Sorry! Your browser does not support JavaScript.! enable Javascript அத்தியாயம் - 13 | SudhaRaviNovels

அத்தியாயம் - 13

SudhaRavi50

Administrator
Staff member
Nov 28, 2022
144
81
28
அத்தியாயம் – 13

அவள் அனுமதி பெற்றுக் கொண்டு வர, இருவருமாக சேர்ந்து நடக்க ஆரம்பித்தார்கள். அவனை அருகே இருந்த கோவிலுக்கு அழைத்துச் சென்றாள். அவ்வப்போது அவளையும் தெருவையும் மாறி மாறி பார்த்தபடி நடந்து கொண்டிருந்தவனுக்கு அவளின் உணர்வுகள் கொந்தளித்துக் கொண்டிருப்பது புரிந்தது.

கோவிலின் உள்ளே நுழைந்தவர்கள் சாமியை பார்க்காமல் நேரே சென்று பிரகாரத்தில் இருந்த ஒரு தூணோரம் அமர்ந்தார்கள். அவளே பேசட்டும் என்று அமைதியாக வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தான். அவளோ நினைவுச் சூழலில் சிக்கித் தவித்துக் கொண்டிருந்தாள். எப்படி ஆரம்பிப்பது? எதை தொடங்குவது? என்று தடுமாறிக் கொண்டிருந்தாள்.

பெரும் போராட்டத்தின் ஊடே அவனை திரும்பி பார்த்தவள் “நானே மறக்க வேண்டும் என்று நினைப்பவற்றை எல்லாம் கிளறி விட வந்துருக்கீங்க” என்றாள் சலிப்பான குரலில்.

அப்போதும் எதுவும் பேசாமல் அமைதியாகவே அமர்ந்திருந்தான்.

அன்பும் அமைதியும் நிறைந்த அப்பா ரெங்கநாதன். அவருடன் கூட பிறந்தவர்கள் ஏழு பேர். எல்லாமே ஆண் மக்கள். வெகுளியான அம்மா சாரதா. குடும்பம் ஒன்றே பிரதானம் என்று எண்ணி வாழ்க்கையை ஓட்டுபவர். அவர்களோட மூத்த பெண் ரம்யா. அப்பா குடும்பத்தின் முதல் பெண் வாரிசு. அப்பாவுடைய அண்ணன், தம்பிகள் அனைவருக்கும் ஆண் வாரிசுகள் மட்டுமே. அதனால எல்லோருக்கும் நான் செல்லப் பிள்ளை. கசின்ஸ் எல்லோரும் என்னை உள்ளங்கையில் வைத்து தாங்குவாங்க. எனக்கு அடுத்து தங்கை மகாலட்சுமி. இருக்கும் இடமே தெரியாமல் அமைதியாக இருப்பாள். அடுத்து குட்டி தம்பி சரவணன்.

அப்பா தாசில்தாராக இருந்தாங்க. நாங்க மத்திய நடுத்தர குடும்பம். வறுமையை பார்த்ததில்லை. தேவையானவை எங்களுக்கு கிடைச்சிடும். அப்பாவும், அம்மாவும் குழந்தைகளை கடுமையான வார்த்தைகளால் திட்ட மாட்டாங்க.

எதிரே தெரிந்த வெற்றிடத்தை வெறித்தபடி பேசிக் கொண்டிருந்தவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் விக்ரம்.

அந்த வருடம் நான் கல்லூரியில் அடி எடுத்து வைத்த வருடம். தங்கை ஒன்பதாம் வகுப்பு படிச்சிட்டு இருந்தாள். தம்பிக்கு பத்து வயசு. என்னை கல்லூரியில் சேர்க்க எங்கப்பாவோட அண்ணன், தம்பிகள் அவங்க பிள்ளைகள் என்று பெரும் கூட்டமே வந்தது. கல்லூரியே ஒரு வாரம் அதை பற்றி தான் பேசிக் கொண்டிருந்தது. வகுப்பில் புதிதாக வந்திருந்த மாணவர்கள் எல்லோரும் கேலியாக பார்த்தனர்.

அதை பற்றி எல்லாம் கவலைப்படாமல் நான் உற்சாகமாக புதிய நட்புகளுடன் நாட்களை கடத்த ஆரம்பித்தேன். பள்ளி காலங்களில் இருந்தது போல அல்லாமல் கல்லூரி வாழ்க்கை ஒருவித சுதந்திரத்தை தந்திருந்தது. அதிலும் புதிய நட்புகளின் பேச்சுகள் மனதில் புதிய பல பரிமாணங்களை கொண்டு வந்திருந்தது.

பதினெட்டு வயது என்பது மிக ஆபத்தான ஒரு பருவம். அந்த வயதில் வரும் ஈர்ப்புகளை கடந்து வெற்றி கண்டு விட்டால் வாழ்க்கை நல்ல விதமாக அமையும். அந்த பருவத்தில் ஒரு ஆணின் பார்வை நம் மீது படிந்து விலகுவது என்பது பெருமைக்குரிய விஷயமாக தெரியும் வயது.

வாழ்க்கையின் ரகசியங்களை தெரிந்து கொள்ள துடிக்கும் வயது. நாங்களும் அப்படித்தான் இருந்தோம். இருபாலரும் படிக்கும் கல்லூரி என்பதால் இது போன்ற பார்வைகள், தீண்டல்கள் என்று அனைத்தும் இருந்தது. கல்லூரியில் சேர்வதற்கு முன்னே அம்மா எனக்கு ஆயிரம் பாடங்கள் எடுத்து தான் அனுப்பி இருந்தார்கள். அதனால் கூட படிக்கும் மாணவர்களின் பார்வைகளை, அவர்களின் பேச்சுக்களை கடந்து போக பழகி இருந்தேன்.

ஆறு மாதங்கள் கடந்திருந்தது. அன்று கல்லூரியில் சிறு விழா ஒன்று ஏற்பாடாகி இருந்தது. பெண்கள் அனைவரும் தாவணி அணிந்து வரும்படி சொல்லி இருந்தார்கள். கருநீலத்தில் மிட்டாய் பிங்க் பார்டர் போட்ட பாவாடை அணிந்து, கருநீல ஜாக்கெட்டும், பிங்க் நிற தாவணியும் அணிந்து தலையில் குண்டு மல்லி பூ வைத்து கிளம்பி இருந்தேன்.

அப்பா என்னை பார்த்து விட்டு “பாப்பா அழகா இருக்கடா” என்றார்.

அப்போது வேகமாக வந்த அம்மா “சும்மா குழந்தை மேல கண்ணை வைக்காதீங்க” என்றவர் கண் மையை எடுத்து என் காதோரம் தடவி விட்டார்.

அவர்களின் பாராட்டில் உற்சாகம் போங்க கல்லூரியில் காலடி எடுத்து வைத்தேன். அன்று அனைவரும் மிக அழகான அலங்காரத்தோடு வந்திருந்ததை பார்த்து கூட படிக்கும் மாணவர்கள் தங்கள் கண்களில் தெரிந்த ஆர்வத்தை மறைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

என் தோழிகளோடு பேசியபடி விழா நடக்கும் இடத்தை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தேன். அப்போது “எக்ஸ்கியுஸ் மீ” என்கிற குரல் கேட்டது.

நாங்கள் அனைவரும் ஒன்று போல திரும்பி யாரென்று பார்த்தோம். அங்கு நின்றிருந்தவனை பார்த்து அனைவரின் கண்களும் விரிந்தது. சினிமா கதாநாயகன் போன்ற தோற்றத்தோடு ஒருவன் நின்றிருந்தான்.

என் தோழிகளோ “யாருடி இவன்? இவ்வளவு கலரா இருக்கான். பார்த்தா நம்ம ஊர் மாதிரி தெரியலையே. செமையா இருக்காண்டி ” என்று கிசுகிசுக்க ஆரம்பித்தனர்.

நானோ என்னை மறந்து அவனையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன். அவன் எங்களிடம் ஏதோ கேட்க வந்து எண்களின் நடவடிக்கையை கண்டு திகைத்து நின்று பின் சுதாரித்துக் கொண்டவன் “சாரி டு டிஸ்டர்ப் யு. பிரின்சிபால் ரூம் எங்கோ இருக்கோ?” என்றான் வித்தியாசமான தமிழில்.

அதை கேட்டு அனைவருக்கும் சிரிப்பு வர, அதை அடக்கிக் கொண்டு நாங்கள் அவனுக்கு வழியை காட்டினோம். அவனும் நன்றியை தெரிவித்து விட்டு அந்தப் பக்கம் செல்ல ஆரம்பித்தான். ஏனோ எனது விழிகள் அவனை தொடர்ந்து கொண்டே இருந்தது.
 
  • Like
Reactions: Kothai suresh

SudhaRavi50

Administrator
Staff member
Nov 28, 2022
144
81
28
அவள் சொல்வதை கேட்டுக் கொண்டிருந்த விக்ரமின் முகம் அவளின் முகத்தையே ஆராய்ந்து கொண்டிருந்தது. அவளின் பார்வையோ கனவுகளை சுமந்தபடியே இருந்தது.

கல்லூரியில் இருந்த அனைத்து பெண்களின் கவனமும் அவன் மீது தான் இருந்தது. அது எதையும் அறியாது அவன் பிரின்சிபால் அறைக்கு சென்று விட்டான். நாங்களும் அவன் யார் என்கிற ஆராய்ச்சியை செய்தபடி விழா நடக்கும் இடத்திற்கு சென்று சேர்ந்தோம். அதன்பிறகு அவனை மறந்து விட்டு எங்கள் வேலைகளில் ஈடுபட ஆரம்பித்தோம்.

ஒருவாரம் கடந்திருந்தது. எங்களுக்கு தேர்வுகள் ஆரம்பித்திருந்தது. அதனால் விளையாட்டுகளை விட்டு விட்டு அனைவரும் மும்மரமாக படிப்பதில் ஈடுபட்டிருந்தோம். நான் பிஎஸ்சி கெமிஸ்ட்ரியை மேஜர் ஆக எடுத்திருந்தேன். அதனால் லேப்பிலும் வேலை செய்ய வேண்டி இருந்தது.

அன்று லேப்பில் இருக்கும் போது எங்கள் கல்லூரியின் முதல்வர் உள்ளே வந்தார். அவரை பார்த்ததும் அனைவரும் வணக்கம் சொல்லி விட்டு, அமைதியாக நின்றோம். அப்போது அன்று பார்த்த அந்த சினிமா கதாநாயகன் உள்ளே நுழைந்தான். அவனை பார்த்ததும் நானும் என் தோழிகளும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டோம்.

முதல்வர் அவனை மிஸ்டர். ரத்தன் என்று அழைத்து லேப்பில் இருந்த கருவிகளை எல்லாம் காண்பித்து பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவர்கள் பேசியதை வைத்து அவன் அந்த கருவிகளை தயாரிக்கும் நிறுவனத்தில் வேலை செய்கிறான் என்று புரிந்து போனது. எங்கள் லேப்பிற்கு கருவிகளை கொடுப்பதற்காக வந்திருக்கிறான் என்றும் புரிந்து கொண்டோம்.

ஒரு பத்து பதினைந்து நிமிடங்கள் வரை இருவரும் பேசி விட்டு “ஓகே மிஸ்டர் ரத்தன் அப்போ நீங்க கொட்டேஷன் கொடுத்திடுங்க. ப்ராடக்ட்ஸ்ல எந்தவித குறையும் இருக்க கூடாது. சப்பளை பண்ணிட்டு நீங்களே இருந்து செக் பண்ணி கொடுத்திட்டு போங்க” என்றார்.

அவரின் பேச்சிற்கு ஆங்கிலத்தில் பதிலளித்தவன் இறுதியாக “நானோ இருந்தோ செஞ்சு கொடுத்தொட்டு போறான் சர்” என்றான் அவனது தமிழில்.

அவனது கைகளைப் பற்றி குலுக்கியவர் “உங்க தமிழ் கற்கும் முயற்சிக்கு பாராட்டு ரத்தன்” என்றவர் சிறு சிரிப்புடன் அவனை அழைத்துக் கொண்டு போனார்.

லேப்பை விட்டு வெளியேறும் நேரம் சட்டென்று திரும்பி பார்த்தவனின் பார்வை என் மீது விழுந்தது போல் இருந்தது. ப்ரம்மையாக இருக்கும் என்று எண்ணி தலையை உலுக்கிக் கொண்டேன். எனது தோழிகளோ “ஹையோ! இவன் ஒரு மாசம் இங்கே இருக்க போறானாம்-டி. நாம ஜாலியா சைட் அடிக்கலாம்” என்று பேசிக் கொண்டார்கள்.

ஏனோ அவன் விஷயத்தில் மனம் செயலிழந்து போய் கொண்டிருந்தது. அவனை அடுத்தவர்கள் உரிமை கொண்டாடுவதை பிடிக்காமல் போனது. என் மனதிற்குள் நடந்து கொண்டிருக்கும் மாற்றத்தை அந்த நிமிடம் அறியாமல் போனது தான் அனைத்தும் தவறாகி போனதற்கு காரணம்.

மறுநாள் கல்லூரிக்கு கிளம்பு போது என்னையும் அறியாமல் அலங்கரிப்பதில் சற்று கூடுதல் கவனம் எடுத்துக் கொண்டேன். என் மனம் போகும் பாதையை உணர்ந்தாலும், எல்லோரும் போல நானும் அவனை பார்க்க மட்டும் தானே செய்கிறேன் என்று ஞாயப்படுத்திக் கொண்டேன்.

அடுத்து வந்த நாலைந்து நாட்கள் அவனை சந்திக்கும் போதெல்லாம் அவனது பார்வையில் தெரிந்த ஏதோ ஒன்று என்னை சங்கடப்படுத்த ஆரம்பித்தது. என் மீது அவனுக்கு ஆர்வம் இருக்கிறது என்கிற அந்த எண்ணம் தோன்ற ஆரம்பித்த போது என்னுள் ஒரு கர்வம் வந்தமர்ந்து கொண்டது. கல்லூரியே அவனது பார்வைக்காக காத்திருக்க, அவனது பார்வையோ என்னை சுற்றுகிறது என்று தெரிந்ததில் உள்ளுக்குள் சொல்ல முடியாத ஒரு ஆனந்தம்.

முன்னர் எல்லாம் எப்போதாவது ஒரு முறை கண்ணாடியை பார்ப்பேன். ஆனால் எப்போது அவனது பார்வை என் மீது விழ ஆரம்பித்ததோ அடிக்கடி கண்ணாடி முன் நிற்க ஆரம்பித்தேன். அவன் வந்து போக ஆரம்பித்து பத்து நாட்கள் கடந்திருந்தது. என் மீதான அவனது ஆர்வம் எவரது கவனத்தையும் ஈர்க்காது இருந்தது.

அவன் எனது ஆர்வத்தையும் கண்டு கொண்டான். என்னிடம் தனிமையில் பேச ஆவலுடன் காத்திருக்க ஆரம்பித்தான். எனக்குமே அவனிடம் பேச ஆசை இருந்தாலும், உள்ளுக்குள் பயம் இருக்க தான் செய்தது.

பதினைந்து நாட்கள் கடந்திருந்த நிலையில் அன்று அப்பாவுக்கு சீக்கிரம் அலுவலகத்திற்கு செல்ல வேண்டியதால் என்னையும் கல்லூரியில் விட்டுவிட்டு சென்று விட்டார். தோழிகள் வந்திருக்காத நிலையில் லைப்ரரி அருகே இருந்த மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்தேன்.

அப்போது ஆட்டோ ஒன்று வந்து நிற்க, ஷோல்டர் பேக்குடன் அதிலிருந்து இறங்கியவனை பார்த்து என் நெஞ்சம் தடதடக்க ஆரம்பித்தது. அவனும் என்னை அங்கே தனிமையில் எதிர்பார்க்கவில்லை. அவசரமாக பணம் கொடுத்து ஆட்டோவை அனுப்பி விட்டு என்னை நோக்கி வர ஆரம்பித்தான்.

அவன் வருவதை கண்டதுமே எனக்கு படபடப்பாகி போனது. ஹையோ கிட்ட வரானே பேச போறானே என்று மனம் புலம்ப ஆரம்பித்திருந்தது. வேக நடையுடன் வந்தவன் புன்சிரிப்புடன் “ஹாய் சோட்டி! இன்னைக்கு உன்னை தனிமையில் பார்ப்பேன் என்று எதிர்பார்க்கவே இல்லை” என்றான் ஆழ்ந்த குரலில்.

அவன் சோட்டி என்று அழைத்தது உரிமையுடன் பேசியது எல்லாம் என்னை அவன் பால் மேலும் ஈர்த்தது. அதே சமயம் உடலில் லேசான நடுக்கமும் இருந்தது. என் நிலைமையை புரிந்து கொண்டவன் மேலும் நெருங்கி நின்று “சோட்டி! எனக்கு உன்னை ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. உனக்கும் என்னை பிடிச்சிருக்குன்னு தெரியும். இப்போதைக்கு இந்த பீலை மட்டும் அனுபவி. மற்றதெல்லாம் அப்புறம் பேசிக்கலாம்” என்றவன் லேசாக தட்டிவிட்டு வேகமாக அங்கிருந்து சென்று விட்டான்.

பதினெட்டு வயது பெண்ணவளுக்கு கதாநாயகன் தோற்றத்தில் இருக்கும் ஒருவன் , அனைவரும் அவனின் கடைக்கண் பார்வை கிடைக்காதா என்று தவித்திருக்க, அவன் தன்னிடம் விருப்பத்தை தெரிவித்து சென்றதை எண்ணி கர்வம் கொண்டாள். அதை பெருமையாக எண்ணினாள். அங்கே அவள் எதையுமே யோசிக்க மறந்தாள். அன்னை சொன்ன அறிவுரைகள், பெற்றோர்கள், கூட பிறந்தவர்கள் குடும்பம் நட்பு என்று அனைத்தையும் மறந்து அவனை மட்டுமே நினைத்தாள் என்று சொல்லியவள் இரு கை கொண்டு முகத்தை மூடி அழ ஆரம்பித்தாள்.
 
  • Love
Reactions: Kothai suresh

SudhaRavi50

Administrator
Staff member
Nov 28, 2022
144
81
28
அவளின் அழுகை விக்ரமிற்கு வலியை கொடுத்தது. அவளை எப்படி சமாதானப்படுத்துவது என்று புரியாமல் “அழாதே ரம்யா. முடிந்தவையை பற்றி அதிகம் யோசிக்காதே” என்றான்.

கண்களை துடைத்துக் கொண்டு அவனை நிமிர்ந்து பார்த்தவள் “எப்படி யோசிக்காமல் இருக்க முடியும்? அன்னைக்கு கொஞ்சம் நிதானாமா யோசிச்சிருந்தா இன்னைக்கு ஓட வேண்டிய அவசியமே இருந்திருக்காதே” என்றாள் கலங்கிய கண்களுடன்.

“அவன் காதலை ஏற்றுக் கொண்டதற்காக வருத்தப்படுகிறாயா ரம்யா?”

இறுகிய முகத்தோடு “இல்லை! வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த காதலை அனுபவிக்க முடியாமல் செய்த விதியின் மீது தான் என் கோபமே” என்றாள் அழுத்தமாக.

அவளின் பேச்சில் அதிர்ந்தவன் “புரியல ரம்யா?”

“என் ரத்தனோடு நீண்ட காலம் வாழ எனக்கு கொடுத்து வைக்கலேன்னு சொல்றேன். அந்த மாதிரி ஒரு அன்பான மனிதனை இனி அந்த ஆண்டவனால கூட படைக்க முடியாது” என்றவளின் கண்கள் கண்ணீரை பொழிந்தது.

அவள் என்ன சொல்கிறாள் என்று புரியாமல் இறுகிய முகத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். பதினெட்டு வயதில் எவனோ ஒரு வட இந்திய பையனை காதலித்து ஏமாந்து போயிருக்கிறாள் என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தவனுக்கு அவளது பேச்சு குழப்பத்தை கொடுத்தது.

தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டவள் மீண்டும் சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

தோழிகளோடு இருந்தாலும் எனக்கும் அவருக்கும் இடையே விழி வழி காதல் நன்றாகவே வளர்ந்தது. பார்க்காமலே காதல் போல பேசாமலே இருவரும் ஒருவரை பற்றி ஒருவர் நன்றாக புரிந்து கொண்டோம். எங்களின் காதல் எவரின் கண்களையும், கருத்தையும் கவரவில்லை. எப்போதாவது வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது இருவரும் தனிமையில் பேசிக் கொள்வோம். நாளொரு மேனியும், பொழுதொரு வண்ணமாக அன்பும், காதலும் பின்னி பிணைந்து போனது. அதற்குள் இருபத்தைந்து நாட்கள் கடந்திருந்தது. அவர் இரண்டு மூன்று நாட்களில் கிளம்ப வேண்டிய நிலை வந்த போது தான் இருவருக்கும் நிதர்சனம் உரைத்தது.

மீண்டும் இந்த ஊருக்கு வர வேண்டிய கட்டாயம் அவருக்கு இல்லை. அதை அவர் என்னிடம் சொன்ன போது முதன் முறையாக அவரின் மார்பில் சாய்ந்து கண்ணீர் விட்டேன். அவருக்குமே அடுத்து என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை. நானில்லாமல் அவரில்லை என்று அவருக்கும் புரிந்து போனது. அதன் பிறகு பலத்த யோசனைக்குப் பிறகு என்னை அவருடன் வந்து விடும்படி கூறினார். அதை கேட்டு முதலில் அதிர்ந்த நான் பின்னர் அவரை இழக்க கூடாது என்கிற எண்ணத்தில் சம்மதித்தேன்.

நான்கு நாட்களுக்குப் பிறகு எங்கள் வீடு அல்லோகலப்பட்டது. கோவிலுக்கு சென்ற பெண் வீடு திரும்பவில்லை.

வெறும் இருபது நாட்களே பழகிய ஒருவனை நம்பி என் எதிர்காலத்தில் அவன் கையில் கொடுத்து அவனை நம்பி அவனுடன் குஜராத்தில் இருந்த ஆனந்தை நோக்கி ரயிலில் அவன் தோளில் சாய்ந்து கொண்டு பயணிக்க ஆரம்பித்திருந்தேன்.

இங்கே என் வீடு நிலைகுலைந்து போயிருந்தது. என் காதலுக்கான அடியும், நுனியும் அறியாது தவித்து போனார்கள்.
 
  • Like
Reactions: Kothai suresh

Kothai suresh

Member
Jan 26, 2022
32
7
8
அச்சச்சோ, அவனைப் பற்றியோ அவன் குடும்பத்தை பற்றியோ எதுவுமே தெரியாமல் போயிருக்கிறாளே
 
Need a gift idea? How about a funny office flip-over message display?
Buy it!