பகுதி 40

Bhagi

Moderator
Staff member
#1
சுட்டெரிக்கும் சூரியனின் வெப்பத்திலிருந்து ஓய்வு எடுத்துக்கொண்டு அழகிய சிகப்பு பட்டாடை போன்ற சிவந்த மாலைபோழுதின் இதமான காற்றுடன் அந்தியும் சாய்ந்தது.

பெண்ணல்ல பெண்ணல்ல ஊதா பூ
சிவந்த கன்னங்கள் ரோசாப்பூ
கண்ணல்ல கண்ணல்ல அல்லி பூ
சிரிக்கும் செண்பகப்பூ

என்ற பாடல் s.pபாலசப்ரமணியம் சார் வாய்ஸ்ல நம்ம கல்யாண் ஜுவலர்ஸ் பிரபு பாடிக்கொண்டுந்தார் ஒரு பிரபல டிவி சேனலில் . சோபாவில் அமர்ந்து பாடல் வரிகளில் மூழ்கி கொண்டிருந்த வைபவின் முன்னால் காபியை கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டு பக்கத்தில் அமர்ந்தார் தாரா.

"டேய் சோகமா இருப்பன்னு பார்த்தா பாட்டு ரசிச்சிக்கிட்டு உக்கார்ந்து இருக்க"

"வேற என்னமா செய்ய சொல்ற பாட்டு நல்லா இருக்கு சோ நான் ரிலாக்சா கேட்டுகிட்டு இருக்கேன்.".

"அது இல்ல டா ஷாலுவ பத்தி எதுவும் ஐடியா வைச்சி இருக்கியா??"

"இப்போதைக்கு எந்த ஐடியாவும் இல்லை எனக்கு நம்பிக்கை இருக்கு. நான் அவள விரும்புறேன்னு சொல்லும் போது அவ கண்ணுல நான் சந்தோஷத்தை பார்த்தேன். ஆனா உடனே அவ சோகமா ஆகிட்டா அவ மனச ஏதோ ஒன்னு உறுத்துது. நிச்சயம் அது அவளோட பாஸ்ட் லைஃப் தான் அதமட்டும் மாத்திட்டாபோதும் அவ தெளிஞ்சிடுவா என்னை ஏத்துக்குவா" என்றான் வைபவ்.

"சொல்லவே பயந்த இப்போ இந்த போடு போடுற ...சரி சரி அடுத்ததா இதுக்கு என்ன பண்ண போற அவள எப்படி மாத்தப்போற" என்றார் ஆர்வமாக

"ஹோ... இதை நான் மட்டும் செய்ய முடியாது அவ மாமியார் உங்களுக்கும் இதுல பங்கு இருக்கு தங்கமே" என்று கொஞ்சினான்... "அவ யோசிக்க டைம் கொடுக்கனும்மா அவள அவ ரியலைஸ் பண்ணிக்கட்டும் . அவ எனக்கு ஏத்தவ இல்லன்னு சொல்லிட்டு போனா ஆனா அவளுக்கு புரியல அவ இல்லாம என் லைஃப்பே இல்லன்னு ஷாலுவே புரிஞ்சிக்கிட்டு வரட்டும்".

"நான் என் லவ்வ சொல்லிட்டேன் இனி அவ அவளோட மனசுல மறைச்சி வைச்சிருக்குற காதல சொல்லனும் என்னை எப்பவோ அவளோட மனசு விரும்ப ஆரப்பிச்சிடுச்சி அவதான் அத உணர மாட்டன்ற அவ அதை உணர்ந்தா போதும் என்னை தேடி வந்திடுவா".

"நீ ரொம்பா கான்பிடன்ட்டா பேசுரதா பாத்தாலே ஷாலு மனசு மாறிடுவான்னு எனக்கு நம்பிக்கை வந்திடுச்சி மனசு நிறஞ்சி இருக்குடா" என்றார் தாரா.

"அம்மா இந்த வார வெள்ளிக்கிழமை ல கோவில் போவியா"

"ஆமா அதுக்கு என்னடா"

"வெள்ளிகிழமை அவ கோவிலுக்கு வருவா இல்ல"

"ஒரு வெள்ளிகிழமை கூட தவறுனது இல்லடா கண்டிப்பா வருவா"

"இந்த வாரமும் வந்தா அவகிட்ட எதுவும் கேக்காத நீயும் எதுவும் தெரியாதது போலவே இரு"

"ஏன் வைபவ் நான் எடுத்து சொல்றேன் டா"

"இல்லமா வேனா இந்த விஷயம் உனக்கு தெரியாது அப்படின்னு அவ நினைச்சிட்டு இருக்கிற வரையும் தான் உன்கிட்ட சகஜமா இருப்பா. சோ நீங்க அவகிட்ட இந்த விஷயம் தெரியதது போலவே இருங்க . அப்புறம் அப்போ அப்போ நடுவுல என் கல்யாணத்தை பத்தி ரெண்டு மூனு பிட்டு போட மறக்காதிங்க"

"ம்... சரிடா அவ என் மருமகளா வந்தா போதும் நான் மகளா பாத்துக்குவேன்"

"கீயூட் அம்மா...... ஏதேது உங்கள மாதிரியே இருந்துட்டா இந்த மாமியார் மருமக பிரச்சனை தனி குடித்தனம் இது எல்லாம் இருக்காது போல அப்புறம் 29,30 வயசுல எங்களபோல ஆளுங்களுக்கு வழுக்கையே இருக்காது".

"ஏன்டா வழுக்க வராது"

"பின்ன மாமியாரும் மருமகளும் போடுற சண்டையில நடுவுல மாட்டி முடியபிச்சிக்கிட்டு முக்கால் வாசிபேர் இப்படிதானே இருக்காங்க".

"ஹா...ஹா... நாங்களும் ஒருகாலத்துல மருமகளாக இருந்து வந்தவங்கதானே நாங்க எதையெல்லாம் அனுபவபட்டோமோ அதையெல்லாம் சொல்றோம் ஒரு சிலர் பாசமா சொல்றாங்க ஒருசிலர் கண்டிப்பா சொல்றாங்க அதுதான் பினச்சனையே இப்போ வர்ர மருமகளெல்லாம் மாமியார் ஆனா புரியும்"..

"சரி ஒகே விடுமா..... நீங்க அட்டாச்மெண்ட்டா இருந்தாதான் எனக்கு சந்தோஷம். ரொம்ப நொந்துட்டா நம்ம தான் அவளுக்குன்னு எல்லாமும்ன்னு புரியவைக்கனும்".

மகனின் தோல்களை ஆதரவாய் பற்றினார் தாரா. "நான் நாளைக்கு மும்பை போறேன் ஷாலுக்கு தெரிய வேண்டாம்.... பஸ்ட் என்னை கேக்கமாட்டா அப்படி கேட்டா பிரண்ட் கூட ஊருக்கு போய் இருக்கான்னு சொல்லு மா".

" நல்லதே நடக்கும் டா போய்ட்டு வா..... அப்படியே என் மருமக உன்னை பற்றிகேட்டா சொல்லி வைக்கிறேன்"..
.....................................................................................

அறைக்குள் நுழைந்த வைஷாலி தோழியிடம் எதையும் கூறாமல் குளியலறைக்குள் புகுந்து கொண்டாள். தண்ணிர் குழாயை திறந்துவிட்டு அழுது கொண்டே "அம்மா எனக்கு என்னையே புடிக்கலம்மா ஏன்மா நா இன்னும் உயிரோட இருக்கேன். இன்னைக்கு வைபவ் சொன்ன விஷயம் எனக்கு அதிர்ச்சியா இருந்தாலும் அவர பிடிச்சுது அவரோட நட்பு ,அவரோட குணம்,அவரோட குடும்பம் எல்லாம் பிடிச்சிருந்ததும் ஒரு பெண்ணா என்னால சந்தோஷம் கூட பட முடியல நீ போனபோதே என்னையும் உன்கூடவே கூடிட்டு போயிருக்கலாமே... நான் வளந்து என்னத்த சாதிச்சேன்.... அந்த கேடுகேட்டவனால அசிங்கதானே பட்டேன்... அப்பாவும் என்னாலதானே இறந்துபோனார்.. இல்லை, இல்லை நானே அவர கொண்ணுட்டேன்.... என்னையும் நீங்க போன இடத்துக்கே கூட்டிட்டு போய்டுங்கமா பீளிஸ், பீளிஸ் என்னால இருக்கவே முடியலமா" என்று கதறினாள்.

"வைஷாலி வைஷாலி கதவ திறடி என்னடி சத்தம் கதவ திற வைஷாலி" என்று தோழி கதவை தட்டினாள். கதவை திறக்காமல் மீண்டும் அழுதபடியே இருக்க "ஏய் வைஷாலி எனக்கு பயமா இருக்குடி கதவ திறடி" என்று தோழியின் கத்தலில் அமைதியானவள் முகத்தில் தண்ணீரை அடித்து பின் சாதாரணமாக வெளியே வந்தாள்.

"ஏய் என்னடி ஆச்சு ஏதோ போல இருக்க என்னடி நடந்தது வைபவ பாத்துட்டு வறேன்னு போனவ இப்படி பேயறைஞ்சா போல வந்து நிக்கிற சொல்லு டி என்ன நடந்தது... ஏதாவது அதிர்ச்சியான விஷயமா இல்ல ஆக்ஸிடன்டா என்னடி சொல்லுடி சொல்லு" என்று உலுக்க

மறுபடியும் அழ ஆரம்பிக்க அவளை அமைதி படுத்திய தோழி "இங்க வா வைஷாலி வா இப்படி உட்காரு இந்தா தண்ணீ குடி அழாத சொன்னா கேளு அழாத" என்று தேற்ற சற்று அமைதியானாள் வைஷாலி

"வைபவ் என்ன சொன்னார் கல்யாணம் பத்தி பேசபோறதா சொன்னியே என்னாச்சி அவர் என்ன சொன்னார் நீ ஏன் இப்படி இருக்க என்று கேட்க" அவளை சிறிதுநேர மௌனத்திற்க்கு பின் "அவரு அவரு என்னை என்னை" என்று இழுக்க "என்னடி உன்னை" என்று தோழி கேள்வி எழுப்பினாள்

"He loves to me , he propose to me" என்று கண்களை பொத்திக்கொண்டு அழ ஆரம்பிக்க

"ஏய் ஏய் முதல்ல இந்த அழைய நிறுத்து நல்லதுதானே சொல்லி இருக்கார் அதுக்கு போய் ஏன் இப்படி அழுகுற சரி உனக்கு பிடிக்கலனா பிடிக்கலன்னு சொல்லிடு just say to him அவரு ஒன்னும் வர்புறுத்துற குணம் இல்லையே ".

அவள் கூறிய எதற்க்கும் பதில் கூறாமல் கேவியபடியே படுக்கையில் படுத்தாள் எவ்வளவு முயன்றும் கண்களில் இம்மியளவும் தூக்கம் என்பதே பிறக்கவில்லை மதிய உணவினையும் இரவு உணவினையும் துறந்தவள் விடியகாலை 4 மணி அளவில் அவளின் அனற்றும் சத்தம் கேட்டு எழுந்த தோழி வைஷாலியை தொட்டு பார்க்க உடல் நெருப்பாய் கொதிக்க அவளை எழுப்பி மாத்திரை ஒன்றை கொடுத்தவள் அவளுக்கு ஈர துணியை கொண்டு துடைக்க காய்ச்சல் அடங்கிய பாடில்லை. அவளின் அனத்தலும் அடங்கவில்லை காலை 7 மணி அளவில் வைஷாலியை மருத்துவரிடம் காட்ட தோழி அழைத்துசெல்ல ஹாஸ்டல் ரிஷப்ஷனில் வைஷாலியை பார்க்க யாரோ வந்திருப்பதாக கூறினார் வார்டன்.

வரவேற்பர்க்கு வந்து பார்த்தவள் நிற்க்கமுடியாமல் மயச்கியபடி கிழே சரிந்தாள். "வைஷாலிமா என்னச்சு என்னம்மா இது என்று பக்கத்தில் இருந்த தோழியிடம் தாரா விசாரிக்க "நேற்று ஆப்டர்நூண்ல இருந்து எவ்வளவு சொல்லியும் சாப்பிடல விடியற்காலைல இருந்து ஃபீவர் வேற இன்னும் குறையல இப்போதான் ஹாஸ்பிடல் கூப்பிட்டு போகபோறேன் ஆண்டி" என்று கூற.

"நான் கார்ல தான் வந்திருக்கேன் என் கூட வாங்க ஹாஸ்பிடல் போகலாம்" என்ற தாரா ஹாஸ்டல் வார்டனிடம் "மேம் வைஷாலி உடம்பு சரியாகரவரைக்கும் நானே எங்க வீட்ல வைச்சு பாத்துக்கிறேன். இதுக்கு ஏதாவது லெட்டர் குடுக்குனுமுன்னா சொல்லுங்க தந்திடுறேன்".

"நீங்க கார்டியன்னு சைன் பண்ணி இருக்கிங்க இருந்தாலும் ஒரே ஒரு லெட்டர் மட்டும் கொடுத்துடுங்க" என்று வார்டன் கூற அவரிடம் கடிதம் எமுதி கொடுத்து வைஷாலியின் தோழியிடம் "உனக்கு ஆபிஸ் இருக்குல்லமா லேட் ஆகிடபோகுது நான் ஹாஸ்பிடல் கூட்டிட்டு போய் பாத்துக்குறேன் மா என்று கூற இல்ல ஆண்டி என்று கூறினாலும் அவளுக்கும் அலுவலகத்திற்க்கு நேரமாவதால் தடுமாறியபடி தோழி கூற பரவயில்லமா நான் உன் பிரண்ட நல்ல பாத்துக்குறேன் போதுமா நீ வோரி பண்ணிக்கமா கிளம்புமா" என்று கூறியவர் அவளை கை தாங்களாக காரில் அமரவைத்து மருத்தவரிடம் அழைத்து சென்றார்.
______________________________________________
 

Bhagi

Moderator
Staff member
#2
அழகிய நீல வண்ணபட்டு உடலெங்கும் தழுவி இருக்க கோவில் சிலையாய் வந்தவளை வியாப்பாய் உஷா பார்க்க "அத்த இன்னைக்கு எங்க பில்டர்ஸ் கிளையண்ட் ஒருத்தரோட பூஜை கட்டாயம் போயாகனும். நான் வானதியையும் கூட்டிட்டு போறேன்" என்றவள் வானதிக்கு அழகிய புல் பிராக்கை அணிவித்திருந்தாள்

கௌஷிக் கூற ஏற்கனவே அனைத்தும் தெரிந்ததால் எதுவும் கூறாமல் "சரிமா" என்று அனுப்பி வைத்தார் உஷா.

சிவாவும் நீலாவும் சென்றால் எங்கே தங்கள் குட்டு உடைந்து விடுமோ என்று இருவரும் செல்லாமல் இருந்தனர்.எப்போதும் போல் கௌஷிக்கின் மேல் கோபம் கொண்டவன் போலவே ஒரு தோரனையுடன் இருந்தான் சிவா அதனாலயே இங்கு நடந்த அனைத்து விஷயங்களையும் அண்ணனிடம் தெரியபடுத்தாமல் இருந்தாள் வைஷு

"ஹேய் அரே அந்த பூவ ஒழுங்க கட்டுங்க.... பங்கஷனே அரம்பிக்ஙபோகுது இன்னும் இந்த அலங்கார வேலையெல்லாம் முடியல" என்று ராகுலுக்கு "Finished sir... just இது மட்டும் தான்" என்று அந்த அலங்க ஏஜென்ட் கூற அனைத்தும் ஏற்பாடுகளையும் மேற்பார்வை பார்த்தபடி வந்திருந்த விருந்தினர்களை வறவேற்றபடி இருந்தான் ராகுல்.

விருந்தினர் மற்றும் நண்பர்கள் என அனைவரும் நிறைந்திருந்தனர். பூஜா, கரண் அமர்ந்திருக்க பக்கத்தில் விஜயபாஸ்கர் அமர்திருந்தார் மாதுரியின் அண்ணன் மகள் வருவதால் சிறிது தாமதமாகும் என கௌஷிக்கிடம் தெரிவித்து இருந்தார் விஜயபாஸ்கர் . சிரித்து பேசியபடி கௌஷிக் நண்பர்களுடன் இருந்தான். இந்த கௌஷிக் பலருக்கு புது அறிமுகம். அவன் கடுமையாக இருக்கமாட்டான் அதேசமயம் குழைவும் இருக்காது பலருது கண்ணும் அவனையே வட்டமடித்தபடி இருந்தது அவன் சிரிப்பு கண்போரை வசிகரிக்கும் முகம் அலைஅலையாய் இருந்த கேசத்தில் அவன் விரலில் கொண்டு விளையாடும் ஆண்மையின் கம்பிரம் என பெண்களை கவரும் கனவு நாயகனாக இருந்தான்.

மும்முரமாக யாரிடமோ போனில் உரையாடிபடி இருந்த கரணைஇ
"என்னங்க... பச்... என்னங்க" என்று அழைத்தாள் பூஜா.

"பச்... என்ன பூஜா " கரண்

"சத்தமதிகமில்லாமல் என்னங்க இங்கேயும் போனா" பூஜா

"ஒரு இம்பான்டன்ட் கால் பூஜா" கரண்

"ம்கூம் எப்போதான் இம்பார்டன்ட் இல்ல" பூஜா

"என்ன வேனும் உனக்கு ஏன் இப்படி சலிச்சிக்கிற" கரண்

"அங்க பாருங்க நம்ப கௌஷிக்க எப்படி சிரிச்சி பேசுராரு " பூஜா

"ஆமா பேசரான் இப்போ என்ன?? " கரண்

"என்னவா...?? ரொம்ப வருஷத்துக்கு அப்புறம் இப்பதான் கொஞ்ச நாள அவர் முகத்துல சிரிப்பு சந்தோஷம் நிம்மதி எல்லாமே இருக்கு அதை சொன்னா என்னமோ மூனாவது ஆளுகிட்ட சொன்னாபோல கேக்குறிங்க" என்றாள் பூஜா.

"நான் தப்பா எதுவுமே சொல்லலியே பூஜா ஆமா தானே சொன்னேன்" என்றான் பாவமாக

"சரி சரி அதை விடுங்க... ஆமா கௌஷிக் வைஷூவ இந்த பூஜைக்கு கூப்பிட்டு இருக்காரா கரண்"

"இதுக்கு தெரியாதுன்னு சொன்னா திட்டுவாளே ... என்ன சொன்னா அவள ஆப் பண்ணலாம். இந்த கௌஷிக் வேற என்னதான் மைன்டுல வச்சிருக்கானோ.... ஏதாவது சொல்றானா நான் வேற இவகிட்ட மாட்டிக்கிட்டேன்.. ஆண்டவா... " எனும் போதே கேபிலிருந்து வைஷ்ணவியும் வானதியும் இறங்கினர். அனைவரது முகமும் வியப்பில் ஆழ்ந்தது. "அங்க பாரு பூஜா வைஷூ" என்று கூறி கரண் எழுந்து நின்றான்.

ராகுலும் அவர்களை வரவேற்று வர அவர்களை கண்டதும் கௌஷிக்கும் சென்று வரவேற்றான் "வாங்க மிசஸ் வௌஷ்ணவி கௌஷிக் வாங்க" என்று அழைக்க அவனை முறைத்தாள் அவளின் முறைப்பையெல்லாம் ஊதி தள்ளியவன் அவனின் தந்தை மற்றும் அண்ணன் அண்ணி இருக்கும் இடத்திற்க்கு அழைத்து சென்றுகொண்டிருந்தவன்

அவள் மகள் மெதுவாய் பின் தங்க கௌஷிக்கும் பின் தங்கினான் அவளை தூக்கிக்கொண்டவன் "சிண்டு டிரஸ் எப்படி என்று கேட்க அவனும் " சூப்பர்" என்று வானதிக்கு முத்தம் வைத்தான். தன்னுடையதை அவன் கேட்க வானதியும் "செம " என்று அவனுக்கு முத்தம் வைத்தாள். "உங்கம்மா எனக்கு பிரண்ட் ஆகிடுவாங்க நாம இனிமே பிரியா மீட் பண்ணலாம்..
அவங்க திட்டவே மாட்டங்க... என்று அவளிடம் கூற "எப்படி சிண்டு??" என்றாள் வானதி . "அது அப்படித்தான் நான் அதுக்கு மேஜிக் பண்ணி இருக்கேன்".

"சும்ம ரீல் விடாத சிண்டு"

"அம்மா மாதிரியே ஷார்பா தான் இருக்க"

"ஹா.. ஹா.. "என்று வானதி சிரிக்க.

"நம்மலபோல வெறும் ஜாடை மட்டும் தான் மத்ததெல்லாம் அவ அம்மா போலவே ம்" என்று முனங்க 'என்ன சிண்டு?" என்றாள் வானதி.

"நீ குட் கேர்ள்ன்னு சொன்னேன்".

"ஹாய் பொய் தானே சிண்டு"

"கண்டுபுடிச்சிட்டியே டார்லிங்"

"ஹீஈஈஈஈஈ "என்று பழுப்பு காண்பிக்க

இருவரும் பேசியபடி வந்துகொண்டுருந்தனர்

கௌஷிக்கின் குடும்ப உறுப்பினர்களை பார்த்ததும் என்ன விதமான உணர்வுகளை வெளிபடுத்துவது என்று புரியாமல் நின்றவள் அவர்களை பார்த்து சிரிப்பதா அல்லது இத்தனை வருட பிரிவில் தன்னை ஒருமுறையேனும் தொடர்புகொண்டு ஆறுதலோ அல்லது நடந்த சம்பவத்திற்க்கு வருத்தமோ தெரிக்கதவர்களை என்ன என்று எப்படி கேட்பது என்று தெரியாமல் அமைதியாக இருக்க அவர்களே பேசிக்கொள்ளட்டும் என கௌஷிக் மறுபடியும் வந்திருந்தர்களை கவனிக்க சென்றான்.

"வைஷு வா வைஷு எப்படி இருக்க உன்னை பார்த்து எத்தனை வருசம் ஆச்சு". என்று பூஜாவே அவளை பார்த்த சந்தோஷத்தில் வைஷ்ணவியை அனைத்து விடுவித்தாள்.

"நல்லா இருக்கேன் கா குழந்தை எப்படி இருக்கான். நீங்க எப்படி இருக்கிங்க கரண் மாமா" என்று கேட்க "வா மா வைஷு நல்லா இருக்கேன் மா" என்றான் கரண்.

"அக்கா கிர்ஷ் எப்படி இருக்காங்க?" என்று விசாரிக்க விஜயபாஸ்கர் வைஷ்ணவியிடம் பேசமுடியாமல் தவித்தார். அதை அறிந்த வைஷு "எப்படி இருக்கிங்க மாமா? உடம்பு எப்படி இருக்கு?" என்று சுரத்தே இல்லாமல் நலம் விசாரித்தாள் மாதுரியை பற்றி ஒரு வார்த்தை கேட்கவில்லை.

வைஷூவின் கைபிடித்த விஜயபாஸ்கர் "என்னை மன்னிச்சிடும்மா அன்னைக்கு மாதுரி பேசின பேச்சிக்கு என்னால எதுவும் செய்யமுடியல என் நண்பனோட முகத்துல எப்படி முழிக்கறதுன்னு அவனை பாக்கரதையே தவிர்த்திட்டேன்... என்னை நம்பி உன்னை எங்க வீட்டுக்கு மருமகளா அனுப்பி வைச்சான் உங்க அப்பன் ஆனா உன்னை ஒரு சராசரி மனுஷியாக கூட மதிக்கமா நட்டாத்துல உன்னை தவிக்க விட்டாபோல வாழ்க்கைய வாழ ஆரம்பிப்பதற்குல்லையே என் மனைவினையாலயே அது முடியுறது போல உன் வாயலயே சொல்ல வைச்சுட்டா... என்னை மன்னிச்சிடும்மா....." என்று பற்றிய கைகளை விடுவிக்காமல் இருந்தார்.

"அது எல்லாம் ஒன்னும் இல்லை மாமா.. பழசை எல்லாம் நினைச்சி ஏன் மனச கஷ்டபடுத்திக்கிட்டு விடுங்க நடந்தது எதுவும் மாறப்போறது இல்லை..." என்றாள் வைஷ்ணவி.

பேச்சை மாற்ற நினைத்த பூஜா வைஷ்ணவியின் பக்கத்தில் இருந்த வானதியை பார்த்து "இது குட்டி வைஷு தானே அப்படியே நம்ம கௌஷிக் மாதிரியே இருக்கா...!!! வாடா இந்த அம்மா கிட்ட வரமாட்டியா வாடா" என்று இரு கை நீட்டி அழைக்க வைஷ்ணவியியை பார்த்த வானதிக்கு கண்ஜாடை காட்ட பூஜாவிடம் போய் நின்றாள் வானதி. "மேரா பச்சா" என்று இருக்கமாக அனைத்து முத்தம் வைத்து அவள் கைவளைவில் அவளை இருத்திக்கொண்டு அவளின் பிள்ளைகளை அழைத்து அறிமுகபடுத்தினாள். வானதியை பார்த்த பிள்ளைகள் முதலிலேயே விஜயபாஸ்கர் அவளைப்பற்றி கூறியிருந்ததால் "ஐய் கௌஷிக் சித்தப்பா பாப்பா வந்திருக்கு!!!! ஐய் !!!சித்தி எப்போ வந்திங்க... வாங்க... " என்று பூஜாவின் பெரிய புதல்வன் ஜெஷ்வின் குதூகலித்து "விளையாடலாம்" என்று கை பிடித்து அழைத்து செல்ல அவன் உயரத்திற்க்கு குனிந்த வைஷு "எவ்வளவு பெரியவனா வளந்துட்ட ஜெய்" என்று அவன் உச்சியில் முத்தம் வைத்து அனைத்துக் கொண்டாள் இரு துளி கண்ணீர் இறங்க உள் இழுத்துக்கொண்டவள். பூஜாவின் இளையமகளை பார்த்து பூஜாவை பார்க்க "இவ சின்னவ பேரு மீரா" என்று கூற மீராவின் கன்னங்களை இருகையில் எடுத்து முத்தம் வைத்தாள். "இவ பேரு வானதி கூடிட்டு போய் பாத்து ஜாக்கிரதையா விளையாடுங்க" என்று வானதியை அவர்களுடன் அனுப்பி வைத்தாள் வைஷ்ணவி.

"வைஷு வா வந்து இப்படி உட்காரு" என்று பூஜா அமரசொல்ல " இல்ல கா இருக்கட்டும் இங்க நீங்க பேமிலியா உக்காரருங்க. எங்க ஸ்டாஃப் எல்லாம் அங்க இருக்காங்க நான் அங்க போறேன்". என்று நகர "நீயும் எங்க பேமிலிதான் வைஷு... வா மா.." என்று உடன் அமர்த்திக்கொண்டாள் . பக்கத்தில் நின்றிருந்த கரன் தம்பியிடம் சென்று நின்று கொண்டான். "என்னடா செய்ய போற அம்மா இப்போ வந்துடுவாங்க ஏதாவதுன்னா முன்னாடியே சொல்லிடு" என்றான் கரனை "நீ ஒன்னும் செய்ய வேண்டாம் நானே பாத்துக்குறேன் நீ போய் அண்ணி கூட இரு நான் என் வொய்ப் கூட இருக்கேன்" என்று கூறி அவனை அனுப்பி வைத்தான் கௌஷிக்

ஹோமம் வளர்க்கும் இடத்தில் இருமனைகள் போடபட்டிருந்தது அய்யர் எல்லா வித ஏற்பாடுகளும் முடிந்து ஹோமம் வளர்க்க தம்பதி சமேதராய் வந்து அமர சொல்ல பூஜா மற்றும் கரன் ஒரு மனையில் அமர்ந்தனர்.

கௌஷிக் வைஷ்ணவியின் கைபிடிக்க அவள் எரிப்பதை போல் கௌஷிக்கை பார்த்தாள்.

"இங்க இருக்குவங்க பாதி பேருக்கு தெரியும் நீ தான் என் மனைவின்னு அப்புறம் ஏன் இந்த முறைப்பு".

"தெரிஞ்சதுதானே அதுக்கு ஏன் என் கைபிடிக்கிரிங்க??" என்று அடிக்குரலில் சீற

"ரொம்ப வீம்பு பண்ண நான் மனுஷனா இருக்க மாட்டேன். இது வரைக்கும் நான் கோவப்பட்டு நீ பாத்தது இல்ல என்னை கோவ பட வைச்சிடாதே". என்று கௌஷிக் கூறினான்.

அவன் பேச்சை அலச்சியபடுத்தியவள் "இப்போ கை விடுரிங்களா?? இல்லையா??" என்றாள்.

" முடியாது இப்போ நீ என் கூட மனையில் உட்காரனும் இல்ல அவள் கழுத்தில் கைவைத்து தாலிகொடியை வெளியே எடுத்து நான் கட்டின இந்த தாலிய கழட்டி இத்தனபேர் முன்னால எனக்கும் உனக்கும் சம்மந்தம் இல்லன்னு கொடுத்துட்டுபோ" என்று அவனும் அவளுக்கு மட்டும் கேட்கும் குரலில் கூறினான்.

அதுவரை சீற்றமாய் இருந்தவள் இவனுடைய வார்த்தைகளில் ஆடிப்போனாள். அவன் கட்டிய தாலி மட்டும் போதும் என்று இறுமாப்புடன் இருந்தவள். அதை கேட்கவும் அன்னிச்சையாக இதுவரையில் தன் நெஞ்சை தொட்ட தாலியை இறுக பற்றியவள் அவன் இழுத்த இழுப்பிற்க்கு மனையில் அமர்ந்தாள். அய்யர் மந்திரம் ஓத இருவரும் மாலை மாற்றிக்கொண்டு இருவரும் ஒருசேர பூஜையை முடித்து கட்டிட வேலையை ஆரம்பிக்க அடிக்கல் வைத்து இருஜோடிகளும் விழுந்து வணங்கினர்.

மாதுரி அண்ணன் மகளை அழைத்துக்கொண்டு சைட்டிற்க்கு வர மனையில் அமர்ந்தபடி வைஷுவும் கௌஷிக்கும் நடத்திக்கொண்டிருந்த பூஜையை பார்த்தவள். திகுதிகுவென உடலெங்கும் எரிய அவளை அழைத்துக்கொண்டு வீட்டிற்க்கே திரும்பினாள்.
 

Bhagi

Moderator
Staff member
#4
மாதுரி கிளம்பிட்டாங்கப்பா விழாவில் எந்த பிரச்சினையும் வராது
ஹீ... ஹீ.... இப்போ அவங்க கோவம் கௌஷிக்கு சாதகமா ஆகிடுச்சி