லாக் டவுன் - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

sudharavi

Administrator
Staff member
#1
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

ஆர்த்தி ரவி அவர்கள் நமது தளத்தில் தனது புதிய கதையுடன் உங்களை சந்திக்க வருகிறார்..........அவருக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்...



லாக் டவுன்

ஆர்த்தி ரவி

அறிமுகம்:

இனிய வணக்கம்!

கற்பனைகளுக்குப் பஞ்சமில்லை என்றாலும் எல்லாக் கற்பனைகளும் கதைகளாக உருப்பெருவது கிடையாது!

அவை வெறும் கற்பனைகளாக நில்லாமல் கதைகளாக உங்களை வந்தடையுமாயின், ஓர் எழுத்தாளருக்கு அதை விட அதிகச் சந்தோசம் தரும் விசயம் வேறு என்ன இருக்க முடியும்?

ஒவ்வொரு கதையும் எழுத்தாளருக்குப் பிரசவித்த குழந்தையே!

நல்ல மழை நாளில், ஓர் இதமான வானிலையில் விரிந்த என் எண்ணங்களை நினைத்ததும் எழுத அமர்ந்துவிட்டேன்.

சூழ்நிலை உருவாக்கும் மாற்றங்கள்… நிலைத்த உறவும் மாறலாம். உலகத்தில் நிலையானது; ஒருவருக்குச் சொந்தமானது எது? விடைகளற்ற கேள்விகள் உலகத்தில் பல உள்ளன.

ஓர் எளிய கதையுடன் உங்களைச் சந்திக்க வந்திருக்கிறேன். கதை மாந்தர்களை வாசிப்பில் அறிந்து கொள்ளலாம். முதல் அத்தியாயம் வரும் வாரத்தில் பதிவிடுகிறேன்.

வாசித்துப் பாருங்கள். உங்கள் கருத்துகளை என்னிடம் பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

மின்னஞ்சல் முகவரி: [email protected]
முகப்புத்தகப் பக்கம்: Tamil novel blooms


நன்றி!

அன்புடன்,
ஆர்த்தி ரவி
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#2
அத்தியாயம் 01:

இயற்கைக்குத் தான் எத்தனை சக்தி?

மாயமும் செய்யும். மந்திரமும் செய்யும். தன்னையே தஞ்சம் என்று வந்தடையும் உயிரினங்களுக்கு விதவிதமாக ஆறுதலளிக்கும் சக்தி படைத்தது இயற்கை எழில்.

சூரியனும் நிலவும்; வானமும் மேகமும்; காற்றும் மழையும்; கடலும் அலையும்… எத்தனை பரிமாணங்கள்?

பட்டப்பகலில் அனலாகத் தகிக்கும் சூரியனும் உதயமாகும் போது வானத்துடன் கலந்து கூடி, கண்களுக்கு விருந்தளிக்கிறானே.

இதோ, சைந்தவியின் மனத்தைப் போலவே பல மணி நேரம் வெப்பத்தை வாரியிறைத்துவிட்டு, தற்போது சாந்தமாய்… சாத்வீக அழகுடன்… மஞ்சளும் ஆரஞ்சுமாய்க் கூடிய பொன்னிறமாய்க் கவிழ்ந்து… தன்னை வெறிக்க முற்படுகிறவளை ஆதுரத்துடன் பார்த்து விடைபெற முயலுகிறான்.

அவளும் அதனை உணர்ந்து கொண்டது போலக் காணப்பட்டாள். இத்தனை நேரமிருந்த மனத்தின் புழுங்கல் சற்றுத் தணிந்திருப்பதை உணருகிறாள். ஆனாலும் வேதனை மட்டுப்படுவதாயில்லை.

அவ்வளவு எளிதாக மட்டுப்படக் கூடிய துயரமல்ல இவ்வகை. உயிர் வரை வலிக்கிறது என்று சொல்வது இது தானா? உள்ளிருந்து கனத்த உருண்டை ஒன்று உருண்டு உருண்டு இரணத்தை அதிகமாக்கிக் கொண்டிருப்பதாகப் பட்டது.

காதல்! இந்தப் பாழாய்ப் போகும் காதல்! நெஞ்சைப் பிளந்து, உருகி, உருக்குலைய வைக்கும் காதல்! விழித்துக்கொண்டே கனவிலேயே குடும்பம் நடத்த வைக்கும் காதல்… சித்தனையும் பித்தம் கொள்ள வைக்கும் காதல்… அறிவாளியையும் முட்டாளாக்கிப் பிதற்ற வைக்கும் காதல்… திறமைசாலியைத் தவற வைக்கும் காதல்… அப்பாவியையும் மூர்க்கனாக்கித் திரிய வைக்கும் காதல்…

அப்பப்பா எத்தனை எத்தனை!

கேட்டிருக்கிறாள். இவ்வாறாகப் பலவற்றைக் கேட்டிருக்கிறாள். பெண்கள் விடுதியிலே பல வருடங்களைக் கழித்தவளுக்குக் காதலைப் பற்றிய அலசல்கள் நன்றாகவே தெரியும். சரளமாக நிறைய புலம்பல்கள் காதிற்கு வரும்.

இப்படியெல்லாம் பலவாறாக நொந்து போய் வரும் வசனங்களைக் கேட்டும் இவளுக்குக் காதலை ஏன் பிடித்தது?

ஏன் தனக்குக் காதல் ஆசை வர வேண்டும்? இப்போது இப்படித் தவிக்க வேண்டும்?

ஒரு வேளை மற்றவர்களைப் போலத் தானும் அன்பான பெற்றோர், விட்டுக் கொடுத்தலும் சண்டையுமாகப் பாசமிக்க உடன் பிறப்பு, ஆதரவான உறவுகள் என்று அமையப் பெற்றிருந்தால்… இப்படி அன்பிற்காக ஏக்கம் பிடித்து; அன்பையும் பாசத்தையும் வெளியே தேடிப் போயிருந்திருக்கத் தேவையில்லை.

பெற்றோரிடம் அன்பு கிடைக்கவில்லை என்று சொல்வது அபத்தம். நினைத்துக் கொண்டாள்.

சில நிமிடங்கள் அம்மா அப்பாவை மட்டும் சுற்றி வந்தாள். ஞாபகங்கள்… சாபமாகவும் ஆகின்றன. ஏன்? தனக்கு மட்டும் சராசரியான வாழ்வு ஏன் அமையவில்லை?

‘அப்படி எதற்கு ஆசைப்பட்டு விட்டேனாம்?’

நினைக்கத் தான் முடிந்தது. எதை நினைத்தாலும் முடிவில் வினித்தே வந்து கண்களுக்குள் நிற்கிறான். அவனுடைய அன்பான வார்த்தைகளை மறக்க முடியுமா?

அவன் அன்பில் தான் கரைந்து மெழுகாக உருகிப் போனது நேற்று நடந்ததைப் போலவே இருக்கிறதே!

மனத்தை வருடிவிட முயலும் உப்புக்காற்றில் சைந்தவியின் கூந்தல் கலைந்து பறக்கத் துடித்தது. உனக்காக நானிருக்கிறேன்… வேகத்துடன் மேலெழுந்த அலைகளைக் காட்டிக் காட்டிச் சொன்னது கடல்.

‘இந்தக் கடலைத் தஞ்சம் அடைந்துவிட்டால் தான் என்ன? அன்னையாக அரவணைத்து மடி தாங்கிக் கொள்வாள்.’

திடீரென அபத்தமான யோசனை வந்தது. சைந்தவியின் கண்கள் நீர்ப்பரப்பில் நிலைத்து நின்றன. பல நிமிடங்கள். கனத்த கணங்கள் அவை.

அவளே முன்னும் பின்னும் தன்னுடைய அபத்தத்தை அலசினாள்.

“சேச்சே என்ன நினைத்து விட்டேன்! அவ்வளவு கோழையா நான்?”

“கோழைகளா செத்துப் போவது?”

“இல்லை.”

“நான் சாக மாட்டேன்.”

“எப்படி முடியும்? என்னால் முடியாது! அதுக்கு நிறைய மனோபலம் வேணும்.”

“பேசாம எங்கேயாவது போயிடலாம். உலகத்தில் வேற எத்தனையோ இடங்கள்... இந்த வேலை வசதிப்படாட்டி வேற வேலையும் கிடைக்கும். இங்கேயே இருந்து இவனைப் பார்த்திட்டே இருந்தா நான்… என்னாலே முடியாது! ரொம்ப கொடுமை அது!”

“என்னைக்காவது ஒரு நாள் வினித் என்னைத் தேடி வந்தால்? அப்போ நான் உயிரோட இருக்கணும்.”

தானாகப் பேசிக் கொண்டாள். மெல்லிய குரலில். வெளியே கேட்காத மாதிரி. தனக்குத் தானே அறிவுறுத்திக்கொண்டு; தன்னைத் தானே திடமாக்க முயன்று!

நேரம் ஓடிற்று.

முன் மாலைப் பொழுதில் துடிக்கும் இதயத்துடன்; பொங்கிச் சிவந்த விழிகளுடன், திக்கற்றப் பறவையாய்; யாருமற்ற அனாதரவான நிலையில்…

‘இனி என்ன? இனி என்ன?’
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#3
தொடர்ந்து பூதாகரமாகப் பயமுறுத்திய கேள்வி. எங்கோ போக வேண்டும்… எங்கு எனப் புரியாமல் கடற்கரைக்கு வந்திருந்தாள்.

காதலும் வினித்துமாகக் கரைந்தாள். அழுதாள். மருகினாள்.

‘என்ன கேட்டான் என்ன கேட்டான்?’

மீண்டும் மீண்டும் வினித் இன்று கூறியதை நினைத்துப் பார்த்துக் கொண்டாள்.

‘நான் உன்னைக் காதலிப்பதாக எப்போ சொன்னேன்?’

‘இப்படித்தானே கேட்டான்? கேள்வியாக உயர்ந்த புருவத்துடன் நிதானமாக என் கண்களைப் பார்த்துக்கொண்டே. எப்படி முடிந்தது அவனால்?’

சொல்லிவிட்டானே!

“ஏன் அப்படிச் சொன்னே வினித்? துடித்துப் போயிட்டேன். இன்னும் இங்கே வலிக்குதுடா! இதுவரை நான் பட்டது பரவாயில்லைன்னு ஆகிட்ட. உனக்கு நிஜமா காதலில்லயா?”

இடது மார்புப் புறம் போன அவளுடைய கை அழுத்திக் கொண்டது. வலியைத் தாங்க முயல்வது போல உதட்டைக் கடித்துக் கொண்டாள். மூடிய கண்ணிமைகளின் இடையே கரகரவெனக் கண்ணீர் வழிந்தது.

அங்கே இங்கே என்று எதுவும் கண்களுக்குப் புரியாமல் அலைந்துவிட்டு, முன் மாலையிலேயே அங்கு வந்துவிட்டாள். அப்போது கடற்கரையில் ஆள் அரவம் அவ்வளவாக இல்லை. தொலைவில் கட்டு மரங்கள் இரண்டு தட்டுப்பட்டன. குறைந்த அளவே சின்ன சின்ன அசைவுகளும் குரல்களும்!

இவள் அமர்ந்த இடத்தில் மணல் சூடு தணியாமல் இருந்தது. சுரணையின்றிப் போன உடல் அதை உணரவுமில்லை. மூளையும் உடலிற்கு அதனை உணர்த்த முற்படவில்லை. மனமோ வினித்துடனேயே சுழன்றது.

மாலையான போது கடற்கரை உற்சாகமாகத் தொடங்கியது. கடலை, அலையை, காற்றை, மணலை, கிளிஞ்சல்களை என்று இரசிக்க, விளையாட, ஆட்டம் போட, கவலையை மறக்க, காதல் பேசி மயங்க; மயக்க… வயது பாரபட்சமில்லாத மக்கள் கூட்டம்!

சைந்தவி இவற்றையெல்லாம் உணராத மனநிலையிலே தன்னுடைய சுற்றுப்புறம் மறந்து அமர்ந்திருந்தாள்.

‘நான் உன்னைக் காதலிப்பதாக எப்போ சொன்னேன்?’

மனம் அதிலேயே உழன்று கொண்டிருந்தது.

‘ஆழ்ந்த அக்குரல் என் இதயம் நுழைந்து ஊடுருவ, பாள பாளமாய்ப் பிளந்து போனதே நெஞ்சம்?’

‘அவன் சொல்லவே இல்லையா? என்னைக் காதலிப்பதாக? ஒரு தடவை கூட வினித் என்னைப் பார்த்து; என்னுடைய கண்களினுள் பார்வையைச் செலுத்தி… ஐ லவ் யூ சைந்தவி என்று சொல்லவே இல்லையா?’

யோசித்துப் பார்த்தாள்…

“ஆமாம்!”

மெல்ல மேலும் கீழும் அவளுடைய தலையாடியது.

“வினித் சொல்லவே இல்லை. அவன் கேட்ட மாதிரி எப்போ சொன்னான். ஒரு தடவை கூடச் சொல்லவில்லை. என்னைக் காதலிப்பதாக. அவன் லவ் சொல்லவே இல்லை.”

“நான் மட்டுமே லவ் பண்ணுறேனா… ஒன் சைடட்லி?”

இந்த நினைப்பே தவிப்பை ஏற்படுத்தியது.

‘எனக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு சைவி.’

கைகளை அழுந்தப் பற்றிக்கொண்டு... உதடுகளில் குழையும் புன்னகையுடன்; கண்களில் வழியும் கனிவுடன்; மென்மை தோய்ந்த குரலுடன்… சொல்லியிருக்கிறானே!

அந்த மென்மையும் கனிவும்…

இதனை அவனுக்கு நினைவுப்படுத்திய போது அவன் அதற்குப் பதிலையும் எப்படிச் சொன்னான்?

“பிடிச்சிருக்குன்னு சொன்னா அதற்கு அர்த்தம் காதல் ஆகிடுமா சைவி? டோண்ட் பீ ஸில்லி!”

முகத்தைச் சுளித்து எரிச்சலாகிப் போய் அவன் கேட்ட விதம்… அவனுக்குக் கூட எரிச்சலாகப் பேச வருமா? வரும் என்று தெரிந்த வினாடி நேரம், தான் அதிர்ந்தது நினைவிலாடியது.

“யாரு நான் ஸில்லியா வினித்?”

ஏமாற்றமான குரலில், அவனை ஆழமாகப் பார்த்தவாறு கண்கள் கலங்கி வழிய, மூக்கும் சிவந்து போய், உதடுகள் துடிக்க அவன் முன்னே நின்ற போது, இவளை அப்படிக் காணச் சகியாமல் அணைத்து நின்று கூறியிருந்தான்.

“இப்பவும் சொல்றேன், உன்னை எனக்குப் பிடிக்கும். ரொம்பவே பிடிக்கும். ஆனால், வாழ்க்கைத் துணையா… ஒரு காதலியா நான் எப்போதும் உன்னை நினைச்சதே இல்லை. அப்படியொரு உணர்வு எனக்குள் வரவுமில்லை.”

“அப்போ நம்ம பழக்கம்? நீ பிடிக்கும்னு சொல்றது…”

அடிபட்டக் குழந்தையாய் மனம் அரற்ற அவன் முன்னால் நின்றிருந்தாலும் தயங்காமல் அவனை ஏறிட்டுக் கேட்டு விட்டாள்.

“ஹே சைவி என்ன கேட்கிறே நீ? ஒரு பொண்ணு கூட ஆண் பேசிப் பழகினா அது காதல் தான்னு சொல்ற நூற்றாண்டிலா நாம் வாழ்ந்திட்டு இருக்கோம்? கமான் யா ரிலாக்ஸ் யுவர் மைண்ட். அதுவும் நம்ம வேலையின் பொருட்டு நாம் இருக்கிறதும் பன்னாட்டு கலாச்சார உலகத்தில்.

நல்லா யோசிச்சு பாரு. நான் வேற மாதிரி… ஒரு லவ்வர் கிட்டே விஷமமாகப் பேசித் தொட்டுப் பழகிற மாதிரி உன் கிட்டே மேலே விழுந்து பழகியிருக்கேனா?”

“பன்னாட்டுக் கலாச்சார உலகம்… ஹஹ்…”

சொல்லிக் கொண்டாள். கசப்பான முறுவலுடன் அவளே தொடர்ந்தாள்.

“லவ்வர்னா மேலே விழுந்து தொட்டுப் பேசித் தான் பழகுவாங்களா? நம்மள மாதிரி லவ்வர்ஸ் இல்லையா வினித்?”

“ஹே நம்ம லவ்வர்ஸ் இல்லைன்னு நான் சொல்லிட்டு இருக்கேன். நீ திரும்பவும் அதையே கேள்வியா கொண்டு வர்ற!”
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#4
“அப்போ நீ சொன்ன பிடித்தம் லவ் இல்லை?”

“பிடித்தம்ங்கிறது காதல்னு சொல்லி யாரு டிஃபைன் பண்ணியிருக்கா? சொல்லு பார்க்கலாம்? இரசனை இருக்கிறவங்களுக்குப் பிடித்தம் ஏற்படுவது சகஜம். பூவிலிருந்து பொருள் வரை எனக்கு இரசிக்கத் தோணும். இதிலே மனங்களுக்குள்ள காதல் எங்கே இருந்து வருது?

நீ என்னைக் கவர்ந்தது நிஜம். நல்ல பொண்ணு இவள்னு உன்னைப் பார்த்ததும் எனக்குத் தோணிச்சு. பிரண்ட்ஷிப் பண்ணிக்கிட்டேன். ஏனோ உன் கண்ணுல நான் அடிக்கடிப் பார்த்த அலைப்புறுதல் எனக்குப் பாதிப்பை ஏற்படுத்திச்சு.

உன் வயசுப் பொண்ணுங்களைப் போலில்லாமல் எப்பவும் அமைதியாவே தெரிஞ்சே. உன்னைக் கலகலப்பாக மாற்றணும்னு எனக்குள்ள ஒரு பட்சி சொன்னது. அது நல்ல விசயம் தானே? நட்புன்னா கேரிங்கா பாசமா இருக்கிறதில்லையா?

முதல் முதலில் நாம் சந்திச்ச போது நீ எப்படி இருந்தே சைவி? அந்தச் சோகச் சித்திரமான சைந்தவியை எப்படி மாற்றி இருக்கேன்னு பாரு. உனக்குப் புரியுதா? எனக்கு உன் மேலே அன்பு இருக்குன்னு. அக்கறையும் காட்டினேன். இனியும் காட்டுவேன். அன்பும் அக்கறையும் காதலில்லாமல் ஒருத்தரிடம் வரக் கூடாதா?”

ஆழ்ந்த அவனுடைய பார்வை… ‘இதை, நீ தவறாகவா புரிந்து கொண்டாய்?’ என்று கேட்டது.

அவனுடைய குரலில் தெரிந்த ஆதுரமும், ‘என்னை விளக்கிவிட்டேன். இனி புரிந்து கொள்வாய் அல்லவா?’ என்கிற கேள்வியும் சைந்தவியைச் சென்றடைந்தன.

நீண்ட காலமாகப் பாலைவனமாகக் காய்ந்து வறண்டு அன்பிற்காக ஏங்கி ஏங்கித் தவித்தவளின் வாழ்வில், இந்த வினித்தின் வருகை, மழைச்சாரலாய் அன்பில் நனைய வைத்து; தென்றலாய் மனத்தை வருடி என்னவெல்லாம் மாயம் புரிந்து விட்டது.

ஏதோ மாயம் செய்கிறாய்
ஏதோ மாயம் செய்கிறாய்
மாயம்
மாயம்
யாரோ நீ யாரோ நான்
என்றே நாம் இருந்திடுவோமா
நீயே நான் நானே நீ
ஒன்றாகி இணைந்திடுவோமா…

எத்தனை முறை விடுதி அறையில் தனியாக வினித்தை நினைத்தபடியே, இப்பாடல் வரிகளைப் பாடிப் பார்த்தபடி ஜன்னல் கம்பிகளில் சாய்ந்து நின்று, வெளிப்புறத்தை இரசித்திருக்கிறாள்?

அப்போதெல்லாம் தூரத்திலே வினித் தன் கண்களுக்குத் தப்பாமல் படுவான். நானிருக்கிறேன் சைவி உனக்கு என்பது போலக் கண்களை மூடித் திறப்பான்.

‘இனி மேல் இந்தக் கற்பனைகள் கூட என்னிடம் வரக் கூடாது. அப்படி வந்தால் நல்லதில்லை. இரண்டு பேருக்குள்ளே சங்கடமான நிகழ்வுகளைத் தருவிக்கும் அபாயம் வரலாம்.

எனக்குச் சொந்தமில்லை என்றாகிவிட்ட பின்னர் நான் அவனுடன் இணைவதைப் பற்றிக் கற்பனைகளை வளர்த்து கனவுகளிலே அலைப்பாயலாமா?’

பலவாறு யோசித்தபடியே சைந்தவி அவ்விடத்தைவிட்டு இம்மியும் நகராமல் அமர்ந்திருந்தாள். கவியத் தொடங்கிய இருட்டை விரட்டி விட முயன்று தோற்றுக் கொண்டிருந்தாள் நிலவுப் பெண். உப்புக்காற்று குளிரலாய் வந்து கதை பேசியது.

தனிமையும் இனிமையான இயற்கையும் சைந்தவியைத் தேற்ற முயன்றன. பாரமான மனத்துடன் பொங்கிப் பொங்கி வடியும் அலைகளைக் காணக் காணச் சைந்தவிக்குள் இதம் சேர்ந்து கொண்டு வந்தது.

தான் இனி என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசனை செய்து ஒரு முடிவெடுத்தாள். அந்த முடிவிலே நிலையாக நிற்க முடியுமா என்று கேள்வியெழுப்பிய மனச்சாட்சிக்கு, ‘தெரியலை’ என்று உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டு பதில் சொன்னாள்.

அங்கே வினித் பல முறை இவளுடைய எண்ணுக்கு முயன்று தோற்றுப் போன கடுப்பில் இருந்தான்.

“என்ன சொல்லிட்டேன்னு இந்தச் சைவி இப்படி பிகேவ் பண்றா? ஆஃபீஸ் விட்டு மதியமே கிளம்பிப் போயிருக்கா. நான் அத்தனை தூரம் பேசிட்டு தானே போனேன். இரண்டு மணி நேரம் பொறுமையா இருப்பதுக்கு என்ன…

பிரசண்டேஷன் முடிச்சிட்டுக் கூப்பிட்டா மொபைல் ஸ்விட்ச்ட் ஆஃப். இன்னைக்குச் சாயந்திரம் மாலுக்குப் போகணும்னு ஏற்கெனவே போட்டிருந்த பிளானையும் மறந்துட்டாளா? சொல்லாம கொள்ளாம இப்படியா போறது. சைவீ… எங்கே இருக்கே நீ!”

வினித்திற்குக் கத்த வேண்டும் போலத் தோன்றியது.

அடர்ந்து வளர்ந்து ஹேர் கட்டிங்கிற்காகக் காத்திருக்கும் தலைமுடிக்குள் இரண்டு கை விரல்களை நுழைத்து அழுத்திக் கொண்டான்.

காலால் பக்கத்து ஜல்லிக் குவியலை எட்டி உதைத்தான். அப்படி உதைத்ததில் என்ன கிட்டிற்று?

கழுத்தைச் சுற்றியிருந்த டையைத் தளர்த்திவிட்டு முதல் இரண்டு சட்டை பட்டன்களைத் திறந்துவிட்டான்.

இனி மேல் சைவி எங்கே வரப் போகிறாள். அவளுக்காகக் காத்திருப்பது வீண் என்று நினைத்த வினாடி பைக்கை உதைத்து அந்த இடத்திலிருந்து உறுமலுடன் கிளப்பினான்.

வினித், சென்னையில் பன்னாட்டு நிறுவனம் ஒன்றில் வேலை செய்கிறான்.

இவனுடைய நிறுவனம் அமைந்துள்ள வளாகத்திலேயே வேறு நிறுவனங்களும் உள்ளன. அடுக்கு மாடிக் கட்டிடங்களாகத் திகழும் அவ்விடத்தில் பெரும்பாலும் பன்னாட்டு ஸ்தாபனங்கள் தாம் இருக்கின்றன.

அதே வளாகத்திற்குள்ளே வேறு கட்டிடத்தில் சைந்தவி வேலை செய்யும் நிறுவனம் இருக்கிறது.

இவர்கள் இருவரும் சந்தித்துக் கொண்டது மிகமிகத் தற்செயலான ஒன்று. முதலில் ஏற்பட்ட அச்சந்திப்புகள் வினித்திற்குள் இன்றும் பசுமையாக நிற்கின்றன.

எப்போது நினைத்துக் கொண்டாலும், அந்த ‘கேட் வாக் மௌஸ் வாக்’ உரையாடல் அவனுக்குப் புன்சிரிப்பைத் தோற்றுவித்தது.

 

sudharavi

Administrator
Staff member
#5
அத்தியாயம் 02:

ஆறு மாதங்களாக ஆன்சைட்டில் இருந்த வினித் திரும்பி வந்த அந்த நாளில் தான் வினித்தும் சைந்தவியும் முதல் முதலாகப் பார்த்துக் கொண்டது.

அன்று அதிகாலையிலே லுஃப்தான்ஸா ஏர்லைன்ஸ் மூலம் சென்னை விமான நிலையத்தில் வந்திறங்கினான் வினித். வீட்டிற்குச் சென்று குளித்து முடித்து அடித்துப் போட்டதைப் போலத் தூங்கினான்.

படுக்கையில் விழுகும் முன்னர் ஞாபகமாக வைத்த அலாரம், சரியாக ஒலித்து அவனை எழுப்பி விட்டது. ஆனால், ஜெட் லாக் (நேர வித்தியாசத்தால் ஏற்படும் பகல் இரவு குழப்பம் தரும் உடல் சோர்வு) அவனை நிரம்பப் படுத்தியது.

சாதாரணமாகவே சில மணிநேரங்களில் இந்த மாதிரியான பயணக் களைப்பு சமன்படாது. இதில் வினித், ஆன்சைட்டில் இருந்து கிளம்பும் முன்னர் ஒரு வாரம் பத்து நாட்களுக்கு மேலேயே காலம் நேரம் பாராமல், தூக்கத்தைத் துறந்து வேலையிலே மூழ்கியிருந்தான்.

அப்படித் தூக்கத்தைத் துறந்தது, பிறகு பிரயாண அலைச்சல் எல்லாம் சேர்ந்து கொண்டு அவனை மேலும் கண் மூடி அலுப்பாற்றச் சொன்னது.

ஆனால், தொடர்ந்து சற்று ஓய்வெடுத்துக் கொண்டு தன்னை ஆசுவாசப்படுத்திக் கொள்ள வினித்திற்கு முடியாமல் போனது. தூக்கத்தைத் தொடர முடியாமல் அவனுடைய கடமை அழைத்தது.

அவன் அன்றே அலுவலகத்திற்குப் போக வேண்டியது அவசியமாயிருந்தது. மேலிடத்திற்குத் தேவையான அறிக்கைகளை உடனே சமர்ப்பிக்க வேண்டிய கட்டாயத்திலிருந்தான்.

மற்றவைகளைக் கூடத் தொலைபேசியிலோ மின்னஞ்சல் மூலமாகவோ சாதித்துக் கொள்ளலாம். முக்கியமான அடுத்தக் கட்டத் திட்டமிடலுக்குத் தேவையான அறிக்கைகள் இவன் வசமிருந்தன. அவற்றை நேரில் சென்று உரியவர்களிடம் கொடுத்துவிட்டு, அரை மணி நேரத்திற்கு அதன் பொருட்டு ஏற்பாடாகியிருக்கும் சந்திப்பில் கலந்து கொள்ள வேண்டும். அச்சந்திப்பைத் தள்ளிப் போட முடியாது.

ஆன்சைட் ஆஃப் ஷோர் நிலை மாற்றம் கால மாற்றம் எல்லாம் சில நேரங்களில் சங்கடங்களைத் தருபவை. ஆனாலும் அப்படிப் பறப்பவர்கள் பழகிவிடுகின்றனர். வினித் பல முறை ஆன் சைட் போய் வருபவன்.

ஒரு வழியாக எழுந்திருந்தான் வினித். கண்கள் எரிந்தன. பரபரவென்று தேய்த்துவிட்டுக் கொண்டான். அவனுடைய உடல் சோர்வை ஒதுக்கினான். கவனமெல்லாம் அலுவலகத்தை அடைவதிலே இருந்தது. அவன் தயாராகி அலுவலகத்தைச் சென்றடைந்த போது நேரம் மதியத்தைத் தாண்டியிருந்தது.

எப்போதும் போலவே பளிச்சென்று அலுவலக உடையில் வந்திருந்தான். நன்றாக உடுத்திக் கொண்டு வந்திருந்தாலும் அவனிடம் சோர்வு தென்பட்டது. கண்கள் சிவந்து; இமைகள் வீங்கி; முகம் உப்பலாகக் காணப்பட்டது.

வண்டியை நிறுத்துமிடத்தில் விட்டுவிட்டு, தன்னுடைய அலுவலகக் கட்டிடத்தை நோக்கிச் சென்றான். சில மாதங்கள் கழிந்து அங்கு வருவதால் வித்தியாசமாய் உணர்ந்தான். சுற்றுப்புறத்தைப் புன்னகையுடனே உள்வாங்கிக் கொண்டு நடந்தான்.

கண்களுக்குக் குளிர்ச்சியாய் அந்தப் பசுமை; சுவரோர நீர்வீழ்ச்சிகளின் அடுக்குகளிலிருந்து தெரித்த நீரின் தீண்டல் என்று சூழ்நிலை அவனை வரவேற்கும் விதமாய் உணரச் செய்தது. கையிலிருந்த அறிக்கைகள் அடங்கிய ஃபைலை ஆட்டியபடி முன்னேறினான்.

ஒரு திருப்பத்தில் எதிரே வந்து கொண்டிருந்த பெண்ணிற்கு வழிவிட்டு சற்று நகர்ந்தவனின் கையிலிருந்த ஃபைல், அலங்கார வளைவில் தட்டிக் கீழே விழுந்தது. விழுந்த வேகத்தில் சிதறிய காகிதங்களைக் கண்டு அவனுக்குப் பதற்றம் வந்தது.

அவசரமாகக் குனிந்து அவற்றைச் சேகரிக்கத் தொடங்கினான். ஒன்றிரண்டு காகிதங்கள் பறந்து தூரம் செல்ல, எதிரே வந்த அப்பெண் விரைவாக நகர்ந்து அவற்றைப் பற்றி எடுத்து வந்தாள். வினித்திற்கு அவளின் செய்கை பேருதவி. சரியான நேரத்தில் அறிக்கைகளைப் பறக்கவிடாமல் தடுத்தவளுக்கு நன்றி சொன்னான்.

“தாங்க் யூ வெரி மச்! ரொம்ப முக்கியமான ரிபோர்ட்ஸ். நல்ல சமயத்தில் உதவியிருக்கீங்க மிஸ்…”

நிமிர்ந்து அவளுடைய முகத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். பதிலுக்கு எதிரே இருந்தவள் புன்னகைக்கவும் இல்லை. தன்னுடைய பெயரை அவன் நிறுத்திய இடத்தில் பொருத்தவும் இல்லை. வினித்தின் சில மணித்துளிகளின் பதற்றம் அவளை அண்டியதாகத் தெரியவில்லை.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#6
வினித்தும் அவளுடைய பதிலையோ பிரதிபலிப்பையோ எதிர்பார்க்கும் நிலையிலில்லை. முக்கியமான அறிக்கைகளை வேறு எந்தச் சேதாரமும் இல்லாமல் கைகளில் தந்தவளின் மீது அவனுக்கு மிகுந்த நன்றிவுணர்வு வந்திருந்தது.

அச்சந்தோசத்தில் எட்டி அவளுடைய கைகளைப் பற்றி, “ஐ’ம் வினித்! தாங்க்ஸ் அகெயின்!” சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தான்.

அவனுக்கு மீட்டிங் தொடங்குவதற்கு முன்னர் அலுவலகத்திற்குள்ளே இருக்க வேண்டிய அவசரம். அதனால் உடனே அவளைக் கடந்துவிட்டான்.

அவளுடைய பெயர் சைந்தவி. அதே நேரத்தில் குறைந்தபட்சம் வாரத்தில் மூன்று நாட்களாவது உடற்பயிற்சி மற்றும் தூய்மையான வெளிக்காற்றின் சுவாசத்திற்காக அலுவலக வளாகத்தைச் சுற்றி வருவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருப்பவள்.

இன்றும் அப்படி வந்த போது வினித்திற்கு உதவினாள். வினித் அவளுடைய கவனத்தில் பட்டான். கருத்தில் பதியவில்லை. அவள் அப்படித்தான். நட்புக்கரத்தை எளிதில் நீட்டிவிட மாட்டாள். சுருக்கமான நட்பு வட்டம். பெரும்பாலும் அவளே அவளுடைய உலகம். தனியாகத் தான் காணப்படுவாள்.

அவளுடன் பணி புரியும் சிலர் இவளை நன்றாக அறிந்தவர்கள். அளவான அளவிலேயே பழகினர். அவள் கூப்பிட்டால் ஒன்றிரண்டு பேர் இந்த மதிய நேர வாக்கிங்கிற்கு வரக் கூடியவர்களே. தனக்குப் பிடித்த நேரத்தில் தன்னுடைய சௌகரியத்திற்கு நடைப்பயிற்சியை மேற்கொள்பவள் அதைத் தாண்டி யோசிப்பதில்லை.

பேசுவாள், அவளுக்குத் தோன்றும் போது. புன்னகைப்பாள், அவசியத்திற்கு. கொண்டாட்டம்; அரட்டை; கலகலப்பு; சிரிப்பு… சைந்தவி தூரம் பண்ணிக் கொண்டாளா? இல்லை, இவையெல்லாம் அவளைக் கண்டு தயங்கியதோ?

வினித், தானே அவளுடைய கையைப் பிடித்துக் குலுக்கி, அறிமுகம் செய்து கொண்ட போதும், அவள் அவனுடன் பேசவில்லை. சாதாரணப் புன்னகை கூடச் சைந்தவியின் உதடுகளில் தோன்றவில்லை. நட்புணர்வு என்பது அவளுக்கு வரவில்லை.

வினித் இருந்த அவசரத்திலே இச்செயல் அவனைப் பாதிக்கவில்லை. ஆனால், அவனைக் கடந்து சில அடிகளை எடுத்து வைத்ததும் சைந்தவி நினைத்தாள், ‘நான் ஏன் இப்படி?’. அவளுக்கே அவளுடைய நடவடிக்கைகள் சில சமயங்களிலே புதிராய்!

தன்னுடன் பேசியவனைக் கடந்து அவளுடைய மூளை வேறு திசையில் பயணிக்கத் தொடங்கியது.

அப்போது தட் என்று ஓர் அதிர்வைத் தந்தபடி சத்தம் கேட்டது. மெதுவாகக் கேட்டாலும், யாரோ எதுவோ விழுந்துவிட்டதை மிகத் துல்லியமாக அந்த அதிர்வு சைந்தவிக்கு உணர்த்தியது.

உடனே திரும்பிப் பார்த்தாள் சைந்தவி. சற்று முன்னர்த் தன்னிடம் பேசியவன் தரையில் கிடந்ததைக் கண்டாள். ஃபைல் கைகளில் கெட்டியாகப் பற்றப்பட்டிருந்தது. வெளியே எட்டிப் பார்த்த காகிதங்கள் காற்றில் படபடத்தன.

அவளுடைய உள்ளுணர்வு அவளிடம் சொன்னது, ‘என்னாச்சுன்னு போயி பாரு சைந்து’.

வேகமாகச் சைந்தவி அவனருகில் சென்றாள். விழுந்தது தலைக்குப்புற என்றாலும் அவனுடைய முகத்தின் ஒரு பக்கம் மட்டும் தரையிலிருந்தது. பாதி முகம் அவளுடைய கண் பார்வையில் தெரிய, சலனமில்லாமல் விழுந்து கிடந்தான்.

சைந்தவி, ஃபைலில் ஒரு கையை வைத்தபடி அவனைத் தொட்டு எழுப்ப முயற்சித்தாள்.

“மயக்கமாகிட்டானா? ஹலோ ஹலோ…”

அவளையும் மீறி, அவளுடைய ஹலோ சற்று உரக்கவே வந்தது. இருந்தும் அவனிடம் அசைவே இருக்கவில்லை. அவள் உதவிக்காகச் சுற்றும் முற்றும் பார்வையால் அலசினாள். அந்த நேரம் யாரும் அருகே தென்படவில்லை.

“என்ன பேர் சொன்னான்? வி… வினோத்தா? வினோத் வினோத்!”

அவளுக்கு அவன் அறிமுகப்படுத்திய பெயர் நினைவிலில்லை. ஆகையால், வினித் வினோத் ஆனான்.

சில வினாடிகள் சென்றிருக்க, அவனுக்கு மூச்சிருக்கிறதா என்று ஆராய முகம் அருகே குனிந்தாள். மூச்சு வந்தது. அத்துடன் வாசனை ஒன்றும் வந்தது. அவனுடைய பெர்ஃப்யூமில் மெல்லிய வகையில் (low note) வெளிப்பட்ட சிகார் வாசத்தைத் துல்லியமாய் உணர்ந்தவள் மூக்கைச் சுறுக்கிக்கொண்டே சொன்னாள்.

“குடிச்சிட்டு ஆஃபீஸ் வந்திருக்கானா!”

‘சிகார் எப்படித் தண்ணி அடிச்சதாச்சோ!’ ஆண்டவனுக்கே வெளிச்சம். மாஸ்குலின் தன்மையை ஆழமாய் எடுத்துக்காட்டிய பெர்ஃப்யூம்மில் மிதமான வகையில் (medium note) வெளிப்பட்ட மற்ற வாசனைகள் யாவையும் அவளுடைய நாசி உதாசீனப்படுத்தியது போல.

“என்ன கூத்தோ போ. இப்ப உன்னை எப்படி எழுப்ப? தண்ணீ…”

தண்ணீர் பைப்பைத் தேடி அலைந்தன கண்கள். ஞாபகம் வந்தவளாகச் சட்டெனத் தலையில் அடித்துக் கொண்டாள்.

“மடியிலேயே வாட்டர் பாட்டிலை வச்சிட்டு எங்கே தண்ணீன்னு தேடிட்டிருக்கேன். களஞ்சியம்!”

போற்றிக் கொண்டாள் தன்னுடைய மறதியை.

“எச்சி தண்ணியை முகத்தில் தெளிக்கவா? ம்ப்ச்… ஆபத்துக்குப் பாவமில்லைன்னு சொல்வாங்களே…”

முணுமுணுத்துக் கொண்டே இடுப்புப்பட்டியிலிருந்த பாட்டிலை உருவி வினித்தின் முகத்தில் தண்ணீரைத் தெளித்தாள். அவனிடம் பிரதிபலிப்பு ஒன்றுமில்லை. சற்றுத் தயங்கி அடுத்து, கை நிறையத் தண்ணீரை எடுத்து அவனுடைய முகம் முழுவதும் சட்சட்டென வேகமாக அடித்தாள்.

முகம் முற்றிலும் ஈரமாகி தண்ணீர் வழிய, அதற்குப் பலன் கிடைத்தது. அவனிடம் மெல்லிய அசைவு தெரிந்தது.

அதைப் பார்த்ததும் அவனுடைய தோளைத் தட்டி, “வினோத்… வினோத்… கெட் அப்.” என்றாள்.

அவளுடைய குரல் அவனை எட்டியது. விழிக்கத் துடித்தவனால் உடனே முடியவில்லை. ஆனால் யோசித்தான்.

‘வினோத்தா… யாரு? யாரு யாரைக் கூப்பிடுறாங்க…’
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#7
புரியாமலேயே கண்களைத் திறந்தான். அவனுடைய முகத்தையே உற்று நோக்கிக் கொண்டிருந்த சைந்தவிக்கு அந்தக் கண்ணின் சிவப்பு நிறம் தான் முதலில் பட்டது.

வினித்தின் கண்ணைக் கூர்மையாகப் பார்த்தவாறே சைந்தவி சொன்னாள்.

“தண்ணியடிச்சிட்டு ஆஃபீஸ் வந்தா இப்படித் தான்.”

வினித்தை நோக்கிச் சொன்ன வார்த்தைகள் அவனைச் சரியாகச் சென்றடைந்து புலன்களை ஊக்குவிக்க, “வாட்! என்ன சொன்ன இப்போ?” அதிர்ச்சியுடன் அவளைப் பார்த்து வினவினான்.

“நீ… நீங்க குடிக்கலையா?”

‘தவறாக எண்ணிவிட்டேனா’ நினைத்துக்கொண்டாள்.

“பாகல் (பைத்தியம்)!”

ஏற்கெனவே வேதனையில் இருந்தவன் கடிந்தான். அவன் சொன்ன ஹிந்தி வார்த்தைப் புரிந்தும் சைந்தவியோ சலனமில்லாமல் அவனைப் பார்வையிட, அவனே சொன்னான்.

“ஒன்னுமே குடிக்காம வந்தாலும் மயக்கம் வரும்.”

கண்களை மூடிக்கொண்டான். அவளுடைய பாட்டில் தண்ணீரைக் கொடுக்கலாமா வேண்டாமா என்று சைந்தவி நினைக்கும் போது வினித் சொன்னான், “ஜெட் லாக்! ஆன்சைட்ல இருந்து மார்னிங் தான் வந்தேன்.”

சைந்தவி உடனே தன்னுடைய தவறுக்காக மன்னிப்புக் கேட்டாள்.

“சாரி!”

“ம்ம்… கையைப் பிடிச்சி ஹெல்ப் பண்ணு… நான் எழுந்திருச்சிக்கிறேன்.”

“இதோ…”

வலது கையை அவனை நோக்கி நீட்டினாள். வினித் ஒரு கையைத் தரையில் ஊன்றி, மறு கையால் அவளைப் பற்றிக்கொண்டு எழுந்தான். அப்போது தான் சைந்தவிக்கு நெற்றியோரத்தில் இருந்த அவனுடைய காயம் கவனத்தில் விழுந்தது.

“ப்ளட் வருது வினோத். உன் நெத்தியிலே காயம் பட்டிருக்கு. அந்தப் பெஞ்சில் உட்கார்ந்துக்கோ. நான் யாரையாவது கூட்டிட்டு வர்றேன்.”

நெற்றியைத் தொட்டுப் பார்த்தவாறே அருகில் தெரிந்த இருக்கையில் அமர்ந்த வினித் சொன்னான்.

“நான் வினித். வினோத் இல்லை. எனக்கு முக்கியமான மீட்டிங் இருக்கு. அவசரமா போகணும். தா… தண்ணி குடிச்சிட்டுப் போறேன்.”

அவளுடைய தண்ணீர் பாட்டிலைச் சுட்டிக் கேட்டுவிட்டு, கைக்குட்டையை உருவி நெற்றிக்காயத்தில் வைத்துக்கொண்டான். தயங்கியபடியே பாட்டிலை நீட்டினாள்.

“இட்ஸ் ஓகே தா” அவளுடைய தயக்கத்தைப் புரிந்தவனாக வாங்கிக் குடித்தான்.

நேரத்தை உணர்ந்தவன், மறுபடியும் அவளுக்கு நன்றி கூறி விடைபெற, “இப்போ பரவாயில்லையா… ஹாஸ்பிட்டல் போக வேண்டாமா?” யோசனையுடன் சைந்தவி கேட்டாள்.

“ஐ’ம் ஓகே… நோ நீட் டு கோ டு தி ஹாஸ்பிட்டல்.”

அந்த நேரத்தில் அருகே அரவம் கேட்டது. இருவரும் திரும்பிப் பார்க்கையில் அந்தப்பக்கமாகச் சிலர் வந்தனர். அதில் வினித்துடன் வேலை பார்ப்பவர்கள் இரண்டு பேர் இருக்க, வினித்தை அந்தக் கணம் அந்த இடத்தில் எதிர்பாராதவர்கள், அவனைக் கண்டதும், “ஹே வினித் டா!” என்று ஆச்சரியத்துடன் சொல்லிக்கொண்டே அவனை அணுகினர்.

அருகே வந்ததும் அவனுடைய நிலையைப் பார்த்துச் சற்றுப் பதறித் தான் போனார்கள். என்ன நடந்தது என்று வினித் மற்றும் சைந்தவியிடம் கேட்டறிந்து, சைந்தவிக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு, வினித்தைத் தங்களுடனே அழைத்துக்கொண்டு அலுவலகத்தை நோக்கி நடந்தனர்.

வினித், அங்கிருந்து போகும் முன்னர் அவளுக்குப் புன்னகையுடன் தலையசைப்பைக் கொடுத்துவிட்டே நண்பர்களுடன் சென்றான். இப்போதும் அவளுடைய பெயர் அவனுக்குத் தெரியாமலேயே!

வினித் தன்னுடைய வேலையில் ஒன்றி பிஸியாக, மூன்று வாரங்கள் விரைந்திருந்தன. அப்போது ஒரு மதிய வேளை… புதிய கிளையண்ட் ஒப்பந்தத்தை முன்னிட்டு ஏற்பாடாகியிருந்த லன்ச்சான்னிற்குப் புறப்பட்டு வெளியே வந்த வினித்தின் கண்களில் சைந்தவி விழுந்தாள்.

புன்னகையுடன் அவளை நெருங்கினான்.

“ஹலோ!”

அந்தக் குரலில் திரும்பிப் பார்த்தாள் சைந்தவி. அவனை அடையாளம் கண்டு கொண்ட சலனமில்லை அவளிடம். வெறுமனே பார்த்தாள்.

வினித் குழம்பிப் போனான்.

“என்னைத் தெரியலையா? வினித்… அன்னைக்கு மயக்…”

அவளுக்கு அவனை நன்றாகத் தெரிந்தது. ஆனால் காட்டிக் கொள்ளவில்லை. அவனே வந்து பேசி, நினைவுப்படுத்திய பின்னர் “ஹலோ” சொன்னாள். வேறு பேசவில்லை. பேசி உரையாடலை வளர்க்கும் எண்ணம் தோன்றாதவளாக நின்றிருந்தாள்.

அவளுடைய முகத்தையே சில வினாடிகள் பார்த்தவன் கேட்டான்.

“இப்பவாச்சும் உன் பெயரைச் சொல்லலாமில்லையா?”

“சைந்தவி” என்றாள்.

“நைஸ் டு மீட் யூ அகெயின் சைந்தவி!” வலது கையை அவளை நோக்கி நீட்டியபடி நின்ற வினித்தின் உதடுகளிலிருந்த புன்னகை, அவளிடம் இல்லை. ஆனால், அவனுடைய கையைப் பற்றிக் குலுக்கி நின்றாள்.

அப்போது வினித் நினைத்தான்.

‘இவளிடம் எதுவோ வித்தியாசமாப்படுது.’

“மீண்டும் சந்திப்போம் சைந்தவி. கொலீக்ஸ் காத்துக்கிட்டிருப்பாங்க. லன்ச்க்குப் போகணும். பை! டேக் கேர்!”

அவன் சொன்ன ‘டேக் கேர்’ அவளிடம் சேர்ந்தது.

இதயத்தின் மொழிகள் புரிந்துவிடில்
மனிதர்க்கு மொழியே தேவையில்லை...

வினித்தின் அந்த ‘டேக் கேர்’ கொண்டு வந்த இதத்தில், அவன் போனதும் சைந்தவியின் உதடுகளில் மெலிதாய்ப் புன்னகை உதித்தது. அந்தக் கணத்தில் அவளுடைய மனத்தில் தோன்றிய இதம், வெளிப்படையாகவே முகத்தில் வெளிச்சம் பரப்பியது.

அதன் பின்னர் வந்த நாட்களில் வினித்தின் நினைவில் சைந்தவி அவ்வப்போது வந்தாள். தனக்குத் தக்க சமயத்தில் உதவி செய்தவளை அவன் மறக்கவில்லை.

அவளை நினைக்கும் போது ஏனோ அவனுக்குள் சிந்தனை.

‘நாம் அன்றாடம் சந்திக்க நேரிடும் பெண்களைப் போல் இந்தச் சைந்தவி இல்லையோ? இல்லை நான் தான் அப்படிக் கற்பனைப் பண்ணிக்கிறேனா? எது எப்படி இருந்தாலும் இவளை என் நண்பி ஆக்கிக்கணும்.’

அவனுக்கு அவளிடம் நல்லுணர்வு பிறக்க, தன் நட்புக்கரத்தை நீட்டும் வாய்ப்பை எதிர்பார்க்கத் தொடங்கினான்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#8
அத்தியாயம் 03:

வினித் எதையாவது செய்ய நினைத்தாலே போதும். அந்த விசயம் நடைபெற்று விடும். அதற்கான முயற்சியை எளிதாகத் திட்டமிட்டு; தெளிவாக இயற்றும் இரகம்.

‘He is gifted with a cool personality yaar!’

வினித்தை நன்றாக அறிந்தவர்கள் சொல்வார்கள்… ‘அவன் தன்மையான குணத்தைப் பெற்றவன்’.

வெளியே கூலாக இருந்தாலும் தான் நினைத்த விசயங்களைச் செயலாற்ற மறப்பதில்லை. சைந்தவியும் அவ்வரிசையில் வைக்கப்பட்டாள்.

சைந்தவியை நட்பாக்கிக் கொள்வது வினித்திற்கு ஒரு வேலைத் திட்டம் போலத்தான் தெரிந்தது. முதலில் சைந்தவி எந்த அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கிறாள் என்பதில் ஆரம்பித்து, எந்த நேரத்தில் எங்குப் போய்ச் சாப்பிடுவாள் என நீண்டு… வினித்துடைய அலசல்கள் மினி ப்ராஜெக்ட் அளவில் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

இருவரும் வெவ்வேறு அலுவலகங்களில் வேலை செய்கின்றனர். அவ்விரண்டு அலுவலகங்களும் வெவ்வேறு கட்டிடங்களில் இயங்குகின்றன. கேண்டீனும் ஒன்றுக்கு மேற்பட்டு பல என்கிற எண்ணிக்கையைக் கொண்டிருந்தது அவ்வளாகம்.

இருவருக்கும் பொதுவான புள்ளி என்று எதுவும் கிடையாது!

யோசித்துப் பார்த்தான் வினித். “தலையைச் சுற்றி மூக்கைத் தொடுகிறேனே!” சொல்லிச் சிரித்துக் கொண்டான்.

“எங்கே அவளை முதலில் பார்த்தேனோ, அங்கேயே போய்ப் பார்த்தால் தெரிஞ்சிட்டு போகுது.”

அடுத்து வரும் நாட்கள் வினித்தின் அட்டவணை நிரம்பித் தெரிந்தது. ஓரிரு வாரங்களுக்குப் பின்னர்த் தனக்குச் சற்று வேலைகள் இலகுவாக இருக்கும் போது, சைந்தவியைத் தான் முதலில் சந்தித்த இடத்திலேயே போய்ப் பிடிப்பது உசித்தம் என்று முடிவு செய்து கொண்டான்.

அதுவரை, எங்காவது ஏதேர்ச்சையாய் அவளைக் காண நேரிடுமா என்று எதிர்பார்த்தான். அலுவலகம் வரும் போதும் போகும் போதும் ஆவலாக அவனுடைய பார்வை நாலாபக்கமும் உலாவியது. கேண்டீன் செல்ல அவ்வளவாக ஆவலைக் காட்டாதவன், புதிதாக ஆவலைக் காட்டினான்.

இப்படியே சென்ற ஒரு வாரத்தின் மூன்றாவது நாளில், வினித்தை அவனுடைய நண்பர்கள் கண்டுவிட்டனர்.

“அவனவன் காதலுக்குத் தான் இப்படி அலைவான்.”

குறுகுறுப்பாகப் பார்த்துக் கொண்டே சொன்னான் தட்சி. வினித் அவனைத் தோளில் தட்டி, “நட்புக்காக உன் நண்பன் அலைவான்டா!” சொல்லிப் புன்னகைத்தான்.

இருவரும் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டு சோலே பூரியை லவட்டிக்கொண்டிருந்த முன்னீஸ் சொன்னான்.

“மச்சி, பிரண்ட்ஷிப்க்கும் லவ்வுக்கும் நடுவுல எவ்வளவு கிலோ மீட்டரு?”

சீரியஸாகக் கேட்டுவிட்டு சாப்பிடுவதைத் தொடர்ந்தவனின் பக்கம் எட்டி ஹை ஃபை கொடுத்தான் தட்சி. இருவருக்கும் வினித்தின் நடவடிக்கைகள் வித்தியாசமாகத் தெரிந்தன.

தன்னுடைய அலுவலகத்தில் எல்லோரிடம் நட்பாகப் பழகும் குணம் கொண்டவன் வினித். அலுவலக வேலையின் பொருட்டுப் பலருடன் பேசிப் பழகினாலும் நெருக்கமான நட்பு வட்டத்தை அங்கு அவன் அமைத்துக் கொள்ளவில்லை. இத்தனைக்கும் ஐந்தாறு வருடங்களாக அதே அலுவலகத்தில் தான் வேலை பார்க்கிறான்.

ஓரளவு அவனுக்கு நெருங்கியவர்கள் என்றால் உடன் அமர்ந்து சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கும் முன்னீஸ் மற்றும் தட்சி மட்டும் தான். அதனாலேயே, புதிதாய் உதித்திருக்கும் வினித்தின் இத்தகைய ஆவல் ஆச்சரியமாய்!

தட்சியும் முன்னீஸ்ஸும் நண்பனைக் கேள்வி கேட்டு ஓட்டிக் கொண்டிருந்தனர். தன்னைக் கேலியாய் ஏறிட்ட இருவரையும் முறைத்தான் வினித்.

“போங்கடாங்! உங்களுக்கெல்லாம் இதைச் சொல்லிப் புரிய வைக்க முடியுமா? நீங்களே போகப் போகப் புரிஞ்சிக்குவீங்க. அப்படி எதையும் புரிஞ்சிக்கலைன்னாலும் எனக்கு அதைப் பற்றி கவலையும் இல்லை.”

தட்சி என்கிற தட்சிணாமூர்த்தியும் முன்னீஸ் என்கிற முனீஸ்வரனும் அர்த்தத்துடன் சிரித்துக்கொண்டனர்.

“சரியா சொன்னே வினித். எதுவுமே போகப் போகத் தான் புரியும்.”

இரு பொருள்படப் பேசும் நண்பர்களின் கண்ணோட்டம் வினித்திற்கு நன்றாகவே புரிந்தது. அன்று ஒரே நேரத்தில் கேண்டீனுக்கு மதிய உணவு சாப்பிட வந்ததால், ஒன்றாக அமர்ந்திருந்தனர்.

எப்போதையும் விட, அடிக்கடிச் சம்பந்தமில்லாத இடத்தில் வினித்தைப் பார்க்க நேரிட்டதால் அவனைப் பிடித்துக் கொண்டனர். வினித் அவர்களிடம் சைந்தவியைப் பற்றிச் சொன்னான்.

சொன்னதும் தான் அவர்களின் கண்ணோட்டம் தெரிந்தது. ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு கருத்து. ஆண் பெண் நட்பு முன்பை விட இப்போதைய தலைமுறையில் பெரிதும் காணப்படுகிறது. இருந்தும் ஒருவரைத் தேடிப் போய் நட்பாக்கிக் கொள்ள நினைக்கும் எண்ணம் எக்காலத்திலும் சர்ச்சைக்குள்ளாவதும் சகஜம்.

தன்னுடைய நண்பர்களின் கிண்டல் வினித்தைப் பாதிக்கவில்லை. அவனுடைய எண்ணத்தில் அவனுக்குத் தெளிவிருக்கிறது.

மிகச் சில வருடங்களாகத் தனக்குப் பிடித்துப் போன சர்க்கரைப் பொங்கலைச் சப்புக்கொட்டி ருசித்தவாறே சொன்னான் வினித்.

“How are relationships defined… imperfect understanding!”

‘உறவுமுறையின் விளக்கங்களின் தவறான புரிதல்’. நண்பர்களை நோக்கிச் சொல்லிவிட்டுச் சிரித்தான். அவன் சொன்னதில் மற்ற இருவரும் அமைதியாகிவிட்டனர்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#9
‘சொல்லித் தெரிவதில்லை காதல்… தானாக உணரும் போது புரிந்து கொள்வான்.’

உள்ளுக்குள்ளே ஒரே மாதிரி நினைத்துக் கொண்டனர். தாங்கள் நினைப்பதை வினித்திடம் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

சிறு கிண்ணத்தில் தரப்பட்ட பொங்கல் வினித்திற்குப் போதவில்லை. மீண்டும் சென்று இன்னொரு கிண்ணம் சர்க்கரைப் பொங்கலை வாங்கி வந்தான்.

“சாப்பிடுங்கடா… போய் நம்ம வேலையைப் பார்ப்போம். எல்லாம் போகிறபடி போகட்டும். இன்னும் சைந்தவியைப் போய்ப் பார்த்து, பேசி, அவளுக்கும் நல்ல ஃபீல் வந்து… எவ்வளவோ நடக்கணும்.

நான் நினைச்சா மட்டும் போதுமா? சைந்தவிக்கும் அந்த நட்புணர்வு வரணுமில்லை… நாங்க பிரண்ட்ஸ் ஆகிறதும் ஆகாததும் என் பிரச்சனை. நீங்க எதுக்கு அதை அலசிப் போட்டு மண்டையை உடைச்சிக்கிறேங்க. கூல் கைஸ்!

உன் டெலிவரி டேட் எஸ்டிமேஷனை மெயில் பண்ணிட்டியா முன்னீஸ்? எத்தனை நாள் போட்டிருக்கே?

தட்சி, நீ அந்த ‘டிரில்லோ ஜாப் சீக்குவென்ஸ்’ வெரிஃபை பண்ணியா? நல்லா சரி பார்த்து வச்சிடு. ரொம்ப கிரிட்கல் இந்த டாஸ்க். வீக்கெண்ட் ரன் பண்ணிடு.

ஏதாவது சரியா போகலைன்னா என்னை உடனே போன்ல கூப்பிடு. வீக்கெண்ட் நான் மும்பைல இருப்பேன். வெள்ளி மதியமே இங்கே இருந்து கிளம்பிடுவேன். வெள்ளி இரவு, நீ வேலையை ஆரம்பிக்கும் போது நான் ரீச்சபிள்ளா தான் இருப்பேன்.

சோ நோ வொரீஸ். ஆன்லைன்ல இல்லைன்னாலும் என்னைக் கூப்பிடு. உடனே லாக் இன் செஞ்சு பார்க்கிறேன். ஓகே?”

அதன் பிறகு சைந்தவியை மறந்துவிட்டு, தங்களின் வேலைகளைப் பற்றி அலசுவதில் மூவரும் மும்முரமாயினர்.

அந்த வார மிச்சமும் வார விடுமுறையும் வினித்திற்கு பிஸியாகச் சென்றது. மும்பைக்குப் பெற்றோரைக் காணப் போனவன் மறு வாரமும் அங்கேயே இருந்துவிட்டு அப்புறம் தான் சென்னைக்குத் திரும்பி வந்தான்.

பத்து நாட்களுக்குப் பின்னர் வினித் அன்று அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்தான். வசந்த காலத்தின் பசுமைப் படர்வாய் அவனுடைய நினைவில் சைந்தவியும் வந்தாள்.

அவளை நினைத்துக் கொண்டதும் அவனுடைய மனத்தில் இனிமை பரவியது. மனத்தின் இனிமை உற்சாகமாக அவனுடைய வேலையைப் பார்க்க உதவியது.

சைந்தவியை நட்பாக்கிக் கொள்ள வினித் எடுத்த முடிவைச் செயலாற்ற அவனுக்கு விரைவிலேயே நேரம் கிட்டியது. ஒரு மதிய வேளையைத் தேர்ந்தெடுத்து, இருவரும் முதன் முதலில் சந்திக்க நேரிட்ட அதே இடத்திற்குச் சென்றான்.

அன்று சைந்தவியைக் கண்ட அந்தத் திசையைப் பார்த்தவன், எந்தப்பக்கம் அவள் வரக் கூடும் என்று அனுமானித்துக் கொண்டான்.

அலுவலக ஊழியர்களின் வசதிக்காக வளாகத்திற்குள் நடைபாதை ஓரமாகவும் இருக்கைகள் போடப்பட்டிருந்தன. வெகு சில என்று சொல்லக் கூடிய எண்ணிக்கையில், ஆங்காங்கே நிறைய இடைவெளிவிட்டு ஒற்றையாக; இரண்டு பேர் மட்டும் அமரக்கூடிய வகையிலே என்று இருக்கைகள் அமைந்திருந்தன.

ஒரு படர்ந்த மரத்தடியில் அமைக்கப்பட்டிருந்த இருக்கைகளில் ஒன்றைத் தேர்ந்தெடுத்து அமர்ந்து கொண்டான். சைந்தவி வருகிறாளா என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்க, அரை மணி நேரம் கடந்தது. இடையிடையே தன்னுடைய போனை நோண்டியவாறு நேரத்தைக் கடத்தினான்.

அவள் அன்று அலுவலகத்திற்கு வரவில்லை. பிறகு எங்கே இவன் கண்ணில் படப் போகிறாள்? வினித் இதை அறியாதவனாய் ஏமாற்றம் கொண்டான்.

மறுநாளும் வினித் அதே இடத்திற்குப் போய் ஓர் இருக்கையில் காத்திருந்தான். சைந்தவி அந்த நாள் அலுவலகத்திற்கு வந்திருந்தாள். ஆனால், வாக்கிங் செல்லவில்லை. வினித்தின் காத்திருப்பு அப்போதும் தோல்வியைத் தழுவியது.

அந்த நேரத்திலே, அவனுடைய சிறு வயதிலிருந்து அம்மா அடிக்கடிச் சொல்வது அவனின் ஞாபகத்தில் வந்தது.

‘நாம நினைக்கிறது எல்லாம் நினைத்த நேரத்திலே நடந்திராது. முயற்சி எடுத்திட்டே இருந்தால் அதற்கான நேரம் வரும் போது தப்பாமல் அந்த விசயம் நடக்கும்.’

அதனைத் தொடர்ந்து வினித்தின் எண்ணத்தில் ஓடியது…

‘இன்னும் எத்தனை தடவை இப்படி வந்து காத்திருக்கணுமோ! வந்து தானே ஆகணும். சைந்தவியின் நண்பனாகணும்னு முடிவு பண்ணிட்டேன். முன் வச்ச காலைப் பின் வைக்கலாமா? நோ வினித்!’

நினைத்துக்கொண்டதும் சிரிப்பு வந்தது. உதடுகளை ஆக்கிரமித்துக் கொண்ட சிரிப்பை அவசரமாக மென்று தடுத்தான்.

“வெட்டவெளியிலே வெயிலில் நின்னுட்டு தனியா ஒருத்தன் சிரிச்சிட்டு இருக்கிறதை யாராவது பார்த்தா என்ன சொல்லுவாங்க?”

தன்னைத் தானே கேட்டுக் கொண்டான்.

“வேறென்ன… முத்திப் போச்சுன்னு தான் சொல்லுவாங்க. இல்லை புதுசா டிரெண்டியா பைத்தியத்திற்கு ஏதாவது ஒரு கமெண்ட் வந்திருக்கலாம். வாட்டெவர்…”

அவனே பதிலையும் சொல்லிக் கொண்டான்.

மெல்லிய வெப்பத்திலும் வேர்த்து வழிந்த முகத்தைத் தன்னுடைய கைக்குட்டையால் துடைத்தபடியே அலுவலகத்தை நோக்கி நடந்தான்.

பாதி வழியைக் கடந்து இருப்பான். தற்செயலாக இடது பக்கமாகத் திரும்பிப் பார்த்த வினித்தின் கண்களில் கூட்டமாக வந்து கொண்டிருந்த சிலர் பட்டனர்.

அவர்களுடன் சைந்தவியும் தெரிந்தாள். அவளைக் கண்டதும் வினித்தின் முகம் மலர்ந்தது. உதடுகளில் இதம் பரப்பும் புன்னகை பளிச்சிட்டது.

அவனுடைய பார்வையை அவளிடமே வைத்துக்கொண்டு முன்னால் நடந்தான். சில வினாடிகளிலேயே சில விசயங்கள் தென்பட்டன. அந்த நேரம் அவன் நினைத்துக் கொண்டான்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#10
‘நான் நினைச்சதைப் போலச் சைந்தவி வித்தியாசமானவ தான். ஒட்டுதல் இல்லாத குணமா எனக்குத் தெரியுறா. கண்களில் கலகலப்பு மிஸ்ஸிங்.

முதல் முறை பார்த்ததை வச்சி சரியா முடிவுக்கு வர முடியலைன்றது உண்மை. இப்பவுமே என் நினைப்பு நூறு சதவிதம் சரியா இல்லையான்னு தெரியலை. பட், இதுவரை எனக்கு இவளை மாதிரி ஒரு நபர் பழக்கமில்லை.

இப்படியும் இந்தக் காலத்திலே ரிமோட் நேச்சர்ட் குவாலிட்டியுடன் இருக்க முடியுமா? ஆச்சரியப்பட வைக்கிறா என்னை!’

தன்னுடைய அலுவலகப் பாதை வந்ததும் அப்பாதையில் பிரிந்து செல்லாமல் சைந்தவி அண்ட் கோ பக்கம் நடந்தான்.

அதே நேரம் வினித்தைச் சைந்தவியும் பார்த்தாள். புன்னகையுடன் தன்னை நோக்கி வந்தவனைப் பார்த்தவளின் உதடுகள் அவளையும் மீறிப் புன்னகைத்தன.

அன்றிலிருந்து இருவரின் நட்பு ஆரம்பமானது.

வினித் இத்தனை காலமாக நினைத்தது நட்பு. சைந்தவி நினைத்துக் கொண்டது வேறு என இன்று தான் அவனுக்குத் தெரிந்தது.

‘முதல்ல நட்பா இருந்து பிறகு லவ்வா மாறிச்சா… அவளுக்குத் தான் தெரியும். எதுக்கு இப்போ அதை ஆராய்ச்சி பண்ணிட்டு…’

வினித்திற்கு அன்றைய நாளை பிடிக்கவே இல்லை. முக்கியமாகச் சைந்தவி நடந்து கொண்ட விதம்.

மாலுக்கு அவ்வப்போது இருவரும் சேர்ந்து போவது வழக்கமான ஒன்று. முன்பே பேசி வைத்துச் சென்று வருவார்கள். இருவரும் ஒரே அலுவலக வளாகத்தில் வேலை செய்தாலும் வசிப்பது வெவ்வேறு ஏரியாவில்.

அதனாலேயே வெளியே போகும் நாளையும் நேரத்தையும் முன் கூட்டியே அட்டவணையில் குறித்து வைத்துக் கொண்டு அதன்படி செல்வது இருவருக்கும் வசதியானது.

ஷாப்பிங் மால் என்றில்லை, கோவில், கடற்கரை, ரெஸ்டாரண்ட் என்றும் கூட அவுட்டிங் போவது உண்டு.

இருவருக்கும் மற்றவரைப் பிடித்திருப்பதால் குறைந்த காலத்திலேயே நல்லுணர்வு உருவாகிவிட்டது. அந்த நல்லுணர்வை வினித் நட்பு நிலையில் வைத்திருக்க, சைந்தவியோ காதல் என்று நினைத்துக் கொண்டாள்.

இன்று அந்நினைப்பு வெளி வந்தது ஒரு வகையில் நல்லது என்றே நினைத்துக் கொண்டான் வினித். யாருக்கு நல்லது என்பதில் தான் தெளிவில்லை.

இதுவரை சைந்தவி இப்படி நடந்து கொண்டதில்லை. அவளுடைய கோபமும் சரி வருத்தமும் சரி மிகவும் புதிதாகத் தெரிந்தன. அவளுடைய எண்ணம் தெரிந்ததும் தான் அவளுக்கு விளக்கம் தந்த நிகழ்வு வினித்தின் கண் முன்னே விரிந்தது.

சில விசயங்களை அவசரகதியில் விளக்க முடியாது. விளங்கிக் கொள்ளவும் முடியாது. இதனைச் சொல்லியே வினித் அவளை அமைதிப்படுத்தியிருந்தான்.

“சைவி, பேசுவோம் என்ன… நிதானமா பேசலாம் சரியா? நீ ரொம்ப யோசிக்காம காம் ஆகிக்கோ. எதையும் போட்டுக் குழப்பி வருத்தப்பட்டுக்காதே. இத்தோட எல்லாமும் முடிஞ்சி போயிடலை.”

தான் சைந்தவியின் கண்களுக்குள் பார்த்து; இரண்டு உள்ளங்கைகளையும் ஆதரவாக அழுத்திவிட்டுச் சொன்னதெல்லாம் அவளுக்கு எட்டவே இல்லையா?

வினித்திற்கு மனத்தில் மிகுந்த வருத்தம் எழுந்தது. அதைத் தாண்டும் அளவில் கோபமும் கொண்டான்.

சைந்தவியைப் பற்றி எண்ணமிட்டபடி வீட்டை அடைந்தான் வினித். சாவியைக் கொண்டு வாசல் கதவைத் திறந்து, வீட்டிற்குள் நுழைந்த உடனே இன்னொரு தடவை அவளுடைய எண்களை அழுத்தி, மொபைலைக் காதில் வைத்தான்.

மொபைல் அணைத்து வைக்கப்பட்டிருப்பது தெரிந்தது.

“இன்னுமா? நாலு மணியிலிருந்து ஒரு நாற்பத்தி ரெண்டு தடவையாவது கூப்பிட்டுப் பார்த்திருப்பேன்.”

வினித்திற்குக் கோபத்தில் மூச்சுக்காற்று புசுபுசுவென வெளியேறியது. அவனுடைய கையிலிருந்த ஐஃபோன் 11 தன் மதிப்பை இழந்தது போல் படுக்கையில் எங்கோ கிடக்க, அணிந்திருந்த அலுவலக உடையைக் களைந்தான். துவாலையை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்குள் புகுந்தான்.

வெதுவெதுப்பான நீர் உடலில் பட்டதும் சற்றுத் தளர்ந்தான். சைந்தவியை ஒதுக்கிவிட்டு ஒரு பாடலை ஹம் செய்யத் தொடங்கினான்.




அவன் குளித்து முடிக்கும் போதே காலிங் பெல்லின் குக்கூ கூவியது. அலெக்ஸ் வந்திருப்பான் என்று நினைத்து, “இவன் ஒருத்தன்… அலெக்ஸ் பராக் பராக்னு அவனே சொல்லிக்கிற மாதிரி பெல் அடிப்பான். உன் சாவியைப் போட்டு உள்ளே வந்து தொலைடா.” என்றான் சலித்த குரலில்.

சில வினாடிகளில் மீண்டும் கூவியது குக்கூ. வேற யாரோ வந்திருக்க வேண்டும் என்று புரிந்து கொண்டான். அலெக்ஸ் இவன் வருவதற்கு முன்பே வந்துவிட்டானா என்று தெரியவில்லை.

உடைகளை உடுத்தும் முன்னர் மீண்டும் குக்கூ குக்கூ… அவசரமாகத் தன்னுடைய ஷார்ட்ஸ் மற்றும் டிஷர்ட் ஒன்றை உருவி அணிந்து கொண்டு வாசலுக்கு விரைந்தான்.

கதவைத் திறந்தால் அங்கே பாண்டியன் காத்திருந்தார். இஸ்திரி செய்த துணிகளைக் கைகளில் ஏந்தியபடி நின்றவரை உள்ளே வரச் சொன்னான்.

“என்ன தம்பி இவ்வளவு நேரம்… குளிச்சிட்டு இருந்தீங்களா?”

“ஆமாங்க… சாரி! ரொம்ப நேரமா நிக்க வச்சிட்டனா?”

“பரவாயில்லை தம்பி… கொஞ்சம் தண்ணி தர்றீங்களா? தாகமாயிருக்கு.”

“ஜூஸ் குடுக்கவா?”

“வேணாம்பா தண்ணி போதும்.”

ஒரு குவளையில் தண்ணீரை எடுத்து வந்து அவரிடம் நீட்டினான். வாங்கிக் குடித்தவர் துணிகளை எண்ணிக் காண்பிக்க… வினித் அவரைத் தடுத்துவிட்டுச் சொன்னான்.

“எவ்வளவு பணம் கொடுக்கணும்னு மட்டும் சொல்லுங்க…”

அவனிருந்த மைண்ட் செட்டில் துணிகளை எண்ணி வைத்துச் சரி பார்க்கும் பொறுமையில்லை.

அவரும் இவன் சொல்வதைக் கேட்கவில்லை. கணக்குப் பார்த்துவிட்டுத் தான் பணம் வாங்கினார்.

பாண்டியனை அனுப்பிவிட்டு கதவைச் சாத்தினான். இஸ்திரி போட்டு வந்த துணிகளை எடுத்து அதனிடத்தில் அடுக்கி வைத்தான். பிறகு விட்டெறிந்த மொபைலைத் தேடி எடுத்தான். சைந்தவிக்குக் குறுஞ்செய்தி ஒன்றை வாட்ஸ் அப்பில் டைப் செய்தான்.

அதை அவளுக்கு அனுப்பியதும் மடிகணினியை எடுத்துக் கொண்டு கூடத்தில் அமர்ந்து கொண்டான். தொலைகாட்சியில் செய்திகளை ஓடவிட்டு, மடிகணினியை உயிர்ப்பித்தான். நிமிடங்கள் விரைந்தன.

சற்று நேரத்தில் மொபைலில் குறுஞ்செய்தி வந்திருப்பதற்கான சமிஞ்சை ஒலித்தது.

“சைவியா?”

எதிர்பார்ப்புடன் எடுத்துப் பார்த்தான். அவளில்லை… அலெக்ஸ்.

அலெக்ஸ் மற்றும் வினித் இருவரும் ஹவுஸ்மேட்ஸ். இன்றைக்கு அலெக்ஸ் தான் வீட்டிற்கு வர இரவு தாமதமாகும் என்று குறுஞ்செய்தியை அனுப்பியிருந்தான்.

சைவி இவனுடைய குறுஞ்செய்தியைப் பார்க்கவில்லை. இன்னும் ஆஃப் லைன் என்று காட்டியது அவளுடைய ஸ்டேடஸ்.

யோசனையுடன் அங்கிருந்து எழுந்தவன் சமையலறைக்குள் போனான். விரைவாகச் சமைக்கக் கூடியதாக ஏதோ ஒரு நூடில்ஸ் வகையைப் பெயருக்குச் சமைத்தான்.

கொஞ்சமாக எடுத்து ஒரு தட்டில் போட்டுக்கொண்டு டைனிங் டேபிளில் அமர்ந்தான். நல்ல பசி இருந்தும் அவனால் சாப்பிட முடியவில்லை.

எல்லாவற்றையும் எடுத்து வைத்து சமையலறையைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு, வினித் தூங்கச் சென்றான். களைப்பை உணர்ந்தாலும் கண்கள் மூட மறுத்தன. மீண்டும் மொபைலைப் பார்த்தான். சைந்தவியின் அரவமில்லை.

நேரம் செல்லச் செல்ல வினித்தின் கடுப்பும் கோபமும் குறைந்திருந்தது. வருத்தம் மட்டும் இப்போது மேலோங்கியது.

அவள் காதலை வெளிப்படுத்தியது ஒரு பக்கமிருக்க, இவனிடம் சொல்லாமல் கிளம்பியதும் மொபைலில் வராததும் வருத்திக் கொண்டிருந்தது.

இப்படியொரு நிகழ்வை எதிர்கொள்வான் என வினித்திற்குத் தோன்றியதில்லை. அப்படி இருவருக்குள் வித்தியாசமாய் எதுவுமே இதுவரை நிகழந்ததும் இல்லை.

இந்த விசயம் மிகவும் சென்சிடிவ். இனி தான் என்ன செய்ய வேண்டும்… எப்படி விசயத்தைக் கையாள்வது என்று வினித் யோசனையில் ஆழ்ந்தான்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#11
அத்தியாயம் 04:

ஆதுரமாகத் தொட்டுத் தழுவி ஆறுதல் அளித்த உப்புக்காற்றின் அக்கறையை எண்ணிப் பார்த்ததும் சிரித்துக்கொண்டாள் சைந்தவி.

“பிசுபிசுன்னு ஆக்கிட்ட. ஒன்னும் பாதகமில்லை. உடலிலே தானே இந்தப் பிசுபிசுப்பு இருக்கு? மனசு பிசுபிசுத்துப் போறதுக்கு முன்னாடி உணர்ந்திட்டேனே.”

சொல்லிக்கொண்டாள் கசந்த முறுவலுடன். தனக்குத் தானே சொன்னாளா இல்லை அந்தக் காற்றிடமா?

மனத்திலே கொள்ளை வேதனை அடைத்து வைக்கப்பட்டு இருந்தாலும், அதிலேயே அமிழ்ந்து உருகி உருப்படாமல் போவதை விரும்பவில்லை அவள். சீக்கிரமே இவ்வேதனையில் இருந்து வெளி வர வேண்டும் என்று விரும்பினாள்.

“நாட்கள்… வாரங்கள்… மாதங்கள்?

இல்லை வருடங்களாகுமா வினித்தை மறக்க? அப்படி மறந்துவிடக் கூடியவனா அவன்? என் காதல் பொய்யில்லை. என் நினைவில் இந்தக்காதல் இருக்கும். வினித்தும் இருப்பான்.

மனசு என்ன காத்தா? அப்படியே திசை மாறி மாறி வீச? எல்லாத்தையும் மறப்பது ஒன்னும் அவ்வளவு ஈஸி இல்லை. எனக்குள்ளே அவனுக்கு வடிவம் கொடுத்து வச்சிட்டேனே.”

கீழ் உதட்டைக் கடித்துக்கொண்டாள் தன்னுடைய துடிப்பை அடக்கும் முயற்சியாய்… அதே நேரம் இந்தப் பாடல் வரிகள் மனத்தில் வந்து போயிற்று.

‘உயிர் கரையிலே உன் கால்தடம்
மனச் சுவரிலே உன் புகைப்படம்…’


வினித்தை மறப்பது மிகவும் கடினம். இந்தக் காதல் தனக்குள்ளே ஆழப் பதிந்து அழியாத்தடம் பதித்து விட்டதை அவளால் மறுக்க முடியாது. இதனை உணர்ந்தே இருந்தாள்.

“வினித்தும் காதலும் எனக்குள்ளே இருக்கட்டும். ஆனால், என்னை இம்சை படுத்திட்டு இருக்க வேணாம். மனசை அப்படியே ஏக்கம் பிடிச்சு புழுத்துப் போக வைக்கும் முட்டாளாக இருக்க மாட்டேன்… தோல்வி என்னைச் சிதைத்துப் போட்டுடக் கூடாது!”

தன்னைத் தானே திடப்படுத்திக் கொள்ள ஆரம்பித்தாள்.

காதல் தோல்வி கொடிது. எத்தனை மனவுறுதியானவர்களையும் தகர்த்து உருக்குலைய வைக்கும் சக்தி இத்தோல்விக்கு உண்டு. நினைவுப்படுத்திக் கொண்டாள்.

இந்நிலை துர்பாக்கியம்; ஏமாற்றம்; துன்பம் என்றாலும், வாழ்க்கையின் எல்லையல்லவே!

தான் தானே தன்னைத் திருப்ப முடியும்?

அதைவிட்டு, மனத்திற்கு முக்காடு போட்டுக்கொண்டு, கண்களைத் தொலைத்த ஒரு குருடியாக, ஏமாற்றத்தை உடைத்து வெளி வர முயற்சிக்காமல்; துன்பத்திலேயே சிறைப்பட்டுக் கிடப்பது மேன்மையாகுமா?

தன் பிறப்பின் அர்த்தம் வினித் என்கின்ற ஒருவனால் சிதைந்து போவதா?

‘இதுவரை கஷ்டத்தை நான் அனுபவிச்சதில்லையா? எவ்வளவு சந்தோஷமா இருந்தேனோ அந்தளவு கஷ்டமும் பட்டுடேன்.

இந்த உலகத்தில் பல பொல்லாதவர்களுக்கு மத்தியிலே நல்லவனாகத்தான் வினித் என்னிடம் நடந்து கொண்டிருக்கிறான். அவனிடம் குற்றமில்லை. அவன் சொன்ன மாதிரி நண்பனாகத் தானே என்கிட்டப் பேசிப் பழகி இருக்கான்.

அன்புக்கும் அரவணைப்புக்கும் ஏங்கிப் போயிருந்த நான் தான் வினித்தோட நட்பைத் தாண்டி ரொம்ப தூரம் போயிட்டேன். அவன் மேலே பழி போட்டு வருத்தப்படுவது சரியாகுமா?’

சமாதானம் சொல்லிக்கொண்டது அவளுடைய மனது.

‘இந்த மாதிரி ஒருத்தன் வந்து அழுத்தமா மனசுல உட்கார்ந்துப்பான்னு கொஞ்ச காலத்துக்கு முன்னாடி எனக்கே தோணியிருக்கா? நடப்பது நடக்கும்… நடத்தினது வினித்தா இல்லை நானான்னு யோசிச்சி என்னவாகப் போகுது? இனி என்ன செய்யப் போறேன்னு பார்க்க ஆரம்பிக்கணும்.’

எடுத்திருக்கும் முடிவின்படி, தான் இனி செய்யப் போவது என்ன என்பதை மனத்திலே ஓட்டிப் பார்த்துக் கொண்டாள் அவள்.

பிசுபிசுத்துக் கொண்டிருக்கும் கைகளைத் தடவி விட்டுக் கொண்டாள். மணிக்கட்டில் ஒளிரும் டைடன் குவார்ட்ஸ், நேரம் எட்டு முப்பத்தி ஐந்து என்று காட்டியது.

இருக்கும் சூழ்நிலை உரைத்தது… ‘நேரமாயிருச்சு சைந்து. ஹாஸ்டலுக்குக் கிளம்பு.’ உள்ளே இருந்து ஒரு குரல் அறிவுறுத்தியது.

அப்போது, கடலலைகளின் ஓசை பெரிதாகக் கேட்டது. கடலைத் திரும்பிப் பார்த்தாள் சைந்தவி.

“ ‘முடிவெடுத்திட்ட… போகணும்னு. சொல்லிக்க மாட்டியா’ ன்னு கேட்கிறியாமா?”

கடலை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள். ஈரமணலில் கால் பட்டதும் வறண்டிருந்த பாதங்களை வருடிய நீரின் குளிர்மை மனத்தையும் எட்டியது. அடிகளை எட்டி வைக்க வைக்க உதடுகளின் ஓரம் கொஞ்சமாய் வழிந்திருந்த கசப்பான முறுவலும் அகன்றது.

“வினித், உன்னைப் பார்த்திட்டே, உன்னை விலக்கி வைக்க என்னாலே முடியாதுப்பா! உன்னைவிட்டு தூரப் போயிடறேன். ரொம்ப ரொம்ப தூரமாய்ப் போக ஏற்பாட்டைப் பண்ணிக்கப் போறேன்.”

அவள் சொன்னதும் சட்டென ஓர் அலை அவளுடைய பாதங்களில் அடித்துத் தெறித்தது. நீர்த்திவலைகளோடு பூத்த கண்ணீரையும் துடைத்துக்கொண்டாள்.

கடலன்னை அவளைக் கலக்கமாகப் பார்த்தது. அலைகள் அவளைக் காட்டிக் கொடுப்பதாய்!

அதை உணர்ந்தது போலவே சைந்தவி தெரிந்தாள். பட்டென ஈரமணலில் அமர்ந்துகொண்டாள்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#12
நான் பிறந்த இந்தச் சென்னையை விட்டு… சின்ன வயசுல அப்பா; அம்மாவுடன் நான் குடும்பமாகக் கொண்டாடின இந்தக் கடற்கரையை விட்டு ரொம்ப தூரமாய்ப் போகப் போறேன்மா.

அம்மாவை வாரிக் கொடுத்திட்டு; அப்பாவின் பிரிவைத் தாங்க முடியாம என் தவிப்புக்கு ஆறுதல் தேடி உன்னைச் சரண்டைந்த மாதிரி, இப்பவும் என் காதலின் வாடலில் உன்னைத் தஞ்சமாகத் தேடிட்டு வந்தேன்.

இதோ, ‘வினித் இல்லாட்டி உன் உலகம் அஸ்தமிச்சிடுமா’ன்னு நீ கேட்டுக் கேட்டுக் கூப்பாடு போட்டதிலேயே கொஞ்சமாய்த் தெளிவாயிட்டேன். இனி என்னை நான் பார்த்துப்பேன்.

நான் ஒரு முடிவெடுத்திட்டுத் தான் இங்கே இருந்து போறேன். என்னை பிளஸ் பண்ணும்மா. உலகத்தில் எந்தப் பகுதியிலே இருந்தாலும் நீ என் நினைவில் இருப்பே.”

கடலன்னையைப் பார்த்துக்கொண்டே அவளிடம் பேசினாள் சைந்தவி. இவள் பேசி முடித்த கணம் ஓர் அலை ஓடி வர, அதன் பின்னாடியே தொடர்ந்து வந்த துணை அலைத் தோழி இவளைத் தோள் வரை நீராட்டி கொஞ்சிச் சென்றது.

தன்னைத் தழுவி; வாழ்த்தி; போய் வா என்று சொல்லாமல் சொல்லி விடை கொடுத்த கடலை, நிர்மலமான பார்வையுடன் பார்த்தாள். அதே நேரத்திலே அவளுடைய வேதனையைக் கடந்து உலர்ந்திருந்த உதடுகளை எட்டாமல் போக்குக் காட்டியது புன்னகை.

சில நிமிடங்கள் மௌனத் தவமாய்க் கடந்தன. ஒரு பெருமூச்சு புறப்பட்டு வெளியே வர, தலையசைப்புடன் மெல்லிய முறுவலைச் சிந்திவிட்டே சைந்தவி அங்கிருந்து பேருந்து நிறுத்தத்தை நோக்கி விடுவிடுவென நடந்தாள்.

விளக்குகளின் ஒளி உபயத்தால் தங்க முலாம் பூசப்பட்டிருக்கும் மணலில் அவளுடைய பாதங்கள் வேக வேகமாகப் புதைந்தும் வெளி வந்தும் கொண்டிருந்தன.

எத்தனை விரைவாக நடந்து சென்றும் பிரயோசனமில்லாமல் போனது. சைந்தவியின் இருப்பிடம் செல்ல வேண்டிய பேருந்து வர நிமிடங்களாகி விட்டன. தன்னுடைய தங்கும் விடுதியை அவள் அடைந்த போது நேரம் இரவு பத்தைத் தாண்டியது.

“இன்னா பாப்பா இம்மாம் லேட்டு? ஆபீசாண்ட வேல மேல மாட்டிக்கிணியா?”

எதிரே கொட்டாவி விட்டபடி வந்த மெஸ் பணியாளர் ராணிமேரி சைந்தவியிடம் விசாரித்தாள்.

இது ஒரு வசதி. சிலர் கேள்வியைக் கேட்டுவிட்டு அதற்கான பதிலையும் தாங்களே எடுத்துக் கொடுத்து விடுகிறார்கள். பொய் சொல்லத் தேவையுமில்லை. உண்மையைக் கூறும் அவசியமுமில்லை.

தன்னிடம் கேள்வி கேட்டவளுக்கு எல்லாப் பக்கமும் தலையாட்டி பொதுவான பதில் கொடுத்தாள் சைந்தவி.

நல்லவேளையாக வாயைத் திறந்து தனக்குப் பிடிக்காத பொய்யைச் சொல்லத் தேவையில்லை. அதிலிருந்து தப்பித்த ஆசுவாசம் சைந்தவிக்குள் அந்த நேரத்திலும் ஏற்படத் தான் செய்தது.

“என்னமோ போ. இம்மாம் நேரஞ்செண்டு வர்றது சேப்டி இல்லைன்னு சொல்லிக்கினாலும் வேலை விடுதா? ராவு பகலுன்னு இல்லாம இந்தக் கம்பூட்டர் கம்பெனிங்க இம்மாம் வேலை வாங்கிக்கிணு...

சரி, நீ சாப்பிட்டியா பாப்பா? பத்து மினிட் முன்னால வந்திருக்கக் கூடாதா… நானு டைனிங் ஹாலை பூட்டிக்கிணு இப்பால வர்றேன் நீ எதுக்கால வர்ற. இன்னிக்கு மெனு டாலும் (dhal) புல்கா ரொட்டியும். கொஞ்சமா மீந்ததை எடுத்து வச்சிருக்கேன். களைப்பாக்கீற… ரூமாண்ட எடுத்தாந்து தர்றேன். சாப்பிடறியா பாப்பா?”

ஓங்குத்தாங்கான தோற்றம் ராணிமேரிக்கு. தோற்றத்திற்குச் சம்பந்தமில்லாத குணம் கொண்டவள்.

ஏதோ மூன்று வருடம் பார்த்து உண்டான பாசம். முகத்தைப் பார்த்தே பசியைப் புரிந்து கொண்ட ராணிமேரியின் பாசமும் பரிவும் சைந்தவியை நெகிழ்த்தியது. பசியின் களைப்பு இருந்த போதும் சாப்பாடு தொண்டைக்குழியில் இறங்கும் என்று தோன்றவில்லை.

“இல்லக்கா வேணாம். தாங்க்ஸ்!”

கவனமாக வரவழைத்த புன்னகையுடன் சொன்னாள்.

சைந்தவி அதிகம் பேசுவதில்லை. ராணிமேரி அதை அறிந்தவளாக மேலே பேச்சை வளர்க்கவில்லை. அவளிடம் விடைபெற்றுக் கொண்டு நடையைக் கட்டினாள்.

மறுநாள் சைந்தவியைத் தலைவலி பிடித்துக் கொண்டது. படுக்கையைவிட்டு இன்னும் எழவில்லை. கீற்றாக ஜன்னல் திரைச்சீலையின் ஓரமாய் ஊடுருவிய சூரிய ஒளி கண்களைக் கூசச் செய்தது.

விண் விண்ணெனத் தெறித்த வலியுடன் அலுவலகம் போக முடியாது. இன்னும் வினித்தை வேறு எதிர்கொள்ள வேண்டும். இன்று முடியுமா? முடியாது என்று உறுதியாக உணர்ந்தாள்.

அதனால் காலையில் முதல் வேலையாக மொபைலை எடுத்து அலுவலகத்திற்கு விடுப்புச் சொல்லப் போனாள். அப்போது தான் கவனித்தாள், நேற்றிலிருந்து வினித் பல முறை அழைத்தும் குறுஞ்செய்திகளை அனுப்பியும் இருந்தான்.

அலுவலக அழைப்பை ஏற்படுத்திப் பேசி முடித்தாள். பிறகு வேறு யார் யார் அழைத்திருக்கிறார்கள் எனப் பார்த்தாள். அலுவலகச் சம்பந்தமானவற்றைக் கவனித்துப் பதிலளித்தாள். பிறகே வினித்தின் குறுஞ்செய்திகளை வாசித்தாள்.

உடனே பதில் அனுப்பவில்லை. என்ன சொல்ல வேண்டும் என்று யோசித்தாள். என்ன தான் வினித்தைவிட்டு விலகிப் போக வேண்டும் என்று முடிவு செய்துவிட்டாலும், நிறைய வலிக்கிறது அவளுக்கு. இதனைச் சொல்லி ஆறுதல் தேடிக் கொள்ளவோ தோள் சாயவோ யாரும் அருகே இல்லை.

அப்படி ஆறுதல் அளிக்கக் கூடியவன் வினித் தான். ஆனால் வலியே அவனால் என்கிற போது சைந்தவி என்ன செய்வாள்?

இப்படி நினைத்த வேளை அவளுடைய தலைவலி அதிகமாகியது. நெற்றிப்பொட்டைத் தேய்த்துவிட்டுக் கொண்டாள். உடனே மொபைலை வைத்துவிட்டு மெல்ல எழுந்தாள் அறைக் கதவைத் திறந்து எட்டிப் பார்த்தாள்.

முல்லை எதிரே தென்பட்டாள்.

“முல்லை…”

இவளுடைய குரல் கேட்டதும் பூந்தொட்டியில் இருக்கும் செடிகளுக்குத் தண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருந்த முல்லை திரும்பிப் பார்த்தாள்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#13
“இன்னாக்கா?”

நான்கு தளங்களைக் கொண்டு நெடுவாக்கிலே அமைந்திருக்கும் அந்த லேடீஸ் ஹாஸ்டலின் மக்களுக்குத் தனக்கு இடப்பட்ட வேலைகளுடன் எடுபிடி வேலைகளையும் பார்ப்பவள் முல்லை.

“காஃபி வேணும் முல்லை. தலைவலிக்குது… நீ போய் வாங்கிட்டு வந்து தர்றியா ப்ளீஸ்?”

“ரொம்ப வலிக்குதாக்கா? இதுக்கு இன்னாத்துக்கு ஒரு ப்ளீஸ் சொல்லிக்கிணுக்கீற? நீ பிளாஸ்க் வச்சிருக்கியே. எடுத்தா ஒன்னுக்கு ரெண்டா ஊத்திட்டு வர்றேன்.”

“ஒரு காஃபி போதும் முல்லை.”

முல்லையிடம் பிளாஸ்க்கைத் தந்துவிட்டு சொன்னாள். அவள் போனதும் கதவைத் தாளிட்டுவிட்டு குளியலறைக்குள் புகுந்தாள் சைந்தவி.

முல்லை வருவதற்குள் சைந்தவி முகம் கழுவி; பல் துலக்கி; காலைக் கடன்களை முடித்து வெளியே வந்தாள்.

பிளாக்ஸ் நிரம்பக் காஃபியை ஊற்றி வந்திருந்தாள் முல்லை.

“சொன்னேனே முல்லை. எதுக்கு இவ்வளவு ஊத்திட்டு வந்தே?”

“தலைவலிக்கு நல்லா இருக்கும்க்கா. வச்சி இன்னொரு தபா குடிச்சிக்கோ.”

“நீயும் கொஞ்சம் ஊத்தி குடிச்சிட்டுப் போ முல்லை.”

இருவரும் ஒன்றாக அமர்ந்து காஃபி குடித்தனர். முல்லை அங்கிருந்து போகும் முன்னர்ச் சொன்னாள்…

“தலைவலிக்கு மாத்திரை வச்சிருக்கியாக்கா… இல்லாங்காட்டி மெடிக்கல்ல வாங்கியாறவா?”

“என்கிட்ட மாத்திரை இருக்கு முல்லை. ரொம்ப தாங்க்ஸ்மா!”

“பரவாயில்லக்கா. நீ மாத்திரை போட்டுக்கிணு படுத்து எந்திரி. அப்பால மேரிக்கா டிபென்னு எடுத்தாறேன்னிச்சு. வரட்டாக்கா?”

“சரிம்மா…”

குரோசின் மாத்திரை ஒன்றை எடுத்துப் போட்டுக்கொண்டு கிளாஸ் நிறையத் தண்ணீரை ஊற்றி முழுங்கினாள். பிறகு படுக்கையில் படுத்தாள். தூக்கம் வரவில்லை. தூங்கும் எண்ணமும் அவளுக்கில்லை. தலை வலியைப் பொறுக்க மாட்டாமல் கண்களை மூடிக்கொண்டாள்.

சலனமற்று அவளால் இருக்க முடியவில்லை. மூடியிருக்கும் இமைக்குள் வினித் நுழைந்தான். சிறிது நேரம் அவனின் ஞாபகத்திலே மனது அலைப்பாய்ந்தது.

அதே நேரம் அலுவலகத்தை அடைந்திருந்தான் வினித். அன்று சற்று முன்னதாக வந்திருந்தான். சைந்தவி எங்கும் தென்படுகிறாளா என்று பார்த்துவிட்டே தன்னுடைய அலுவலகக் கட்டிடத்திற்குள்ளே சென்றான்.

தன்னுடைய இருக்கையில் அமர்ந்ததும் தான் மொபைலைக் கையில் எடுத்தான்.

அவசரமாக அவனுடைய கண்கள் சைந்தவியுடைய வாட்ஸ் அப் ஸ்டேடஸ்யைப் பார்த்தன.

“என் மெஸ்ஸேஜஸ் பார்த்திட்டா சைவி. ஊப்ஸ்!”

கொஞ்சம் நிம்மதி பிறந்தது வினித்திடம். இதுவரை மனத்திலே கலக்கம் இருந்து கொண்டிருந்தது.

நிம்மதியுடன் தன்னுடைய வேலையைத் தொடங்கினான். இடையிடையே மொபைலைப் பார்த்துக் கொண்டான். நேற்றிரவு யோசித்ததில் அவளுடைய மனநிலை எப்படி இருக்கக்கூடும் என்பதும் புரிந்தது.

மதியம் தாங்கள் வாக்கிங் போகும் நேரத்திற்கு அவளைக் காணலாம் என்று நினைத்துக் கொண்டான். அவளுடைய அழைப்புக்காகக் காத்திருக்காமல் வினித்தே அவளை அழைத்தான்.

“ஹாய் சைவி!”

“சொல்லு வினித்…”

“நீ தான் சொல்லணும் சைவி.”

“என்ன சொல்லணும்?”

“ஏன் என்னை அவாய்ட் பண்றே?”

“உன்னை அவாய்ட் பண்றவ தான் இப்படி ஃபோனை எடுத்துப் பேசுறாளா?”

“நேத்து அவ்வளவு சொல்லியும் பொருட்படுத்தாம போயிட்டே. நாம மாலுக்குப் போகலாம்ன்னு பேசிட்டதும் மறந்து போச்சா?”

“மனசு சரியில்லைன்னு கிளம்பிட்டேன். மால் போறதா பேசினது ஞாபகத்தில் இல்லை.”

“சரி விடு. எத்தனை ஃபோன் கால் பண்ணேன்…”

“கவனிக்கலை…”

“ம்ம்… மேடமை இன்னைக்குப் பார்க்கலாமா? வாக்கிங் வர்றியா?”

“இல்லை வினித். நான் ஆஃபீஸ்ல இல்லை.”

“பார்த்தியா நான் நினைச்ச மாதிரி அவாய்ட் பண்றே?”

“தலைவலி… அதான் வரலை.”

“அது மட்டுமே காரணம்னா என் மிஸ்ட் கால்ஸ், மெஸ்ஸேஜஸ் பார்த்ததும் நீ ஃபோன் பண்ணாட்டி கூட, ஒரு குட்டி மெஸ்ஸேஜ்ல சொல்லியிருப்ப சைவி. ஐ நோ யூ பெட்டர் (I know you better). சரி தானே?”

“...”

சைந்தவியின் அமைதியே அவளைக் காட்டிக் கொடுத்தது. தலைவலிக்காக மட்டும் அவள் விடுப்பு எடுக்கவில்லை. வினித்தை எதிர்கொள்ளும் மனநிலை இல்லாமலும் தானே?

சில வினாடிகளுக்குப் பின்னர் அவள் அவனிடம் கேட்டாள்…

“யூ நோ மீ பெட்டர்… ஹௌ டிண்ட் யூ நாட் நோ, ஐ’ம் இன் லவ் வித் யூ?”

(என்னை நல்லா புரிஞ்சவன்… எப்படி நான் உன்னைக் காதலிப்பதை உணரலை?)

‘இவள் கேட்பதும் சரி தானே?’

திகைத்துப் போனான் வினித்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#14
இனிய வணக்கம்!
உங்களுக்கு முதலில் நன்றியைச் சொல்லிக் கொள்கிறேன். இக்கதைக்கு வரும் கமெண்ட்ஸ் மற்றும் லைக்ஸ் எல்லாவற்றையும் பார்த்து விடுகிறேன். மூன்று தளங்களில் கதையைப் பதிவிடுவதால் பதிவு தருவது முதன்மையாகத் தெரிகிறது.
கமெண்ட்ஸ் போட்டவங்க நான் பதில் சொல்லலைன்னு தவறாக நினைக்க வேண்டாம் ப்ளீஸ்!
இப்போது உங்களிடம் கேட்கத் தோன்றியது… உங்களைக் கவர்ந்தது யார்? சைந்தவியா இல்லை வினித்தா? இந்த எபியை வாசிச்சு முடித்துச் சொல்லுங்க. ஒரு வார்த்தையில் கூட பதிலைச் சொல்லலாம்.
டேக் கேர்!
அன்புடன்,
ஆர்த்தி ரவி
 
Last edited:

sudharavi

Administrator
Staff member
#15
அத்தியாயம் 05:

இரவு இரண்டு மணி கடந்து இருந்தது. அந்த நேரத்திலே அஜீரணம் காரணமாகத் தூக்கத்தில் இருந்து அலெக்ஸ் விழித்துக் கொண்டான்.

“மணி ரெண்டரை தானா?”

மொபைலை எட்டிப் பார்த்துக்கொண்டே அலுத்துக்கொண்டான்.

“நெஞ்சைக் கரிக்குதே! இதுக்குத் தான் சைனீஸ் சாப்பாட்டை அவாய்ட் பண்ணுறது. இன்னைக்கு வேற வழியில்லாம மாட்டிக்கிட்டேன்.”

மாலையில் அலுவலகத்தில் இருந்து அவனுடைய நண்பர்கள் சிலருடன் டின்னர் சாப்பிடப் போயிருந்தான். எல்லோரும் சைனீஸ் உணவகத்தைத் தேர்ந்தெடுக்க, வேறு வழியின்றி அலெக்ஸ்ஸூம் அதையே சாப்பிட்டான்.

அவனுக்குச் சில உணவகங்களில் சாப்பிடுவது ஒத்துக் கொள்வதில்லை. இப்போது அவதியில் ஏப்பம் ஏப்பமாக வந்து கொண்டிருந்தது. கட்டிலருகே இருந்த தண்ணீர் பாட்டிலில் பாதியைக் காலி செய்தான்.

சில நிமிடங்கள் சென்றும் ஏப்பம் அடங்குவதாகத் தெரியவில்லை.

‘தண்ணி குடிச்சாலும் போக மாட்டேங்குது! பிரிட்ஜ்ல சோடா எதுவும் இருக்கான்னு பார்க்கலாம்.’

நொந்தபடி தன்னுடைய படுக்கையறையில் இருந்து அலெக்ஸ் வெளியே வந்தான்.

‘குங்குமப் பூவே கொஞ்சும் புறாவே
குங்குமப் பூவே கொஞ்சும் புறாவே
தங்கமே உன்னைக் கண்டதும் இன்பம்
பொங்குது தன்னாலே…’

“சந்திரபாபு இந்த நேரம் பாடிட்டு இருக்காரு?”

அவர்கள் வீட்டில் இவ்வளவு பழைய பாடலைப் பார்க்க யார் இருக்கிறார்கள்? அதுவும் தமிழில்…?

‘போக்கிரி ராஜா போதுமே தாஜா
போக்கிரி ராஜா போதுமே தாஜா
பொம்பளை கிட்டே ஜம்பமா வந்து
வம்புகள் பண்ணாதே…’

யாரோ ஹீரோயின் ஒருத்தி, சந்திரபாபுவின் காதைத் திருகுவதைப் பார்த்தபடி கூடத்தின் இருக்கைகள் அருகே வந்தான். வினித் தொலைகாட்சியை அணைக்க மறந்திருப்பான்… நினைத்துக்கொண்டான்.

ஓடிக் கொண்டிருந்த நிகழ்ச்சியைப் பார்த்துவிட்டு, தொலைகாட்சியை அணைக்க இவன் ரிமோட்டை எடுக்க எத்தனித்தான். அப்போது தான் மெல்லிய விளக்கொளியின் பின்னணியில், இருக்கையில் சாய்ந்திருக்கும் வினித் கண்களில் பட்டான்.

“என்னடா இந்த நேரத்திலே? அதுவும் இந்தப் பாட்டைப் பார்த்திட்டு?”

ஆச்சரியம் அலெக்ஸ்ஸின் குரலில்.

வினித்தை நண்பனின் அரவம் எட்டியது போலில்லை. அவனுடைய பேச்சும் காது துவாரத்தினுள் புகுந்த மாதிரி இல்லை.

தொலைகாட்சிக்கு முன்பு உட்கார்ந்து இருந்தவனின் முகம் வேறு பக்கம் பார்த்திருக்க,

‘டிவி பார்த்திட்டே தூங்கிட்டானா?’ அலெக்ஸ் யோசித்தான்.

“இருக்காதே…” சொல்லிக்கொண்டு வினித்தின் பக்கவாட்டில் நின்று பார்த்தான். அவனுடைய கண்ணிமைகள் பப்பரப்பா என்று திறந்திருக்க,

“அடப்பாவி! எங்கடா பார்த்திட்டு இருக்கே?” சத்தமாகக் கேட்டான்.

அலெக்ஸ்ஸின் குரல் உயர்ந்து ஒலித்ததில் திடுக்கிடலுடன் தன் நிலை கலைந்தான் வினித்.

“என்ன அலெக்ஸ்… என்ன கேட்டே? நீ இன்னும் தூங்கலையா?”

குரலின் கரகரப்பைச் சரி செய்துகொண்டு கேட்டான் வினித். கடைசிக் கேள்வியைக் கேட்டதும் கடுப்பான அலெக்ஸ் நண்பனை முறைத்துக்கொண்டே சொன்னான்.

“அந்த வெற்றுச் சுவரையே வெறிச்சிட்டு இருக்கியா… அதான், நாளைக்கு அதிலே எதுவும் இண்டீரியர் பண்ணப் போறியான்னு கேட்டேன் மச்சி.”

நக்கலுடன் பேசி நிற்கிறவனையே பார்த்தாலும் பதில் சொல்லாமல் வினித் அமைதியாக இருந்தான்.

ஏப்பம் வந்து கொண்டிருப்பதைப் பொருட்படுத்தாமல்…

“என்னைத் தூங்கலையான்னு கேட்கிற நீ, இந்த நேரத்திலே எதுக்குப் பூதம் போல உட்கார்ந்திருக்கே?”

அலெக்ஸ் கேட்டதும் இப்போது வினித் சொன்னான்…

“ஒன்னுமில்லை அலெக்ஸ்.”

“ஒன்னுமில்லாம எதுக்கு நடுநிசியைத் தாண்டி உட்காரணும்? எந்திரிச்சி உள்ளே போய்த் தூங்கு.”

“தூக்கம் வரலை. அதான் சும்மா டிவி பார்த்திட்டு இருந்தேன்டா.”

“டிவி பார்த்திட்டா இருந்தே? அட… பம்பாய்காரனுக்குப் பழைய சந்திரபாபு பாட்டுல என்ன புது இன்டெரெஸ்ட்? நம்புற மாதிரி இல்லையே மச்சி!”

வினித் தொலைகாட்சி நிகழ்ச்சியை அப்போது தான் கவனித்தான். உதட்டைப் பற்களால் அழுத்தியபடி ரிமோட்டைத் தேட, அது அலெக்ஸ்ஸின் கையில் இருந்தது. வலது கையை நீட்டி, சற்று எட்டி அதனைப் பறித்தவன் சொன்னான்…

“நான் டிவியை ஆஃப் பண்ணிட்டு போறேன். நீ முதல்ல உன் ஏப்பத்தைப் போய் ஆஃப் பண்ணு. பயமா இருக்கு அந்தச் சத்தம். மான்ஸ்டர் ஒன்னு வந்து கிட்டக்க நிற்கிறாப்போல இருக்கு.”
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#16
“நானா மான்ஸ்டரு? போடா போடா!”

அவன் சொன்ன கமெண்டில் காண்டான அலெக்ஸ், நண்பனின் முதுகில் கையை வைத்துத் தள்ளிவிட்டான்.

வினித் தன்னுடைய படுக்கையறையை நோக்கிப் போக, அலெக்ஸ் நண்பனின் முதுகை வெறித்தான்.

‘எப்பவும் கூலாக இருப்பான். என்னாச்சு இப்போ?’

என்ன தான் வினித் நார்மலாக இருப்பது போலக் காட்டிக் கொண்டாலும், அலெக்ஸ் அந்தச் செய்கையை நம்பவில்லை. யோசனையுடனேயே போய்க் குளிர்சாதனப்பெட்டியைத் திறந்தான்.

மறுநாள் வார விடுமுறையாக இருக்க, ஒன்பது மணிக்கு மேலே விழித்து எழுந்தான் வினித். எழுந்ததும் முதல் வேலையாக மொபைலில் அழைத்துப் பேசினான்.

முதல் அழைப்பில் புன்சிரிப்புடன் கலகலப்பாகப் பேசினான்.

“அச்சா…”

அடிக்கடிச் சொல்லிச் சிரித்தான்.

“ஐஸாகை கியா?” (அப்படியா?)

வியந்த குரலில் கேட்டுக் கொண்டான். அவனுடைய முகத்தில் மென்மை குழைந்து பார்ப்பதற்கு நன்றாக இருந்தான். முன் தினத்தின் வருத்தம் மறைந்திருந்தது. எப்போதும் மகிழ்ச்சியுடன் அவன் பேசும் அழைப்பு… இன்றும் அப்படியே.

முதல் அழைப்பில் பேசிவிட்டு வைத்தவன், அடுத்த அழைப்பில் கனிவும் சிந்தனையுமாகப் பேசினான். சில நிமிடங்களின் இறுதியில் சொன்னான்.

“ஆப் பீ அப்னா தப்பயத் மே தியான் ரக்கியே...” (நீங்களும் உங்க உடம்பைக் கவனமாகப் பார்த்துக்கோங்க.)

பேசி வைத்ததிற்கு அப்புறம் அவனுடைய முகம் சிறு கவலையைக் காட்டியது. ஆனால் அதிலேயே உழலாமல் தன்னுடைய வேலைகளில் இறங்கினான். தன்னுடைய அறையை ஒதுங்க வைத்துச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினான்.

இவன் மொபைலில் கடைசியாகப் பேசியது சமையலறைக்குள் காஃபி போட்டுக்கொள்ளச் சென்ற அலெக்ஸ்ஸின் காதுகளையும் எட்டியது.

சற்று நேரத்திற்குப் பின்னர் அழுக்குத் துணிகளுடன் வெளியே வந்த வினித்திடம் கேட்டான்…

“எப்படி இருக்காங்க மச்சி. எதுவும் பிரச்சனையா?”.

“எப்பவும் போலத்தான். பிரச்சனை எல்லாம் எதுவுமில்லை.”

முறுவலுடன் சொல்லிவிட்டு வாஷிங் மெஷினில் துணிகளைப் போட்டு, அதனை இயக்கிவிட்டு வந்தான்.

தனக்குப் பிடித்த மாதிரி தேநீர் தயாரிப்பில் இறங்கினான். காஃபியை உறிஞ்சியபடி சமையலறை மேடையில் சாய்ந்து நின்ற அலெக்ஸ் கூர்ந்து வினித்தைப் பார்த்துக் கேட்டான்…

“எதுவோ ஒன்னு உன்னை வருத்துற மாதிரி தெரியுது. என்ன மச்சி அது?”

சென்னைக்கு வேலை எடுத்து வந்த சில மாதங்களில் இருந்து வினித்திற்கு அலெக்ஸ்ஸைத் தெரியும். கிட்டத்தட்ட ஐந்து வருடப் பழக்கம் இருவருக்கிடையில்.

அந்த உரிமையில் கேட்டுவிட்டான். நண்பர்களாக இருப்பினும்; ஒரே வீட்டைப் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தாலும் எப்போதும் அவரவர்க்கு உள்ள எல்லையை மதித்து நடந்து கொள்வர். இருவரும் சில விசயங்களை மனம்விட்டும் பேசிக் கொள்வதுண்டு.

இதுவரை இருவருக்குள் இருக்கும் இந்தப் புரிதல் வினித்தைப் பதில் சொல்ல உந்தியது.

அடுப்பில் கொதிக்க ஆரம்பித்த தண்ணீரில் இஞ்சித்துண்டை நறுக்கிப் போட்டபடி வினித் சொன்னான்…

“சைவி, என்னைப் பார்த்து ‘எப்போ கல்யாணம் செய்துக்கலாம்’னு கேட்டா.”

மிகுந்த சங்கடம் தென்பட்டது அவனுடைய முகத்தில்.

“என்ன!”

ஒன்றிரண்டு வினாடிகள் அதிர்ச்சியுடன் நின்றிருந்த அலெக்ஸ் மெதுவான குரலில் கேட்டான்…

“இது எப்போ நடந்தது… நீ என்ன பதில் சொன்னே அவளுக்கு?”

“ஒரு வாரம் இருக்கும்டா. நான் என்ன சொல்லி இருப்பேன்னு உனக்குத் தெரியாதா?”

“...”

இருவரும் ஒன்றும் பேசாமல் நின்றிருந்தனர்.

ஒரு பெருமூச்சுடன் வினித் தேநீரில் கவனமானான். கொதித்து வந்த தேயிலைத் தண்ணீரை வடிகட்டி விட்டு, அதிலே அலெக்ஸ் காய்ச்சி வைத்திருந்த பாலைக் கொஞ்சமாக ஊற்றிக் கொண்டான்.

பின்னர்ச் சிறிதளவு சர்க்கரை சேர்த்துப் பருகிப் பார்த்து விட்டு, உணவுக் கூடத்தில் போய் உட்கார்ந்து கொண்டான்.

அவனுக்கு எதிரே இருக்கும் ஓர் இருக்கையைப் பின்னுக்கு இழுத்துப் போட்டுத் தானும் உட்கார்ந்து கொண்டான் அலெக்ஸ். நண்பனின் முகம் பார்த்துச் சொன்னான்...

“இது ரொம்ப சென்சிடிவ் விசயம் மச்சி...”

“தெரியும் டா. அதான் ஃபீல் பண்றேன். நான் ஒரு பிரண்டா தான் சைவியை நினைச்சு பழகிட்டு வர்றேன். இந்த மாதிரி அவளுக்கு எப்படித் தோணிச்சுன்னு புரியலை. எந்த இடத்திலே தப்பாகிப் போச்சுன்னு யோசிச்சு யோசிச்சு தலை வெடிக்கிற அளவுக்குக் குழப்பமா இருக்குடா.”

“நீ பிரண்டா நினைச்சு அவகிட்ட பேசிப் பழகுறேன்னு எனக்கும் தெரியும். ஆனால், அவ அதை வேற மாதிரி நினைச்சிட்டா. உன் அக்கறையும் அன்பும் அவளுக்குப் பிடிச்சிப் போய், அதுவே உன் மேலே ஈர்ப்பை வரவழைக்கக் காரணமாயிருக்கு. அவளையும் தப்பா நினைக்க முடியலை.”

“டேய் நான் அப்படி வித்தியாசமா நடந்துக்கலையே. அவ மத்தவங்க மாதிரி கலகலப்பா இல்லைன்னு நல்லா பேசி சிரிக்க வச்சேன். யார்கிட்டேயும் பழக யோசிச்சு தனியாவே இருந்தா. நான் பிரண்டா பழக ஆரம்பிச்சதிலே இருந்து பெட்டரா தெரியுறா. இந்த இடத்திலே என் எண்ணமும் பிரண்ட்ஷிப்பும் எப்படித் தப்பா போச்சு?”
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#17
“ம்ம்… எனக்குப் புரியுது மச்சி. ஆனால் சைவி?”

“அதுக்கு நான் என்னடா செய்யட்டும்? ஏன்டா, இந்தக் கீதா; யாமினி; லூனா இப்படி மத்த எல்லாப் பிரண்ட்ஸ் போலத் தானே எனக்குச் சைவியும்?”

“அதை நீ தான் உறுதிப்படுத்திக்கிட்டு, சைவிக்கும் எடுத்துச் சொல்லணும்.”

“உறுதிப்படுத்திக்கணுமா? என்னடா சொல்ற? அப்போ உனக்கும் இதிலே சந்தேகமா?”

“இப்போ என் சந்தேகமா முக்கியம்? மச்சி யோசிடா. இது உணர்வு சம்பந்தப்பட்ட விசயம். உன்னதும் சைந்தவியோடதும்னு ரெண்டு பேர் என்ன உணர்றீங்கன்னு தான் பார்க்கணும். மத்தவங்க சொல்றதுக்கும் நினைக்கிறதுக்கும் என்ன இருக்கு?”

“என்ன உணரணும் நீ எதிர்பார்க்கிறே அலெக்ஸ்? இனி இதிலே நான் எவ்வளவு யோசிச்சாலும் என்ன மாறப் போகுது சொல்லு? ஒரு ஆணுக்கும் பொண்ணுக்கும் இடையிலே பிரண்ட்ஷிப் வந்தா, அதிலே இத்தனை பாண்டிங் (பிணைப்பு) தப்பா? புரியலை!”

“உனக்குப் புரியும். கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணிட்டு யோசிச்சேன்னா கனெக்ட் பண்ணிப்பே. இந்தப் பாண்டிங்க நீ எப்படிப் போய் உருவாக்கின?”

“சரி சரி நானே தான் போய் அவகிட்ட பிரண்டானேன். நல்லதனமா நினைச்சது எப்படித் தப்பா போச்சுன்னு நினைக்கிறே?”

“நீ அவகிட்ட ஒரு சாஃப்ட் கார்னரை உருவாக்கி இருக்கிறே. அன்புக்கும் அரவணைப்புக்கும் ஏக்கம் பிடிச்சிப் போயிருந்தவளுக்கு உன் அன்பும் அக்கறையும் பெருசா பட்டிருக்கு. உன்னை அவளை அரவணைக்கும் தோளா நினைச்சிட்டா.”

“அவ அப்படி வேற நினைச்சா நான் என்ன செய்ய முடியும்? லவ்வுங்கிற அர்த்தத்திலே தான் இதை எடுத்துக்கணுமா? ஏன் ஒரு நண்பன் ஆதரவா இருக்கக் கூடாதா? தோள் கொடுப்பான் தோழன்னு உங்க தமிழ் சேயிங் (பழமொழி) இருக்கில்ல… அது தப்பா?”

“இருந்தாலும் நீ இம்புட்டுத் தீவிரமா தமிழ் பேச கத்துக்கிட்டு இருக்கக் கூடாது மச்சி! பழமொழி எல்லாம் ரொம்ப தெளிவா தெரிஞ்சி வச்சிருக்கே?”

“ப்ளீஸ் டோண்ட் டீவியேட் தி டாப்பிக் மேன்!”
(டாபிக்க மாத்தாதே டா).

தீவிரமாகப் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது கிண்டல் செய்த நண்பனை முறைத்தான் வினித். நெற்றியில் பூத்திருந்த வியர்வையைத் துடைத்தபடி கேட்டான்…

“நான் கேட்டதுக்கு இன்னும் பதில் வரலை…”.

“தோள் கொடுப்பான் தோழன்னு சொல்றது சரி. அதிலே சந்தேகமில்லை. ஆனால், இங்க தோழனைத் தாண்டி எடுத்திட்டுப் போயிருக்கா சைந்தவி. நீ ஏதாவது ஒரு தருணத்தில் இதை உணர்ந்து கவனிச்சிருக்கலாம்.”

“எப்படிடா இப்படி, உணர்ந்து கவனிச்சிருக்கலாம்ங்கிற… முடிவா என் மேலே தான் தப்புங்கிறே?”

“என்னை முழுசா பேச விடு. சொல்ல வந்ததைச் சொல்லி முடிச்சிடறேன்.”

“...”

‘சரி கண்டின்யூ’ என்று நண்பனைப் பார்வையால் பார்த்திருந்தான் வினித்.

அவனிடம் அலெக்ஸ் கேட்டான்…

“நீ சொன்னியே அந்த லூனா… மத்த பொண்ணுங்க எல்லாம் மும்பை பொண்ணுங்க தானே?”

ஆமாம் என்று தலையசைத்தான் வினித்.

“அவங்க எல்லாம் அக்கம் பக்கத்திலே; ஒரே பில்டிங்; ஸ்கூல்மேட்; காலேஜ்மேட்னு உனக்கு நல்லா பழக்கமானவங்க.

என்ன தான் சென்னை மெட்ரோன்னு சொல்லிக்கிட்டாலும்; இப்போ கொஞ்சம் கல்சர்ல மாற்றம் வந்திருக்குன்னாலும்… தமிழ்ப் பொண்ணுங்க டிரடிஷனல் டைப்புங்கிறது தான் உண்மை.

இதிலே உனக்கு ஒரு முறை உதவி செஞ்ச ஒருத்தி; சைந்தவி உன் ஆஃபீஸ்ல வேலை செய்யலை; வேற எந்த விதத்திலும் நீங்க கனெக்டட் கிடையாது!

வலிய போயிப் பேசிப் பழகி இருக்கே. சைந்தவிக்கு உன் மேல் விருப்பம் வந்ததில் தப்பில்லை மச்சி. நீ பிரெண்டுங்கிற லிமிட்ல நின்றிருந்தாலும், அவ அதுக்கு மேலே லவ்னு நினைச்சிட்டா.”

“திரும்ப நீ முதல்ல சொன்ன விசயத்துக்கே வந்து நிறுத்திட்ட டா. நடந்ததை இனி மாற்ற முடியாது…

அப்படி லவ்வுன்னு எடுத்திட்டதாலே தான் லவ் சொல்லாம நேரா கல்யாணம் பண்ணிக்கக் கேட்டிருக்கா…

ரொம்ப நல்லவ சைவி. இனி எங்க பிரண்ட்ஷிப் எப்பவும் போல இருக்கப் போறதில்லைங்கிறது எனக்குப் பெரிய கவலையா இருக்கு. அவளும் எப்படி மனசுல கஷ்டப்பட்டிட்டு இருப்பா…”

வேதனையால் கசங்கித் தெரிந்தான் வினித். அவனுடைய வருத்தமும் கவலையும் புரியாமல் இல்லை. அலெக்ஸ் நன்றாகவே புரிந்து கொண்டான்.

ஆனாலும் சொன்னான்…

“இத்தனை நாளா நீ நட்பைத் தாண்டி வேற நினைச்சதில்லை… சரி… இனி அப்படி ஒரு கோணத்தில் யோசிச்சு பாரேன் மச்சி. சைந்தவியின் அன்புக்காக… உன் மேல் அவ வச்சிட்ட பிரியத்துக்காக. அவளை உனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்ங்கிறதாலே இதைச் சொல்றேன்.”

இதைச் சொல்வது எளிதாக இல்லையென்றாலும் சொல்லிவிட்டான் அலெக்ஸ். ஒரு நண்பனாக அவனுடைய எண்ணங்களைச் சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தான்.

ஆனால் இதைக் கேட்டதும் வினித்தின் மனது அத்தனை பாடுபட்டது. வேதனையுடன் மேஜை மேல் தலையைக் கவிழ்த்துக் கொண்டான். அவனுடைய கண்களில் வேதனை மட்டுமல்ல இயலாமையும் குடிகொண்டது.

ஒன்றிரண்டு நிமிடங்கள் சென்றிருக்கும்… ஒரு பெருமூச்சுடன் அங்கிருந்து எழுந்து போனான்.

துவைத்த துணிகளை வாஷிங் மெஷினிலில் இருந்து எடுத்துக்கொண்டு பால்கனிக்குச் சென்றான். துணிகளைக் கொடியில் காயப்போட்டு விட்டு வந்தவனை அலெக்ஸ் சாப்பிட அழைத்தான்.

“பசிக்கலை டா. நீ சாப்பிடு.”

நண்பனின் நிலையை அறிந்து கொண்டவனால் அதற்கு மேல் வற்புறுத்த முடியவில்லை. யோசிக்கட்டும் என்று விட்டு விட்டான்.

வினித் தன்னுடைய அறைக்குள்ளே சென்று கதவடைத்துக் கொண்டான். கொஞ்சம் தண்ணீரைப் பருகிவிட்டு, கட்டிலில் படுத்துக் கொண்டான்.

இப்படியொரு இக்கட்டான சூழ்நிலையை அவன் வெறுத்தான். எப்படி இப்படிச் சிக்கிக்கொண்டேன் என்று நினைத்தபடி இமைகளை இறுக்கமாக மூடிக் கொண்டான். சில நிமிடங்களை அமைதியில் கழித்தான்.

அந்த நேரம் சைந்தவி தன்னிடம் கேட்டது வினித்தின் காதுகளுக்குள்ளே ஒலித்துக் கொண்டே இருக்க, அவனுடைய ஞாபகம் கிளறப்பட்டது.

“யூ நோ மீ பெட்டர் வினித்… ஹௌ டிட் யூ நாட் நோ, ஐ’ம் இன் லவ் வித் யூ?” (You know me better Vinith… How did you not know, I’m in love with you?)

(என்னை நல்லா புரிஞ்சவன்… எப்படி நான் உன்னைக் காதலிப்பதை உணரலை?)

‘இவள் கேட்பதும் சரி தானே?’ என்று வினித் அப்போது திகைத்துப் போனது சிறிது நேரம் மட்டுமே.

“எனக்கு உன்னைத் தெரியும்… நல்லா தெரியும் சைவி!”

அவள் கேட்டதில் நியாயம் இல்லை என்று தோன்றியதால் கோபத்தில் அவனுடைய குரல் அழுத்தமாகவே ஒலித்தது.

“அப்புறம் எப்படி இந்தக் காதல் உனக்குத் தெரியாம போச்சு? இத்தனை பெரிய விசயத்தை மிஸ் பண்ணி இருக்கியே…”

கோபமாகவும் ஆதங்கமாகவும் அவளும் கேட்டாள்.

தான் தவறாத ஒன்றிற்கு எப்படிப் பொறுப்பாக முடியும்? வினித்தை அவளுடைய ஆதங்கம் பாதிக்கவில்லை. அவளிடம் மறுத்துப் பேசினான்…

“வெளிப்படையாக இல்லாட்டியும், மறைமுகமாகக் கூட இதுவரை நீ என்னை லவ் பண்றேன்னு எனக்குக் காட்டியதில்லை சைவி. நான் உன்கிட்ட பெருமையா நினைக்கிற ஒரு குணம் உன்னுடைய கண்ணியம்.

அதை எப்பவும் நீ நமக்கிடையில் கடைப்பிடிச்சிருக்கே… என்னுடைய தோழியாய்! நட்புங்கிற அந்த லைனைத் தாண்டி வந்த மாதிரி நான் உணரவே இல்லை.

நம்ம பிரண்ட்ஷிப்பைத் தவிர, வேற எதையும் நான் நமக்கிடையிலே எப்பவும் நினைச்சதில்லை சைவி. அப்படி எந்த எண்ணமும் என் மனசுல இல்லைங்கிறதாலே நான் எதையும் உணராமல் போயிருக்கலாம்னு இப்போ தோணுது.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#18
நீ இந்தளவு என்னை விரும்புறேன்னா, எனக்கு ஒரு தடவையாவது தெரியப்படுத்தி இருக்கலாமே… என்கிட்ட நேரிடையா சொல்லணும்னு உனக்குத் தோணாம போச்சு. ஏன்மா?”

வேகமாகப் பேசத் தொடங்கியவனின் குரல் கடைசியில் உடைந்து கம்மி ஒலித்தது. அந்த, ‘ஏன்மா’ ஆதங்கமும் ஆற்றாமையுமாய் வெளி வந்து சைந்தவியைத் தாக்கியது.

அதில் உடைந்தே போனாள் அவள்.

அவளுடைய அழுகையைக் கேட்டதும் வினித் மௌனமாக நின்றான். அவனைப் பெரிதும் பாதித்தது அவளுடைய நிலை. ஆனாலும் முயன்று கேட்டான் அவளிடம்…

“நானும் கேட்கலாமில்லை…” குரல் கரகரத்தது. தொண்டையைச் செருமிக்கொண்டு தொடர்ந்தான்…

“நீ எப்படி என்னைத் தப்பா புரிஞ்சுட்டே?”

சைந்தவி தேம்பித் தேம்பி அழுது கொண்டிருக்க, வினித் சொன்னான், “உனக்கு நல்லது பண்றதா நினைச்சி நட்புக்கரத்தை நீட்டினேன். இப்போ அதனாலேயே நீ வருத்தப்படும்படி ஆகியிருச்சு”.

“அழாதே சைவி! என்னை ரொம்ப ஃபீல் பண்ண வைக்கிறே நீ… ப்ளீஸ் காம் டௌன்!”

சில நிமிடங்கள் பிடித்தன. அவள் அழுது ஓய்ந்ததும் சொன்னான்…

“நான் என்ன செய்யட்டும் சைவி… சொல்லு?”

“சில் வினித்! ஐ வில் பீ ஓகே!”

நான் தேறிடுவேன்… எவ்வளவு சிரமப்பட்டு அவள் இதனைச் சொல்லியிருப்பாள் என்று வினித் இப்போதும் நினைத்துக் கொண்டான்.

ஆனால், அவள் கேட்ட, “என்னை நல்லா புரிஞ்சவன்… எப்படி நான் உன்னைக் காதலிப்பதை உணரலை?” அவனுடைய ஞாபகத்தில் நின்று இன்றும் மிகவும் வருத்திற்று.

“என்ன கேட்டுட்ட சைவி… எப்படி அப்படிக் கேட்க முடிஞ்சது உன்னாலே?”

முணுமுணுத்துக் கொண்டான்.

சற்று முன்னர் அலெக்ஸ்ஸூடன் பேசியதும் மனத்தில் வந்து நின்றது.

வினித் நினைத்தான், ‘அலெக்ஸ் சொன்ன மாதிரி என்னாலே நினைத்துப் பார்க்க முடியுமா?

நட்பு என்பது தனி. அதனுடன் காதல் இணைந்தால்? ஏற்றுக் கொள்ள முடியுமா? சாத்தியமா?’.

வினித்தின் மனதும் அவனுடைய விருப்பமும்… சைந்தவியின் மனதும் விருப்பமும்… இப்படிப் பல சிந்தனைகள் அவனுக்குள்ளே அலையலையாய்த் தோன்றி உயர்ந்தன.

வாழ்க்கைத் துணை என்கிற ரீதியில், இவ்விருவருக்கும் முன்னே விதியின் பயணம் ஆரம்பமானது!

நாட்கள் சில நகர்ந்திருந்தன.

இடைப்பட்ட காலத்தில் சைந்தவி, வினித் இருவரும் சந்தித்துக் கொள்ளவில்லை என்றில்லை. சந்தித்துக் கொண்டார்கள். பேசிக் கொண்டார்கள். ஆனால் எல்லாமும் குறைந்துவிட்டது.

தங்களுக்கு இடையில் ஏதோ திரை விழுந்தது போல உயிர்ப்பில்லாத சந்திப்புகளாகின அவை. கலகலப்பில்லாத பேச்சுகளாக நிலவின அந்தத் தருணங்கள் யாவும்.

யாருடைய நிலையையும் காலம் கண்டுகொள்வதில்லை. அனைவரின் இயக்கமும் காலத்தின் அசைவில் என்பதும் உண்மை.

சைந்தவி தான் நினைத்தபடியே வேறு நிறுவனங்களுக்கு விண்ணப்பித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

வினித்தைப் பற்றிய வருத்தம் அவளுடைய மனத்திலே ஆழப் பதிந்திருக்கிறது. அவனைக் கடந்து போகும் மேகமாக இவளால் எடுத்துக்கொள்ள முடியவில்லை.

வினித்திற்கும் சைந்தவி கலைந்து போகும் மேகமாக இல்லை!

நட்போ காதலோ, அழுத்தமானதாக இருப்பின் எளிதில் கலைந்து விடுவது கிடையாது! கடந்தும் போய்விட முடியாது!

இதை இருவருமே தெரிந்து வைத்திருக்கின்றனர். உணர்ந்து கொண்டும் இருக்கின்றனர்.
 
Status
Not open for further replies.