தீயினில் வளர் ஜோதியே

Shenba

Administrator
Staff member
Dec 31, 2018
88
208
33
கதையைப் பதிவிட இடம் கொடுத்த எழுத்தாளர் சுதாரவி அவர்களுக்கு எனது வணக்கங்கள். தொடர்ந்து கதைகளைப் பதிவிட்ட அனுயாவிற்கு எனது நன்றிகள்.

படித்ததுடன் கருத்துப் பதிவிட்ட, விருப்பக்குறியிட்ட நட்புகளுக்கு எனது சிரம்தாழ்ந்த நன்றிகள்.

இனி, தொடர்ந்துவர முயற்சிக்கிறேன். உங்கள் பதிவுகளுக்கு பதிலளிக்கவும். நன்றி தோழிகளே!
 

Ashra2018

New member
Feb 8, 2021
9
4
3
அத்தியாயம் - 32

தனது உடமைகளுடன் இரயிலிலிருந்து இறங்கிய சுமித்ரா, தனது பார்வையைச் சுழற்றினாள்.

கையிலிருந்த பொருட்களை கீழே வைத்தவள் இரு கைகளையும் வெப்பம் வர உரசிக்கொண்டு கன்னங்களில் வைத்துக்கொண்டாள்.

முன்பகல் நேரத்திலும், மிதமான குளில் உடலைச் சிலிர்க்க வைத்தது. அதுவரை பேகிற்குள் உறங்கிக் கொண்டிருந்த ஸ்வெட்டரை எடுத்து அணிந்துகொண்டாள். தோளிலிருந்த துப்பட்டாவை தலையைச் சுற்றியபடி தோளில் போட்டுக்கொண்டாள்.

மீண்டும் பார்வையைச் சுழலவிட்டவள், கைப்பையைத் தோளில் மாட்டிக்கொண்டு டிராவல் கேஸை இழுத்தவள், “எக்ஸ்க்யூஸ்மீ மேடம்!” என்றகுரலில் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

எதிரில் நின்றிருந்த புதியவனை நெற்றிச் சுருங்க பார்த்தபடி, “எஸ்!” என்றாள்.

“நீங்கதானே மிஸ். சுமித்ரா கங்காதரன் ஃப்ரம் அஹ்மதாபாத்…” எனக் கேட்டான்.

புருவ மத்தியில் விழுந்த முடிச்சு கலையாமல், “ஆமாம்” என்றாள்.

“ஹலோ மேம்! நான் ஆதித்யா. காஞ்சி கிரியேஷன்ஸ்ல ஹெச். ஆர் டிபார்ட்மெண்ட்ல இருக்கேன். உங்களை ரிசீவ் பண்ண வந்திருக்கேன்” என்றான்.

“ஓஹ்! தேங்க்யூ!” என்று புன்னகைத்தாள்.

உள்ளுக்குள் தன்னை அழைத்துச் செல்ல ஏற்பாடா? என்று ஆச்சரியமாக இருந்தது.

“ஜஸ்ட் எ மினிட் மேம்!” என்றவன் மொபைலில் யாரையோ அழைத்தான்.
“சார்! மேடமை ரிசீவ் பண்ணிட்டேன்” என்றவன், “ஓகே சார், எஸ் சார்…” என மாற்றி மாற்றி ஐந்தாரு முறை சொன்னவன், போனை அணைத்துப் பாக்கெட்டில் வைத்தபடி, “கிளம்பலாம் மேடம்” என அவளிடமிருந்த ட்ராலி கேஸை வாங்கிக்கொண்டான்.

சுமித்ராவிற்கு எல்லாமே வியப்பாக இருந்தது.

‘எந்தச் சாருக்கு இவன் போன் செய்து சொல்கிறான்? தான் என்ன அவ்வளவு முக்க்கியமான ஆளா?’ எனக் குழம்பிப் போனாள்.

அலுவலகத்திலேயே ட்ரெயின் அதுவும் ஏசி கோச்சில் பயணச்சீட்டு எடுத்துக் கொடுத்தது முதல், தங்க இடமும் அவர்களே ஏற்பாடும் செய்ததோடு, தன்னை அழைத்துச் செல்லவும் ஒருவரை அனுப்பியிருப்பதை நினைத்து ஆச்சரியத்துடன் அவனைப் பின்தொடர்ந்தாள்.

மனத்திற்குள் குறுகுறுத்த கேள்விக்கான பதிலைத் தெரிந்துகொண்டே ஆகவேண்டுமென எண்ணியவள், “மிஸ்டர். ஆதித்யா!” என அழைத்தாள்.

“சொல்லுங்க மேடம்!” என்றான்.

“இப்போ யாருக்குப் போன் பண்ணீங்கன்னு தெரிஞ்சிக்கலாமா?” எனக் கேட்டாள்.
“ஹெச் ஆர் மேனேஜருக்கு மேடம்!”” என்றவன், “என்ன மேடம் என்னைப் பார்த்தா டௌட்டா இருக்கா?” எனச் சிரித்துக்கொண்டே கேட்டான்.

’பின்னே, இப்படியெல்லாம் வரவேற்பு கொடுத்தா டௌட் வராதா!’ என மனத்திற்குள் நினைத்துக்கொண்டவள், “சேச்சே!” என்றாள்.

அவளது மழுப்பலான வார்த்தைகளை கேட்டவன் புன்னகை மாறாமல், “உங்களுக்கு மட்டும் ஸ்பெஷலா இல்லை மேடம்… இங்கே வேலைக்கு வர்ற அத்தனைப் பேருக்கும் யூஷுவலாக நடக்கும் விஷயம் தான் இது. நீங்க வேணா வெளியூரிலிருந்து வேலைக்கு வந்திருக்கும் நம்ம ஆஃபிஸ் ஸ்டாஃப்ஸ் கிட்ட கேட்டுப்பாருங்க” என்றான்.

“ஓஹ்!” என கேட்டுக்கொண்டாள்.

அதற்குள் இருவரும் கார் பார்க்கிங்கிற்கு வந்து சேர்ந்திருந்தனர்.

அடுத்த இருபது நிமிடத்தில் அவள் தங்குவதற்காக ஏற்பாடு செய்திருந்த வுமன்ஸ் வொர்க்கிங் ஹாஸ்டலிற்கு வந்து சேர்ந்தனர்.

அவளை உள்ளே அழைத்துச் சென்றவன், ரிசப்ஷனில் அவளை அமரவைத்துவிட்டு அலுவலக அறைக்குள் சென்றான்.

அடுத்த பத்து நிமிடங்களில் முறைப்படி செய்யவேண்டிய வேலைகள் முடிந்து அவளது அறைக்கான சாவியைக் கொடுத்தனர்.

“ஓகே மேடம்! என்னோட வேலை முடிஞ்சிடுச்சி. நாளைக்குக் காலைல உங்களைப் பிக் அப் பண்ணிக்க நான் வரேன். நாளைக்கு நீங்க எப்படி வரணும்னு சொல்லிட்டேனா… அடுத்த நாள்லயிருந்து நீங்களே வந்திடலாம்” என்றான்.

“ஓகே தேங்க்ஸ் மிஸ்டர் ஆதித்யா!” என்றாள்.

“என்னோட டியூட்டி தானே மேடம்!” என்றான்.

புன்னகைத்தவள் முதல் மாடியிலிருந்த தனக்காக ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறைக்குச் சென்றாள்.

அறை விசாலமாக, காற்றோட்டத்துடன் இருந்தது.

கல்லூரி நாள்களில் விடுதியில் தங்கியிருத தோழிகள் சொல்லும் கதைகளைக் கேட்டுக் கேட்டு விடுதி வாழ்க்கை என்றாலே சற்று ஒவ்வாமைதான் அவளுக்கு.

கடைசியில் தனக்கும் அந்த நிலைதானே என்று சற்று ஆயாசத்துடன் இருந்தவளுக்கு, அந்த அறை தன் ஒருத்திக்குத் தான் என்றதும் பெருத்த நிம்மதியாக இருந்தது.

திறந்திருந்த ஜன்னல் வழியாக வெளியே பார்த்தாள். நான்கு கட்டிடங்கள் தள்ளி காரிலிருந்து இறங்கிய ஆதித்யாவைப் பார்த்தாள். அவளுக்கு ஏதோ வித்தியாசமாகத் தோன்ற, அவனையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.

சாலையைக் கடந்து எதிர்சாரிக்குச் சென்றவன், அங்கே நின்றிருந்த பச்சை நிற வோல்க்ஸ் வேகன் காரை நோக்கிச் சென்றான்.

இரயில் நிலையத்திலிருந்து கிளம்பும் போது அந்தக் கார் அங்கே இருந்ததையும், சற்று தொலைவு வந்த பின்னும் ஒரு திருப்பத்தில் இந்தக் காரைப் பார்த்ததும் நினைவுவர, திடுக்கிடலுடன் பார்த்தாள்.

காரின் கண்ணாடி திறக்கப்படுவதைப் பார்த்ததும் நெஞ்சம் படபடக்க யார் எனப் பார்க்கும் எண்ணத்துடன் கூர்ந்து நோக்கினாள்.

ஆனால், அவனது முகம் தெரியாதவண்ணம், ஆதித்யா நின்று அவனிடம் ஏதோ பேசினான்.

நெஞ்சம் படபடவென அடித்துக்கொள்ள, ‘ஒருவேளை கிஷோர்…’ என நினைத்ததுமே அந்தக் குளிரிலும் உடலில் வெப்பத்தை அவளால் உணரமுடிந்தது.

மறுநொடியே, ‘சேச்சே! அவனாக இருக்க வாய்ப்பே இல்லை. நான் இங்கே இருப்பது தெரிந்தால் நேராக வந்து என்னெதிரில் நின்றிருப்பான்… அப்படியானால் இவன் யார்? ஒருவேளை நான்தான் தேவையில்லாமல் யோசிக்கிறேனோ! இது தற்செயலான நிகழ்வு தானோ! ஆனால், அந்தக் கார்…’ என யோசித்தவளே, ‘ஏன் பச்சை நிறத்தில் இந்த ஒரு கார்தான் இருக்குமா…’ என சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டாள்.

ஆனாலும், மனம் ஒரு நிலையில் நில்லாமல் இங்கும் அங்குமாகத் தாவிக்கொண்டிருந்தது.

தலையை உலுக்கிக் கொண்டவள், மீண்டும் வெளியே பார்த்தாள்.

ஆனால், அங்கே அவள் எதிர்பார்த்த காரும், ஆதித்யாவும் இல்லை. குழப்பத்துடனேயே அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.

ஏசியில் வந்திருந்த போதும் பயண களைப்பு போக குளித்துவிட்டு வந்தாள்.

சங்கீதாவிற்கும், நீத்துவிற்கும் போன் செய்து பேசினாள்.

இந்த விஷயத்தை அவர்களிடம் பகிர்ந்து கொள்ளலாமா என நினைத்தவள், வேண்டாம். எதுவும் தெரியாமல் அவர்களையும் குழப்பி பயமுறுத்த வேண்டாம்’ என நினைத்து அந்த எண்ணத்தைக் கைவிட்டாள்.

போனை அணைத்துவிட்டு எழுந்தவளை அழைப்பு மணி அழைத்தது.

கதவைத் திறந்தவள், ஆவி பறக்கும் இஞ்சி டீயுடன் நின்றிருந்தவரைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தாள்.
“வார்டன் கொடுக்கச் சொன்னாங்க” என்றவள், “ஒரு மணிக்கு மணியடிப்பாங்க, “டைனிங் ஹாலுக்கு வந்திடுங்க” என சொல்லிவிட்டுச் செல்ல, குளிருக்கு இதமாக தொண்டைக்குள் இறங்கிய தேநீரைப் பருகியபடி ஜன்னலருகில் நாற்காலியை இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு அமர்ந்தாள் சுமித்ரா.

சற்றுநேரத்திற்கு முன்பிருந்த குழப்பமும், பயமும் மறைந்து தான் மிகவும் பாதுகாப்பாக இருப்பதாக உணர்ந்தாள். வெகுநாள்களுக்குப் பிறகு, தன்னைப் பழைய சுமித்ராவாக உணர்ந்தாள் அவள்.
கண்களை மூடி அமர்ந்திருந்தவளது இமைகளுக்குள் வந்து நின்றான் விஜய்மித்ரன்.

அவளையும் அறியாமல் இதழ்கள் மலர, கன்னக்கதுப்புகள் செம்மையைப் பூசிக்கொண்டன. மனத்தின் இன்பத்தைக் கெடுப்பதைப் போல, மூளை அவளை இமைகளைத் திறக்க உத்தரவிட்டது.

அதை அசட்டைச் செய்த மனமோ, ‘யார் என்ன சொன்னாலும், மனத்திற்குள் கல்வெட்டாகப் பதிந்து போன அவனது நினைவுகளை உன்னால் துடைத்தெறிய முடியுமா?’ எனப் பதில் கேள்வி கேட்டது.

‘நினைவுகள் உன்னை என்ன செய்துவிடும்!’ என்று மனம் கொடுத்த தைரியத்தை இறுகப் பற்றிக் கொண்டாள். ஓங்கி ஒலித்த மணிச் சத்தத்தில் தூக்கி வாரிப் போட எழுந்தாள். மணி ஒன்றாகியிருந்தது.

‘தலையை உலுக்கிக் கொண்டவள், முகத்தைக் கழுவிக்கொண்டு டைனிங் ஹாலுக்குச் சென்றாள்.
அவள் நினைத்ததை விட, உணவு அருமையாகவே இருந்தது. அருகில் அமர்ந்திருந்த சிலரிடம் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக்கொண்டாள். அளவாக அவர்களுடன் பேசிச் சிரித்தாள்.

மாலையில் ஹாஸ்டலுக்குப் பின்னாலிருக்கும் பூங்காவிற்கு வரச்சொல்லிவிட்டு அனைவரும் கலைந்து சென்றனர்.

உணவை முடித்துக்கொண்டு அறைக்கு வந்தவள், மேல்ல சோம்பல் முறித்தாள். திருப்தியான சாப்பாடும், மனத்திலிருந்த இதமும் சேர்ந்ந்து உறக்கத்தைக் கொடுக்க, ரஜாயை மூடிக்கொண்டு படுத்தாள்.

மீண்டும் அவள் கண்விழித்த போது அறைக்குள் லேசான இருள் கவிழ்ந்திருந்தது.

படக்கென எழுந்து அமர்ந்தவள், மணியைப் பார்த்தாள். ஆறு ஆகியிருந்தது. ஜில்லென குளிர்காற்று அறைக்குள் ஊடுருவ, ஜன்னல்களை இழுத்து மூடினாள்.

முகத்தைக் கழுவி, தலையை வாரிக்கொண்டு ஸ்வெட்டரை மாட்டிக்கொண்டு அறையைப் பூட்டிக்கொண்டு ஹாஸ்டலின் பின்புறமிருந்த பூங்காவிற்குச் சென்றாள்.

மதியம் அறிமுகமான தோழிகளிடம், “சாரி! கொஞ்சம் அசந்து தூங்கிட்டேன்” என்றவளை புன்னகையுடன் தங்களது கூட்டத்தில் இணைத்துக்கொண்டனர்.

புதிதாக சிலரை அறிமுகப்படுத்தினர். தங்களது வேலைகளைப் பற்றிச் சொன்னவர்கள் தங்களது மொபைல் எண்ணையும் பரிமாறிக்கொண்டனர்.

ஏழு மணிவரை அரட்டையடித்துக்கொண்டிருந்தவர்கள், “இதற்கு மேல் இங்கே அமர முடியாது குளிர் படுத்திடும்” என்றபடி அறைக்குத் திரும்பினர்.

ரிசப்ஷனிலிருந்த அன்றைய தினசரியைச் சற்றுநேரம் புரட்டியவள், அங்கு வேலை செய்துகொண்டிருந்த பெண்ணிடம் பேச்சுக் கொடுத்தாள்.

தான் வேலை செய்யப் போகும் இடத்திற்கும், ஹாஸ்டலுக்கும் இடையில் இருக்கும் தூரம்; எப்படிப் போகலாம்? எங்கே இறங்க வேண்டும் என சில விஷயங்களைக் கேட்டுக்கொண்டாள்.

அறைக்கு வந்தவள் டேட்டா கார்டை ஆன் செய்தாள். கூகுள் மேப்பில் ஒருமுறை கேட்டறிந்தவற்றைச் சரிபார்த்துக்கொண்டாள். இரவு உணவிற்குப் பிறகு, மறுநாள் வேலைக்கு உடுத்திச் செல்ல உடுப்பை எடுத்து வைத்தாள்.

இரவு விளக்கின் வெளிச்சத்தில் எதிர் ஷெல்ஃபில் இருந்த பெற்றோரின் புகைப்படத்தைப் பார்த்தபடி படுத்திருந்தாள்.

****************
அலுப்புடன் வீட்டிற்குள் நுழைந்த இந்தர், ஏதோ படித்தபடி ஹாலில் அமர்ந்திருந்த அண்ணனைப் பார்த்தான்.

தான் வந்ததைக் கூட உணராமல் அப்படி என்ன படித்துக்கொண்டிருக்கிறான்?’ என எண்ணிக்கொண்டே அண்ணனின் அருகில் சென்றவனுக்குச் சிரிப்பாக வந்தது.

விஜய்மித்ரனின் பார்வை மட்டும்தான் கையிலிருந்த ஃபைலில் இருந்தது. அவனது எண்ணமெல்லாம் அங்கே இல்லை என்பதை புன்னகை உறைந்த அவனது உதடுகளே காட்டிக் கொடுத்தன.

’அடேங்கப்பா! இது தாங்காதுடா சாமி!’ என்றபடி அங்கிருந்து நகர்ந்தான் இந்தர்.

தாமரை நிற சல்வாரும் மெருன் நிற ஸ்வெட்டருமாக இரயிலிலிருந்து இறங்கியவளைச் சற்று தொலைவிலிருந்து பார்த்தான் மித்ரன்.

பனியில் குளித்த செந்தாமரையைப் போன்று அவள் நின்றிருந்ததை இதயத்திற்குள் நிறைத்துக் கொண்டிருக்க, அவள் சுற்றும் முற்றும் பார்ப்பதை உணர்ந்து சட்டென அங்கிருந்த தூணின் பின்னால் மறைந்து கொண்டான்.

ஆதித்யா அவளிடம் சென்று பேசியதையும், அவள் தோண்டித் துருவிக் கேள்வி கேட்டதையும் பார்த்துக்கொண்டே, சற்று இடைவெளிவிட்டு அவளுக்குப் பின்னால் நடந்து வந்தான்.

அவர்களது கார் கிளம்பியதும், தன்னுடைய வோல்க்ஸ் வேகனில் அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தான்.

காரின் பின் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்தவள் இரண்டொரு முறை பின்னால் திரும்பிப் பார்ப்பதை உணர்ந்து, அவளது கவனத்தை ஈர்க்காத வண்ணம் இடைவெளி விட்டே வந்துகொண்டிருந்தான்.

ஹாஸ்டலில் அவளை விட்டுவிட்டு வெளியில் வந்த ஆதித்யா, தன்னைக் கவனித்துவிட்டுப் பேச வரவும் ஜன்னல் கண்ணாடியைக் கீழே இறக்கியவன், ஜன்னலருகில் நின்று தங்களைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மித்ராவைக் கவனித்துவிட்டான்.

அவள் தங்கப் போகும் அறை என்று முன்பே அறிந்திருந்ததால், சட்டென சுதாரித்துக்கொண்டான். ‘தன்னை மட்டும் பார்த்திருந்தால் அவ்வளவுதான் அடுத்த நிமிடமே இங்கேயிருந்து கண்காணாத இடத்திற்கு ஓடிவிடுவாள்’ என எண்ணிக்கொண்டான்.

அவனருகில் வந்த ஆதித்யா, “மேடமை செட்டில் பண்ணிட்டேன்ணா!” என்றான்.

“தேங்க்யூ ஆதி!” என்றான் மித்ரன்.

“ஆனா, கேள்வியா கேட்டு என்னைத் துறுவி எடுத்துட்டாங்கண்ணா!” எனப் புன்னகைத்தான்.

சிரித்துக்கொண்ட வேகமாக காரைக் கிளப்பிக் கொண்டு வந்துவிட்டான். இப்போது அதை நினைத்துப் புன்னகைத்துக் கொண்டவன், பைலை மூடிவிட்டு நிமிர்ந்தான்.

இரவு உடையுடன் ஒரு காலை மடித்து அமர்ந்தபடி, தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருந்த தம்பியைப் பார்த்தான்.
“நீ எப்போ வந்த?” எனக் கேட்டான்.

“மோகினி அடிச்ச எஃபெக்ட்ல நீங்க உட்கார்ந்திருந்த போதே வந்துட்டேன். நீங்க நிமிர்ந்து பார்க்கறது மாதிரி தெரியல… அதான், ஒரு குளியலைப் போட்டுட்டு வந்து உட்கார்ந்திருக்கேன்” என்றான்.

இதழ்க்கடையோரம் முகிழ்த்த முறுவலை அடக்கியபடி, “சரி சாப்பிடலாமா?” எனக் கேட்டான்.

”சாப்பிடணுங்கற அளவுக்கு சுயநினைவோட இருக்கீங்களா! சந்தோஷம்” என்றவன் டைனிங்கிற்குச் சென்றான்.

மித்ரன் அமைதியாக உணவருந்திக் கொண்டிருக்க, இந்தர் உணவை மென்றபடி அண்ணனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

எதேச்சையாக நிமிர்ந்த மித்ரன், “என்னடா?” என்றான்.

“இல்ல நீங்களா சொல்வீங்கன்னு நினைச்சேன். ஆனா, வாயையே திறக்கலையேன்னு பார்க்கறேன்” என்றான்.

”எதைப் பத்தி?” எனக் கேட்டான்.

சட்டென எழுந்த இந்தர், “அண்ணா! டைனிங் டேபிளா இருந்தாலும் வரவாயில்லை… உன் காலைத் தூக்கி மேல வை. தொட்டுக் கும்பிட்டுக்கறேன்” என்றான் கடுப்புடன்.

சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு அடுத்த விள்ளல் சப்பாத்தியை உள்ளே தள்ளினான் மித்ரன்.

“உலக நடிப்புடா சாமின்னு கத்தணும் போலயிருக்கு…” என்றான் எரிச்சலுடன்.

“இப்போ என்னடா ஆகிடுச்சி?” எனக் கேட்டான்.

”என்ன ஆகிடுச்சா? உன் ப்ரொஃபசரோட பொண்ணு வந்தாச்சு போலயிருக்கு” என்றான்.

“ஆமாம். வந்துட்டா. என்ன இப்போ?”

”இனி, அடிக்கடி ஜெய்பூர் விசிட் இருக்கும்னு நினைக்கறேன்” என்றான் கிண்டலாக.

“எனக்கு வேலை வெட்டி இல்லன்னு நினைச்சிட்டிருக்கியா?” என முறைத்துக்கொண்டே கேட்டான்.

“ஹா ஹா இந்த பில்டப்லாம் கொடுத்தாலும் உண்மை அதானே…” எனச் சிரித்தான்.

“தேவையில்லாம பேசாதே…” என்றான்.

“நாங்க எத்தனைப் பேரைப் பார்த்திருக்கோம்…”

“இப்போ என்னத்த பார்த்துட்டா நீ?”

“அப்போ, ஒண்ணுமே இல்லையா?”

“என்ன ஒண்ணுமே இல்லையா?” என்றான் வேண்டுமென்றே.

“இங்க பாருங்க ப்ரோ! என்னோட பொறுமைக்கும் அளவிருக்கு. அவங்களுக்கும் நமக்கும் ஏற்கெனவே வாய்க்காய்த் தகராறு… என்ன வாய்க்கா தகராறுங்கற கதையா என்னைக் கேள்வி கேட்காதீங்க. நான் கடுப்பாகிடுவேன் சொல்லிட்டேன்” என்றான்.

“இப்போ எதுக்குடா இப்படிச் சிலிர்த்துகிட்டு எழுந்துக்கற. ஒண்ணுமில்லன்னா ஒண்ணுமில்ல தான். அதுக்காக இல்லாததை இருக்குன்னா சொல்வாங்க…” என்றான்.

“அப்போ, உண்மையாவே எதுவும் இல்ல” கிண்டலாகப் பார்த்தபடி கேட்டான்.

மித்ரன் பதில் சொல்லாமல் கைக்கழுவ எழுந்து சென்றான்.

பின்னாலேயே சென்ற இந்தர், “அப்போ ரூட் கிளியரா!” என்று கெத்தாகக் கேட்டான்.

“கேட்கறதை நேரா கேளு. சொல்ல வர்றதை ஒழுங்கா சொல்லு” என்று கடுப்படித்தான் மித்ரன்.

“ரைட்டு விடு! எனக்கு ரூட் கிளியர்…” என்றான் மீண்டும்.

சட்டெனத் திரும்பிய மித்ரன், “அவகிட்ட உன் வாலாட்டத்தை வச்சிக்காதே” என்றான் எச்சரிக்கும் விதமாக.

“யூ டோண்ட் வொர்ரி ப்ரோ! எல்லாத்தையும் நான் பார்த்துக்கறேன்” என்றான்.
முடியவில்லை என்பதைப் போலத் தலையை ஆட்டிய மித்ரன், “அவகிட்ட வாங்காம நீ அடங்கப்போறதில்ல” என்றான் கடுப்புடன்.

“போங்க ப்ரோ! நம்மகிட்டயேவா? போய் வேற ஃபைல் ஏதாவது இருந்தா பாருங்க” என்றவன், கையைக் கழுவிக்கொண்டு நகர்ந்தான்.

“சுமித்ரா… எப்படிக் கூப்பிடலாம். சுரா… சேச்சே சுரா இறான்னு சுமி… சரி ஓகே அப்படியே கூப்பிட்டுக்குவோம். மித்ரா பத்ரானெல்லாம் நமக்கு வேணாம்…” என தனக்குத் தானே பேசிக்கொண்டு செல்லும் சகோதரனை அமைதியாகப் பார்த்தான் மித்ரன்.

’எப்படியாவது தன்னிடமிருந்து உண்மையை வாங்கிவிடும் முனைப்புடன் இருக்கும் தம்பியைப் பார்த்துச் சிரிப்புத்தான் வந்தது மித்ரனுக்கு.

‘ஹும்! உன்கிட்ட சொல்றதுக்கு என்னடா… முதல்ல, மேடம் கிரீன் சிக்னல் கொடுக்கட்டும்’ என எண்ணிக்கொண்டே புன்னகையுடன் அறைக்குச் சென்றான்.
Loved the brothers’ scene 😃