நீ சுவாசிக்கும் காற்றாவேன் என்னுயிரே- கதை திரி

sudharavi

Administrator
Staff member
#1
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

யுவனிகா அவர்கள் தனது அடுத்த கதையோடு வந்துவிட்டார்கள். அவருக்கு மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள். திங்களில் இருந்து கதை போடப்படும்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#8
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

யுவனிகா அவர்கள் அடுத்த அத்தியாயம் பதிந்திருக்கிறார்கள்....படித்துவிட்டு தங்களது கருத்துக்களை பதியுங்கள்....

சுவாசம் - 6
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#9
சுவாசம் - 7

அப்பாவின் அன்பை
முழுமையாக பெறும்
ஒவ்வொரு மகள்கள்
கடவுளைக் கேட்கும் வரம்
அடுத்த ஜென்மத்திலும்
இவருக்கே மகளாக
பிறக்க வேண்டுமென்றுதான்..!

“ஆமா தேவி மா! இப்ப நீ தான் முடிவு எடுத்துக்கனும். உன் முடிவு இன்னாவா இருந்தாலும் நான் ஏத்துக்கிறன். இப்டி உனுக்கு நடந்ததால உன் வாழ்க்கையே அயிஞ்சி பூடுச்சி அதுக்கு இந்த கல்லாணம் தான் கரீட்டுனு நான் சொல்லிக்கல.. எனுக்கு ஒரு விபத்து நடந்து கால் போய்க்கின போல இப்போ உனுக்கு ஒரு விபத்து நடந்து கீது.

அத்தால தான் இப்டி ஒன்னு நடந்ததுல என்னால முடிஞ்ச வரைக்கும் நான் உன்னைய பாத்துக்குவேன். இதுக்கு அப்பாலயும் பாப்பேன். ஆனா அத்தெல்லாம் நான் உயிரோட கீற வரியில தான். அப்பால உனுக்கு யார் கீறா? இதுக்கப்பால நீ எதிர்காலத்துல மோதிக்கப் போற எடமோ ஆள் பலம் வசதி அதிகாரம் அல்லாத்துலயும் ரொம்ப பெருசு. அதுக்கு நொண்டி காலோட கீற இந்த அப்பனோட தொணைய காண்டி அவங்களுக்கு அல்லா விதத்திலும் சமமா கீற பிரதாப் தம்பி தான் சரியா இருக்கும்.

அவர நீ கல்லாணம் பண்ணிக்கறது தான் உனக்கு பாதுகாப்பு. இப்டி உனுக்கு நடந்துகினப்பவே எங்க ரெண்டு பேத்துக்கும் கல்லாணம் செஞ்சி வச்சிடுங்க. நான் அவள என் கூட கூட்டுகினு போய் என் பொஞ்சாதிய நல்லா பாத்துகிறேனு தான் பிரதாப் தம்பி கேட்டுச்சி. ஆனா நான் தான் உனுக்கு ஒடம்பு சரியான பின்னாடி என்னாண்ட கேட்டுக்காம உங்கள யார் இப்டி ஒரு கல்லாணத்தப் பண்ணி வைக்க சொன்னதுனோ இல்ல கடசி வரில ஏதோ ஒரு குத்த உணர்வுல நீ துடிச்சிக்க கூடாதுனு தான் நாங்க பண்ணல.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#10
ஆனா அதுக்கான நேரம் இப்போ வந்து கீது. இப்ப சொல்லு உனுக்கு பிரதாப் தம்பிய கல்லாணம் பண்ணி அவரு பொஞ்சாதியா ஆக உனுக்கு சம்மதமா?” என்று அந்த பதிலை இப்போதே சொல்லித் தான் ஆக வேண்டும் என்ற விதத்தில் தேவியின் தந்தை அவளுக்கு நெருக்கடி வைக்க எதுவும் வாயே திறக்காமல் அதிர்ச்சியுடன் அமர்ந்திருந்த தேவியைப் பார்த்த பிரதாப் எங்கே அவசரத்தாலும் இந்த சூழ்நிலையினாலும் திருமணமே வேண்டாம் என்று தேவி சொல்லி விடுவாளோ என்று பயந்தவன்

“அங்கிள்! இப்போ எதற்கு இவ்வளவு அவசரப் படறீங்க? நாம முதல்ல இங்கேயிருந்து கிளம்புவோம். அம்மா சொன்ன மாதிரி பிறகு இவங்களா நாமளானு பார்த்துப்போம்!” என்று பிரதாப் தேவியின் நிலையறிந்து கொஞ்சம் அவகாசம் கேட்க

“உங்கள விட என் மவளப் பத்தி எனக்கு நல்லாவே தெரியும் தம்பி. அத்தால இப்பவே முடிவ சொல்லட்டும் தம்பி” என்று முதல் முறையாக அவர் சற்று பிடிவாதக் குரலில் சொல்ல அமைதியானான் பிரதாப்.

யார் முகத்தையும் நிமிர்ந்து பார்க்காமல் கொஞ்ச நேரம் அமைதியாக அமர்ந்திருந்த ரதியோ திடீரென்று எழுந்து போய் மைதிலியின் காலில் விழுந்தவள்

“என்ன மன்னிச்சிடுங்க மா. நான் கடைசி வரைக்கும் உங்களுக்கு மகளாவே இருக்கேன் மா. மருமகளா வேணா மா” என்று சொல்ல, அவளைப் பிடித்துத் தூக்கிய மைதிலியோ

“ஏன் அதற்கான தகுதி உனக்கு இல்லனு நீ நினைக்கிறியா?” என்று அவர் ஆத்திரப் பட

“அப்டி நான் நெனைக்கவே இல்ல மா..” என்று தலை அசைத்து மறுத்தவள் “ ஒரு வினாடி கூட ஒரு துளி கூட சின்ன ஐயாவ நான் அப்படி நெனைச்சது இல்ல மா. ஒரு அப்பாவா குருவா சகோதரனா நல்ல தோழனா தான் மா அவரப் பாத்திருக்கேன்”

“இனி கணவனா பாரு. ஏன் ஒரு நல்ல தோழன் கணவனா ஆகக் கூடாதா?” என்று மைதிலி ஆதங்கப் பட..
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#11
“ஆகலாமா ஆகக் கூடாதா எல்லாம் எனக்குத் தெரியாது மா. ஆனா என் வாழ்வில் ஆக முடியாது மா. இனி என்னை யார் கல்யாணம் செய்தாலும் அவங்க எனக்குத் தெய்வமா தான் மா தெரிவாங்க. அந்த தெய்வத்தை நித்தமும் வணங்கி என்னால் பூஜிக்கத் தான் முடியுமே தவிர நிச்சயம் என்னால் அவருக்கு மனைவியா வாழ முடியாது மா” என்று பிடிவாதமாக இத் திருமணத்தை அவள் மறுத்துப் பேச தேவியின் இவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டவுடன் சிற்பியின் உடல் தன்னை மீறி சிலிர்க்கவும் அந்த சிலிர்ப்பைக் கண்கள் மூடி சமன் செய்தான் அவன்.

அடுத்த வினாடியே “அப்போ அந்த பெரியவர் சொல்லிக்கின மாதிரி அவங்க ஊட்டுப் பையனையே கல்லாணம் பண்ணிக்கோ” என்ற வார்த்தை தங்கு தடையின்றி வந்து விழுந்தது தேவியின் தந்தை வாயிலிருந்து.

தேவி மறுப்பாள் என்று தெரிந்தும் அவள் மறுத்ததில் கவலையிலிருந்த பிரதாப் தான் அவர் சொன்ன வார்த்தையில் அங்கிள் என்று அதட்டி அவரை அழைத்திருந்தான். இதில் கண் மூடி நின்றிருந்த சிற்பி தான் ஆச்சரியத்துடன் கண் திறந்து நன்றியுடன் அவரைப் பார்த்தான்.

“இங்க நீ இன்னா முடிவு எடுத்துகினாலும் எனுக்கு சரினு நான் சொல்லிக்கல. இத்தான் என் முடிவுனு சொல்லுறேன். உன் ஆத்தாவோட பேரை நீ எடுத்துக்காம எப்டி பட்ட வாய்க்க வாய்ந்து காட்ட நீ இருந்தனு ஒரு அப்பனா எனுக்குத் தெரியும். இப்போ உன் மேல தப்பு இல்லனாலும் உனுக்கு கெடச்சி கீற நல்ல வாய்க்கைய வாய நீ தயங்குற. அதுவும் எனுக்குப் புரியுது.

பொரட்சினு சொல்லிக்கினு வேற யார்னா உன்ன கல்லாணம் கட்டிக்க கேட்டுகினு வந்தா அவனுக்கு கல்லாணம் பண்ணி குடுத்த அப்பால நீ நல்லா இருந்தாகாட்டி சந்தோசம். ஆனா அதுங்காட்டியும் நீ டெய்லி கண்ணீர் உட்டுகிற போல ஆயிடுச்சுனா என்னால பாக்க முடியாது. அப்டி ஓரு பொரட்சிகார அப்பனா நடந்துகிறத வுட ஒரு சராசரி அப்பனா நான் இருந்துகினு என் மவ உனுக்கு கல்லாணம் செஞ்சி வச்சிடுறேன்.

சராசரி அப்பாவுக்கும் மேல ஒரு சொயநலம் புடிச்ச அப்பாவா தான் நான் இங்க இருந்துக்க ஆசப்பட்டுகிறன். ஏன்னா இன்னும் ரெண்டு பொட்ட புள்ளைங்கள பெத்து வச்சினு கீறனே! அவுங்களுக்கு இந்த அரசியல்வாதியால எதாவது கஸ்டம் வந்துகினா இன்னா பண்றது.. நீ கல்லாணம் பண்ணிகினு அங்க போய்ட்டா மட்டும் வராதுனு இல்ல. நீ அந்த வூட்டுக்குப் போய்கினாலாவது ஏதோ ஒரு வகையில கொஞ்சமாவது அப்டி நடந்துக்காம தடுக்க வயி கீது இல்ல? அந்த சொயநலம் தான் அது.

அல்லாத்துக்கும் மேல ஏதோ டப்பு தரேன் வாங்கினு ஓடிப் போனு சொன்னவர்க்கு எதிரா நான் இந்த வூட்டு மருமக தான் எனுக்கு எல்லா உரிமையும் கீதுனு வாய்ந்து காட்டு. இதுக்கு அப்பால நான் உனுக்கு வேறெதுவும் சொல்றதுக்கு இல்ல” என்றவர், பிரதாப்பிடம் திரும்பி

“என்ன மன்னிச்சிக்கோங்க தம்பி” என்றவரோ சிற்பியின் மாமாவிடம் திரும்பி

“நீங்க நாள் கெயமை அல்லாம் பாத்து கல்லாணத்துக்கு ஏற்பாடு பண்ணுங்க. என் மவ இந்த கல்லாணத்துக்கு சம்மதிப்பா” என்று கந்தசாமி உறுதி அளிக்கவும்

“நீ என்ன டா சொல்ற?” என்று சிற்பியிடம் அவர் மாமா கேட்க

“சரி சம்மதிக்கிறேன்” என்ற வார்த்தை அடுத்த கணமே வந்தது சிற்பியிடமிருந்து.

தன் வார்த்தைக்கு மதிப்பு இல்லை என்றதும் அந்த இடத்தை விட்டு ஆத்திரத்துடன் சில வார்த்தைகளால் சிற்பியையும் அவன் மாமாவையும் அர்ச்சித்து விட்டு விலகிச் சென்றார் திருநீலகண்டன்.

அவர் சொன்ன படியே சிற்பியின் மாமா அடுத்த வாரமே நல்ல நாள் பார்த்துச் சொல்ல திருமணத்திற்கான வேலையையும் தானே பார்த்துக் கொள்வதாக அவர் சொல்லி விட கந்தசாமிக்கு எதற்கும் சிரமம் இல்லாமல் போனது. அதாவது தேவியைக் கண்ணும் கருத்துமாகப் பார்த்துக் கொள்வதைத் தவிர.

அன்று அனைவர் எதிரிலும் அவர் தன் சம்மதத்தைச் சொல்லிவிட்டு வந்தது தான். அதன் பிறகு தேவி யாரிடமும் எதுவும் பேசவில்லை. அவளை யாரும் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று சொல்லி வைத்தவர் மகளை இரவு பகல் என்று கூடவே இருந்து பார்த்துக் கொண்டார்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#12
இரவில் தேவி இயற்கை உபாதைக்காக எழுந்தாலோ அல்லது புரண்டு படுத்தாலோ உடனே அவளுக்கு முன் கண் விழித்து எழுந்து அமர்ந்தவரோ அறிவுமதியை எழுப்பி அவளுக்குத் துணையாக அனுப்பியவரோ திரும்ப அவர்கள் உள்ளே வரும் வரை நிலையில்லாத ஒருவித தன்மையில் அவர் அமர்ந்திருக்க தொடர்ந்து இதைப் பார்த்த தேவியோ ஒரு நாள் அவர் முன் வந்து அமர்ந்து

“இங்க பார் நைனா உன் மக ஒன்னும் கோழை இல்ல தற்கொலை பண்ணி சாகற அளவுக்கு. அப்படி நெனைச்சிருந்தா என்னைக்கு என்னை அவன் சீரழிச்சானோ அன்னைக்கே நான் அதை செஞ்சிருப்பேன். நான் ஒன்னும் புரட்சிகார அப்பா இல்லனு சொல்லிகின நீ தான் சின்ன ஐயாவக் கல்யாணம் பண்ணச் சொன்ன. அதுல உனுக்குக் கொஞ்சம் கூட இஷ்டம் இல்லனாலும் பிரதாப் ஐயாவுக்காக தான் நீ சொன்னனு எனுக்கு அந்த வர்மாவ கல்யாணம் பண்ண சொன்னப்பவே தெரியும்.

என் வாழ்க்கைய வீணாக்கினவன் கையாலேயே தாலி கட்டி நான் வாழணும்னு தான் உன் இஷ்டப் படி நான் யாரையோ கல்யாணம் பண்ணி அவனுக்கு எதிரா வாழ்ந்து காட்றத விட என்னோட இந்நிலைக்கு காரணமானவனையே கட்டி அவனை சாகற வரைக்கும் எனுக்கு செஞ்ச பாவத்துக்கு பழி வாங்கத் தான் நானும் பேசாம இருந்துட்டேன். அத்தால நான் தற்கொலை செய்துக்குவேனு பயப்படாம போய் தூங்கு நைனா” என்று அவரின் பயம் போக்கியவளோ அதன் பிறகு தனக்கான தினசரி வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள் தேவி.

அன்று திருநீலகண்டத்திற்குப் பிறகு வருத்தத்துடன் சென்ற மைதிலி கூட இன்று வரை இவர்கள் யாரிடமும் பேசவில்லை. ஒரு தந்தையாய் அவருக்கு தேவி மேல் இல்லாத உரிமையா நமக்கு என்று எண்ணியவர் கூடவே தேவி பிரதாப் விஷயத்தில் தனக்கு அப்படி ஒரு விருப்பமே இல்லை என்று சொன்ன பிறகு தாங்கள் என்ன செய்து அவள் மனதை மாற்ற முடிந்திடப் போகிறது என்று ஒன்றும் செய்ய முடியாத கையாளாகாத தனத்துடன் ஒதுங்கி விட்டார் அவர்.

பிரதாப் தான் ரொம்பவே நொறுங்கிப் போனான். கடைசி வரை தன் மேல் தேவிக்குக் காதல் வராது என்பதை அவள் வாய் வார்த்தையாய் கேட்டதிலிருந்து அவனுக்கு அவன் மேலேயே கோபம் வந்தது. முன்பே தன் காதலை அவளுக்குக் கொஞ்சமாவது உணர்த்தி இருக்கலாமோ இல்லை என்றால் காதல் என்றால் என்ன என்பதையாவது உணர வைத்திருக்கலாமோ என்றெல்லாம் யோசிக்க தேவியை இழந்து விட்டோம் என்பது தான் அவனுக்குப் பெரும் வலியைக் கொடுத்தது.

இதோ விடிந்தால் திருமணம்! திருமணத்திற்கு ஒத்துக் கொண்ட சிற்பியோ வேற எந்த சடங்குக்கோ ஆடம்பரத்திற்கோ ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. அவனுடைய குல சாமியான அந்த பெண் தெய்வத்தின் பாதத்தில் தாலியை வைக்கச் சொல்லி அதைத் தன் மாமா கையால் எடுத்துக் கொடுக்கச் சொன்னவனோ கூடவே தன் பர்சில் இருந்த தன் தாயின் புகைப்படத்தை எடுத்து திருமணத்திற்கு வந்திருந்த தோழியான நிரல்யா கையில் கொடுத்துத் தன் திருமணத்தை அவர்களும் மானசீகமாகப் பார்ப்பது போல் பிடிக்கச் சொன்னவனோ பின் அறிவுமதி கையிலிருந்த தன் குழந்தையை வாங்கி தேவியின் கையில் கொடுக்க அதில் அவள் கேள்வியாய் அவனை நோக்கும் போதே அவள் விழிகளைப் பார்த்துக் கொண்டே தன் கையிலிருந்த தாலி கோர்த்த மஞ்சள் கயிற்றை தேவியின் கழுத்தில் மூன்று முடிச்சிட்டு கட்டி அவளைத் தன் மனைவி ஆக்கி இருந்தான் சிற்பிவர்மன்.

திருமணம் நடந்த அன்றே தங்களுக்குள் கிடைத்த சிறு தனிமையில் சிற்பியிடம் பேசினார் கந்தசாமி.
“என் மவ, ரவ இல்ல நெறையவே கோபக்காரி தான். ஆனா நீங்க சொல்லிக்கினா போல அடங்காதவளோ திமிர் புடிச்சவளோ இல்ல. அவள மைதிலி அம்மா கேட்டுகின மாதிரி அவங்க வூட்டுக்கு மருமவளா அனுப்பியிருந்தா நிம்மதியா சந்தோசமா இருந்திருப்பா.

ஆனா தெனம் தெனம் குத்த உணர்ச்சில செத்துகினு கெடப்பா. அதே இப்ப உங்களுக்குக் கல்லாணம் கட்டி குடுத்ததால அவ சந்தோசம் நிம்மதி பறி போய்கினாலும் குத்த உணர்ச்சி இருக்காது. இன்னா ஒன்னு.. டெய்லிக்கும் உங்க மேல காண்டு வெறுப்பு தான் வளர்ந்துகினு போகும். அது நீங்க அவளுக்கு செஞ்சிகின அநியாயத்தால வந்தது. அப்போ நீங்களும் அத்த அனுபவிச்சி தான் ஆகணும்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#13
இன்னா தான் நான் வெகுளியா இருந்து கீனு மனுசங்கள அப்படியே நம்பிகினாலும் எனுக்கும் ரவோண்டு மனுசங்கள எட போட்டுக்கத் தெரியும். அத்தால தானோ இன்னாமோ உங்க பேச்சும் நீங்க நடந்துகினதும் எனுக்கு வித்தியாசாமாவும் எத்தையோ நீங்க எங்களான்ட மறச்சினகின மாதிரியும் பட்டுச்சி. அல்லாத்துக்கும் மேல உங்கள கல்லாணம் பண்ணிகினா என் மவ வாய்க்கல இப்போ இல்லனாலும் எதிர்காலத்துல ஏதோ ஒரு மாற்றம் வரும்னு என் மனசுக்கு படுது.

அத்தான் உங்க மாமா சொல்லிக்கினதும் ஒடனே இந்த கல்லாணத்துக்கு ஒத்துக்கினேன். எப்டியா பட்ட ஆம்பளையும் ஒரு கட்டத்துல தன் மவளுக்காண்டி மாறுவாங்க. அப்டி நீங்களும் மாறுவீங்கனு நம்புறேன். அப்டியே நீங்க மாறிக்காம இருந்தாலும் எனுக்கு கால் தான் ஊனமா பூட்சே காண்டி என் மவள வச்சிப் பாத்துக்க முடியாத அளவுக்கு இன்னும் மனுசு ஊனமா போன ஈன பெறவியா நான் போகல. அப்டி போகவும் மாட்டேன்” என்று நான் என் மகளை உனக்குத் திருமணம் செய்து கொடுத்தாலும் எப்போதும் அவள் எனக்கு மகள் தான் என்று அவனுக்கு மறைமுகமாக எச்சரித்தவரோ அதே போல் தான் இந்த திருமணத்திற்கு எதற்கு சம்மதித்தேன் என்பதையும் அவனுக்குச் சொல்லி முடித்து விலகிச் சென்றார் கந்தசாமி.

அவரைப் பார்க்க சிற்பிக்குப் பெருமையாக இருந்தது. உடல் ஊனமான இந்த நிலையிலும் தன் மகளை விட்டுக் கொடுக்காத இவர் எங்கே அதே தன் சுகம் தான் முக்கியம் என்று விலகிப் போன தன் தந்தை எங்கே என்று ஒரு வினாடி என்றாலும் அப்படி யோசிக்கத் தான் செய்தான் சிற்பி.

திருமணம் முடிந்ததும் தேவி குடும்பத்தார் கோவிலில் இருந்து அப்படியே சென்று விட தேவி குழந்தையுடன் சிற்பியின் மாமா வீட்டுக்கு வந்தாள். மணமக்களுடன் குழந்தையையும் சேர்த்தே ஆரத்தி எடுத்தார் நிரல்யாவின் தாய் பத்மா. பிறகு நிரல்யா அழைத்துச் செல்ல ஓர் அறைக்குச் சென்றவள் தான் தேவி. அதன்பிறகு அந்த அறையை விட்டு வெளியே வரவில்லை அவள்.

எந்த சடங்குக்கும் அவள் ஒத்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் ஏனோ சிற்பியின் தாய் படத்திற்கு மட்டும் பூ போட்டு விளக்கு ஏற்றச் சொன்னதற்கு மட்டும் அதுவும் சிற்பியின் மாமா சொல்லவே அவரிடம் மறுக்க முடியாமல் அதைச் செய்தாள் அவள்.

சிறுவயதில் இருந்து பெரியவர்களுக்கு மதிப்பு மரியாதை கொடுத்து வந்த பழக்கம் என்பதால் அவளால் அவள் இயல்பை மாற்ற முடியவில்லை.
தேவி இந்த வீட்டிற்கு வந்ததில் இருந்து பச்சைத் தண்ணீர் கூட அங்கு அவள் குடிக்கவில்லை. நிரல்யாவின் தாய் எவ்வளவு வற்புறுத்தியும் அவள் மறுத்து விட பச்சை உடம்புக் காரி என்பதால் அவளை அப்படியே விட மனமில்லாமல் நிரல்யாவை அழைத்து தேவி எதிரிலேயே ஆன்லைனில் உணவை ஆர்டர் பண்ணச் சொன்னவர் பின் அந்த உணவு வந்ததும் இந்த உணவு எங்கள் பணத்தில் வாங்கியதாக சொல்லியவரோ ஒரு தாயாகத் தானே அவளுக்கு உணவு ஊட்டி விட்டார் அவர்.


காலையில் திருமணம் முடிந்து ரதியையும் குழந்தையையும் தன் மாமா வீட்டில் விட்டு விட்டு வெளியே போனவன் தான் சிற்பி. அவனும் சாப்பிட வில்லை வீட்டில் இருந்தவர்கள் சாப்பிட்டார்களா என்று எதையும் கேட்கவில்லை அவன்.

பத்மாவுக்குக் கூட சிற்பிக்கும் ரதிக்கும் இடையே நடந்த விஷயங்களும் அதனால் நடந்த இந்த திருமணமும் தெரியும் என்பதால் ரதி தன் வெறுப்பைக் காட்டும் விதமாக முதல் நாளே அந்த வீட்டில் பச்சைத் தண்ணீர் கூட குடிக்காமல் போர்க் கொடி தூக்க, பத்மாவுக்கோ மனது கேட்காமல் சிற்பியை போனில் அழைத்து இங்கு நடந்ததைச் சொன்ன போது கூட எந்த வித அனுசரணையான பேச்சையோ சமாளிப்போ தெரிவிக்கவில்லை அவன்.

மிகவும் நிதானமாக அவனுக்கான வேலையை முடித்துக் கொண்டு இரவு ஒன்பது மணிக்குத் தான் வீடு வந்தான் சிற்பி. அதற்கு முன்பே ரதி தான் இருந்த அறையில் புகுந்து கொண்டு கதவை அடைத்துக் கொண்டாள் அவள்.

கண்கள் எல்லாம் சிவந்திருக்க முகமும் உடலும் சோர்ந்து போய் ஹால் ஸோஃபாவில் வந்து அமர்ந்தவனை காலையிலிருந்து அவன் செய்கையில் பொறுமை இழந்தவளான நிரல்யா சிற்பியை ஏதோ கோபமாகக் கேட்க நினைத்தவள் சோர்ந்த அவன் முகத்தைப் பார்த்ததும் தன் கோபத்தை விட்டவள்

“வா வர்மா வந்து சாப்பிடு” என்று அழைக்க ஸோஃபாவின் பின்புற விளிம்பில் தலை சாய்ந்து கண் மூடி இருந்தவனோ கண் திறவாமலே

“ரதி சாப்பிட்டாளா?” என்று கேட்க அந்த குரலே அவனும் காலையில் இருந்து பச்சைத் தண்ணீர் கூட குடிக்கவில்லை என்பதற்கு சாட்சியாக நாக்கும் தொண்டையும் வறண்டு போய் ஒலிக்க அதை அங்கிருந்து உணர்ந்த பத்மாவதியோ அவன் முன் ஒரு டம்ளர் தண்ணீரை நீட்டிய படி

“அவ சாப்பிட்டா வர்மா நீ வந்து சாப்பிடு” என்று அழைக்க அந்த குரலே அவர் பொய்யுரைக்கவில்லை என்பதை அவனுக்கு உணர்த்தியது இருந்தும் அவரைத் தன் நேர் கொண்ட பார்வையால் சந்தித்தான் சிற்பி. அந்த பார்வையே அவன் கேட்க வந்த கேள்வியை உணர்த்த

“நிஜமா அவ சாப்பிடா வர்மா. நான் தான் உணவு வரவழைத்து அவளுக்கு வம்பு பண்ணி ஊட்டி விட்டேன். அவளும் குழந்தையும் எப்பவோ தூங்க போய்ட்டாங்க. எதுவா இருந்தாலும் அவ கிட்ட காலையில பேசலாம் இப்போ நீ வந்து சாப்பிடு பா” என்று அவர் அழைக்கவும்

“மாமா நீங்க எல்லோரும் சாப்டீங்களா?” என்று கேட்ட படி எழுந்தவன் காலையில் தன் திருமணத்திற்காக தான் அணிந்திருந்த பட்டு வேஷ்டி சட்டையில் இன்னும் இருப்பதை அறிந்தவனோ குளிக்க நினைத்துத் தன் அறைக்குப் போக நினைக்க அதைத் தான் உள் பக்கமாக பூட்டியிருந்தாள் ரதி.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#14
அவன் எண்ண ஓட்டத்தை உணர்ந்த நிரல்யாவோ அவனுக்கு வேண்டியதை வேறு ஒரு அறையில் எடுத்து வைத்திருப்பதாகச் சொல்ல அங்கே சென்று குளித்து முடித்து வேறு உடை மாற்றி சாப்பிட்டவனோ பிறகு தன்னுடைய அறை வாசலில் நின்று ரதி உள் தாழ்ப்பாள் இட்டிருந்த கதவை உள்ளே இருக்கும் அவன் குழந்தையை நினைத்து மெதுவாக இரண்டு முறை தட்ட உள்ளேயிருந்து எந்த சத்தமும் இல்லை. ஏன் குழந்தையின் சிறு சிணுங்கல் கூட இல்லை.

சற்று நேரம் அங்கேயே நின்று பார்த்தவனோ பின் ஒரு பெருமூச்சுடன் அங்கிருந்து விலகிச் சென்றான் சிற்பி.
பக்கத்து அறைக்கு வந்தவனோ விட்டத்தைப் பார்த்த படி கட்டிலில் படுத்து வலது கையைத் தன் நெற்றியின் மேல் வைத்து கண்களை மூடி எதையோ யோசிக்க அந்த யோசனையின் முடிவாக எழுந்து அந்த அறையில் உள்ள பீரோவில் எதையோ தேடியவன் அவன் தேடிய சாவி கிடைத்ததும் அந்த வீடு தோட்டத்துடன் கூடிய தனி வீடு என்பதால் அங்கிருக்கும் ஒவ்வொரு அறையிலிருந்தும் தோட்டத்திற்குப் போக தனி கதவுடன் கட்டப்பட்டிருந்தது. பாதுகாப்பு கருதி அந்த கதவுகள் இருப்பதே தெரியாத வகையில் பார்ப்பவர்களுக்கு அதுவும் சுவர் போல நேர்த்தியாக கட்டப்பட்டிருந்தது.

அந்த கதவுகள் எல்லாம் வெளிப்புறமாக பூட்டியிருக்கும் என்பதால் தேவி தங்கியிருக்கும் அறையிலிருந்து தோட்டத்திற்குச் செல்லும் கதவின் சாவியை எடுத்து சத்தமில்லாமல் அந்த கதவைத் திறந்து பூனை நடையிட்டு அறைக்குள் வந்து பார்க்க அவன் நினைத்தது போலவே ரதி அவன் முன்பு தட்டிய கதவில் சாய்ந்த படி சம்மணமிட்டு தரையில் அமர்ந்த படி கண்கள் மூடி மடியில் குழந்தையைப் போட்டுத் தட்டிக் கொண்டிருந்தாள் அவள். அது அந்த விடி விளக்கின் வெளிச்சத்திலும் அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தது.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#15
சுவாசம் - 8

தேவதை போல
ஒரு மனைவி
கிடைக்க வேண்டும்
என்பதை தாண்டி
கிடைக்கும் மனைவியை
தேவதையாக
பார்த்துக்கொள்ள
விருப்புகிறவன் தான்
உண்மையான கணவன்…!

தேவி அமர்ந்திருந்த கோலம் பார்த்து உள்ளுக்குள் அவனுக்குப் பிசைந்தாலும் அதைத் தவிர்த்தவனோ இப்போதும் எந்த சத்தமும் இல்லாமல் இருண்டிருந்த அந்த அறையை வெளிச்சமாக்க விளக்கைப் போட அந்த சத்தத்தில் உள்ளம் பதற உடல் உதறி தேவி திடுக்கிட்டு கண் திறக்கவும் அவள் பயம் பார்த்து உள்ளுக்குள் நொந்தவனோ முதலில் அவளிடம் தன்மையாகப் பேச நினைத்து பிறகு அந்த எண்ணத்தை மாற்றிக் கொண்டு

“எனக்குத் தெரியும் டி நீ இப்படி தான் பண்ணுவேனு.. தூங்காமலே சும்மா தூங்கின மாதிரி நடிச்சி எந்த சத்தமும் போடாம இருக்கியா? அதுவும் யார் கிட்ட? என் கிட்டயே உன் நடிப்ப காட்டுற? இது தான் உன் தைரியமா டி? எப்போதும் புலி மாதிரி சீறுவ. இப்போ எங்க போச்சு உன் வீரம் எல்லாம்? தடை சொல்லாமல் நீ கல்யாணத்துக்கு சம்மதித்து நம்ம கல்யாணம் நடந்த போதே நான் என்ன நினைத்தேன் தெரியுமா? தினம் தினம் நமக்குள்ள கத்தி இல்லாம வாள் இல்லாம ஒரு பெரிய போரே இருக்கும்னு நினைச்சேன்.

நீ அப்படிப் பட்ட வீர மங்கை தைரியசாலினு இல்ல நினைச்சேன்.. இது தான் உன் தைரியமா? கடைசியில இப்படி ஓடி ஒளிஞ்சிட்டு இருக்கியே டி! ஆஹா…. ஓரே நாளிலேயே உன்னை அடக்கிட்டேன் பார்த்தியா?” என்று அவளை நையாண்டி செய்தவன் இடது கையால் தன் தலை கோதி வாய் விட்டுச் சிரித்தவனோ இறுதியாக “அட ச்சீ….. எழுந்திரு டி அந்த இடத்தை விட்டு!” என்று அதட்ட

சிற்பி இந்த அறைக்கு வர வழியே இல்லையென்று நினைத்திருந்த அவள் முன் அவன் திடீரென வந்து நிற்கவும் அந்த அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய் அமர்ந்திருந்த ரதி என்னும் சிலைக்கு அவன் சிரிப்பும் அதட்டலும் உயிர் கொடுக்க

“ஏய்…. ஏய்… நீ எப்படி டா உள்ளே வந்த பொறுக்கி?” என்று தேவி கூச்சல் இட, அவள் போட்ட கூச்சலில் குழந்தை சிணுங்கலுடன் அழ ஆரம்பிக்கவும்

“மடச்சி மடச்சி! கொஞ்சமாவது அறிவு இருக்கா டி உனக்கு? இவ்வளவு நேரம் நான் கத்தியா பேசினேன்? ஆனா பாரு நீ கத்தி குழந்தையை எழுப்பிட்ட” என்று அவளைக் கண்டிக்க உண்மை தான் இவ்வளவு நேரம் அவன் பேசிய போது கேலி கிண்டல் இருந்ததே தவிர குரல் உயர்த்தி அதட்டி அவன் பேசவில்லை தான். அவள் மடியிலிருந்த குழந்தையைக் குனிந்து தூக்கித் தன் கையில் ஏந்தியவன்

“என் செல்லமா! இப்போ ஏன் அழறாங்க.. இதோ அப்பா வந்துட்டேன் பாருங்க.. என் சந்திராம்மா எப்போதும் அழக் கூடதாம். அது அப்பாவுக்கு பிடிக்காது இல்ல? அழாத மா” என்று அங்கிருந்த ஸோஃபாவில் அமர்ந்து குழந்தையைத் தன் மடியில் வைத்து இதமாகப் பேசி குழந்தையை அவன் தட்டிக் கொடுக்க குழந்தையோ தன் சிப்பி விழியால் தன் தகப்பனை இரண்டு முறை இமை தட்டப் பார்த்தவள் பின் கண்களை மூடி சமர்த்தாக தூங்க ஆரம்பித்தாள்.

சிற்பி உள்ளே வந்ததிலே அதிர்ச்சியாய் இருந்த ரதி பிறகு அவன் பேசியதையும் அவளிடமிருந்து குழந்தையை வாங்கியதிலேயே அதிர்ந்து இருந்தவள் இப்போது அவன் குழந்தையை சர்வசாதாரணமாக கொஞ்சி தட்டிக் கொடுத்து தூங்க வைக்கவும் ரதிக்கு அதிர்ச்சியுடன் கூடிய ஆச்சரியம்.

தூக்கத்தில் ஒரு முறை மகள் எழுந்து விட்டால் பிறகு அவளை சமாதானப் படுத்தி தூங்க வைப்பது என்பது ரதிக்கு பிரம்ம பிரயத்தனம். ஆனால் இன்று சிற்பி தூக்கி இரண்டு வார்த்தை கொஞ்சி சொன்னதில் என்னமா தூங்கி விட்டாள் இவள் என்பது தான் அது. அதில் இன்னும் அதிர்ந்து போய் அவள் அமர்ந்து விட குழந்தை தூங்கியதும் அங்கிருந்த தொட்டிலில் படுக்க வைத்தவன் இன்னும் விலகாத அதிர்ச்சியுடனே அமர்ந்திருக்கும் ரதியைப் பார்த்து

“இப்போ எதுக்கு இந்த முழி முழிச்சிட்டு இப்படியே உட்கார்ந்து இருக்க? எழுந்து போய் வேற புடவை மாத்திட்டு வா” என்று அவன் கட்டளை இட, அமர்ந்திருந்த இடத்திலிருந்தே எழுந்து நின்றவள்

“டேய் பொறுக்கி நாயே நீ எப்படி டா உள்ளே வந்த? நாய் கூட திறந்திருக்கற வீட்டுக் குள்ள தான் டா வரும். நீ அதை விட கேவலமான ஜென்மம் டா! அதான் பூட்டியிருக்கிற வீட்டுகுள்ள வந்திருக்க. என்ன சொன்ன நீ என்னை அடக்கிட்டியா? என்னை சீரழிச்ச உன்னையே நான் கல்யாணம் பண்ணவுடனே என்னையும் மத்த சராசரி பொண்ணுங்க லிஸ்ட்ல சேர்த்துட்டியா டா? நீ எப்படி இருந்தாலும் உன்னத் திருத்தி கல்லானாலும் கணவன் புல்லானாலும் புருஷன்னு உன் கால்லயே விழுந்து கெடப்பேன்னு நெனச்சியா டா?

ஆனா ஒன்று மட்டும் நடக்கும் டா அது நீ சொன்ன மாதிரி தினம் தினம் நமக்குள்ள போர் தான் டா நடக்கப் போகுது. எப்போதும் அது வெறும் பனிப் போரா இருக்கும்னு நெனைக்காத. பல சமயம் அது பகிரங்கமான போராவே இருக்கும். நான் உன்ன கல்யாணம் பண்ணதே அதுக்குத்தான.. டெய்லி என் டார்ச்சர் தாங்க முடியாம நீ துடிக்கணும் டா. உன்ன வாழவும் விட மாட்டேன் சாகவும் விடமாட்டேன். அதுதான் நான் உனக்கு குடுக்கப் போற தண்டனை டா பொம்பள பொறுக்கி..”
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#16
கோபத்தில் மேற்கொண்டு என்னவெல்லாம் பேசி இருப்பாளோ? ஆனால் அவள் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போதே குழந்தையை ஒரு பார்வை பார்த்த சிற்பியோ பிறகு ஒரு முடிவுடன் அவளிடம் நெருங்க எங்கே ஆத்திரத்தில் சிற்பி தன்னை அடிக்கத்தான் வருகிறானோ என்று பயந்தவள் வார்த்தையை அத்தோடு நிறுத்தி விட்டுத் தன் இரண்டு கைகளையும் தூக்கி தடுக்க முற்பட்டு முகத்தை மறைத்த படி கதவோடு ரதி பயத்தில் ஒட்டி நிற்கவும்

உதட்டில் ஏளன வளைவுடன் அவளைப் பார்த்தவன் என்ன டி வீர மங்கை! இவ்வளவு தான் உன் வீரமா? என்னமோ ஜான்சி ராணி ரேஞ்சுக்கு கையில வாள் கொண்டு வீசாத குறையா வார்த்தை என்னும் வாளால் வீசின. அதுவும் நான் நாயாம் பொறுக்கியாம்! ம்ம்ம்…. இன்னும் என்னெல்லாமோ சொல்லி உன் புருஷனைப் புகழ்ந்து இருப்ப. எனக்கும் அந்த புகழ்ச்சிய எல்லாம் உன் வாயால கேட்க ஆசை தான்.

ஆனா இப்போ அதற்கான நேரம் தான் நமக்கு இல்லையே! நமக்கு இன்னைக்கு முதல் ராத்திரி இல்ல? அப்போ அதற்கான வேலைய இல்ல நாம பார்க்கணும்? நீ பாட்டுக்கு உணர்ச்சி வேகத்துல கொஞ்சம் சத்தமா என்ன புகழ்ந்து தள்ள அந்த சத்தத்துல மறுபடியும் என் மகள் எழுந்துட்டாள்னா பிறகு என்னால எப்படி டி இன்று இரவுக்கான வேலையைப் பார்க்க முடியும்?

அதான் அன்று மாதிரி ஒரு முத்தம் கொடுத்து உன் வாய அடைக்க உன்ன நெருங்கினன். நீ என்ன நினைச்சிட்ட? நான் உன்ன அடிப்பேன்னு பயந்துட்ட போல! ச்சே ச்சே.. நான் உன்ன அப்படி செய்வேனா? வேணும்னா நீ மறுபடியும் என்ன புகழ்ந்தோ இல்ல கத்தியோ பாரேன் நான் சொன்னத செய்றனா இல்லையானு உனக்கே தெரியும்” என்று கொஞ்சம் கூட அலட்டிக் கொள்ளாமல் அவளைக் கிண்டல் செய்தவன்

இறுதியாக அவள் இதழ்களைப் பார்த்துக் கொண்டே அவள் வலது புற பக்கத்துக் கதவில் ஒரு கையை ஊன்றிய படி அவன் அவளிடம் நெருங்கவும் அதில் அவன் நோக்கம் புரிந்து பயத்தில் உடல் உதற இரு கைகளால் தன் முகத்தை மூடிய படி கதவு புறம் திரும்பி நின்றவளோ

“வேண்டாம் வேண்டாம்.. அப்படி செய்யாத!” என்று பதறித் துடித்துக் கெஞ்ச, அவள் பதட்டத்தையும் துடிப்பையும் கெஞ்சலையும் பார்த்தவனின் முகத்திலிருந்த குறும்பும் சிரிப்பும் மறைய எதையோ வாய்க்குள் முணுமுணுத்தவன்

“நான் அப்படி எதுவும் செய்யக் கூடாதுனா நான் சொல்ற படி கேட்டு நான் கொடுக்கற புடவையக் கட்டிட்டு வா” என்று அவன் அதே விஷயத்திலேயே குறியாக நிற்க, அவன் புறம் திரும்பியவளோ

“எதுக்கு நீ கொடுக்கறதை நான் கட்டனும்? மரியாதையா இந்த ரூம விட்டு வெளிய போ டா பொறுக்கி!” என்று மீண்டும் பழைய ரதியாக அவள் ஆவேசப் பட

பட்டென்று அவள் கையைப் பிடித்து இழுத்து அவளைத் தன் மேல் சாய்த்தவனோ அவள் விலக இடம் கொடுக்காமலே அவள் முகம் நிமிர்த்தி அவள் இதழில் தன் இதழ் பொறுத்த அவன் வர அப்போது அவள் கண்ணில் பயத்தையும் மீறி ஒரு உயிர் வலியை பார்த்ததும் அதைச் செய்யாமல் விட்டவன்

“திரும்பத் திரும்ப என்ன சொல்ல வைக்காத. அதுவும் இன்று ஒரு நாள் தான் இப்படி சொல்லிட்டு இருப்பேன். என்னை மரியாதை இல்லாம நீ பேசினாலோ இல்ல நடத்தினாலோ அதே இடத்துல அத்தனை பேர் பார்க்க என் இதழோடு உன் இதழ் பொறுத்தத் தான் செய்வேன். அது தான் உனக்கு வேணும்னா தாராளமா உன் இஷ்டப் படி நடந்துக்க. நான் சொன்னா அதையே செய்றவனு உனக்கே தெரியும் இல்ல?” என்று அவனுக்கே உரிய பாணியில் நிதானமாக அவன் எடுத்துரைக்க அவளுக்கு எப்போதும் போல் அந்த வார்த்தையில் உடல் நடுங்க ஆரம்பித்தது. அதை உணர்ந்தவனோ

“ஏய்.. எதுக்கு அடிக்கடி இப்படி பயந்து சாகற? அப்படியே உனக்கு முத்தம் கொடுத்தாலும் நான் யாரு உன் புருஷன் தானே?” என்று அவன் கோபப் பட, அவன் பிடியிலிருந்து விடு டா என்னை என்ற சொல்லுடன் திமிர நினைத்தவள் அந்த டா வை விடுத்து

“ச்சீ.. என்னை விடு!” என்ற சொல்லுடன் திமிரி விலகியவள்
“ஓ… தாலினு ஒன்னு கட்டிட்டா நான் உன் பொண்டாட்டி நீ என் புருஷன்! அதனால உன் உரிமைய நிலை நாட்டவும் உனக்கு வேண்டியதை எடுத்துக்கவும் வந்திருக்க.. அப்படி தான?

சரி.. இப்போ நான் உன் மனைவி அதனால என் விருப்பம் இல்லாம உன் வெறிய தனிக்க நினைக்கிற. ஆனா அன்னைக்கு நான் யார்? அன்று உன் வெறியைத் தனிக்க பழி என்ற போர்வையில நான் உனக்குத் தேவைப்பட்டேன் இல்ல? அப்போ நீ என்னை உனக்கு உடம்பு சுகத்தைக் கொடுக்கும் வேசியா இல்ல பார்த்து இருக்…” மேற்கொண்டு தொடற விடாமல்

“ரதீஈஈஈஈஈ!…. என்ற சிற்பியின் கத்தல் அதைத் தடுத்திருந்தது.

“ஏய்….. என்ன பெரிய ஆதார்ஸ கணவன் மாதிரி இந்த வார்த்தையக் கேட்டு கோபம் எல்லாம் படற!” என்று அவன் கோபத்தையும் கத்தலையும் பார்த்துக் கேலி செய்தவள்

“என்னை முதல் முறையா பார்த்ததுல இருந்து லவ் பண்ணினேனு சொல்லப் போறியா? அந்த கரைகாணாத காதல்னால தான் முன்ன பின்ன தெரியாத எனக்கு முத்தம் கொடுக்கவும் அதே மாதிரி என்ன கடத்திட்டுப் போய் சுயநினைவை இழக்க வைத்து என்னையும் என் பெண்மையையும் நாசம் பண்ணினேனு சொல்லப் போறியா?

இதை ஏன் கேட்கறனா இப்படி ஒரு கேவலத்த செய்துட்டு இறுதியா உன் மேலிருந்த காதல்னால தான் இந்த மாதிரி நடந்துகிட்டனு தானே உங்களை மாதிரி ஆண்கள் சொல்லித் தப்பிச்சிகிட்டு வரீங்க. ஆனால் இப்படி பட்ட கேடுகெட்ட உணர்வுக்குப் பெயர் காதல் இல்ல காமம்னு நான் சொல்லுறேன்” என்று ரதி ஆணித்தரமாக சொல்ல

“அட ச்சீ போதும்.. நிறுத்து டி! ஒரு முத்தம் கொடுத்தது என்ன உலகமகா குத்தமா டி? அதுக்குப் போய் இவ்வளவு கேவலமா எல்லாம் பேசுற?” என்று சிற்பி எதிர் வாதிட

“பின்ன.. இல்லையா? இரண்டு மூன்று முறை பார்த்திருக்கிற ஒரு பொண்ணு கிட்ட மனசால நெருங்க ஆசைப் படாம உடம்பால நெருங்கினா அது அவளை ஆடை இல்லாமல் முச்சந்தியில ஆயிரம் பேர் பார்க்க நிற்க வைச்சதுக்கு சமம்னு உனக்குத் தெரியலையா?

நீ எனக்கு செய்த கொடுமையால இன்று தாம்பத்தியத்த கனவா நினைக்கவோ இல்ல அப்படி ஒரு வார்த்தையைக் கேட்டாலே என்னையும் மீறி பயத்தில் என் உடம்பு நடுங்குதே அதைப் பார்த்துக் கூடவா உனக்கு மனசு சுடலை? இப்படி கசாப்பு கடைக்காரன் மாதிரி என் சதை தான் வேணும்னு இன்றே வந்து நிற்கிறியே, உனக்கு ஈவு இரக்கமே இல்லையா?”

என்னைத் தொடாதே என்று அவனிடம் கெஞ்சவில்லை ரதி. அதற்கு பதில் சாட்டை என்னும் வார்த்தையால் சிற்பியை விலாசினாள் அவள். ரதி மற்றவர்களைப் போல் சாதாரண பெண் இல்லை என்பது சிற்பிக்குத் தெரியும். இவர்கள் வாழ்வு சாதாரணமான திருமண வாழ்வாக இருக்காது என்பது தெரிந்து தான் அவள் கழுத்தில் தாலியே கட்டினான் சிற்பி. ஆனால் இன்று அவள் பேசிய பேச்சில் ரதியை மாற்றுவது பிரம்மப் பிரயத்தனமாக இருக்குமோ என்று தான் அவனுக்குப் பட்டது.

‘இப்போது கூட தன்னை ஒருமையில் அழைக்கிறாளே தவிர முன்பு போல் மரியாதை இல்லாமல் தன்னை அழைக்கவில்லை. அதற்கு நான் இவளை அடித்து விடுவேனோ என்ற பயம் இல்லை அந்த அடியைக் கூட இவள் வாங்கிக் கொள்ள தயார் தான். ஆனால் நான் முத்தம் கொடுப்பேன் என்று சொன்ன அந்த வார்த்தைக்குப் பயந்து தான் அப்படி அழைப்பதை நிறுத்தி விட்டாள். அந்த அளவுக்கு என்னை வெறுப்பவளை நான் என்ன செய்து என்ன சொல்லி மாற்ற?’ என்று மனதுக்குள் நினைத்தவன் ‘ஒரே நாளில் மாறுபவள் என் மனைவி ரதி தேவி இல்லையே!’ என்று பெருமூச்சு விட்டான் அவன்.

“இப்போ என்ன தான் டி செய்யனும்னு சொல்லுற?” என்று அவன் கேட்க

“நீ முதல்ல இந்த ரூமை விட்டு வெளியே போனு சொல்றேன்” பட்டென்று பதில் வந்தது ரதியிடமிருந்து.

குழந்தை இயற்கை உபாதைக்குப் பிறகு பசியால் சிணுங்க ஒரு தாயாய் ரதி குறிப்பு உணர்ந்து குழந்தையிடம் சென்று ஈரத் துணியை மாற்றியவள் அவனுக்கு முதுகு காட்டி நின்று குழந்தைக்குப் பசி ஆற்ற வேண்டும் என்று சொல்ல

எந்த வித தயக்கமும் இல்லாமல் கட்டிலை நெருங்கிய சிற்பி அதன் மேல் கம்பியில் துணியால் கட்டியிருந்த முடிச்சை விலக்க அந்த ஆடை விரிந்து திரைச்சீலையாய் மாறி தரை தொட்டது.

பிறகு அந்த திரைச்சீலைக்கு முதுகு காட்டியபடி இவன் ஓர் சேரை இழுத்துப் போட்டு அதில் அமர்ந்து தன் மொபைலை அவன் பார்வையிட ஆரம்பிக்க

அதைப் பார்த்து சுரு சுரு என கோபம் ஏறியது ரதிக்கு. ‘ச்சை.. இவன் எப்படிப் பட்ட ஜென்மம் என்று தெரிந்திருந்தும் இவன் வெளியே போவான் என்று எதிர்பார்த்தது நம் முட்டாள் தனம்!’ என்று தன்னையே நொந்தவள் பசியால் இன்னும் வீரிட்டு அழுத குழந்தைக்கு வேறு வழியில்லாமல் அந்த திரைச்சீலை மறைவிற்குச் சென்று பசியாற்றினாள் ரதி. மகள் தூங்கியதும் அவளைத் தொட்டிலில் இட்டவள் நேரே அவன் முன் வந்து நின்று

“இப்போ உனக்கு என்ன தான் வேணும்?” என்று கேட்க, மிக நிதானமாக எழுந்து அங்கிருந்த பீரோவைத் திறந்து அதிலிருந்து ஒரு புடவையையும் சில நகைகள் உள்ள டப்பாவையும் எடுத்து வந்து அவள் முன் வைத்தவன்
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#17
“இந்த புடவையைக் கட்டிகிட்டு அப்படி யே இதில் உள்ள நகைகள போட்டுட்டு வா” என்று அவன் கட்டளை இட

“அப்படி நான் செய்யலனா?”

“நானே என் கையால உனக்கு இதை எல்லாம் செய்ய வேண்டி இருக்கும். அதாவது புடவை மாற்ற வேண்டி இருக்கும்” அவன் பதில் சர்வசாதாரணமாக வர

“ச்சைக்… நான் இவ்வளவு சொல்லியும் கொஞ்சம் கூட அசிங்கமே இல்லாம என் கிட்டையே இதை எல்லாம் போட்டுட்டு வரச் சொல்றியே உனக்கு வெட்கமா இல்ல?” என்று அவன் முகத்தில் எச்சில் துப்பாத குறையாக அவள் கேட்க

“ஒரு ஆண் தன்னிடம் மனசாலையும் உடம்பாலையும் நெருங்கிய பெண்ணிடம் மட்டும் தான் இப்படி பேசுவான். பார்க்கற எல்லா பொண்ணு கிட்டையும் இப்படி பேச மாட்டான். அதனால இதுல நான் வெட்கப் பட என்ன இருக்கு? அதிலும் என் பிடிவாதத்துல நான் ஜெயிக்க எந்த அளவுக்கு வேணா நான் இறங்குவேனு உனக்குத் தெரியாது இல்ல? இனி தெரிஞ்சிப்ப!” என்று சொல்லிய படியே அவள் இடது தோல் மேல் அவன் கை வைக்கவும் சடடென்று அவன் கையைத் தட்டி விட்டவள்

“இப்போ என்ன? நான் இந்த புடவை மாற்றி இந்த நகைகளை எல்லாம் போட்டுட்டு வரனும். அவ்வளவு தானே?” என்று தொண்டை அடைக்க அவள் கேட்கவும்

“ஆமாம்…” என்று தலை ஆட்டினான் சிற்பி.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#18
சுவாசம் - 9


அப்பா!



5 வயதில் ஹீரோ!
10 வயதில் நண்பன்!
20 வயதில் வில்லன்!
30 வயதில் காமெடியன்
40 வயதில் நல்லவன்!
50 வயதில் ஹீரோ!


தான் இவ்வளவு சொல்லியும் கொஞ்சம் கூட இணக்கமே காட்டாமல் நிற்கும் சிற்பியின் மேல் கோபம் வர அதையும் மீறித் தன்னை இப்படி நிறுத்திய விதியை நினைத்துத் தான் ரதிக்குக் கோபம் வந்தது. அதுவே இறுதியில் சுய இரக்கத்தைக் கொடுக்கத் தன்னையும் மீறிக் கண் கலங்கினாள் அவள்.

அவன் முன் ஆடை மாற்றவும் விரும்பாமல் வேறு எங்கே மாற்றுவது என்று தெரியாமல் அவள் தவிக்க, அவள் தவிப்பையும் கலங்கிய விழிகளையும் பார்த்தவன்

“இப்போ நான் வெளியே போகிறேன். பத்து நிமிடம் தான் உனக்கு டைம். அதுக்குள்ள புடவை மாற்றிக்க. நான் வெளிப் பக்கம் பூட்டு போடுறேன். பெரிய அறிவாளி மாதிரி உள் பக்கம் பூட்டு போட்டா இவன் எப்படி வருவானு நினைத்து ஏதாவது செய்தா கதவை உடைக்கவும் தயங்க மாட்டான் இந்த சிற்பி.. ஞாபகம் வைச்சிக்க!” என்ற எச்சரிக்கை சொல்லுடன் அவன் விலகிச் செல்ல, சோர்ந்து போய் கட்டிலில் அமர்ந்து கண்ணீர் விட்டாள் ரதி.

‘திருமணத்திற்குப் பிறகு நடக்கும் தாம்பத்தியம் என்பது சகஜம் தான். ஆனால் அது சாதாரண திருமணத்திற்குப் பொருந்தும். எனக்கு நடந்த திருமணம் அப்படி இல்லையே? அதில் இன்றே தாம்பத்திய உறவை எதிர்பார்ப்பவன் என்றால் அப்போ இவன் எப்படிப் பட்ட வெறியனாக இருக்க வேண்டும்? இப்போது அவனை அடித்து வீழ்த்தத் தன்னிடம் பலம் இல்லையே?’ என்று ஏங்கித் தவித்தவள் பின் அவன் சொன்ன காலக்கெடு நினைவு வர அவசரமாக ஆடையை மாற்றினாள் ரதி.

அவன் சொன்ன நேரம் முடிய அழகான பட்டு வேஷ்டி சட்டையில் உள்ளே நுழைந்தான் சிற்பி. அதில் இன்னும் நெஞ்சுக்குள்ளே ரயில் வண்டியே ஓடியது அவளுக்கு. கூடவே அவன் கைகளில் பழத் துண்டுகள் அடங்கிய சிறு தட்டும் ஒரு டம்ளர் பாலும் பார்த்தவள்

‘ஓ… இதை எல்லாம் சாப்பிட்டு அவன் உடலுக்கு சக்தி ஏற்றி இரவு முழுக்க என்னை உயிரோட வதைக்கப் போறானோ?!’ என்ற எண்ணம் எழ பயத்தில் அவள் கை கால்கள் எல்லாம் சில்லிட ஆரம்பித்தது.

அவனோ கட்டிலில் அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்து திராட்சையும் ஆப்பிளும் அடங்கிய சிறு தட்டை அவளிடம் கொடுத்து அவளைச் சாப்பிடச் சொல்ல

“வேணா…. ம்…” என்ற வார்த்தை தந்தி அடித்தது ரதியிடமிருந்து.

“அடிக்கடி என்ன கோபப் பட வைக்காத ரதி. காலையிலிருந்து நீ எதுவும் சாப்பிடலையாம். இப்படி இருந்தா குழந்தை எப்படி ஆரோக்கியமா இருப்பா?” என்று அதட்டியவன் “இந்தா சாப்பிடு” என்று மறுபடியும் தட்டை நீட்ட, அதை வாங்காமல் மறுபடியும் அவள் மறுக்கவும்

“நான் சொன்னா அதை செய்யனும். உனக்கு வேணுமா இல்ல வேணாமானு எல்லாம் நான் கேட்கலை. ம்ம்…. சாப்பிடு” என்று அவள் மேலுள்ள அக்கறையைக் கூட அவன் உறுமலோட சொல்லவும், அவன் மேல் அவளுக்குக் கோபம் வெறி இருந்தாலும் பயம் அந்த இரண்டையும் வென்று விட கை நடுங்க ஒரே ஒரு திராட்சையை மட்டும் எடுத்து வாயில் வைத்தாள் ரதி. அதைப் பார்த்தவன்

“சரி பழம் வேணாம். இந்த பாலையாவது குடி” என்று சொல்லி பால் டம்ளரை அவள் கையில் திணிக்க, கையில் அவள் நடுக்கத்தை அவன் உணரவும் அவள் கையைத் தன் கைக்குள் கொண்டு வந்தவன் தன் மென்மையான அழுத்தத்தால் அவள் நடுக்கத்தைப் போக்க நினைத்தவன், உடனே

“இரு நானே கொடுக்கிறேன்” என்று சொல்லி பால் டம்ளரை அவள் உதட்டருகில் வைக்க, அந்த வீட்டில் எதுவும் சாப்பிடக் கூடாது என்ற பிடிவாதத்தில் இருந்தவள் தான் ரதி. ஆனால் இன்று அவனே தன் கையால் அவளுக்குக் கொடுப்பதைக் கூட அவன் கையின் அழுத்தத்தால் பயத்தில் அனைத்தையும் மறந்தவள் ஒரே மூச்சாக அந்த பாலை அருந்த அதை முழுமையாகக் குடிக்க விடாமல் தடுத்தவன் அவள் மீதம் வைத்த பாலை சிற்பி அருந்த நம் முன்னோர்கள் சொல்லும் சம்பிரதாயப் படி முதன் முதலில் வாழ்க்கையை ஆரம்பிக்கும் தம்பதிகளில் கணவன் அருந்திக் கொடுக்கும் மீதிப் பாலை மனைவி அருந்துவதற்கு எதிர் மாறாக இங்கு தன் மனைவி ரதி அருந்திக் கொடுத்த மீதியை சந்தோஷமாக சிற்பி குடிக்க அதை எல்லாம் உணரும் நிலையில் ரதி இல்லை.

அவளுடைய எண்ணம் பார்வை பயம் எல்லாம் தன்னவன் பிடித்திருந்த கையிலேயே இருந்தது. அவன் சாதரணமாகப் பிடித்திருந்த அந்த பிடி கூட அவளுக்கு பெரும் வலியாக மேற்கொண்டு என்ன மாதிரி வலிகளை எல்லாம் தாங்க வேண்டி இருக்குமோ என்ற அச்சத்தைத் தான் அவளுக்குத் தந்தது.

பிறகு சிற்பியோ மென்மையாக பிடித்திருந்த அவள் கையை விடாமலே தன் முகத்தை மனைவியின் முகத்தருகே கொண்டு செல்ல அவன் பிடியிலிருந்து தன் கைகளை உருவியவளோ கூடுமானவரை அவன் மார்பில் தன் கைகளை வைத்துத் தடுத்தவளோ கூடவே தன் முகத்தை இப்படியும் அப்படியுமாகத் திரும்பி எதிர்ப்பைத் தெரிவிக்க, அவளின் செயலை சுலபமாக சமாளித்து மனைவியின் முகத்தைத் தன் கைகளில் ஏந்தி அவள் நெற்றியில் முத்தம் பதித்தவனோ

“இது தான் நான் உன் விருப்பம் இல்லாமல் கொடுக்கற முத்தம். இனி எல்லாம் உன் விருப்பப்படி தான் நடக்கும். அதனால எதையும் யோசிக்காம பயப்படாம தூங்கு” என்றவன் மனைவியை விட்டு விலகி பட்டு வேஷ்டி சரசரக்க கட்டிலின் மறுகோடியில் வந்து படுத்துத் தூங்க முயன்றான் சிற்பி.

ரதிக்கோ அதிர்ச்சி கலந்த ஆச்சரியம். தன்னை சுலபமாக அடக்கி அவன் கொடுத்த மென்மையான முத்தம் அதிர்ச்சி என்றால் மேற்கொண்டு முன்னேறாமல் விலகிச் சென்று அவன் தூங்கியது ஆச்சரியம். அவளும் கண்களை மூடி இருந்ததால்

‘பயத்தில் நாம் தான் அவன் முத்தம் தந்தது போல் கனவு கண்டோமோ? உண்மையிலேயே அப்படி ஒன்றும் நடக்கவில்லையா?’ என்று அவள் யோசித்து வகிடுக்குக் கீழே தன் ஆள்காட்டி விரலை அவள் ஓட விட அங்கே அவன் இதழின் ஈரமிருந்தது. அதை உணர்ந்ததும் உடல் தூக்கி வாரிப் போட அவன் தந்த முத்தம் நிஜம் தான் என்பதை அறிந்தவள் கூடவே அவன் இறுதியாக சொன்ன வார்த்தையை மனதில் கொண்டு வர

‘சொன்னான் பாரு ஒரு வார்த்தை. உன் விருப்பம் இல்லாமல் எதுவும் இங்கு நடக்காது. அதாவது நானா இவனைத் தேடி வருவேனு நினைத்தானா?’ என்று மனதுக்குள் நினைத்துப் பொங்கியவள் தன் தலையை சிலுப்பிக் கொண்டு அதே கோபத்துடன்
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#19
“அடேய் கஸ்மாலம்! கம்னாட்டி! உனக்கு இன்னா தில்லிருந்தா எங்கிட்டேயே டபாய்க்கிற நீ? அப்டியே இவரு பெரிய மன்மதன் பாரு.. நீ செஞ்சது எல்லாம் ஊர் கடைஞ்சியெடுத்த மொள்ளமாரி கேப்மாறித் தனம். இதெல்லாம் தெரிஞ்சிகின பிறகும் உன்கிட்ட மயங்கி உன்னைய விரும்பி நான் ஏத்துக்குவேனு எந்த நம்பிக்கைல அந்த வார்த்தைய சொன்ன? என் உடம்புல உயிர் இருக்கிற வரைக்கும் நீ சொன்னது நடக்காது” என்று தன் மனநிலையை முதல் நாளே அவனுக்கு அவள் உணர்த்த

இதையெல்லாம் அவளை விட்டு விலகித் தூங்கப் போனவன் ஒரு கால் மேல் இன்னொரு கால் போட்டு மல்லாந்து படுத்துக் கொண்டு வலது கையை நெற்றியில் வைத்துக் கண் மூடிய படி படுத்திருந்தவனோ இவ புலம்பலைக் கேட்டுவிட்டு அந்த நிலையிலிருந்து மாறாமல் ஏன் அவன் கண்களைக் கூடத் திறக்காமல்

“அடியேய் வாயை மூடு டி. உன்னோட விருப்பமில்லாமல் எதுவும் நடக்கக் கூடாதுனு தான் விலகி வந்தேன். இப்படியே என்னையும் என் மகளையும் தூங்க விடாம நொய் நொய்னு கத்திகிட்டு இருந்தேனு வை உன்னைய கில்மா பண்ணிடுவேன். எப்படி வசதி?” என்றவன் சட்டென எழுந்து தன் வேஷ்டியை மடித்துக் கட்டிய படி அவள் அருகில் செல்ல அதே நேரம் அவன் மகளோ அடுத்த வேலை பசிக்கு அழ ஆரம்பிக்கவும் உடனே மகளைத் தூக்கி மனைவியிடம் தந்தவனோ ஒரு அழுத்தப் பார்வையை அவளிடம் செலுத்திய படி கூடவே ஒரு விஷமச் சிரிப்புடன் விலகிச் சென்று படுத்தான் அவளுடைய பொறுக்கி.

ரதியும் மகளுக்கு வேண்டியதைச் செய்து பசியாற்ற அந்த நேரமெல்லாம் அவள் மனதில் ஓடியது இது தான். ‘இவன் எதற்கு பூட்டின அறைக்குள் வந்தான்? அப்படி வந்தும் ஏன் என்னை எதுவும் செய்யாமல் இப்படி நல்லவன் போல் நடித்து ஒதுங்கிப் போகிறான்? இவனுடைய நோக்கம் என்ன? எதற்காக இந்த வேஷம்?’ என்றெல்லாம் யோசித்து மண்டையை உருட்டியவள் எதற்கும் பதில் கிடைக்காமல் போகவும் தூங்கும் அவனையே எழுப்பிக் கேட்டால் என்ன என்ற முடிவுடன் மகளைத் தொட்டிலில் கிடத்திவிட்டு அவனை நெருங்கி எழுப்பக் கை நீட்டியவளோ அது அவன் மேல் படும் முன்னே தீ சுட்டார் போல் விலகியவள்

‘சும்மா இருந்த சங்கை ஊதிக் கெடுத்தானாம் ஆண்டி என்ற மாதிரி நான் அவனை எழுப்பிக் கேட்கப் போக இதுதான் சாக்குனு அவன் என் மேல பாய்ஞ்சிட்டா என்ன பண்ணுறது? இப்போ தானே சொன்னான் என் விருப்பம் இல்லாமல் தொட மாட்டேனு.... க்கும்! இந்த கஸ்மாலம் ஒருவேளை கை தானே தொடாது ஆனா என் இதழ் தொடும்னு சொல்லி மறுபடியும் முத்தம் தர எழுந்து வந்தா? ஏற்கனவே என்னிடம் எந்த உரிமையும் இல்லாதப்பவே அந்த இருட்டுல முத்தம் தந்தவன் இப்போவா விட்டுடுவான்?’ என்று தன் மனதாலே பல கேள்விகளைக் கேட்டவள் இறுதியில் அவனுக்கு அடங்கிக் கட்டிலில் மறு கோடியில் படுத்துத் தூங்க முயன்றாள் ரதி.

மறுநாள் விடிந்து வெகு நேரம் ஆகியும் ரதி ரூமை விட்டு வெளியே வராததால் ஏதாவது தப்பான முடிவுக்கு ரதி போய் இருப்பாளோ என்ற பயத்தில் பத்மாவதி வேகமாகக் கதவைத் தட்ட வந்து கதவைத் திறந்தது என்னமோ சிற்பி தான். அவனைப் பார்த்து இவன் எப்படி பூட்டிய ரூமுக்குள்? அதுவும் ரதி ரூமுக்குள்! என்று பத்மாவதி அதிர்ச்சியுடன் நிற்கவும்

“என்ன பத்துமா உள்ள பாப்பா தூங்கறா இல்ல? நீங்க பாட்டுக்கு இப்படி கதவைத் தட்டுறீங்க! கொஞ்சம் கூட உங்களுக்குப் பொறுமையே இல்லை. நைட் முழுக்க ரதி தூங்கல இப்போ தான் தூங்கறா. இப்போ என்ன காலையிலே எழுந்து தான் ஆகனும்னு ஏதாவது சட்டம் இருக்கா என்ன? போங்க அவ பொறுமையா எழுந்து வரட்டும். பாப்பா எழுந்தா ரதியை தொந்தரவு பண்ணாம நீங்க கொஞ்சம் பார்த்துக்கோங்க” என்று அவரின் அதிர்ச்சியைக் கொஞ்சமும் கவனத்தில் எடுத்துக் கொள்ளாமல் இது கணவன் மனைவிக்குள் சகஜம் என்பது போல் அவரிடம் பேசியவன் “ராத்திரி இவ தூங்க விடமாட்டேன்றா. பகல்ல இவங்க தூங்க விடமாட்டேன் என்றாங்க” என்று முணுமுணுத்து விட்டு தன் மகளுக்காகக் கதவைத் திறந்த படியே வைத்து விட்டுப் போய் கட்டிலில் படுத்துத் தன் தூக்கத்தைத் தொடர்ந்தான் அந்த கள்வன்.

இரவு முழுக்க மனைவி தூங்காமல் புரண்டு புரண்டு படுத்திருந்ததையும் தான் தூங்கும் சாக்கில் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவன் தானே! அந்த எண்ணத்தில் மனைவி இரவு முழுக்கத் தூங்கவில்லை என்று அவன் சொல்ல, அப்போது தான் எழுந்த ரதியோ இதைக் கேட்டு அவமானத்தில் முகம் சுளித்தாள்.

அதன் பிறகு அவன் எப்போதும் போல் சகஜமாக இருக்க ரதி தான் மறுபடியும் திண்டாடிப் போனாள். கணவன் மனைவிகுள் தான் எல்லாம் சகஜமாகி விட்டதே என்று நினைத்து பத்மாவதி ரதியை சிற்பிக்கு வேண்டியதைப் பார்த்துச் செய்யச் சொல்ல அவளோ மறுக்க பிறகு சிற்பியின் மாமாவோ எடுத்த உடனே அவளுக்கு அதிகம் தொந்தரவு கொடுக்க வேண்டாம். சின்னப் பெண் அவளாகக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக மாறட்டும் என்று சொல்லி அனைவரையும் தடுத்து விட அதையே சலுகையாக எடுத்துக் கொண்டு ரதி அங்கே சாப்பிடாமல் முரண்டு பிடிக்க இதையெல்லாம் பார்த்த சிற்பிக்குக் கோபம் தான். ஆனால் மாமா சொன்ன பிறகு அவனால் என்ன தான் செய்ய முடியும்?

இதற்கிடையில் பக்கத்து வீட்டிலிருந்த வயதான பாட்டி அவர்கள் வீட்டிற்கு வந்தவர் சிற்பியிடம் பூவைக் கொடுத்து ரதி தலையில் வைத்து விடச் சொல்லி பின் அதே போல் குங்குமத்தைத் தந்து ரதியின் வகிடிலும் தாலியிலும் வைக்கச் சொன்னார். இதற்கெல்லாம் ரதி எந்த எதிர்ப்பும் தெரிவிக்கவில்லை. அவளுக்கு சிற்பி மட்டும் தானே எதிரி... ஆனால் அவளுக்குள் கோபம் ஏறி கொண்டு தான் இருந்தது
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#20
அன்று பின்புற கட்டிற்கு எதற்கோ ரதி செல்ல வேண்டி வர அப்போது அங்கு
“உன் வாழ்க்கை எப்படி இருக்கப் போகுதோனு அம்மா ரொம்ப பயந்தாங்க வர்மா. ஆனா ஒரே நாள் இரவுக்குள்ள நீ ரதியை சமாதானப் படுத்திடுவேனு அவங்க நினைக்கவில்லை. அதையும் நீ செய்திட்டியேனு சந்தோஷப் பட்டாங்க. ஆனா ரதி மறுபடியும் முரண்டு பிடிக்கவோ இப்போ மறுபடியும் அவங்களுக்குக் கவலை வந்துடுச்சி” என்று நிரல்யா நண்பனின் வாழ்வை நினைத்துத் தன் தாய் பட்ட கவலையைச் சொல்ல அதே கவலை தான் சிற்பிக்கும். இனி வரும் வாழ்வில் ரதியை எப்படி மாற்றப் போகிறேன் என்பது தான்.

அதை அவன் முகத்தில் அறிந்தவள் “டேய்! அதற்கு நான் அம்மா கிட்ட என்ன சொன்னேன் தெரியுமா டா?.. என்று இழுத்து நிறுத்தியவள் “கவலைப்படாதீங்க மம்மீ! சிற்பிக்கு கௌரவம் தான் முக்கியம். அதற்காக அவன் என்ன வேணா செய்வான். அதுவுமில்லாம அவன் காதல் மன்னன் ஜெமினி கணேசனாச்சே! சோ கொஞ்சி கொஞ்சியே அவன் பொண்டாட்டிய வழிக்குக் கொண்டு வந்துடுவானு சொன்னேன்” என்று சொல்லி அவள் சிரிக்க

தோழியின் மனநிலையை உணர்ந்தவனோ தானும் அச்சூழ்நிலையை மாற்ற நினைத்து “இதுக்குத் தான் உன்னை உங்க அம்மா கூட சேர்ந்து பழைய படம் எல்லாம் பார்க்க வேணாம்னு சொல்றது. அதென்ன நிரல் ஜெமினி கணேசன்! ஏன்? இந்த காலத்து யூத் ஸ்டார் யாரும் உன் கண்ணுக்குத் தெரியலையா? என்று சலித்தவன் “நான் வக்கீல் மா! யாரையும் பேசியே வசியம் பண்றவன். என் வீட்டுப் பறவையான ரதி எல்லாம் எனக்கு எம்மாத்திரம் சொல்லு” என்று அவன் தோழியின் காலை வாற

இதையெல்லாம் மறைவாக இருந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்த ரதிக்கு அப்போது தான் ஒன்று புரிந்தது. இரவு சிற்பி தன் அறைக்கு வந்து ஆடை மாற்றச் சொன்னது பிறகு காலையில் எனக்கு முன்னே அறைக் கதவைத் திறந்து அவ்வளவு பேசியது எல்லாம் அவன் கவுரவத்துக்காகவும் நான் சகஜமான வாழ்க்கை தான் வாழ்கிறேன் என்பதைக் காட்டுவதற்காகவும் தான் என்பதை உணர்ந்து கொண்டாள் அவள். அப்போது முடிவு எடுத்தாள் ரதி. இனி வரும் நாளில் கணவனின் கவுரவத்திற்குத் தான் இடைஞ்சலாக இருக்க வேண்டும் என்று...

திருமணத்திற்குப் பிறகு ரதியின் வாழ்வில் மாற்றம் நிகழவில்லை என்றாலும் அவள் மகளான சந்திராவின் வாழ்வில் மாற்றம் வரத்தான் செய்தது. ரதி தன் மகளைக் கொஞ்சிப் பேசி சீராட்டாவே மாட்டாள். அதற்காக முகம் திருப்பவும் மாட்டாள். ஆனால் மகளுக்கு வேண்டியதைச் செய்வாள்.

அதனாலோ என்னவோ சிற்பி தன் மகளைக் கண்ணே மணியே பட்டு செல்லம் ராஜாத்தி என்று கொஞ்சுவதைக் கேட்டு தந்தையிடம் ஒட்டிக் கொண்டாள் அவள். அதிலும் தந்தையைப் பார்த்தாலே அவன் அவளைத் தூக்கிக் கொஞ்சும் வரை தன் கை கால்களை உதைத்துக் கொண்டு அவனை ம்…ம்…. என்று அழைக்கும் போது சிற்பிக்கு உலகமே மறந்து போகும்.

என்ன வேலை இருந்தாலும் தினமும் மாலை சீக்கிரம் வீடு வந்து மகளைக் கொஞ்சுவதையே வழக்கமாக வைத்திருந்த சிற்பி ஒரு நாள் இரவு தாமதமாக வந்தவன் தூங்கும் மகளைத் தொந்தரவு பண்ணாமல் அவள் தூங்கும் அழகைக் கண் கொட்டாமல் சிறிது நேரம் பார்த்திருந்தவன் பிறகு சென்று படுத்து விட கணவனைத் தேடி அழுத மகளைப் பல சமாதானத்திற்குப் பிறகு இப்போது தான் தூங்க வைத்த ரதி இதெல்லாம் பார்த்துக் கொண்டு தான் இருந்தாள்.

ஆனால் அதையெல்லாம் கணவனிடம் பகிர்ந்து கொள்ளும் அளவுக்கு அவர்களுக்குள் எந்த நெருக்கமும் இல்லையே. அதனால் அவரவர் இடத்தில் இருவரும் படுத்து விட இவ்வளவு நேரம் அங்கில்லாத தந்தையின் வாசத்தை இப்போது உணர்ந்த மகளோ அழ ஆரம்பிக்க அதை அறியாமல் சிற்பி ஆழ்ந்த தூக்கத்திற்குச் சென்று விட்டிருந்தான்.

அதனால் ரதி எழுந்து மகளை சமாதானப் படுத்த கொஞ்சம் கூட சமாதானம் ஆகவில்லை அவள். பொறுத்துப் பொறுத்துப் பார்த்தவள் பின் மகளைத் தூக்கிக் கணவனின் பக்கத்தில் படுக்க வைக்க அதில் அவளோ அழுகையை நிறுத்தி விட்டு உ….. ஆ… என்ற மழலைக் குரலுடன் தன் கொலுசு காலால் அவன் மார்பில் உதைத்துப் பிஞ்சுக் கையால் தந்தையின் கன்னத்தில் இடிக்க,

இதையெல்லாம் பார்த்த ரதிக்கு கோபமும் அழுகையும் போட்டி போட மேற்கொண்டு அவர்களின் பாசப் பிணைப்பைப் பார்க்கப் பிடிக்காமல் தன் இடத்திற்குச் சென்று படுத்துத் தலை வரை பெட்ஷீட்டால் போர்த்திக் கொண்டு கண்ணீர் விட்டாள் அவள்.

மகளின் செயலில் தூக்கம் கலைந்தவனோ மகளைத் தன் பக்கத்தில் பார்த்து விட்டு ஆச்சரியத்துடன் மனைவியைப் பார்க்க, அங்கு போர்வை மூடிய அவள் செயலில் அவளுக்கு வெட்கம் என்று தவறாக உணர்ந்தவனோ சின்ன சிரிப்புடன் மகளைத் தூக்கிக் கொஞ்ச ஆரம்பித்தான் சிற்பி. அவனின் கொஞ்சலும் மகளின் சிரிப்புச் சத்தமும் ரதியின் நெஞ்சுக்குள்ளே தீயாய் எரிந்தது.

‘பத்து மாதம் சுமந்து பெற்றெடுத்து இன்று என் ரத்தத்தைப் பாலாகக் கொடுப்பது நானு. இப்படி ஒரு மகள் தங்கிப் பிறந்தது கூட இத்தனை நாள் தெரிஞ்சிக்க விரும்பாமல் இருந்து விட்டு இன்று வந்து சொந்தம் கொண்டாடி என் மகளை என்னிடமிருந்தே பிரிச்சிட்ட இல்ல நீ?’ என்று எண்ணி கண்ணீர் விட்ட ரதி இறுதியில் மகளை வைத்தே அவனுக்குக் கஷ்டத்தைக் கொடுக்க வேண்டும் என்ற முடிவுடன் தூங்கப் போக,

இதையெல்லாம் உணராத சிற்பியோ மனைவி தானாகவே மகளைத் தன்னிடம் தந்து சுமூகமான உறவுக்கு வந்து விட்டாள் என்றும் அப்படி இல்லை என்றாலும் மகளே தங்கள் இருவரையும் சேர்த்து வைத்து விடுவாள் என்ற கனவுடன் தூங்கப் போனான் அவன்.

கணவனின் கவுரவத்திற்குப் பிரச்சனை கொடுக்க வேண்டும் என்று யோசித்தவளோ இப்போது மகளை அவனிடமிருந்து பிரிப்பதிலே குறியாக இருக்க அதற்கு என்ன செய்கிறோம் என்று யோசிக்காமல் கோபத்தில் அறிவிழந்து தான் பெற்ற மகளுக்கு தாய் பால் தராமல் தவிர்த்தாள் ரதி. சிற்பியின் மாமா குமார் வாங்கிக் கொடுத்த உணவைச் சாப்பிடாமல் அவள் தவிர்க்க

“தேவி நான் தான் உன்னை என் மகள்னு சொன்னனேமா! பிறகு ஏன் மா இந்த அப்பா வாங்கிக் கொடுக்கிறதைக் கூட சாப்பிடாம அடம்பிடிக்கிற?”

“…..” தேவியிடம் மவுனம் மட்டுமே பதிலாக வந்தது.

அப்போது குழந்தை பசிக்கு அழ காலையில் வேலையாளிடம் சொல்லி பால் பாட்டில் வாங்கி வரச் சொன்னவள் அதில் பசும் பாலைக் கலந்து குழந்தைக்குக் கொடுக்க இதையெல்லாம் பார்த்த குமார் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் திணறியவர் எது நடந்தாலும் பரவாயில்லை என்று சிற்பிக்கு அழைத்து அனைத்தையும் சொல்ல அடுத்த வினாடி வீட்டிலிருந்தான் அவன்.