார்” என்றவர், தனது மொபைலிலிருந்த பேரனின் போட்டோவைக் காண்பித்தார்.

வேகமாக வாங்கியவள், மகனின் புகைப்படத்தைக் கண்டதும், கண்களில் கண்ணீர் வழிய அவனது சேட்டைகளைப் பார்த்தாள். “அப்படியே என்னை மாதிரியே இருக்கான்ப்பா” என்றவளுக்கு ஆனந்தக் கண்ணீர் வழிய, சந்தோஷத்தில் குரல் தழுதழுத்தது.

மனம் கனக்க, மகளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் விஸ்வநாதன்.

“அத்தையும் இருக்காங்க. கொஞ்சம் இளைச்சிட்டாங்க இல்லப்பா! பேரன் பின்னால ஓடியே இளைச்சிட்டாங்க போல” என்று சிரித்தவள், “இது பவி தானேப்பா…” என்றவள், அவளை ஊன்றி பார்த்தாள். “பவிக்குக் கல்யாணம் ஆகிடுச்சாப்பா?” என்று நெற்றிச் சுருங்கக் கேட்டாள்.

சட்டென நிமிர்ந்து அமர்ந்த விஸ்வநாதன், “ஆங்… ஆகிடுச்சிம்மா” என்றார் படபடத்த மனத்துடன்.

“எப்போ? மாப்பிள்ளை யாரு?” என்று கேட்க, விஸ்வநாதனுக்கு என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை.

“முன்னே மிலிட்டரில இருக்காருன்னு ஒரு மாப்பிள்ளை பார்த்தோமே… அவர் பேருகூட, வெங்கட் தானே” என்றாள்.

மகளே எடுத்துக் கொடுத்ததைப் பற்றிக்கொண்டு, “ஆமாம்மா! அப்போ நீ இல்லன்னு நினைச்சி கல்யாணத்தை ஒத்தி வச்சோம். ஆனாலும், ரெண்டு வருஷம் கழிச்சி இந்தப் பொண்ணு தான் வேணும்ன்னு அவங்க கேட்டதால முடிச்சிட்டோம்” என்று நடந்த உண்மையைத் தனது பொய்க்கு உபயோகப்படுத்திக் கொண்டார்.

“இவ்ளோ நடந்திருக்கு. நான் நேத்து அவர்கிட்டக் கேட்டப்போ ஒரு வார்த்தைக் கூடச் சொல்லல” என்றாள் போலியான கோபத்துடன்.

“சரிம்மா! ரொம்ப நேரம் பேசிட்ட. கொஞ்ச நேரம் ரெஸ்ட் எடுத்துக்க” என்றார்.

“இப்படிப் பேசிட்டிருந்தாலே நான் சரியாகிடுவேன்ப்பா” என்றவள், “என்னால உங்களுக்கு ரொம்பக் கஷ்டம்ப்பா!” என்றபடி, தந்தையின் மடியில் தலை வைத்துப் படுத்துக் கொள்ள, கலங்கிய விழிகளை, அவளறியாமல் துடைத்துக்கொண்டார் விஸ்வநாதன்.

மகனின் வீடியோவைப் பார்த்து இரசித்துக் கொண்டிருந்தவளின் மனம், தனது சந்தோஷமான திருமண வாழ்க்கையை நோக்கிப் பயணித்தது.

*************​

நினைத்தவனையே மணந்து கொள்வதென்பது எல்லோருக்கும் வாய்த்துவிடுவதில்லை. ஆனால், அது வாய்க்கப் பெற்ற தம்பதிகளாக மாயாவும், சத்ய பிரகாஷும் சந்தோஷ வானில் சிறகடித்துப் பறந்தனர்.

கணவனுக்குத் தன் அன்பை அவள் கொட்டிக் கொட்டிக் கொடுத்தாளென்றாள், கொண்டவனின் நேசத்தில் அவள் திக்குமுக்காடிக் கொண்டிருந்தாள்.

அன்பான மாமியார். சமையல் முதல் வீட்டு நிர்வாகம் வரை எல்லாவற்றையும் அவளுக்குப் பொறுப்பாகச் சொல்லிக் கொடுத்தார்.

“அவளே ஒரு எம்.பி.ஏ. அவளுக்கே நிர்வாகத்தைப் பத்திக் கிளாஸா?” என்று சிரித்தான் சத்யன்.

“எனக்குக் கம்பெனி பத்தித் தெரியும். வீட்டைப் பத்தி அத்தைக்குத் தானே நல்லா தெரியும்” என்பவளை மெச்சுதலாகப் பார்ப்பார் மனோ.

சப்தமாகச் சிரிப்பவன், “அம்மா! உங்களுக்கு, அவளைப் பத்தித் தெரியாது. மத்தவங்களுக்கு ஐஸ் வச்சே காரியத்தைச் சாதிச்சிக்குவா” என்று கிண்டலடித்தான்.

“மாம்ஸ்!” என்று அவள் போலிக் கோபத்துடன் முறைத்தால், “இப்படித்தாம்மா, என்னை மிரட்டியே வேலை வாங்கறா” என்று பாவமாகச் சொன்னான்.

“மாம்ஸ்…” என்று அவள் கோபத்துடன் அவனைத் துரத்த, நாசூக்காக அங்கிருந்து விலகிவிடுவார் மனோன்மணி.

அதுவரை அவளுக்குப் பயந்து ஓடிக்கொண்டிருந்தவன், சட்டென அவளைப் பிடித்து அணைத்தான்.

“வரவர எங்க அம்மாமேல கொஞ்சங்கூட பயமில்லாம போச்சு உனக்கு” என்றவன் அவளது முகத்தை நெருங்க, “ஐயோ! அத்தை வந்திடுவாங்க” என்று போலியாகக் கெஞ்சினாள்.

“ரொம்பப் பயந்தவ தான் நீ” என்று, தனது காரியத்தைச் சாதித்துக்கொண்ட பின்பே, அவளை விடுவித்தான்.

மாமியாரிடம் அன்பென்றால், பவித்ராவிடம் கொள்ளைப் பிரியம். பவித்ராவும் தனக்குத் தேவையானதை, அவளிடம் உரிமையுடன் கேட்டு வாங்கிக் கொண்டாள். சமயத்தில் இருவருக்கும் பெரும் சண்டையே நடக்கும்.

“நான் பெரியவ. நான் சொல்றேன் இதை நீ எடுத்துக்க என்று மாயாவும், நான் சின்னவ. அதனால அக்காவுக்குத் தான் முதல் உரிமை என்று பவித்ராவும் அன்பைக் கொடுப்பதிலும்; பெறுவதிலும் போட்டிப் போட்டனர்.

“இதுக்குப் பேர் சண்டையாம். நாம சமாதானம் செய்யணுமாம்” என்று விஸ்வநாதனும், மனோன்மணியும் சிரித்துக் கொள்வர்.

திருமணமான இரண்டாம் மாதமே, அவர்களின் அன்பான தாம்பத்தியத்திற்குப் பரிசாக அவள் உண்டாகியிருப்பது தெரியவர, வீடே விழாக் கோலம் பூண்டது. விஸ்வநாதன் மகளுக்கென்று ஒரு வில்லாவும், மாப்பிள்ளைக்கு எண்டோவர் காரும் பரிசளித்தார்.

அனைவரும் சந்தோஷத்துடன் இருக்க, பவித்ரா சமையலறை வாசலில் மௌனமாக நின்றிருந்தாள். அவளைக் கண்ட மாயாவிற்கு, அவளது மனத்தில் ஓடும் எண்ணங்களை சுலபமாகப் படிக்க முடிந்தது.

“அப்பா! நீங்க எனக்குப் பிரியப்பட்டு வாங்கிக் கொடுத்ததுக்கு ரொம்ப ரொம்பச் சந்தோஷம். அதேபோல, நான் கேட்கப் போறதையும் நீங்க கொடுத்தால், எனக்கு ரெட்டைச் சந்தோஷம்” என்றாள் பூடகமாக.

“அப்பாக்கிட்ட இருக்கற அத்தனையும், உனக்குத் தானேடா. என்ன வேணும் கேளு?” என்றார்.

புன்னகைத்தவள், “எனக்கு நீங்க என்னவெல்லாம் கொடுத்தீங்களோ, அது அத்தனையையும் பவித்ராவுக்கும் கொடுக்கணும். அவளை, உங்க மகளா ஏத்துக்கணும்” என்றாள்.

பவித்ரா உட்பட, யாரும் இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.

“மாயா! என்ன பேசற நீ?” என்று இரகசியக் குரலில் அதட்டினான் சத்யன்.

“நான் அப்பாகிட்டக் கேட்கறேன்” என்றவள், “நீங்க சொல்லுங்கப்பா. எனக்கு எதெல்லாம் சொந்தமோ, எனக்கு எதெல்லாம் உரிமையோ அது அத்தனையும் இனி, பவித்ராவுக்கும் சொந்தம்” என்றாள் தெளிவாக.

“அக்கா! இதெல்லாம் ரொம்ப அதிகம். எனக்கு, உங்க அன்பே போதும்” என்ற பவித்ராவை தன்னோடு அணைத்துக் கொண்டவள், “பெரியவ நான் சொல்றேன்; சின்னவ நீ கேட்டுக்கணும்” என்றபடி தந்தையைப் பார்த்தாள்.

“கண்ணம்மா! நீ கேட்டு அப்பா இல்லன்னு ஏதாவது சொல்லியிருக்கேனா? இந்த நிமிஷத்துல இருந்து உன்னைப் போலவே பவித்ராவும் என்னோட பொண்ணு” என்றவரை, “என்னோட செல்ல அப்பா!” என்று அன்புடன் அணைத்துக் கொண்டாள்.

அவள் வாயிலிருந்து வந்த வார்த்தைகள் அத்தனையும் பின் நாளில், அச்சுப்பிசகாமல் நடக்கப் போவது தெரியாமல் தனது அன்பை வெளிப்படுத்தினாள் மாயா.

ஏழாம் மாதம் வளைப்பூட்டு விழாவை, வெகு விமரிசையாக நடத்தினான் சத்ய பிரகாஷ். பத்தாம் மாதம் அழகான ஆண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தாள். “மனு நந்தன்” என்று மகனுக்குப் பெயரிட்டனர்.

மகன் பிறந்த சந்தோஷத்தில் இருந்தவளுக்கு, மறுநாளே மார்பகத்தில் வீக்கமும், வலியும் ஏற்பட்டது. சில மணி நேரத்திற்குள் கன்றி சிவந்து போய், அவளால் வலியைத் தாள முடியவில்லை.

மருத்துவர், குழந்தைக்குத் தாய்ப்பால் கொடுக்கக் கூடாது என்று சொல்லிவிட, மனோன்மணிக்கு வேதனையாக இருந்தது. அதைவிட, மருமகளின் அவஸ்தையைக் கண்டு பாவமாக இருந்தது. மாத்திரைகளில் குணமாக்கி விடலாம் என்று எண்ணி மருந்து கொடுத்தும், கட்டி கரையவே இல்லை. அவ்வப்போது ஜுரமும் வந்து அவளைப் பாடாய்படுத்தியது.

அவளால் குழந்தையுடன் நேரத்தைச் செலவழிக்க முடியாமல் வலியில் அவதிப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள். இந்த இடைப்பட்டக் காலத்தில், பவித்ரா தான் குழந்தையைப் பார்த்துக் கொண்டாள். குழந்தைக்கு நேரா நேரத்திற்குப் பால் கலந்து கொடுப்பது, மருந்துகளைக் கொடுப்பது என்று கல்லூரி சென்றுவரும் நேரம் போக, மற்ற நேரங்களில் ஒரு தாயாகவே மாறிப் போனாள்.

குழந்தை பிறந்த இரண்டாம் மாதம், அறுவை சிகிச்சையின் மூலமாக அந்தக் கட்டியை அகற்றினர். எந்த எதிர்மறை விளைவும் இதனால் இல்லை என்றபின்பே, மனோன்மணிக்கு நிம்மதியாக இருந்தது.

திருமணத்திற்கு வந்துசென்ற யுவன், அவ்வப்போது இருவருடனும் வீடியோ காலில் பேசினான். அவளது ஒவ்வொரு சந்தோஷத்திலும், அவனது பங்கு அதிகமாகவே இருந்தது. மகனின் ஒவ்வொரு வளர்ச்சியையும், நண்பனிடம் பகிர்ந்து கொண்டாள் மாயா.

குழந்தைக்கு ஐந்து மாதம் இருக்கும் போது, யுவன் அவளுக்கு வழக்கம் போல வீடியோ காலில் அழைத்தான். ஆரண்யாவிற்குத் திருமணம் நிச்சயமாகி உள்ளதாகவும், அடுத்த மாதம் கல்யாணம் அனைவரும் அவசியம் வந்துவிட வேண்டும் என்றும் கூறினான்.

அனைவரும் கட்டாயம் வருவதாகக் கூறினர். ஆரண்யாவும் தனிப்பட்ட முறையில் அவளுக்குப் போன் செய்தாள். சத்யனும் தாங்கள் கட்டாயம் முன்நின்று திருமணத்தை நடத்திவிடலாம் என்று அவளுக்கு உறுதியளித்தான்.

ஆனால், ஆரண்யாவின் திருமண சமயத்தில் விஸ்வநாதனும், சத்யனும் பிசினஸ் விஷயமாக ஜப்பான் செல்வதற்கு ஏற்பாடு செய்திருப்பது நினைவிற்கு வந்தது. எப்படியும் திருமணத்திற்குத் தாங்கள் இருவரும் வந்து விடுவதாகவும், மற்ற மூவரும் முன்னரே கிளம்பிச் செல்லும்படியும் சத்யன் கூறினான்.

அவளும் சம்மதித்தாள். அப்போது கல்லூரியில் ஏதோ பரிட்சை. அதனால் தன்னால் வரமுடியாது என்று பவித்ரா சொல்ல, “நாங்கள் இருவரும் இங்கே இருக்கிறோம். நீங்கள் திருமணத்திற்குச் சென்று வாருங்கள்” என்று மனோன்மணி கூறினார்.

அதன்படி, குழந்தையுடன் மாயா முன் தினமே சென்று விடுவது, ஆண்கள் இருவரும் திருமணத்திற்கு நேராக வந்துவிடுவது என்று முடிவானது. ஆனால், சொன்னபடி அவர்களால் வரமுடியாது போக, மாயா மட்டும் திருமணத்திற்குக் கிளம்பினாள்.

முதல் நாள் இரவு, குழந்தைக்குத் தேவையானது, ஆரண்யாவிற்காக வாங்கிய பரிசுப் பொருட்கள் என்று அனைத்தையும் எடுத்து வைத்து விட்டுப் படுத்தாள். காலையில் எழுந்தபோது, குழந்தைக்கு நல்ல ஜுரம். மாயாவிற்கு என்ன செய்வதென்றே தெரியவில்லை.

மாமியாரிடம் சொல்ல, ஊருக்குச் செல்ல வேண்டாம் என்று அவர் தடுத்தார். அவளுக்கோ, மனம் ஆறவில்லை. ஆரண்யா, தாயில்லாத பெண். தன்னை மிகவும் எதிர்பார்ப்பாள். நாம் யாருமே செல்லாவிட்டால் நன்றாக இராது என்று எவ்வளவோ சொல்லியும் மனோன்மணி சம்மதிக்கவில்லை.

கணவனுக்குப் போன் செய்து விஷயத்தைக் கூறினாள்.

“அம்மா சொல்றதைக் கேளு மாயா!” என்றான் அவன்.

மீண்டும் மாமியாரிடம் சொன்ன அனைத்தையும், அவனிடமும் படித்தாள்.

“நீ சொல்றது புரியுது. ஆனா, குழந்தையை விட்டுட்டு எப்படிப் போவ?” என்று கேட்டான்.

“மதியம் வரைக்கும், நான் இருப்பேன். பவித்ரா காலேஜ்லயிருந்து வந்ததும், அவள் பார்த்துப்பா. நான் நாளைக்கு ஈவ்னிங் திரும்பி வந்திடுறேன்” என்றாள் கெஞ்சலாக.

ஆனால், அவன் சுலபத்தில் சம்மதிக்கவில்லை. எப்படி எப்படியோ பேசி, ஒருவழியாக அவனது அரைகுறையான சம்மதத்தைப் பெற்றுவிட்டாள். மனோன்மணி மட்டும், “இது நல்லதில்ல மாயா! இந்தப் பிடிவாதமெல்லாம் சரியில்ல” என்று முதன்முறையாக அவளிடம் முகம் சுளித்தார்.

அப்போது அவரது வார்த்தைகள், அவளைப் பெரிதாகப் பாதிக்கவில்லை. பவித்ராவும், நீங்க வரும்வரைக்கும் மனுவை நான் பார்த்துக்கறேன்” என்று சொன்னாள்.

“நீ பார்த்துப்பேன்ற நம்பிக்கைல கிளம்பறேன் பவி!” என்றவள் அவளை அணைத்துக் கொண்டாள்.

அன்று மட்டும் நான் பிடிவாதமாகக் கிளம்பி வராமல் இருந்திருந்தால், என் சந்தோஷமான வாழ்க்கையை இழந்து, என் அன்பானக் குடும்பத்தின் நிம்மதியையும் குலைத்து, என் குழந்தைக்குத் தாயாக எந்த அன்பையும் கொடுக்காமல் எத்தனைப் பெரிய கொடுமையைச் செய்திருக்கிறோம் என்று நினைத்தவளுக்குக் கண்ணீர் பெருகியது. வீடியோவில் சிரித்து விளையாடிக்கொண்டிருந்த மகனுக்கு, கண்ணீருடன் முத்தமிட்டாள்.
 

Shenba

Administrator
Staff member
Dec 31, 2018
196
437
63
அத்தியாயம் - 26


அடுத்து வந்த இருபது நாட்களிலும், கணவன் அருகில் இல்லாத நேரமெல்லாம் மாயாவிற்கு நத்தையாக ஊர்ந்ததென்றால், அவளது தந்தைக்கு அவஸ்தையுடனே கழிந்தது. மகளின் யதார்த்தமான கேள்விகள் கூட அவரை சிக்கலில் மாட்டிவிடும் அளவிற்குக் கடினமாக இருந்தது.

உண்மையில் சத்ய பிரகாஷை நினைத்து அவருக்கு வருத்தம் தான் வந்தது. தங்களின் முடிவினால், அவனல்லவா இக்கட்டில் மாட்டிக்கொண்டான். இந்த முக்கோண வாழ்க்கையில், யாருடைய வாழ்க்கைக் காப்பாற்றப்படும்? அப்படிக் காப்பாற்றப்படும் வாழ்க்கை, வளமுடன் இருக்குமா?

அவர்களால் மற்றொருவரை மறந்து, துறந்து வாழ முடியுமா? அப்படித் தனிமையில் விடப்படுபவரின் மனநிலை எப்படி இருக்கும்? அது யார்? தான் பெற்ற மகளா? அல்லது மகளால் தனக்குக் கிடைத்த, வளர்ப்பு மகளா?’ அவரால் கணிக்கவே இயலவில்லை.

‘எல்லாவற்றையும் மாற்றும் காலம், ஏன் இப்படி ஒரு கொடுமையைச் செய்தது? இதை விதியென்பதா? சதியென்பதா?’ விஸ்வநாதனால் எதையும் நியாப்படுத்தவும் முடியவில்லை. ஒதுக்கவும் முடியவில்லை.

இங்கே மாட்டிக்கொண்டு அல்லல் படும், படப்போகும் அனைவருமே அவரது அன்பிற்குப் பாத்திரமானவர்கள். இந்த மும்முனைப் போராட்டத்தில் வெல்லப் போவது யார்? காலம் சொல்லும் பதிலுக்காகக் காத்திருந்தாலும், அது நிச்சயம் அடுத்தவருக்குச் சந்தோஷத்தைக் கொடுக்குமா?’ என்ற வினாவும், அச்சமும் அவரை பந்தாடிக்கொண்டிருந்தது.

எத்தனையோ சூழ்நிலைகளைக் கடந்து வந்தவரால் மகளில் வாழ்க்கை, சூறாவளி ஆகப்போவதை அறிந்தும் எதுவும் செய்ய முடியாத கையறு நிலையில் இருந்தார்.

ஊருக்குச் சென்றிருந்த அவினாஷும் நடுவில் ஒருமுறை, சத்யனுடன் மருத்துவமனைக்கு வந்து அவளைப் பார்த்துச் சென்றான்.

அவ்வப்போது நண்பனைப் பற்றித் தந்தையிடம் அவள் பேசிச் சிரித்த போதும், அவனிடம் பேச முயற்சிக்கவில்லை.

“யுவன்கிட்டப் பேசறியா மாயாம்மா!” என்று தந்தை கேட்டதற்கு, “ஆசையாதான் இருக்கு. ஆனா, வீட்டுக்கு வந்துட்டுப் பேசறேன்ப்பா. என்னை இப்படிப் பார்த்தால், ரொம்பப் பீல் பண்ணுவான்” என்றாள்.

இதற்கு நடுவில், ஆபத்திலிருந்து மகளைக் காப்பாற்றிய தம்பதிகளைப் பார்த்துவிட்டு வந்தார் விஸ்வநாதன்.

அவர்களது ஒற்றைக் குடிசையைப் பார்த்தவருக்கு, ‘தன் மகள் இத்தனைக் காலமாக இங்கேயா இருந்தாள்!’ என்று கவலை வந்தபோதும், அவளைக் காப்பாற்றிய அந்த இரு ஜீவன்களின் மேல் அன்பும், கருணையும் பொங்கியது.

அவர்களும் இரண்டு மூன்றுமுறை மருத்துவமனைக்கு வந்து சென்றனர். இப்போது மாயாவிற்கே அவர்களை விஸ்வநாதன் அறிமுகப்படுத்தும் நிலை ஏற்பட்டிருந்தது.

கண்ணீரும், சந்தோஷமுமாகத் தன்னிடம் பேசியவர்களை அவளுக்கு மிகவும் பிடித்துவிட்டது. அவர்கள் பேசியது பெரும்பாலும் அவளுக்குப் புரியாவிட்டாலும், அந்தக் கருணை மிக்க ஜீவன்களிடம் ஆசியை வாங்கிக் கொண்டாள். அவர்களால் தான் தனது குடும்பத்துடன் இணைய முடிந்தது என்று கண்ணீருடன் அவர்களை வணங்கினாள்.

அந்த வீட்டை கல் வீடாக மாற்றிக்கொடுக்க ஏற்பாடுகள் செய்தார். அவர்களுக்குத் தேவையான அளவிற்கு பொருட்களையும், பணமும் கொடுத்தார். அவர்கள் எவ்வளவோ மறுத்தும், ‘தனது உயிரையே மீட்டுக் கொடுத்தவர்களுக்கு இது சாதாரணம். இந்தக் கடனைக் கழிக்க எனக்கு ஏழு ஜென்மம் போதாது’ என்று அன்பால் அவர்களைத் திக்குமுக்காடச் செய்தார்.

அன்று, அவள் வீட்டிற்குக் கிளம்பும் நாள். மருத்துவரிடமும், செவிலியர்களிடமும் பிரியா விடைபெற்றுக் கிளம்பினாள். முதலில், அந்தப் பெரியவர்களின் வீட்டிற்குச் சென்று அவர்களிடம் ஆசீர்வாதம் வாங்கிக் கொண்டு விமான நிலையத்திற்குச் சென்றனர்.

விமானத்தில் தன் அருகில் அமர்ந்த கணவனின் கையைப் பிடித்துக் கொண்டு அவனது தோளில் தலைசாய்த்தவள், “இப்படி இருந்து எவ்ளோ நாள் ஆகிடுச்சியில்ல மாம்ஸ்!” என்றவளுக்கு, என்ன பதில் சொல்வதெனத் தெரியாமல் தடுமாறினான்.

வீட்டை நெருங்க நெருங்க எப்போது போய்ச் சேருவோம் அனைவரையும் பார்ப்போம் என்ற ஆவலும், ஆர்வமுமாக இருந்தாள். கார் தனது தந்தையின் வீட்டை நோக்கிச் செல்வதைக் கண்டவள், “நம்ம வீட்டுக்குப் போகலையா?” என்று சிறு ஏமாற்றத்துடன் கணவனிடம் வினவினாள்.

“டாக்டர் கொஞ்ச நாளைக்கு உன்னை கம்ப்ளீட் ரெஸ்ட் எடுக்கச் சொல்லியிருக்காருடா. அதனால கொஞ்ச நாள் நம்ம வீட்ல இருந்துக்கலாம்” என்றார் விஸ்வநாதன் சமாளிப்பாக.

தந்தையின் வார்த்தைக்கு அமைதியானவள், கணவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

அவன் மௌனமாக வெளியே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, “நீங்க ஏன் எதுவுமே பேசமாட்டேன்றீங்க? இப்போ என்ன டென்ஷன் உங்களுக்கு?” என்று மெல்லியக் குரலில் அவனுக்கு மட்டும் கேட்கும்படிக் கூறினாள்.

“அதெல்லாம் ஒண்ணுமில்ல. நீ திடீர்ன்னு வந்திலிருந்தே, எனக்கு எப்படி ரியாக்ட் பண்றதுன்னே தெரியல” என்றான் மழுப்பலாக.

“டச் விட்டுப் போச்சா மாம்ஸ்!” என்றாள் கிண்டலாக.

சமாளிப்பாகச் சிரித்தவன், “சேச்சே! ஆரம்பத்திலேயே எதுவும் பேசி பயமுறுத்த வேணாம்ன்னு தான்” என்றான்.

“ஹலோ! என் உடம்புக்கு எதுவும் இல்ல. ஐயம் பர்ஃபெக்ட்லி ஆல் ரைட்” என்று குறும்பாகக் கண்களைச் சிமிட்டிச் சிரிக்க, சத்யன் விதிர்த்துப் போனான்.

போர்ட்டிகோவில் கார் நின்றதும், காரிலிருந்து இறங்கியவள் வீட்டைப் புதிதாகப் பார்ப்பதைப் போலப் பார்த்தாள். அந்த வீட்டில் நடந்த ஒவ்வொரு நிகழ்வும், அவளது மனக்கண்ணில் வந்து சென்றது.

ஆரத்தித் தட்டுடன் வந்த மாமியாரைக் கண்டவள், “அத்தை!” என்று அவரது கரத்தைப் பற்றிக் கொண்டாள்.

அவளது கன்னத்தைத் தடவிக்கொடுத்த மனோன்மணி, “நில்லும்மா” என்று அவளுக்கு ஆரத்திச் சுற்றினார்.

அங்கே குழுமியிருந்த அனைவரின் கண்களும் கலங்கியிருந்த போதும், அதையும் மீறி அவர்களது கண்கள் வெளிப்படுத்திய உணர்வை, அவளால் புரிந்து கொள்ள முடியவில்லை.

ஆரத்திச் சுற்றி உள்ளே வந்தவளின் கண்களும், மனமும் மகனைத் தேடியது. ஹாலிற்கு அடுத்திருந்த டைனிங்கில் குழந்தையின் பேச்சுக் குரல் கேட்க, அவள் வேகமாகச் சென்றாள். அங்கே விளையாட்டுச் சாமான்களை வைத்து விளையாடிக் கொண்டிருந்தான் மனு.

கண்கள் பனிக்க, இதயம் உருக, “மனு கண்ணா!” என்று ஓடிச்சென்று அவனை அள்ளியெடுத்தாள்.

தன்னைத் தூக்கிக் கொண்ட புதிய முகத்தைக் கண்டவன், “அ..ம்..மா! அப்..பா!” என்று பெருங்குரலெடுத்து அழுததுடன் அவளிடமிருந்து திமிறி இறங்கினான்.

சட்டென மகனைப் பிடித்தவள், “கண்ணா! அம்மாதான்டா. இங்கே பாருடா தங்கம்” என்று தவிப்பும், ஆவலுமாகச் சொன்னவளிடமிருந்து விலகி ஓடினான்.

மகனைத் தொடர்ந்து, அவளது பார்வையும் சென்றது. அவளது பார்வையில் தெரிந்த ஏமாற்றமும், வேதனையும், அனைவரையும் பரிதாபம் கொள்ள வைத்தது.

ஓடியவன், அங்கே ஓரமாக நின்றிருந்த பவித்ராவின் கால்களைக் கட்டிக்கொண்டு, “அம்மா!” என்று அழுதான்.

மகனைத் தூக்கிக் கொண்டவள், “மனு கண்ணா! அம்மா இங்கே தான் இருக்கேன். அழக்கூடாது” என்றவள் மாயாவைப் பார்த்தாள்.

மாயாவின் பார்வை, மேடிட்டிருந்த அவளது வயிற்றில் படிந்தது. அவளது கண்களில் இப்போது வியப்பும், மகிழ்ச்சியும் தெரிய, “பவி!” என்று அவளை அணைத்துக் கொண்டாள்.

தனது தாயை வந்து அணைத்த அந்நியளைக் கண்ட குழந்தை, “அம்மா… மனு அம்மா” என்று பவித்ராவின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டான்.

திகைப்புடன் வெறித்த அவளது பார்வையைக் கண்ட மனோன்மணி, “நீ இல்லாதப்போ அவதானேம்மா பார்த்துகிட்டா. அதான், அம்மான்னே பழகிட்டான்” என்று சமாளித்தவர், “மனு! பாட்டிக்கிட்ட வாடா செல்லம்” என்று அவனைத் தூக்கிச் செல்ல, மாயா இமைக்காமல் அவரையே பார்த்தாள்.

அவளது சிந்தனையைக் கலைக்க எண்ணி, “அக்கா! எப்படியிருக்கீங்க?” என்று அவளது கரத்தைப் பிடித்துக் கொண்டாள் பவித்ரா.

”நல்லாயிருக்கேன் பவி! உனக்கு எத்தனைத் தேங்க்ஸ் சொன்னாலும் போதாது. என் குழந்தையை உன் குழந்தையாவே வளர்த்திருக்க” என்றாள் உவகையுடன்.

பவித்ராவின் மனம் வெதும்பியது. இருந்தும் அதை மறைத்துக்கொண்டு, “அவன் எனக்கும் பிள்ளைதாங்க்கா” என்று மெய்யைக் கூறினாள்.

அவளது வார்த்தைகளின் உள் அர்த்தம் புரியாமல் புன்னகைத்தவள், “எத்தனை மாசம்? யாரும் என்கிட்டச் சொல்லவே இல்ல. உன் வீட்டுக்காரர் எங்கே இருக்கார்? உன்கிட்டப் பிரியமா இருப்பாரா? தினமும் உன்கிட்டப் பேசுவாறா?” என்று வேகவேகமாகக் கேட்டாள்.

“எட்டு மாசம்க்கா. அவர் ரொம்ப நல்லவர். என் மேல அளவுக்கதிகமான பிரியம் வச்சிருக்கார்” என்றவளது கண்கள் சட்டெனக் கண்ணீரைப் பொழிந்தது.

“ஹே! சாரி சாரி! உன்னோட, அவரைப் பத்திப் பேசி நினைவு படுத்திட்டேனா? வா. அப்படி உட்கார். உன்கிட்ட நிறைய பேசவேண்டி இருக்கு” என்று அவளை ஹாலுக்கு அழைத்து வந்தாள்.

அனைவருக்குள்ளும், ‘பவித்ரா ஏதேனும் உளறி விடுவாளோ!’ என்ற அச்சம் இருந்தாலும், ‘அவளே சமாளிக்கட்டும்’ என்று மௌனமாக இருந்தனர்.

அனைவருக்கும் காஃபி வர, பருகிக்கொண்டே பேசிக் கொண்டிருந்தனர். மாமியாரிடமும், பவித்ராவிடமும் பேசிக்கொண்டிருந்தாலும், பார்வை அவ்வப்போது கணவனின் பக்கமாகவே சென்று வந்தது. அவனோ, அவளிருந்த பக்கம் கூடத் திரும்பவில்லை.

அதைக் கண்ட பவித்ராவின் மனம் வெதும்பியது. ‘தான் அவனுக்கு மனைவியாக இருந்தாலும், முதலில் வந்தவள் அவள்தானே. உரிமைக்காரியும் அவளே’ என்ற எண்ணம் அவளை மேலும் அலைகழித்தது.

மாயா, மாமியாரின் மடியில் அமர்ந்திருந்த மகனின் கை விரல்களைப் பற்றுவதும், அவனது காலைப் பிடித்துத் தடவிப் பார்ப்பதுமாக இருக்க, வெடுக்கெனக் காலை இழுத்துக்கொண்டு அவளை முறைத்தான் மனு.

அழாமல் அமைதியாக அவன் இருப்பதே அவளுக்கு தைரியத்தைக் கொடுக்க, “மனும்மா! அம்மாட்டா வாங்கடா. உங்களுக்கு என்ன வேணும்? அம்மா வாங்கித் தரேன்” என்று ஏக்கமும், ஆசையுமாக மகனை அழைத்தாள்.

“ஆன்னா போ…” என்றவன், அவளது கரத்தை வேகமாகத் தட்டிவிட்டு விட்டு, இறங்கி தந்தையிடம் ஓடிச்சென்றான்.

அவளது நெஞ்சம் விம்மியது. கண்கள் கலங்கின. கண்ணிலிருந்து சட்டென கண்ணீர் வெளிவந்துவிட, துடைத்தபடி வேகமாக எழுந்து அறைக்கு ஓடினாள். கணவனின் பாராமுகமும், குழந்தையின் உதாசீனமும் அவளை பலவீனமாக்கியது.

வாய்விட்டு அழவேண்டும் போலிருந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டு, அழுகையைக் கட்டுப்படுத்த முயன்றாள். ஆனால், நினைக்க நினைக்க கண்ணீர் பெருகியதே தவிர குறையவில்லை.

அவளைப் பின் தொடர்ந்து வந்த சத்யன், அவளை ஆழ்ந்து பார்த்தான். ‘அவள் செய்த தவறுதான் என்ன? ஏன் அவளுக்கு இந்தத் தண்டனை?’ பெற்ற மகனின் உதாசீனம், பெற்றவளை எந்த அளவிற்கு நோகடிக்கும் என்பதை, அவன் கண்ணெதிரே கண்டான்.

அவளது கண்ணீர் அவனுக்குப் பெரும் வலியைத் தந்தது. காதலித்த நாளிலிலிருந்து ஆனந்தக் கண்ணீரையும், பிரசவ நேரத்தையும் தவிர, அவள் அழுது அவன் பார்த்ததே இல்லை.

அவளருகில் அமர்ந்தவன், “மாயா!” என்று அவளது தோளில் கைவைத்தான்.

அந்த ஆறுதலான அழைப்பிற்காகவும், அவனது அருகாமைக்காகவும் ஏங்கிக் கொண்டிருந்தவள், அவனது தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள்.

“மாயா! அவன் குழந்தை. அவனுக்கு, உன்னை அடையாளம் தெரியல. ரெண்டு நாளானா, அவனுக்குப் புரியும். கொஞ்சம் வெயிட் பண்ணும்மா” என்றான் அன்பாக.

அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். ‘குழந்தை இருக்கட்டும். ஆனால், நீயும்…’ என்று தோன்றிய எண்ணத்தை கேட்டுவிட மனம் துடித்தது.

ஆழ மூச்செடுத்து மிடறு விழுங்கியவள், அவனிடம் கேட்க நினைத்த வார்த்தைகளை கேட்காமல் மௌனமாக இருந்தாள். அதன்பிறகு, இருவருமே எதுவும் பேசிக்கொள்ளவில்லை. மாயாவின் மனத்தில் ஏதேதோ எண்ணங்கள் வந்து சென்றன.

ஆனால், காதல் கொண்ட மனம் அது எதையும் நம்ப மறுத்தது. ‘அவன் எனக்காகப் பார்க்கிறான். என் உடல் நலத்தில் அக்கறை கொண்டு, தனது நேசத்தை வெளிக்காட்டாமல் இருக்கிறான்’ என்று முடிவு கட்டிக்கொண்டது. காலத்திற்கு எதையும் மாற்றும் சக்தி உண்டு. அது காதலிக்கப்பட்டவளாக இருந்தாலும் என்பதை ஏனோ, அவளது மனம் உணர மறுத்தது.

கதவைத் தட்டும் சப்தம் கேட்க, சத்யன் எழுந்து சென்று திறந்தான்.

“பெரிய ஐயா ரெண்டு பேரையும் கீழே வரச் சொன்னாங்க. சுப்பிரமணி சார், தியாகு சார் வீட்லயிருந்து வந்திருக்காங்க” என்று வேலையாள் சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

மீண்டும் அவளருகில் வந்தவன், “வா மாயா!” என்றான்.

அவள் எதுவும் சொல்லாமல் முகத்தைக் கழுவி, தன்னைத் திருத்திக் கொண்டு அவனுடன் சென்றாள். வந்திருந்தவர்களின் கண்ணீர், சிரிப்பு எல்லாவற்றிற்கும் சிறு புன்னகையை மட்டும் வெளிப்படுத்திவிட்டு, அவர்களது கேள்விக்கு மட்டும், பதில் சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள்.

இரவு உணவிற்குப் பல வகை இனிப்புகள், உணவுகள், என்று தடபுடலாக ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்தது. பவித்ரா குழந்தைக்காக இட்லி ஊற்றி எடுத்து வந்தாள். அவள் சிறுசிறு வில்லலாக விண்டு தேனில் தோய்த்து குழந்தைக்குக் கொடுக்க, தனது சொப்பு வாயைத் திறந்து மகன் உண்ணும் அழகை, சற்றுத் தொலைவில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அவளது விழிகள் வெளிப்படுத்திய உணர்வுகளைப் பார்க்கும் யாருக்கும், நிச்சயம் இதயத்தைப் பிசைவதாக இருக்கும். அவளுக்கு இருந்த மனநிலையில், தட்டிலிருந்த பண்டங்கள் எதுவுமே ருசிக்கவில்லை.

அவளருகில் வந்த சரண்யா, “மாயா! உன்னோட கவலை புரியுது. எல்லாம் தற்காலிகமானது தான். சரியாகிடும்”

”புரியுதுக்கா! ஆனா, மனசு கேட்கமாட்டேன்னுதே. என்னோட ஆசை தப்பில்லையேக்கா. ஒவ்வொரு அம்மாவும் என்ன நினைப்பாங்களோ அதைத் தானே நானும் ஆசைப்படுறேன்” என்றவள், “பவித்ராவை, அம்மான்னு கூப்பிடச் சொல்லித் தந்தவங்க, இவள்தான் உன் அம்மான்னு, என் போட்டோவையாவது காட்டியிருக்கலாமேக்கா” என்றபோது கலங்கிய விழிகளும், தழுதழுத்த அவளது குரலையும் கேட்ட சரண்யாவிற்குத் தொண்டையை அடைத்தது.

‘நியாயமான கேள்வி. ஆனால், அதற்கான பதில் சரண்யாவிடம் மட்டுமல்ல யாரிடமும் இல்லை.


அத்தியாயம் - 27

விருந்தினர்கள் அனைவரும் கிளம்பிச் சென்றபின், மனோன்மணியும் தாங்கள் கிளம்புவதாகக் கூறினார்.

“இங்கேயே ரெண்டு நாளைக்கு இருக்கலாமே அத்தை!” என்றாள் மாயா.

“போட்டது போட்டபடி இருக்கும்மா. ரெண்டு நாள்ல வரோம்” என்றார்.

மகனையும் அவர்கள் தூக்கிச் சென்றுவிடுவார்களே என்ற பரிதவிப்பில், “ பவித்ராவாவது இருக்கட்டுமே எனக்கும் கொஞ்சம் ரிலாக்ஸாக இருக்கும்” என்றாள். அப்போதாவது மகன் அவளிடம் இருப்பான். தன் கண் பார்வையிலாவது இருப்பான் என்று நினைத்தாள்.

ஆனால் அவரோ, “அவளை விட்டுட்டுப் போறது பத்தியில்ல, அவளும் டேப்லெட்ஸ் எடுத்துட்டு வரலம்மா. நீ நல்லா தூங்கி ரெஸ்ட் எடு. ரெண்டு நாள் தானே சிட்டிகை போடுறதுக்குள்ள ஓடிப்போயிடும்” என்றார் சற்றும் பிடிகொடுக்காமல்.

விஸ்வநாதனுக்கு அவரது பேச்சு வருத்தத்தைக் கொடுத்தது. பவித்ராவும் மெல்லவும் முடியாமல் விழுங்கவும் முடியாமல் நின்றிருந்தாள். குழந்தையோ போகலாம் என்று வாசலையே கைகாட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

தனது பேச்சுக்குத் தான் சரிவர மாட்டேங்கிறார். கணவனாவது ஏதேனும் சொல்வான் என்று அவனைப் பார்க்க, அவன் கார் சாவியுடன் வந்து கொண்டிருந்தான். ஆக, அவனும் கிளம்புகிறான்’ என்று புரிய, எல்லோரும் சேர்ந்து தன்னை ஒதுக்கி வைக்கின்றனரோ என்ற எண்ணம் அவளுக்கு உண்டாகத் துவங்கியது.

“சரிம்மா நேரமாகுது. நாங்க கிளம்பறோம். வரோம் சம்மந்தி” என்று மனோன்மணி முன்னால் நடக்க, பவித்ராவும் அவரைத் தொடர்ந்தாள்.

அவர்களுக்கெல்லாம் முன்னால் சென்ற கணவன், போய் வருகிறேன் என்று கூடத் தன்னிடம் சொல்லவில்லையே என்ற வருத்தம் எழ, உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு அழுகையைக் கட்டுப்படுத்தினாள்.

அவ்வளவு பெரிய ஹாலில் தந்தையும், மகளும் மட்டுமே தனித்து நின்றிருந்தனர். உதாசீனம், பாராமுகம், அவமதிப்பு என்று வந்த சில மணி நேரங்களில் அனைத்தையும் ஒருசேர பார்த்தவளுக்கு அவமானமாக இருந்தது.

தனது வருகை யாருக்கும் பிடிக்கவில்லையோ!’ என்று கலங்கிப் போனாள்.

“மாயா! நீ போய்ப் படும்மா” என்ற தந்தையின் வார்த்தைக்குப் பதில் கூடச் சொல்லாமல் குனிந்த தலையுடன் தனது அறைக்கு வந்தாள்.

இறந்த நான் இறந்தவளாகவே இருந்திருக்கலாம். அல்லது நினைவு தப்பியே காலத்தைக் கழித்திருக்கலாம். என்னை எனக்கே அடையாளம் தெரியவில்லை என்ற ஒரு விஷயத்தைத் தவிர வேறெந்த சிரமமும் இருந்திருக்காது. ஆனால், எனது அதிரடி வருகை பலருக்கு இடையூராக இருக்கிறதோ! என்று மனத்தை உழப்பிக் கொண்டிருந்தாள்.

“மாயா! ஏன் டல்லா இருக்க?” என்று சத்யனின் குரல் கேட்க, சட்டெனத் திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“என்னாச்சுமா?” என்று கனிவுடன் கேட்டான்.

ஒன்றுமில்லை என்று தலையை அசைத்தவளுக்கு அழுகை முட்டிக் கொண்டு வந்தது.

“என்னைப் பாரு… ஏன் இப்போ அழற?” என்று பாசத்துடன் கேட்டான்.

“என்கிட்ட நீங்க சொல்லிக்காமலே கிளம்பிட்டீங்கன்னு நினைச்சேன் மாம்ஸ்!” என்றவள், அவனை அணைத்துக் கொண்டாள்.

சட்டென அவளை விலக்கி நிறுத்தியவன், “உனக்கு எல்லாம் டௌட். அவங்களை கூட்டிட்டுப் போய் விட டிரைவரிடம் கார் சாவியைக் கொடுக்கப் போனேன்” என்றான்.

அவள் புன்னகைக்க, “மாத்திரை போட்டியா?” என்று கேட்க, “இல்லை” என்றாள்.

“வேளாவேளைக்கு மாத்திரையை ஒழுங்கா போடு. கண்டதையும் நினைச்சிட்டு இப்படி உட்கார்ந்திருக்காதே. புரிஞ்சிதா?” என்று அதிகாரமாகக் கேட்டான்.

“எனக்கு எல்லாம் புரியுது. என் மாம்ஸ்க்குத் தான்… புரிய மாட்டேன்னுது” என்று மர்மமாகப் புன்னகைத்தாள்.

அவளையே ஆழ்ந்து பார்த்தவன், “படுத்துத் தூங்கு. தேவையில்லாம யோசிக்காதே” என்றவன், கட்டிலின் ஒரு பக்கமாகப் படுத்தான்.

அவள் உடையை மாற்றிக்கொண்டு வருவதற்குள் உறங்கியிருந்தான்.

குனிந்து அவன் நெற்றியில் முத்தமிட்டவள், “ஐ லவ் யூ மாம்ஸ்!” என்று ஆழ்ந்த குரலில் சொல்லிவிட்டு அவனருகில் படுத்து இடுப்பை அணைத்துக் கொண்டாள்.

அவள் உறங்கியதற்கு அறிகுறியாகச் சீரான மூச்சுவர, மெல்ல அவளது கரத்தை விலக்கியவன் அங்கிருந்த சோஃபா கம் பெட்டை இழுத்துப் போட்டுப் படுத்தான். ஆனால், உறக்கம் வராமல் தவித்துக் கொண்டிருந்தான்.

காரில் ஏறும் வரை அவனும் தங்களுடன் வருகிறான் என்று எண்ணியிருந்த பவித்ரா, அவன் வரவில்லை என்று தெரிந்ததும் எதுவும் பேசாமல் தலையைக் குனிந்து கொண்டதே அவனது நினைவை ஆட்டிப் படைத்துக் கொண்டிருந்தது.

நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவள் ஆழ்ந்து உறங்கிக் கொண்டிருந்தாள். மெல்ல எழுந்து வெளியே வந்தவன் பவித்ராவிற்கு அழைத்தான். அவனது அழைப்பிற்காகவே காத்திருந்ததைப் போல முதல் ரிங்கிலேயே எடுத்து ஹலோ என்றாள்.

குரலில் தெரிந்த ஸ்வரமே அவள் அழுதிருக்கிறாள் என்று புரிந்து கொண்டான். அவனது இதயம் கனத்தது. “பவி! என் மேல நம்பிக்கை வை. எப்பவும், எதுக்காகவும் உன்னை விட்டுக்கொடுத்திட மாட்டேன்” என்று அவன் சொல்ல அவள் கதறி அழத் துவங்கினாள்.

தனது கையாலாகாத நிலையை எண்ணி மனம் தவித்தது.

“பவி! நீ கொடுத்த தைரியத்தில் தான் நான் இருக்கேன். புரிஞ்சிக்கம்மா” என்றான் கெஞ்சலாக.

சில நொடி மௌனத்திற்குப் பிறகு, “சொன்னேன் அத்தான். ஆனா, என்னால முடியல. கொஞ்சம் பொறுத்துக்கோங்க… நான் சொன்ன வார்த்தையை நிச்சயம் மறக்க மாட்டேன்” என்றாள்.

“அக்கா தூங்கிட்டாங்களா?” என்று கேட்டாள்.

“ம்ம், அதனால தான் தைரியமா பேசிட்டிருக்கேன்.”

“என்னைக் கல்யாணம் செய்த்தால தானே உங்களுக்கு இவ்வளவு பிரச்சனை. இல்லன்னா, அக்காவோட நீங்க சந்தோஷமா இருந்திருப்பீங்க இல்ல” என்றவளுக்குக் குரல் உள்ளே சென்றது.

“தேவையில்லாம யோசிக்காதேடி! தூங்கு. நாளைக்கு செக் அப்புக்கு நான் வந்து கூட்டிட்டுப் போறேன்” என்றான்.

“நீங்களும், எதையும் நினைச்சிக் குழம்பாதீங்க. எல்லாமே நல்லபடியா நடக்கும்” என்றாள் கனத்தக் குரலில்.

“சரிங்க பாட்டிம்மா! தூங்குங்க” என்று அவன் புன்னகைக்க, அவளும் சரியெனப் போனை வைத்தான்.

புன்னகையுடனே திரும்பியவன், கதவருகில் நின்றிருந்த மாயாவைக் கண்டதும் வெலவெலத்துப் போனான்.

“இந்த நேரத்துல யார் போன்?” என்றாள்.

“அம்மா பேசினாங்க. நான் இல்லன்னு, குழந்தை அழறானாம். அதான், சமாதானம் செய்துட்டு இருந்தேன்” என்றான்.

“ஓஹ்!” என்றவள், “நாளைலயிருந்து நீங்க ஆஃபிஸ் முடிஞ்சி என்னைப் பார்த்துட்டு வீட்டுக்குப் போயிடுங்க மாம்ஸ். குழந்தை ஏங்கிடப் போறான்” என்றாள் அப்பாவியாக.

அவளைப் பரிதாபமாகப் பார்த்தவன், “இல்ல மாயா… நீ” என்றவனை இடைமறித்து, “நான் என்ன குழந்தையா? கொஞ்ச நாளைக்குத் தானே. நான் அங்கே வந்துட்டா, எல்லாம் சரியாகிடும்” என்றவள், “இப்போ கூட எனக்கு எதுவும் இல்ல. சொன்னா, நீங்க கேட்க மாட்டீங்க. இன்னும் பதினைந்து நாள் கழிச்சி டாக்டர் இங்கேயே ஒரு செக் அப் போகச் சொன்னார் இல்ல. போய்ட்டு வந்து டிசைட் பண்ணிக்கலாம். எனக்குத் தூக்கம் வருது வரீங்களா?” என்றாள்.

“வரேன்” என்றவன், உள்ளே வந்து கதவை மூடினான்.

அதற்குள் சோஃபா கம் பெட்டில் இருந்த தலையணைகளை மீண்டும் கட்டிலுக்கு மாற்றியவள், “உங்க அக்கறை எனக்கும் புரியுது. அதுக்காக நீங்க இப்படிக் கஷ்டப்பட வேணாம். இன்னைக்கு ஒரு நாள் தானே கட்டில்லேயே படுத்துக்கோங்க” என்றவள் மறுபுறம் அவனுக்கு முதுகைக் காட்டிக் கொண்டு படுத்தாள்.

ஒரே நாளில், தன் நிலைமை இப்படித் திண்டாடிப் போகிறதே. இதற்கெல்லாம் எப்போது வழி பிறக்கும்?’ என்று வெறுப்புடன் நினைத்துக் கொண்டு கட்டிலில் சாய்ந்தான்.

அடுத்து வந்த இரண்டு நாட்களும் மின்னல் வேகத்தில் சென்றன.

அன்று மாயா பேசிய வார்த்தைகள், சரண்யாவிற்குள் பெரும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தி இருந்தது. மறுநாள் காலையில் தனது மகளுடன், மாயாவைக் காண வந்துவிட்டாள். சரண்யாவின் மகள் ரியா, மனுவை விட ஒரு வருடம் மூத்தவள். கைக் குழந்தையாக அவளைப் பார்த்த மாயா, இப்போது தான் அவளைப் பார்க்கிறாள்.

குட்டி மிடியும், டாப்ஸுமாக புஸுபுஸுவென்றிருந்த தலை முடியுடன், கொழுக் மொழுக்கென்றிருந்த அந்தக் குழந்தையைப் பார்த்தவுடன் தூக்கிக் கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசை எழுந்தது.

“ரியா குட்டி!” என்று அவள் கை நீட்ட, பலநாள் பழகியவளைப் போன்று சட்டென அவளிடம் தாவினாள்.

தனது மகனுக்காகச் சேகரித்து வைத்திருந்த அன்பையெல்லாம், முத்தமாக ரியாவின் கன்னத்தில் பதித்தவளின் விழிகள் அவளையும் அறியாமல் பொங்கின.

“நான் யார் தெரியுமா?” என்று அவள் கேட்க, வெட்கப்பட்டுக் கொண்டே அழகாகச் சிரித்தபடி, “சித்தி!” என்றாள்.

அந்த வார்த்தையைக் கேட்டதும் அவளது நெஞ்சம் விம்மித் தணிந்தன. கண்களைத் துடைக்கத் துடைக்க, கண்ணீர் நிற்பேனா என்றது. அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த சரண்யாவிற்கும் விழிகள் பெருக்கெடுத்தன.

“பட்டுக் குட்டிக்கு என்ன வேணும்? என் ரியா செல்லத்துக்கு என்ன வேணும்?” என்று அவள் கொஞ்ச, “ரியா குட்டிக்குச் சித்தி வேணும்” என்று அவளைப் போலவே ராகம் இழுத்துச் சொன்ன குழந்தையை நெஞ்சோடு அணைத்துக் கொண்டாள்.

முன் தினம் அவள் கேட்டக் கேள்வி எவ்வளவு சரியானது. அவள் இல்லை என்றிருந்தாலும், வளர்த்தவள் என்ற ஒரு காரணத்திற்காக, பவித்ராவை அம்மா என்று அழைக்க அனுமதித்ததுடன், பெற்றவளின் புகைப்படம் அவ்வளவு பெரியதை மாட்டி வைத்திருந்தும், இவளும் உன் அம்மா தான் என்று அந்தக் குழந்தைக்குக் கற்றுக் கொடுக்காத, அவளது மாமியார் மீது கொலை வெறியே வந்தது சரண்யாவிற்கு.

“அக்கா வாங்க சாப்பிடலாம்” என்று மாயா அழைத்த பின்பே தனது நினைவுலகிற்கு வந்தாள்.

“இல்லம்மா நான் சாப்டுட்டேன். ரியா, இன்னைக்கு எழுந்ததே லேட். அதனால, மேடம் தான் சாப்பிடணும். எனக்கு ஒரு ஹெல்ப் பண்றியா?” என்று கேட்டாள்.

“என்னக்கா?”

“இன்னைக்கு ரெண்டு மூணு புதுக் கேஸ் பார்க்க வேண்டியிருக்கு. இவளையும் க்ளினிக் கூட்டிட்டுப் போக முடியாது. உன் மாமாவும் ஊர்ல இல்ல. நீ கொஞ்சம் பார்த்துக்கறியா? உனக்குச் சிரமம் இல்லயே” என்றாள்.

“என்னக்கா இப்படிச் சொல்லிட்டீங்க? தாராளமா விட்டுட்டுப் போங்க நான் பத்திரமா பார்த்துக்கறேன்” என்றவள் குழந்தையிடன், “ரியா குட்டி! சித்தி கூட இருக்கீங்களா?” என்று ஆசையுடன் கேட்டள்.

“ம்ம், இருக்கேனே” என்று அழகாகத் தலையை ஆட்டிச் சொல்ல, “என் செல்லம்” என்று குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டாள்.

“ஏய்! கை வலிக்கப் போகுதுடி!” என்று சரண்யா கிண்டலாகச் சொல்ல, “குழந்தைக்கா. குழந்தைங்கன்னா இப்படித் தான் சப்பியா… புஸுபுஸுன்னு இருக்கணும்” என்றவள் ஆசையுடன் அதன் கன்னத்தில் அழுந்த முத்தமிட்டாள்.

“நானு நானு” என்று குழந்தையும் அவள் கன்னத்தில் அழுத்தி முத்தமிட, இருவரும் சப்தமாகச் சிரித்துக் கொண்டனர்.

மகளின் சிரிப்பைப் பார்த்துக் கொண்டே, உள்ளே வந்த விஸ்வநாதனின் மனம் வெதும்பியது.

 

Shenba

Administrator
Staff member
Dec 31, 2018
196
437
63
அத்தியாயம் - 28

ஹாலில் அமர்ந்து பேப்பர் படித்துக்கொண்டிருந்த விஸ்வநாதன், யுவன் வீடியோ காலில் அழைப்பதை அறிந்து எடுத்தார்.

“சொல்லுப்பா யுவன்! எப்படி இருக்க?” என்று விசாரித்தார்.

“நல்லாயிருக்கேன் அங்கிள். நீங்க எப்படி இருக்கீங்க?” என்று விசாரித்தான்.

“சௌக்கியமா இருக்கேன்” என்றவர், வீட்டில் இருப்பவர்களைப் பற்றி விசாரித்தார்.

“அப்பாவுக்குத் தான் கொஞ்சம் உடம்பு சரியில்லை. ரெண்டு மாசமா ஹாஸ்பிட்டல்ல இருந்தாங்க. அதனால தான் உங்ககிட்டப் பேச முடியல. நான், இந்தியா வந்து ஒரு மாசம் ஆச்சு. லாங் லீவ் போட்டுட்டு வந்திருக்கேன். நான்கைந்து மாதம் இங்கே தான் இருப்பேன். திரும்ப ஊருக்குப் போகும்போது, அப்பாவையும் கூட்டிட்டுப் போய்டலாம்ன்னு இருக்கேன்” என்றான்.

அவனது தந்தையைப் பற்றி விசாரித்துவிட்டு, “அப்பா இருக்காங்களா? பேச முடியுமா?” என்று கேட்டதும் தனது தந்தையிடம் போனைக் கொடுத்தான்.

அவருக்குத் தைரியம் சொன்னவர், உடல்நலத்தைப் பார்த்துக் கொள்ளும்படிக் கூறினார்.

“வயசாகுதே சார்! என் கவலையெல்லாம் யுவனைப் பத்தித் தான். கல்யாணம் பண்ணிக்கச் சொன்னா, கேட்க மாட்டேன்றான். நீங்க கொஞ்சம் எடுத்துச் சொல்லுங்க சார்! நானும் போய்ட்டா, இவனை யார் பார்த்துப்பா?” என்று கவலையுடன் சொன்னார் அவர்.

“அப்பா! முதல்ல உங்க உடம்பு சரியாகட்டும். அப்புறம், பேசலாம்” என்றான்.

“பார்த்தீங்களா சார்! அப்போகூட கல்யாணம் செய்துக்கறேன்னு சொல்லாம, பேசலாம்ன்னு சொல்றான்” என்றவர் வருத்தத்துடன் பேச முடியாமல் பேசினார்.

“நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க சார்! கல்யாணமெல்லாம் நடக்கும் போது நடக்கும். உங்களுக்கென்ன வயசாகிடுச்சின்னு இப்படிப் பேசரீங்க? உங்க பேரன் பேத்தியைக் கொஞ்சணும், அவங்களுக்குக் கல்யாணம் செய்யணும். எவ்வளவு வேலை இருக்கு” என்றார் புன்னகையுடன்.

“பேசினது போதும்ப்பா. நீங்க ரெஸ்ட் எடுங்க” என்று தந்தையிடமிருந்து போனை வாங்கிக் கொண்டான்.

“ஒரு அப்பாவா எனக்கும் கடமை இருக்குடா புரிஞ்சிக்க” என்று அவரது குரல் பின்னால் ஒலிக்க, “சாரி அங்கிள்! உங்களையும் எங்க பிரச்சனைல சேர்த்துட்டார்” என்றவன், தந்தையின் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.

“ஏன் யுவன்? அப்பா சொல்றதைக் கேட்டுக் கல்யாணம் செய்துக்கயேன். அவருக்கும் சந்தோஷமா இருக்கும். உனக்கும் ஒரு துணையாக இருக்கும்” என்றார்.

“ஏன் அங்கிள் நீங்களுமா? இன்னும் கொஞ்ச நாள் நிம்மதியா இருந்துக்கறேனே. எல்லோரும் என்னைப் பிடிச்சித் தள்ளி விடுறதிலேயே இருக்கீங்க” என்று முறுவலித்தான்.

“என்ன இருந்தாலும், உனக்குன்னு ஒருத்தி வந்த பின்ன தானே தெரியும். இப்போ இருக்கறதை விட உன் லைஃப் இன்னும் சுவாரசியமா இருக்கும். எங்களுக்கும் ஒரு மருமகள் வந்தா சந்தோஷம் தானே” என்றவருக்கு எந்தப் பதிலும் சொல்லாமல் மௌனமாக இருந்தான்.

மாயா அங்கே வருவதைப் பார்த்தவர், ”சரி, நாங்க சொன்னா கேட்கமாட்ட. சொல்ல வேண்டியவங்க சொன்னா கேட்டுப்ப” என்றார் சிரிப்புடன்.

“ஹய்யோ! நீங்க புதுசா இன்னொருத்தரைச் சேர்த்து விட்டுடாதீங்க” என்று போலியாக அலறினான்.

யுவன் பேசுகிறான் என்பதை புரிந்து கொண்ட மாயா, வேகமாகத் தந்தையின் அருகில் வந்தாள்.

“அம்மாடி! நீயாவது சொல்லு. அப்போதாவது யுவன் நமக்கெல்லாம் கல்யாணச் சாப்பாடு போடுறாரான்னு பார்ப்போம்” என்று மகளிடம் போனைக் கொடுத்தார்.

“ஹாய் யுவன்! என்ன உன் மேல கம்ப்ளெயிண்ட்?” என்று சிரிப்புடன் கேட்டவளை அகன்ற விழிகளுடன் நம்ப முடியாமல் பார்த்தான்.

“ம்ம்..ம்மா..யா…!” என்றவனது கண்கள் இன்னமும் பிரமிப்புடனும், நம்ப முடியாத பாவனையுடனும் பார்த்தான்.

அவள் புன்னகையுடன் அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருக்க, “ம்ம்.மாயா…” என்றவனின் விழிகள் ஈரத்தில் பளபளத்தன.

“உன் மாயாவே தான். உங்களையெல்லாம் ஆட்டிப்படைக்கத் திரும்ப வந்துட்டேன்” என்று கண்களைச் சிமிட்டிக் கலகலத்தாள்.

“எப்படி மாயா? என்னாச்சு? எப்படி நடந்தது? இத்தனை நாளா எங்கே இருந்த? ஏன் நீ இருக்கறதை, எங்களுக்கெல்லாம் தெரியப்படுத்தல?” என்று வரிசையாகக் கேள்விகளை அடுக்கிக் கொண்டே சென்றான்.

திருமணம் முடிந்ததும் விமான நிலையத்திற்குக் கிளம்பி வரும் வழியிலேயே, தான் வந்த டிராவல்ஸ் கார் நிலை தடுமாறி ஆற்றில் விழுந்ததையும், அதன்பின் என்ன நடந்தது என்று எனக்கே தெரியாது என்றவள், தனக்கு உதவிய வயதான தம்பதிகளைப் பற்றியும் ஹாஸ்பிட்டலில் தான் கண்விழித்து நடந்ததெல்லாம் நினைவிற்கு வந்த வரை அனைத்தையும் சொல்லி முடித்தாள்.

சற்றுநேரம் அவனிடமிருந்து எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.

‘நீ வந்துட்ட மாயா! எங்களுக்கு ரொம்ப ரொம்பச் சந்தோஷம். ஆனா, கேள்விக்குறியா நிற்கிற உன்னோட வாழ்க்கை… அதை யார் சீராக்கறது? உனக்கு அதைப் பற்றித் தெரிய வந்தால் உன் நிலைமை என்ன?’ என்றவனுக்கு நெஞ்சம் விம்மியது. தன்னால் எதுவும் செய்ய இயலாதே என்ற தவிப்பில் உள்ளம் குமுறினான்.

“யுவன்” என்று அழைத்தாள்.

அவளது முகத்தைப் பார்த்தான். ‘பூப்போலச் சிரித்துக் கொண்டிருக்கும் இவளுக்கா இந்தச் சோதனை? கடவுளே! நீ உண்மையிலேயே இருக்கிறாயா? அவளுக்கு விஷயம் தெரிந்தால் இந்தச் சிரிப்பைத் திரும்பப் பார்க்க முடியுமா? அவளது தன்னலமற்ற குணத்தை, அந்த மென்மையான மனத்தை வதைக்கத் தயாராகிவிட்டாயே!’ என்றெண்ணியவனுக்கு, கடவுளின் மீது கோபமும், அவள்மீது பச்சாதாபமும் உண்டானது.

கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டவன், “என்ன சொல்றதுன்னே தெரியல. இந்தக் கடவுள் இப்படி ஒருத்தரோட வாழ்க்கைல விளையாடுவாரா?” என்றவனால் மேற்கொண்டு பேச முடியவில்லை.

“நீ சொல்வ இல்ல எது நடந்தாலும், நன்மைக்கேன்னு. அப்படியே நினைச்சிக்கிறேன். என்னை மாத்தறதுக்காகத் தான் இந்த ஆக்ஸிடெண்ட் நடந்ததுன்னு. இல்லனா, விளையாட்டுத்தனமாவே இருந்த எனக்குப் பொறுப்புன்னு ஒண்ணு வந்திருக்காது. குடும்பம் எவ்வளவு முக்கியம். அதில் என்னோட பங்கு என்னன்னே தெரிஞ்சிருக்காது” என்றாள் புன்னகையுடன்.

‘அதுக்காக, நீ கொடுத்திருக்கும் விலை, உன்னோட வாழ்க்கை. யாருக்காக நீ யோசிக்கிறியோ, அத்தனை உறவுகளையும் கொடுத்திருக்க’ என்று நினைத்தவனுக்கு, ஆயாசமாக இருந்தது.

“உன் பையனைப் பார்த்தியா மாயா? எப்படி இருக்கான்? உன்னைத் தெரியுதா?” என்று கேட்டவனுக்கு உள்ளுக்குள் திக்திக்கென்றிருந்தது.

மகனைப் பற்றிக் கேட்டதும், அவளது முகம் வாடிப்போனது. வலிய வரவழைத்த புன்னகையுடன், “நல்லாயிருக்கான். ஆனா, என்கிட்ட வரவே மாட்டேன்றான். என்னவோ, என்னைப் பார்த்தாலே ஒதுங்கறான். இவ்ளோ நாள் அவனை விட்டுட்டுப் போனதுல கோபம் போல…” என்று சமாளிப்பாகச் சிரித்தவள், உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டு அழுகையைக் கட்டுப்படுத்தினாள்.

“சரி, நீ ஏன் இங்கே இருக்க? உன் வீட்டுக்குப் போகலையா? நீ தூரமாவே இருந்தா குழந்தை உன்கிட்ட எப்படி வருவான்? உன்னைப் பார்த்துட்டே இருந்தா தானே அவனுக்கும் புரியும். நீயும் அந்தக் குடும்பத்தில் ஒருத்தின்னு தெரியும்” என்றான் ஆற்றாமையுடன்.

நடந்த அனைத்தையும் சொன்னவள், “டாக்டர் ஹெல்த் இம்ப்ரூவ் ஆகட்டும்ன்னு சொன்னதால, அப்பா வீட்ல ரெஸ்ட் எடுத்துக்கச் சொல்லி விட்டிருக்காங்க. எனக்கும் அவங்க எல்லோரோடும் சேர்ந்து இருக்கணும்ன்னு ஆசையா தான் இருக்கு. இங்கே அப்பாவும் தனியா இருக்காங்க. ஒரு பதினைந்து இருபது நாள் இங்கே இருக்கலாம்ன்னு இருக்கேன். பாவம் அத்தையும், பவியும் குழந்தையைப் பார்த்துக்கறாங்க. என்னால எல்லோருக்கும் கஷ்டம்” என்றாள்.

“உன் ஹஸ்பண்ட் சொல்லக் கூடாதா? அவர் எங்கே இருக்கார்?” என்று எரிச்சலுடன் கேட்டான்.

அந்த விஷயத்தையும் சொன்னவள், “பாவம் அவர் தான் ரொம்ப அல்லாடிட்டு இருக்கார். நான் வந்த சந்தோஷத்தைக் கூட அவரால முழுசா அனுபவிக்க முடியல. எப்பவும் வேலை வேலைன்னு ஓடிட்டு, என்னையும் பார்த்துட்டு, நைட் குழந்தைக்காக அங்கே போய்ன்னு அவருக்கு ரெஸ்டே இல்ல” என்று வெள்ளந்தியாகச் சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தவளை பரிதாபமாகப் பார்த்தான்.

“அதுசரி, என்ன புதுசா உன் ஹஸ்பண்ட்ன்னு சொல்ற? எப்பவும் அவரைப் பேரைச் சொல்லித் தானே கூப்பிடுவ?” என்றாள் முறுவலுடன்.

அவளது கேள்விக்குப் பதில் சொல்லாமல், “எப்போ திரும்ப டாக்டரைப் பார்க்கப் போற? நீ தனியா இருப்பதை விட உன் குடும்பத்தோடு சேர்ந்து இரு. உனக்கு ட்ரீட்மெண்டே அவங்களோட இருக்கறது தான். நீ படுத்த படுக்கையா இருக்கற நோயாளி இல்ல. உன் பையனைப் பார்த்துட்டே இருந்தாலே உனக்கு எதுவும் இருக்காது” என்றான்.

அவன் சொன்னதை மௌனமாகக் கேட்டுக்கொண்டவள், “சொல்றது புரியுது. ஆனா, என்னைப் பார்த்தாலே அவன் ஒதுங்கிப் போறான். அவன் என்னைப் பார்த்து அழும்போது என்னால தாங்க முடியல யுவன். மனசு வலிக்குது” என்றாள் வேதனையுடன்.

அவளது நிலையைப் புரிந்தவனாக, “புரியுது மாயா. எல்லோருக்காகவும் விட்டுக்கொடுத்து கோட்டை விட்டுட்டு நிற்காதே. இப்பவே அவனுக்கு உன் மேல வெறுப்பை நீயே வளர்த்து விட்டுடாதே. உனக்குச் சொல்லணும்ன்னு அவசியம் இல்ல. புரிஞ்சி நடந்துக்க” என்றான்.

“ம்ம், இன்னும் மூணு நாள்ல செக் அப்புக்குப் போகணும். பிறகு, வீட்டுக்குக் கிளம்பலாம்ன்னு இருக்கேன்” என்றாள்.

“நல்லது அப்படியே செய். தைரியமா இரு. உனக்கு எப்போ தேவையோ என்னிடம் பேசு. அப்பாவுக்கு உடம்பு கொஞ்சம் தேறினதும் நான் வரேன். நீ இவ்வளவு பக்கத்தில் இருந்தும் எனக்குத் தெரியாம போச்சு. தெரிஞ்சிருந்தா உன்னைப் பார்க்க ஓடி வந்திருப்பேன்” என்றான் பாசத்துடன்.

“ம்ம், அங்கிளை உடம்பைப் பார்த்துக்கச் சொல்லு. அங்கிளிடமும், ஆருகிட்டயும் அப்புறம் பேசறேன். நீயும் சீக்கிரம் கல்யாணச் சாப்பாடு போடப்பாரு. பழைய விஷயங்களையே நினைச்சிட்டு இருக்காதே” என்றாள்.

அவளது வார்த்தைகளைச் சரியாக உள்வாங்காமல், “ம்ம், சரி. டேக் கேர். போன் பண்ணு” என்றவன் போனை அணைத்தான்.

அவன் சொன்னவற்றை நினைத்துப் பார்த்தவள், அப்படியே செயல்படுத்துவது என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டாள்.

அத்தியாயம் - 29

“மா..யா! யூ ஆர் பெர்ஃபெக்ட்லி ஆல்ரைட்” என்ற மருத்துவர், சிநேகத்துடன் புன்னகைத்தார்.

“தேங்க்யூ மேம்!” என்றவள், “அப்போ, நான் நார்மல் லைஃப் லீட் பண்ணலாமில்ல” என்று கணவனை ஓரப்பார்வை பார்த்துக் கொண்டே கேட்டாள்.

புரிந்ததாகச் சிரித்துவிட்டு, “நீங்க நோயாளி இல்லை மாயா! நீங்க எப்பவும் செய்யற வழக்கமான வேலைகளைச் செய்யலாம். ஓடலாம், உங்க ஹீரோவோட டூயடே ஆடலாம்” என்றதும், இருவருமாகச் சிரிக்க, சத்ய பிரகாஷ் மையமாகப் புன்னகைத்தான்.

காரில் அவனருகில் அமர்ந்தவள், “டாக்டர் சொன்னதைக் கேட்டீங்களா?” என்றாள்.

காரைக் கிளப்பியபடி, “கேட்காம என்ன? அதான், எனக்குப் புரியணும்ன்னு நீ ஒருமுறைக்கு ரெண்டு முறை கேட்டியே” என்று கிண்டலாகச் சொன்னவனின் முகம் கடுகடுவென இருந்தது.

புரிஞ்சா சரி” என்றவள், “கோவிலுக்குப் போய்ட்டுப் போகலாம்” என்றாள்.

அவள் கேட்டபடியே கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றான். அர்ச்சனைத் தட்டு வாங்கியவள், ஒரு பேப்பரில் பெயர், ராசி, நட்சத்திரத்தை எழுதினாள். அவன் எங்கோ வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, “பவியோட வீட்டுக்காரர் ராசி நட்சத்திரம் தெரியுமா?” என்று கேட்டாள்.

திடுக்கிட்டுப் பார்த்தவன், “எதுக்கு?” என்றான்.

“அர்ச்சனை பண்ணத்தான். சரி, நான் பவிகிட்டயே கேட்கிறேன்” என்று அவள் தனது மொபைலை எடுத்தாள்.

“மாயா! இதெல்லாம் தேவையா? சாமி பேர்ல அர்ச்சனையைப் பண்ணிட்டு வா” என்றான் எரிச்சலுடன்.

“என்னங்க இப்படிச் சொல்றீங்க? அவளும், நம்ம வீட்டுப் பொண்ணு தானே” என்றவளைக் குற்ற உணர்வுடன் பார்த்தான்.

மொபைலில் எண்ணை அழுத்தியபடி, “நீங்க இப்படி அவளெதிர்ல பேசாதீங்க. பாவம் மனசு கஷ்டப்படுவா” என்றவள், மறுமுனையில் போனை எடுத்ததும், “அத்தை! நான் மாயா பேசறேன்” என்றவ்ள், தான் போன் செய்த காரணத்தைச் சொன்னாள்.

மறுமுனையில் அவர் என்ன சொன்னாரோ, “அப்படியா!” என்று வியப்புடன் சொன்னவள், “சரிங்கத்தை. கோவில்லயிருந்து நேரா நம்ம வீட்டுக்குத் தான் வருவேன்” என்று சொல்லிவிட்டுப் போனை வைத்தாள்.

“நீங்களுக்கும், பவி வீட்டுக்காரரும் ஒரே ராசி, நட்சத்திரம் தான்” என்று சொல்லிக்கொண்டே மூலவரை நோக்கி நடக்க, சத்யன் தவிப்புடன் அவளைப் பின் தொடர்ந்தான்.

சுவாமி தரிசனத்தை முடித்துக் கொண்டு பிரகாரத்தில் வந்தமர்ந்தவள், கணவனின் முகத்தைப் பார்த்தாள்.

“ஏன் டல்லாவே இருக்கீங்க? நானும், வந்த நாள்ல இருந்து கவனிச்சிட்டிருக்கேன். என்னாச்சு?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லயே, நான் எப்பவும் போலத்தான் இருக்கேன்” என்றான் மழுப்பலாக.

“எனக்கு உங்களைத் தெரியாதா?” என்றாள் அவள்.

“ஏன் தெரியாம? ரொம்ப நாள் ஆனதால வித்தியாசமா தெரியுது” என்றான் சமாளிப்பாக.

கிண்டலாகச் சிரித்தவள், “வித்தியாசமா நடக்கறது, வித்தியாசமா தானே தெரியும்” என்றாள்.

“நீயா ஏதாவது நினைச்சிக்காதே மாயா!” என்றான் சலிப்புடன்.

சற்றுநேரம் அமைதியாக இருந்தவள், “ஏன்னு தெரியல? நாலஞ்சி நாளாகவே, என்னவோ நடக்கப் போகுதுன்னு என் உள் மனசு சொல்லிட்டே இருக்கு. அது நல்லதுக்கில்லன்னு மட்டும் தெரியுது” என்றாள்.

“இதைத்தான் சொல்றேன். நீ உடலளவுல தேறிட்ட. மனசளவுல இன்னும் ஏதோ ஒரு பயம் உன்னை கட்டுப்படுத்திட்டுத் தான் இருக்கு” என்றான்.

“நான் உங்க பேச்சையெல்லாம் கேட்காமல் போய் பெரிய தப்புப் பண்ணிட்டேன். உங்களையெல்லாமும் ரொம்பச் சோதிச்சிட்டேன். பெரிய கஷ்டத்தைக் கொடுத்துட்டேன். நடந்ததுக்கெல்லாம் நான் பொறுப்பில்லன்னு ஒதுங்கிக்க முடியாது. அதேநேரம், இப்படி நடக்கும்ன்னு நான் எதிர்பார்க்கல.

என் மேல இருக்கற உங்க கோபம் ரொம்பவே நியாயமானது. ஆனா, அதுக்கான தண்டனையை நான் அனுபவிச்சிட்டேன். தினம் தினம் அனுபவிச்சிட்டிருக்கேன். உங்களுக்குக் கோபமிருந்தா என்னை ரெண்டு அடிகூட அடிச்சிடுங்க. இப்படி அவாய்ட் பண்றது எனக்குக் கஷ்டமா இருக்கு” என்று கண் கலக்கியவளை, வேதனையுடன் பார்த்தான்.

அவளது கரத்தை அழுத்திக் கொடுத்தவன், “உன்மேல, எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்ல மாயா! நீ, இப்படிக் கஷ்டப்பட அவசியமும் இல்ல. நாங்க உன்னை ஒதுக்கவும் இல்ல. எல்லாம் சரியாகிடும்” என்று மெல்லியக் குரலில் சொன்னான்.

அவனது வார்த்தைகளில் சமாதானம் அடைந்தவள், “உங்களை வருத்தப்படுத்தி இருந்தா சாரி! இனி, இப்படிப் பேச மாட்டேன்” என்றாள்.

“ஹேய்! போதும் எத்தனைச் சாரி சொல்வ?” என்றான் இயல்பாக.

“அதுவும் கரெக்ட் தான். அடுத்தமுறை அந்தத் தப்பைப் பண்ணாம இருக்கத்தானே சாரி கேட்பாங்க. நான் திரும்பத் திரும்ப தப்பும் பண்ணிட்டு, சாரியும் கேட்டுட்டிருக்கேன்” என்றாள்.

“அப்போ, இனிமேலாவது நாங்க சொல்றதைக் காது கொடுத்துக் கேளு” என்றான் போலியான மிரட்டலுடன்.

“அப்படியே ஆகட்டும் சுவாமி” என்று பாவனையுடன் சொன்னவளைப் பார்த்துச் சிரிக்க, அவளும் இணைந்து நகைத்தாள்.

“சரி, கிளம்புவோம். நேரமாகுது” என்று அவன் எழ, அவளும் எழுந்தாள்.

“மனுக்கு என்ன பிடிக்கும்?” என்று கேட்டாள்.

“எதுக்குக் கேட்கற?” என்றான்.

“வீட்டுக்குப் போறோமே, அவனுக்கு ஏதாவது வாங்கிட்டுப் போகலாம்” என்றாள்.

என்ன சொல்வதெனத் தெரியாமல் தடுமாறியவன், “இப்போ மாமா வீட்டுக்குப் போய்டலாம். ஈவ்னிங் நான் வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறேன்” என்றான்.

“அதெல்லாம் முடியாது. நான் வரேன்னு அத்தைகிட்டயும் சொல்லிட்டேன். அவங்க எனக்கும் சேர்த்து சமைச்சி வச்சிருப்பாங்க. அத்தை கையால சாப்பிட்டு எவ்வளவு நாளாகுது” என்றாள்.

அவன் வேறுவழியின்றி காரைக் கிளப்ப, அதேநேரம் விஸ்வநாதனிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது.

மருத்துவர் என்ன கூறினார் என்று மகளிடம் விசாரித்துக் கொண்டவர், “மாப்பிள்ளையையும் கூட்டிட்டு நம்ம வீட்டுக்கு வந்திடும்மா. மதியம் லஞ்ச் நமம் வீட்ல. நானும் ஆஃபிஸ்லயிருந்து கிளம்பிட்டேன்” என்றார்.

“அப்பா! இப்போதான் எங்க வீட்டுக்குப் போகலாம்ன்னு இவர்கிட்டச் சொல்லிட்டிருந்தேன். ஒண்ணு செய்றேன். நேரா நம்ம வீட்டுக்கு வந்திடுறோம். லஞ்ச் முடிச்சிட்டு நாங்க கிளம்பறோம்” என்றாள்.

ஏதோ சொல்ல ஆரம்பித்தவர், “சரிம்மா. நீ முதல்ல வீட்டுக்கு வா. உன்கிட்டக் கொஞ்சம் பேசணும்” என்றவர் போனை வைத்தார்.

கணவனிடம் சொன்னவள், “நாம முதல்ல, அப்பா வீட்டுக்குப் போய்டலாம். நீங்க சொன்னபடி, ஈவ்னிங் வீட்டுக்குப் போகலாம். எனக்கும் குழந்தையைப் பார்க்கணும் போல இருக்கு” என்றவள், அந்த மாலில் காரை நிறுத்தச் சொன்னாள்.

இருவருமாக உள்ளே சென்றனர். குழந்தைக்கு உடைகள், பொம்மைகள் என்று அவள் வாங்கிக் கொண்டிருக்க, அவன் யாருடனோ போனில் பேசிக்கொண்டிருந்தான். ஒரு மணி நேரம் கடையிலேயே நேரத்தைச் செலவழித்துவிட்டு, அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்து சேர்ந்த போது, காரின் சப்தத்தைக் கேட்டு வாசலுக்கு ஓடிவந்து கொண்டிருந்தான் மனு.

மகனைக் கண்டதும் அவளது விழிகள் வியப்பில் மின்னின.

“நீங்க போன் செய்து அத்தையை வரச்சொல்லியிருந்தீங்களா?” என்று கேட்டாள்.

“இல்லயே” என்றவன், கைக்குட்டையால் முகத்தைத் துடைத்துக் கொண்டே இறங்கினான்.

“அப்பா” என்று வந்த குழந்தை மாயாவைக் கண்டதும் மிரண்டு நிற்க, “மனு! உங்களுக்கு அம்மா என்ன வாங்கிட்டு வந்திருக்கேன் பாருங்க” என்றாள் ஆசையுடன்.

வீல்லென்று அலறியவன், தந்தையை நோக்கி ஓட, மாயா தயக்கத்துடன் நின்றாள்.

குழந்தையைத் தூக்கிச் சமாதானப்படுத்தியவன், “வா மாயா! அவன் கொஞ்ச நேரத்தில் சரியாகிடுவான்” என்று சொல்லிவிட்டுச் செல்ல, அவளது கால்கள் மண்ணில் புதையுண்டதைப் போல அசையாமல் நின்றிருந்தாள்.

மனம் மீண்டும் மீண்டும் ஏதோ சரியில்லை என்றே சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.

‘நான் வீட்டிற்கு வருகிறேன் என்றால் எல்லோருமே என்னைத் தவிர்க்கின்றனர். இன்று மதியம் வரை மூச்சு விடக்கூட நேரம் இல்லாத அளவிற்கு வேலைகள் இருக்கிறது என்று அலுவலகத்திற்குக் கிளம்பிச் சென்ற தந்தை, மதிய உணவிற்காக வீட்டுக்கு வருகிறேன் என்கிறார். கோவிலிலிருந்து போன் செய்தபோது எதுவும் சொல்லாத அத்தை, இப்போது சொல்லாமல் இங்கே வந்திருப்பதற்கான காரணம் என்ன?’ என்று யோசித்தவளுக்கு தலை வலித்தது.

“மாயாம்மா! என்ன அங்கேயே நின்னுட்ட? வாம்மா!” என்ற தந்தையின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அதில் போலித்தனம் சிறிதும் இல்லை. பாசத்தினால் கனிந்திருந்த முகத்தில் எந்தத் தவறையும் அவளால் கண்டறிய முடியவில்லை.

உள்ளே வந்தவளை, “வா மாயா! எப்படி இருக்க? டாக்டர் என்ன சொன்னாங்க?” என்று கேட்டதும், அவளும் அனைத்தையும் சொன்னாள்.

“கேட்க ரொம்பச் சந்தோஷமா இருக்கு. போன்லயே கேட்டிருப்பேன். சரி, நேர்லன்னா, டீடெயிலா கேட்டுக்கலாம்னு இருந்துட்டேன். நீ தப்பா எடுத்துக்காதே” என்ற மாமியாரை அமைதியாகப் பார்த்தாள்.

“பவித்ரா வரலையா?” என்று கேட்டாள்.

“வரேன்னு தான் சொன்னா. ரெண்டு நாளா, உடம்பு வேற கொஞ்சம் படுத்துது. அதனால, நானும் குழந்தையும் மட்டும் கிளம்பி வந்தோம். நீயும், மனுவைப் பார்க்கணும்ன்னு சொல்லிட்டிருந்தேன்னு சத்யா சொன்னான்” என்றான் நாசூக்காக.

இது எதிலும் கலந்து கொள்ளாமல், எங்கோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் விஸ்வநாதன். மகளின் வாழ்க்கை செல்லும் விதம், அவரது மனத்தை வெகுவாகப் பாதித்திருந்தது.

திடீரென, “பவித்ராவோட மாமனார், மாமியார் எங்கே இருக்காங்க? ஏன் அவங்க அவளைப் பார்க்க வரல?” என்றவளை மனோன்மணி திடுக்கிடலுடன் பார்த்தார்.

“அவளோட வீட்டுக்காரர் மிலிட்டரில இருக்கார். அவருடைய, அப்பா இறந்துட்டார். அக்காவும், சிங்கப்பூர்ல இருக்கா. அவள் அம்மாவைக் கையோடு கூட்டிட்டுப் போய்ட்டா” என்றார் சிறிதும் அலட்டிக் கொள்ளாமல்.

சத்ய பிரகாஷ் அன்னையை ஆச்சரியமும், தவிப்புமாகப் பார்த்தான். ‘மாயாவிற்கு எல்லாம் தெரிவதற்குள், தானே அவளிடம் மெதுவாகப் பேசிவிடுவது தான் சரி’ என்று அவனது மனத்திற்குத் தோன்றியது.

“வந்துதான் பார்க்க முடியாது. போன் கூடவா செய்யமாட்டாங்க?” என்று விடாமல் கேட்டாள்.

“பேசுவாங்கம்மா! பேசாம எப்படி?” என்று சமாளிக்க, “அம்மா! மனு சாப்பிடுற நேரம் கூட்டிட்டுப் போங்க” என்று மகனை அன்னையிடம் கொடுத்தான்.

“பசிக்குதாடி ராஜா!” என்றபடி அவர் பேரனுடன் செல்ல மாயா, கணவனை ஆழ்ந்து பார்த்துவிட்டு அறைக்குச் சென்றாள்.

மதிய உணவிற்குப் பின் மனு உறங்கிவிட, விஸ்வநாதனின் அறையில் படுக்க வைத்திருந்தனர். எல்லோரும் சாப்பிட அமர, “சம்மந்தி! நேத்து நம்ம ஜோசியர்கிட்டப் போய் வந்தேன். நம்ம சத்யாவோட ஜாதகத்தைப் பார்த்துட்டு, கொஞ்சம் நேரம் சரியில்ல. அதனால, குலதெய்வம் கோவிலுக்குப் போய்ட்டு வரச் சொல்லியிருக்கார்.

பவித்ரா, இப்பவோ அப்பவோன்னு இருக்கா. இந்த நேரத்துல போக முடியாது. அவளோட டெலிவரி முடிஞ்சதும், போய்ட்டு நாங்க அப்படியே மாயாவையும் வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறோம். அதுவரை, மாயா இங்கேயே இருக்கட்டும்” என்றார் நிதானமான குரலில்.

‘இதைச் சொல்லத் தான் இந்த அவசர வருகையா?’ என்று எண்ணிக்கொண்டு கணவனையும், தந்தையையும் பார்த்தாள்.

சத்யன் எதுவும் சொல்லாமல் இருக்க, “உங்க சௌகர்யபடியே செய்ங்க” என்ற தந்தையை நிதானமாக ஆராய்ந்தாள்.

அவரது முகம் வெளிப்படையாக வேதனையை வெளிப்படுத்தியது. ஏன் தந்தை அமைதியாக இருக்கிறார்? என்று அவளுக்குப் புரியவில்லை.

மாமியாரின் பக்கமாகத் திரும்பியவள், “இதைச் சொல்லத்தான் அவசரமா வந்தீங்களா அத்தை?” என்றவளை அனைவருமே திகைப்புடன் பார்த்தனர்.

திருமணமான நாளிலிருந்து, மாமியாரை ஒரு வார்த்தை கூடக் குற்றம் சொல்லாதவள், எதிர்த்துப் பேசாதவள், இன்று எதிர் கேள்விக் கேட்டாள்.

“நீ தப்பா புரிஞ்சிட்டு இருக்கம்மா. நான், உன்னை வீட்டுக்கு வரக்கூடாதுன்னு சொல்லல. குலதெய்வம் கோவிலுக்குப் போய்ட்டு வந்ததும், நம்ம வீட்டுக்கே வந்திடலாம்ன்னு தான் சொன்னேன்” என்றார் நிதானமாக.

மாயாவிற்கு உணவு கசந்தது. மனம் பெரும் குழப்பத்தில் ஆழ்ந்திருக்க, அரைகுறையாக உண்டுவிட்டு எழுந்தாள். சத்யன் அவஸ்தையுடன் அவளைப் பார்த்தான். தந்தையின் அறைக்குச் சென்றவள், கட்டிலில் உறங்கிக் கொண்டிருந்த மகனைப் பார்த்தாள். அவனருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தாள்.

உறங்கிக் கொண்டிருந்த மகனின் முகத்தில் புரண்ட முடியை ஒதுக்கி விட்டாள். அவனது பட்டுக்கன்னத்தை மெல்லத் தடவிப் பார்த்தாள். கூச்சமெடுத்ததோ என்னவோ, புன்னகைத்த மகனின் கன்னத்தில் இதழ்களைப் பதித்தாள். அவளது கண்கள் கரித்தன.

கைகளையும், கால்களையும் வருடினாள். தன் உயிரையே வருடிக் கொடுப்பதைப் போலிருந்தது அவளுக்கு. அவளது தொடுகையால் குழந்தை உறக்கத்தில் அசைய, சட்டென பின்னால் நகர்ந்தாள்.

அவளது புடவையின் முந்தானை குழந்தையின் பிடியில் இருக்க, “அம்..மா!” என்று உறக்கத்திலேயே அழைத்த மகனை ஏக்கத்துடன் பார்த்தாள்.

அவன் தன்னை அழைக்கவில்லை என்று புரிந்தாலும், அந்த வார்த்தை கொடுத்த இன்பத்தை அனுபவித்தவளாக, மகனை அள்ளியெடுத்துக் கொள்ளத் துடித்த இதயத்தைச் சிரமப்பட்டு அடக்கினாள்.

“மனு…” என்று முணுமுணுத்தவள், அவனது பட்டுக்கரங்களை கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டாள்.

இவை அனைத்தையும், கதவருகில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருந்த சத்யனின் இதயம் அவளுக்காக மௌனமாக அழுதது. அவளது மனவேதனை, அவனைப் புரட்டிப் போட்டது. எப்படித் துள்ளித் திரிந்து கொண்டிருந்தவள், இன்று சிறகொடிந்த பறவையாக இருப்பது அவனுக்குப் பெரும் ஆதங்கத்தைக் கொடுத்தது. இவை அனைத்திற்கும், யாரைக் காரணம் சொல்வது? என்னையா? விதியையா?’ என்று எண்ணியபடி அவளருகில் சென்றான்.

“மாயா!” என்று அவள் தோள்களைப் பற்றி எழுப்பினான்.

அவனைக் கண்டதும் அவளுக்குள் இருந்த குழப்பங்களும், கோபங்களும் ஓடிப் போக, அவனது நெஞ்சில் சாய்ந்துக் கதறினாள்.

“அழாதே மாயா! உன் அழுகையை, என்னால பார்க்க முடியலடி!” என்றவனை, “மாம்ஸ்!” என்று இறுக அணைத்துக் கொண்டு விம்மினாள்.

அவளது அழுகை, அவனது குற்ற உணர்ச்சியை அதிகமாக்கியது.