அனைவருக்குமான தளம்! விருப்பம் உள்ளவர்கள் தங்களது பங்களிப்பை தரலாம்!

வட்டத்துக்குள் சதுரம்- கதை திரி

sudharavi

Administrator
Staff member
#23
அத்தியாயம் – 9


மகனிடம் பேசி விட்டு வீடு நோக்கி சென்றவருக்கு அன்னையிடம் பேசிவிட பலத்த யோசனை. தான் சொல்லப் போவதை அவர் எப்படி எடுத்துக் கொள்வார்? சூழ்நிலையை உணர்ந்து முடிவெடுப்பாரா? கார்த்திகா இதற்கு என்ன செய்வாள் என்று பல்வேறு யோசனையுடன் வீடு சென்றார்.

கூடத்தில் சென்றமர்ந்தவர் “பிரபா கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டு” என்று மனைவியை அழைத்தார்.


ஒரு சிறிய செம்பில் தண்ணீர் கொண்டு வந்த பிரபாவின் முகம் களையிழந்து காணப்பட்டது.


மனதிலிருந்த சோர்வில் அவர் கொடுத்த தண்ணீரை வாங்கி மடமடவென்று குடித்தவர் “அம்மா எங்க இருக்காங்க?” என்றார் மனைவியிடம் செம்பை கொடுத்துவிட்டு.


“அவங்க அறையில தான் இருக்காங்க” என்று கூறிவிட்டு சமயலறைக்கு சென்றார் பிரபா.


தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொண்டு அன்னையின் அறை நோக்கி சென்ற கோவிந்தன் அங்கம்மாள் அமர்ந்திருந்த நாற்காலிக்கு எதிரே சென்றமர்ந்தார்.


மகனின் முகத்தைப் பார்த்தே அவர் ஏதோ முக்கியமாக பேச வந்திருப்பதை கண்டு கொண்டவர் “என்ன கோவிந்தா? என்ன விஷயம் முகம் சோர்ந்து போயிருக்கே?” என்றார்.


அன்னையை யோசனையுடன் நோக்கியவர் “இந்த கல்யாணத்தைப் பத்தி தான் பேசனும்மா” என்றார்.


கூர்மையாக மகன் முகத்தை ஆராய்ந்தவர் “மாப்பிள்ளை வந்ததும் அலமேலுவை விட்டு பேசி சீக்கிரம் முஹுர்த்த தேதியை குறிக்கனும்” என்றார்.


லேசாக தாடையை தடவிக் கொண்டு “அம்மா! நான் சொல்றதை கொஞ்சம் சரியா புரிஞ்சுக்குங்க. கொஞ்ச நேரம் அமைதியா கேளுங்க” என்றார்.


எதுவும் பேசாது அவரையே சிறிது நேரம் பார்த்தவர் “ம்ம்..சொல்லு” என்றார்.


“எனக்கும் கார்த்திகா மேல அக்கறை இருக்கு. அதுக்காக அவ மட்டும் ஆசைப்படுற காரணத்துக்காக விஜயன் வாழ்க்கையை பணயம் வைக்கணுமா?”


சற்று நேரம் அமைதியாக இருந்தவர் “நம்ம குடும்பத்துக்கு யார் மருமகளா வரணும்னு நாம தான் முடிவு பண்ணனும். அவன் ஆசைப்படுகிறவளை விட அவன் மேல ஆசை வச்சிருக்கிறவளால அவன் வாழ்க்கை கெட்டுப் போகாது” என்றார் அழுத்தமாக.


அன்னையின் கூற்றில் ஒரு நிமிடம் அதிர்ந்தவர் “அம்மா! உங்களுக்கு விஜயன் மலரை விரும்புறது தெரியுமா?” என்றார்.


கோபமாக அவரை முறைத்து “எது நடக்க கூடாதுன்னு நினைச்சு அந்தப் பெண்ணை வளர்க்க வேண்டாம்னு சொன்னேன்னோ அது நடந்திருக்கு. நானும் இந்த வீட்டில் தான் இருக்கேன் கோவிந்தா. என் கண்ணில் எதுவும் தப்பாது. ஆனா மலர் இந்த வீட்டுக்கு மருமகளாக முடியாது!” என்றார்.


அன்னையின் கோபத்தைக் கண்டு அதிர்ந்தவர் “அம்மா! நீங்க இத்தனை நாள் அந்த பொண்ணு மேல காட்டின துவேஷத்தை சாதரணமா நினைச்சிட்டேன். உங்களுக்கு ஏன் அவ மேல இவ்வளவு வெறுப்பு. ரொம்ப நல்ல பொண்ணும்மா. விஜயன் வாழ்க்கை நல்லா இருக்கணும்னா அவளை கட்டி வச்சா தான் நல்லாயிருக்கும்” என்றார்.


“கோவிந்தா! நிறுத்து! இதுக்கு மேல பேசினா என்ன செய்வேன்னு தெரியாது. இந்த வீட்டுக்கு மருமக என் பேத்தி தான். இதை மாற்ற நினைக்காதே” என்று கூறி விட்டு அறையை விட்டு வெளியேறினார்.


அன்னையின் கோபம் கண்டு சோர்ந்து போனவர் அறையை விட்டு வெளியேறும் நேரம் அலமேலு அழுத கண்களோடு அவர் முன் வந்து நின்றார்.

“ஏன் அண்ணே என் பொண்ணு உன் பையனுக்காக கிணத்துல குதிச்ச பிறகும் அவளை கட்டி வைக்க உனக்கு மனசு வரல இல்ல” என்று கத்தி அழ ஆரம்பித்தார்.


அவரது அழுகையைக் கண்டு கோவிந்தனுக்கு சங்கடமாக போய் விட்டது.


“என்ன இது அலமு! நான் அப்படி சொல்லவே இல்லையே” என்று சமாளித்தார்.


அவரோ “பொய் சொல்லாத அண்ணே. நான் தான் நீங்க பேசினதை கேட்டேனே. மலரை கட்டி வைக்கனும்னு நீங்க சொல்லல” என்று ஆர்பாட்டம் செய்ய ஆரம்பித்தார்.


அவரின் அழுகுரல் கேட்டு வீட்டினர் அனைவரும் அங்கு கூடிவிட, அங்கம்மாள் மகளை சமாதானப்படுத்த முயல, கார்த்திகாவோ மாமனை பார்த்து “ஏன் மாமா அம்மாவை அழ வைக்கிறீங்க? இதெல்லாம் வேண்டாம்னு தானே கிணத்துல விழுந்தேன். எதுக்கு என்னை காப்பாத்துனீங்க? நான் செத்திருந்தா உங்க விருப்பம் போல நடந்திருக்கலாமே” என்றாள் அழுகையுடன்.


கோவிந்தனோ அப்போதும் விடாது “என்னம்மா கார்த்தி இப்படி பேசுற? எனக்கு எல்லோரும் ஒன்னு தானம்மா. உன் வயசுக்கு அவசரப்பட்டு முடிவெடுக்கிற. ரெண்டு பக்கமும் ஆசை இருந்தா சரி. ஒருத்தரை கட்டாயப்படுத்தி கல்யாணம் பண்றது என்ன சந்தோஷத்தைக் கொடுக்கும் சொல்லு?” என்றார்.


அதைக் கேட்டதும் அதுவரை மௌனமாக கண்ணீர் சிந்திக் கொண்டிருந்த அலமேலு ஓவென்று தலையில் அடித்துக் கொண்டு “என் பெண்ணை பார்த்து என்ன வார்த்தை சொல்லிட்ட அண்ணே? அவ என்னவோ விஜயன் கையைப் பிடிச்சு இழுத்து கட்டிக்க சொன்ன மாதிரி சொல்றியே உனக்கே வெட்கமா இல்லையா? என் பொண்ணு என்ன ஒன்னுமில்லாதவளா? எனக்கு நல்லா வேணும்னு என் பொறந்து வீட்டு சொந்தம் வேணும்னு வந்து நின்னதுக்கு இதை விட அசிங்கப்படுத்த முடியாது” என்று கத்த ஆரம்பித்தார்.


அங்கம்மாளுக்கு மகன் பேசியதில் படுபயங்கரமாக கோபம் வர “கோவிந்தா! என்ன பேசுறேன்னு புரிஞ்சு தான் பேசுறியா? உன் பையனுக்காக அவ உசுரையே விட தயாரா இருக்கா அதை கூட புரிஞ்சுக்கலேன்னா நீ எல்லாம் பெரிய மனுஷன்னு சொல்லிக்காதே” என்றவர் அலமேலு பக்கம் திரும்பி “சும்மா கத்துறதை நிறுத்திட்டு மாப்பிள்ளை வந்தா பேசி நாளை குறிக்கப் பாரு...அப்புறம் யாரு இந்தக் கல்யாணத்தை தடுக்கிறாங்கன்னு பார்க்கிறேன்” என்றவர் ஓரமாக நின்று கையை பிசைந்து கொண்டிருந்த பிரபாவை முறைத்தார்.


தான் எதுவுமே செய்யாமல் கையாலாகாமல் நின்றிருக்கும் போது எதற்கு இந்த தேவையில்லாத பேச்சு? நடந்து கொண்டிருக்கும் சம்பவங்களில் பாதிப்பென்னவோ தனக்கு தான். ஆனால் பழி என்னவோ தன் மேல் விழுந்து கொண்டிருக்கிறது என்றெண்ணி வழக்கம் போல தனது துயரத்தை விழுங்கிக் கொண்டு நின்றார் பிரபா.


மலரோ கொல்லைபுற கதவருகே நின்று நடந்த அனைத்தையும் பார்த்து விட்டிருந்தாள். அவளது மனமோ சூனியமாக இருந்தது. என்று அவன் திருமணத்திற்கு சம்மதம் சொன்னானோ அன்றே அவளது மனம் மரணித்திருந்தது. இப்போது நடப்பவைகளை எல்லாம் ஒரு பார்வையாளராக மட்டுமே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். உடலும், மனமும் உயிரற்று போய் நாட்கள் ஆகிறது.


கார்த்திகாவின் செயல்களை எண்ணி அவள் மீது கொண்டிருந்த நட்பிற்கு அவள் செய்த துரோகத்தை எண்ணி நெஞ்சம் விம்மியது. விரும்பாத ஒன்றை அடைய எதற்காக இத்தனை பிரயத்தணப்படுகிறாள். அதனால் இவளுக்கு என்ன கிடைக்கப் போகிறது? யாருக்கும் மகிழ்ச்சியைத் தராத வாழ்க்கையை ஏற்படுத்திக் கொண்டு அதில் என்ன சாதிக்க நினைக்கிறாள்? என்று எண்ணிக் கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.


அங்கம்மாள் சமாதானப்படுத்த முயற்சிக்க, அலமேலுவோ ,மகளைக் கட்டிக் கொண்டு ரகளை செய்தார். அவரது ஆர்ப்பாட்டத்தைக் கண்டு அங்கம்மாளுக்கே அலுத்துப் போனது. சிறிது நேரம் அவர் ஆட்டத்துக்கு ஆடியவர் அடங்காமல் அழுது கொண்டிருப்பவரை கண்டு “அலமு! நிறுத்து! சும்மா அழுது ஆகாத்தியம் பண்ணாதே! முதல்ல கண்ணைத் துடை. எதுவும் கையை மீறி போகல. என் பேரன் உன் பொண்ணுக்கு தான். நல்ல காரியம் நடக்க வேண்டிய வீட்டில் ஒப்பாரி வைக்காதே” என்று அதட்டினார்.


அவரின் பேச்சைக் கேட்டு சோர்ந்து போன முகத்தோடு பிரபா அங்கிருந்து சென்றார். கோவிந்தனுக்கோ இதற்கு மேல் விஜயனின் தலையெழுத்து என்று எண்ணிக் கொண்டு திண்ணையில் சென்றமர்ந்தார்.


அனைவரும் அவரவர் அறையில் அடைந்து கொள்ள கார்த்திகாவின் நெஞ்சம் மட்டும் கொழுந்து விட்டு எரிந்து கொண்டிருந்தது. தந்தையிடம் கூறி இந்த திருமணத்தை தடுத்து நிறுத்தப் பார்த்திருக்கிறான் . அப்படி என்ன தான் அழகில் குறைந்து விட்டோம் அவளை விட. ஏன் என்னை திருமணம் செய்து கொள்ள மறுக்கிறான் என்கிற ஆத்திரமே எழுந்தது.

மலரோ தோட்டத்து வீட்டில் சென்று சுருண்டிருந்தாள். மொத்தமாக அவள் மனம் மரத்து போயிருந்தது. எல்லாம் முடிந்து விட்டது. இனி தன் எதிர்காலம் எதை நோக்கி பயணிக்கும் என்கிற எண்ணமே சுழன்றது. விஜயனை விடுத்து இன்னொருவனை தன்னால் ஏற்க இயலுமா? மற்றவன் கட்டும் தாலியை தன்னால் ஏற்க முடியுமா? என்றெண்ணி உடல் நடுங்க கால்களை இறுக்கிக் கொண்டு அமர்ந்து கொண்டாள்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#24
தோப்பில் அமர்ந்திருந்தவன் இருட்டி வெகு நேரம் ஆகி விட்டதை உணர்ந்து வண்டியை எடுத்துக் கொண்டு வீடு வந்து சேர்ந்தான். வாயிலில் வண்டியை நிறுத்தும் போதே அங்கிருந்த அமைதியை உணர்ந்து கொண்டவனுக்கு தந்தை தன் விஷயத்தை வீட்டில் பேசப் போகிறேன் என்று சொன்னது மறந்து போயிருந்தது.


தந்தை சோர்வாக திண்ணையில் அமர்ந்திருப்பதைக் கண்டு “என்னங்கய்கையா இந்த நேரத்தில் இங்கே உட்கார்ந்திருக்கீங்க?” என்று கேட்டுக் கொண்டே உள்ளே செல்ல முயன்றான்.


“விஜயா! இங்கே வந்து உட்காரு..கொஞ்சம் பேசணும்” என்றார்.


அவர் குரலில் இருந்த வேறுபாட்டை உணர்ந்து கொண்டவன் “என்னங்கையா”” என்று கேட்டுக் கொண்டே எதிரே அமர்ந்தான்.


“பாட்டி கிட்ட பேசினேன் விஜயா” என்றவர் அவன் முகத்தைப் பார்த்தார்.


அப்போதும் அவன் புரியாமல் ஒரு பார்வை பார்த்து “என்ன பேசினீங்க?” என்றான்.


சங்கடமான பார்வையுடன் “கல்யாணத்தை பத்தி நீ சொன்னதை தான்” என்றார்.


அதைக் கேட்டதுமே பதறி போய் எழுந்தவன் “ஏன் அதை போய் சொன்னீங்க? என்ன எதிர்பார்த்து அவங்க கிட்ட பேசினீங்க? நீங்க நினைத்தது எதுவும் நடந்ததா ஐயா?” என்றான் பதட்டத்துடன்.


ஒருவித வெறுப்போடு “உங்கத்தையும், அம்மாவும் சேர்ந்து உன் வாழ்க்கையை மொத்தமா அழிக்க பார்க்கிறாங்க விஜயா” என்றார் தவிப்புடன்.


தந்தையை கூர்ந்து பார்த்தவன் “நீங்க என்னை பெத்தவர். உங்களுக்கு எல்லோரையும் விட என் மேல உரிமை அதிகம் இருக்கு. அப்படி இருக்கும் போது உங்களை பெத்தவங்க வார்த்தைக்கு மதிப்பு கொடுத்து என் வாழ்க்கையை அழிப்பதில் உங்களுக்கு தான் முதல் பங்கு” என்று சொல்லி விட்டு உள்ளே சென்று விட்டான்.


அவனது பேச்சில் திகைத்து அமர்ந்து விட்டார்.


தனதறைக்கு சென்றவன் உடை மாற்றிக் கொண்டு அன்னையைப் பார்க்க செல்ல அவனை வழி மறித்தாள் கார்த்திகா.


அதுநாள் வரை அத்தை மகளாக இருந்தால் கூட நேரடியாக நின்று பேசாமல் போகிற போக்கில் பேசி விட்டு சென்று விடுவான். வயதுக்கு வந்த பெண்ணுடன் நின்று பேசுவது முறையல்ல என்கிற எண்ணத்தில் அப்படி நடந்து கொண்டிருந்தான்.


இப்போது அவள் நேராக வழியை மறைத்தார் போல் நிற்கவும் “வழியை விடு கார்த்தி” என்று முகம் பார்க்காது கூறினான்.


“எனக்கு ஒரு பதில் தெரிஞ்சாகனும் மாமா” என்றாள் வழியை விடாமலே.


“ம்ச்...என்ன இது! வழியை விடு கார்த்தி” என்றான் எரிச்சலாக.


“எனக்கு பதில் சொல்லாம இங்கிருந்து போக முடியாது” என்றாள் அழுத்தமாக.


ஒருவித கடுப்புடன் “சொல்லு...என்ன சொல்லணும்?” என்றான்.


“உங்களுக்கு என் மேல விருப்பம் இல்லையா? நான் கிணத்துல குதிச்சதுனால தான் கல்யாணத்துக்கு ஒத்துகிட்டீங்களா?”


அவளது இந்த கேள்வியை அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை. செய்வதையும் செய்து விட்டு நெஞ்சுரத்துடன் அவனிடம் பேசும் தைரியம் எங்கிருந்து வந்தது என்கிற கோபம் எழுந்தது.


இருகைகளையும் கட்டிக் கொண்டு நிமிர்ந்து நின்றவன் “நான் என்ன பதில் சொல்லனும்னு எதிர்பார்க்கிற?” என்றான்.


“உங்களுக்கு பெருசா காதல் எல்லாம் இருக்காதுன்னு தெரியும். ஆனா என் மேல துளியாவது ஈர்ப்பு இருக்கும்னு தோணுது” என்றாள் தெனாவெட்டாக.


அருவெறுப்பான ஒரு ஜந்துவை பார்ப்பது போல் பார்த்து உனக்கே இவ்வளவு தெனாவெட்டு இருந்தா எனக்கு இருக்காதா என்று “காதலா? அதுவும் உன் மேல! என்ன சொன்ன ஒரு துளியாவது ஈர்ப்பு இருக்கும்னா? உன்னை நான் மனுஷியாவே மதிக்கல. அப்புறம் என்ன சொன்ன? கிணத்துல குதிச்சதுக்காக கல்யாணத்துக்கு சம்மதம் சொன்னேன்னா? உனக்காக சொல்கிற அளவுக்கு நீ வொர்த் இல்ல. என் குடும்பத்துக்காக ஒத்துக்கிட்டேன்” என்றவன் அவளது கையை ஒதுக்கி விட்டு சென்றவன் மீண்டும் அவளிடம் சென்று “என் ஆயுசு முழுக்க உன் மேல எந்த உணர்வும் வராது எனக்கு. இந்த பதில் போதும்னு நினைக்கிறேன்” என்று கூறி அங்கிருந்து தோட்டத்துப் பக்கம் சென்றான்.


அவன் தோட்டத்துக்குள் நுழையும் நேரம் தோட்டத்து வீட்டினுள் இருந்து வெளியே வந்தவள் விஜயனை பார்த்ததும் அதிர்ந்து நின்றாள். அவனோ கொஞ்சமும் அசராது அவள் முன்னே சென்று நின்றான்.


இருவரின் உணர்வுகளும் சொல்லில் அடங்காமல் இருந்தது. அவளின் முகத்தை காண இயலாமல் தோட்டத்தை வெறித்தவன் “என்னை மன்னிச்சிடு மலர். என்னை நினைத்தே எனக்கு வெட்கமாக இருக்கு. உன் மனசில் ஆசையை வளர்த்து விட்டுட்டு அதை நிறைவேற்ற முடியாம கையாலாகாதவன் போல நின்று கொண்டிருக்கிறேன்” என்றான் வெற்றுக் குரலில்.


அவளோ எதுவும் பேச இயலாமல் கன்னங்களில் வழிந்த கண்ணீருடன் “எனக்கு ஒரே ஒரு சத்தியம் மட்டும் செஞ்சு கொடு மலர்” என்றான்.


அவன் கேட்பது என்னவென்று புரியாமல் நிமிர்ந்து பார்க்க “எந்த சூழ்நிலையிலும் தவறான முடிவெடுக்க கூடாது. தயவு செய்து உன் மனதை மாற்றிக் கொண்டு வரவிருக்கும் வாழ்க்கையை வாழனும் மலரு. நீ நல்லா இருக்கணும்” என்றவனது விழிகளில் கண்ணீர் தேங்கி நின்றது.


அதுவரை அமைதியாக நின்றிருந்தவள் “எப்போ நீங்க சம்மதம் சொன்னீங்களோ அப்போவே என் உசுரு இந்த உடலை விட்டுப் போயிடுச்சு மாமா. மிச்சமிருக்கிறது வெறும் சதை தான். இனி வாழ என்ன இருக்கு எனக்கு” என்று இரு கை கொண்டு முகத்தை மூடிக் கொண்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.


அவளின் அழுகை அவனை மொத்தமாக உடைந்து போக செய்தது. அவள் அழுது விட்டாள். அவனால் அழ முடியவில்லை. கற்பாறை போன்று இறுகி நின்றான்.
 
#25
inthe karthikavaaaaa nalla vachu saiyunga rombathaannnnnnn panraaaaaaa
inthr kelavi veraaaaaaa
yemaaaaaaa alamu nee mattumthaannnnn pillaigga thudipiyaaaaa
prabamaaaaaaa yenna pawam pannuchuuuu inthe vayasilayum inth kelavi thaan solrathaa magan ketkannumkuthu appoooooooooo prabamaakku avanga magan keeta urimai illaiyaaaaaaaaaaa