என்னை விட்டு ஓடிப் போக முடியுமா? - கதை திரி

Status
Not open for further replies.

sudharavi

Administrator
Staff member
#26
அவன் நண்பர்களை கலாய்ப்பதற்காக செய்து வைத்திருந்த திரவத்தை மாமனுக்கு கொடுத்து பேதியாக வைத்துவிட்டு நிம்மதியாக உறங்க சென்று விட்டான்.

மறுநாள் காலை எழுந்ததிலிருந்து வயிற்றை பிடித்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தவரை பார்க்காத மாதிரி சிரிப்பை அடக்கியபடி கிளம்பிக் கொண்டிருந்தான். பத்மாவோ அவருக்கு கஷாயம் போட்டுக் கொடுத்து பக்குவமாக சமையல் செய்து வைத்து பரிதாபமாக நின்று கொண்டிருந்தார் பத்மா.


பையன்கள் இருவரும் கிளம்பிய பிறகு இருவருமாக அமர்ந்து எந்தெந்த பெண்ணை பார்க்கலாம் என்று முடிவெடுத்து சகாதேவன் மூலமாக பெண் வீட்டினரிடம் பேசலாம் என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டனர்.


சுமார் பதினைந்து நாட்கள் அங்கேயே டேரா போட்டு கொண்டு பத்மாவின் கையால் விதம் விதமாக சாப்பிட்டுக் கொண்டும் இருந்தவர், பெண் வீட்டிலும் பேசி பெண் பார்க்க ஏற்பாடு செய்திருந்தார்.


ராகவ் பெண்ணின் புகைப்படத்தை கூட பார்க்காமல் நேரே பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி விட்டான். கிருஷ்ணா தான் ராகவை திட்டிக் கொண்டிருந்தான். பத்மாவிற்கு கணவர் வந்ததும் அவருடன் சேர்ந்து பெண் பார்க்க செல்லலாமா என்று சற்றே தயக்கமாக இருந்தது. ராகவும் சரி கிருஷ்ணாவும் சரி அவரில்லாமல் சென்று பார்த்து விட்டு வரலாம் என்று பிடிவாதமாக கூறி விட்டனர்.


பெண் பார்க்கும் நாளும் வந்தது. அதிக சொந்தங்கள் இல்லாது, ராமாவையும் தங்களுடன் அழைத்துக் கொண்டவர்கள் பெண் வீட்டிற்கு சென்றனர். அதிக வசதியுமில்லாது, ஏழ்மையும் இல்லாத ஒரு குடும்பமாக இருந்தது பெண்ணின் குடும்பம். பத்மாவிற்கு ஏதோ ஒரு வகையில் தூரத்து சொந்தம்.


பெண்ணின் தகப்பனார் வந்து எல்லோரையும் வரவேற்று அமர வைத்தார். பெண் வீட்டு உறவுகள் எல்லாம் மெல்ல ஒவ்வொருத்தராக வந்து மாப்பிள்ளையை எட்டிப் பார்த்து விட்டு சென்றனர். ராகவிற்கு சங்கடமாக இருந்தது. அப்போது பெண்ணின் தாய் மாமன் மெல்ல பேச்சை ஆரம்பித்தார்.


“மாப்பிள்ளையோட அப்பா வரலைங்களா?” என்றார் சகாதேவனிடம்.


அந்த கேள்வி எழுந்ததுமே பிள்ளைகள் இருவரும் அன்னையைப் பார்க்க, பத்மா சிறிதும் அலட்டிக் கொள்ளாமல் “அவர் திருவண்ணாமலையில் இருக்கார். அவர் வந்ததும் ஒரு நாள் அழைச்சிட்டு வரோம்” என்று முடித்துக் கொண்டார்.


அதற்குள் பெண்ணின் அத்தை “அதான் சொல்லிட்டாங்க இல்ல..பெண்ணை கூட்டிட்டு வாங்கப்பா” என்றார் அதட்டலாக.


ராகவிற்கு பெண்ணை பார்க்கும் ஆவல் எழுந்தது. அதற்குள் அங்கு சலசலப்பு எழ, ஆர்வமாக மெல்ல தலையை உயர்த்தி வந்தவளை பார்த்தான். அதிக உயரமில்லாமலும், புது நிறத்திலும் இருந்தவளை உடனே பிடித்து போனது கிருஷ்ணாவிற்கு. அண்ணனின் அருகே குனிந்து “செமையா இருக்காங்க அண்ணி” என்றான்.


அவனோ “டேய்! சும்மா இருடா” என்றான்.


பத்மா அவளை அழைத்து பக்கத்தில் அமர வைத்துக் கொண்டு மெல்ல அவளிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கு பெண்ணை மிகவும் பிடித்திருந்தது. மகனது முகத்தைப் பார்க்க்க அவனுக்கும் பிடித்திருப்பது புரிந்தது. தங்களின் சம்மதத்தை கூறலாம் என்றெண்ணி சொல்ல நினைக்க, அந்நேரம் “நான் அவர் கூட தனியா பேசணும்” என்று பெண் சொல்லி விட்டது.


பெண்ணின் தகப்பனார் முகத்தை சுருக்கி சற்றே யோசனையாக அவளைப் பார்ர்ஹ்து விட்டு ராகவிடம் திரும்பி அவளுடன் சென்று பேச கூறினார்.


கிருஷ்ணா சிரிப்புடன் அண்ணனின் கையை அழுந்தப் பற்றி கொடுத்து அனுப்பி வைத்தான். அவளது அறைக்குச் சென்று அவன் தயங்கியபடி நிற்க, அவள் மிக அலட்சியமாக அவனை திரும்பி பார்த்து “சோ பிள்ளைக்கு பெண் பார்க்க கூட அந்த ஒடுகாலன் வரல” என்றாள் இதழ்களை மடித்து.


அவள் பேசியது புரியாமல் “என்ன சொல்றீங்க?’ என்றான்.


“அது தான் மிஸ்டர் ராகவ்...உங்கப்பாவை தான் சொல்றேன். பெண்கள் ஓடினால் ஓடுகாலி, அதை ஆண்பாலில் சொன்னேன்” என்றாள் இகழ்ச்சியாக.


அவள் தந்தையைப் பற்றி பேசுகிறாள் என்றதுமே சுதாரித்துக் கொண்டவன் “உங்களுக்கு அதில் எதுவும் பிரச்சனையா?” என்றான் ஆராய்ச்சி பார்வையுடன்.


தோள்களை குலுக்கி “நிச்சயமா! அப்படிப்பட்ட ஒருத்தரோட மகனும் ஒடுகாலனா இருப்பான் என்று யோசிப்ப்போம் தானே?” என்றாள் நக்கலாக.


அவளை மேலும் கீழும் பார்த்தவன் “நான் ஒடுகாலனா இல்லையா என்கிற ஆராய்ச்சியை விட, உங்களை கட்டிப் போகிறவன் எவனா இருந்தாலும் ஓடுகாலனா தான் இருப்பான்” என்று சொல்லிவிட்டு வெளியே வந்தவன் “மா வாங்க போகலாம்” என்று அழைத்துக் கொண்டு வெளியேறினான்.


அவன் வெளியே வந்து கிளம்ப சொன்னதும் “என்னடா?” என்றான் கிருஷ்ணா பதட்டமாக.


“விடுடா! அப்பா மாதிரி நான் ஓடி போயிட மாட்டேன்னான்னு கேட்கிறா” என்றான் சிரிப்புடன்.


பெண் வீட்டுப் பக்கம் திரும்பி பார்த்து “சொல்ல வேண்டியது தானே தானடா...உன்னை கட்டிகிட்டா ஓட வேண்டியது தான்னு” என்றவனை பார்த்து சிரித்தவன் “சொல்லிட்டேன் டா” என்றான்.


இருவரும் உடனே ஹை-பை செய்து கொள்ள பத்மாவும் அவர்களுடன் சேர்ந்து கொண்டார்.


காரில் ஏறி அமர்ந்ததும் பெண் வீட்டை பார்த்து மூவரும் டாட்டா காட்டிவிட்டு கிளம்ப, சகாதேவனோ “என்னம்மா இப்படி பண்ணிட்டீங்க” என்றார் எரிச்சலாக.


அவர்களோ அதை காதில் வாங்காமல் மூவரும் சேர்ந்து


எங்கள் வீட்டில் எல்லா நாளும் கார்த்திகை

எங்கள் நிலவில் என்றும் இல்லை தேய்பிறை

கிளி கூட்டம் போல எங்கள் கூட்டமே

இது ஆனந்த பூந்தோட்டம் அன்பின் ஆலயம்

எங்கள் வீட்டில் எல்லா நாளும் கார்த்திகை


என்று பாடிக் கொண்டே வர, அந்த டாக்ஸி டிரைவர் திரும்பி திரும்பி பார்த்துக் கொண்டே வண்டி ஓட்டினான்.


அவர்கள் வீட்டில் இறக்கி விட்டதும் அவசரமாக வண்டியை எடுத்துச் சென்றவன் ஓரிடத்தில் நிறுத்திவிட்டு “டேய்! இன்னைக்கு ஒரு பைத்தியகார குடும்பத்துகிட்ட சிக்கிட்டேண்டா” என்றான் பயத்துடன்.

 

sudharavi

Administrator
Staff member
#27
அத்தியாயம் – 7


பெண் வீட்டில் நடந்த சம்பவத்திலும், காரில் இவர்கள் பாடியதை கேடும் மிரண்டு போய் அமர்ந்திருந்தார் ரமா. வீடு சென்று சேர்ந்ததும் மாமனை இருவருமாக தள்ளிக் கொண்டு தங்கள் அறைக்குச் சென்றனர். அவரோ அவர்களுடன் செல்ல பயந்து நிற்க, கிட்டத்தட்ட தூக்கி செல்லாத குறையாக அழைத்துச் சென்றனர்.



பத்மாவுக்கு ராமாவின் முகத்தைப் பார்த்து சிரிப்பு வந்தது.


“என்ன ரமா பயந்து போயிட்டியா?” என்றார்.


“எனக்கு அந்த பொண்ணு பேசியதில் வருத்தம் தான் பத்மா. ஆனா நீயும் உன் பிள்ளைகளும் செய்த கலாட்டாவில் பயந்தே போயிட்டேன்” என்றார்.


“ஹாஹா...இதை நான் கொஞ்சம் எதிர்பார்த்தேன் ரமா. எத்தனை வருஷமா இந்த மாதிரி கேள்விகளை எல்லாம் எதிர்கொண்டிருக்கிறேன். எனக்கு புதுசில்லேன்னாலும் பசங்களுக்கு புதுசு தானே. ஆனா ரெண்டு பேரும் நல்லா ஹான்டில் பண்ணிட்டாங்க” என்றார்.


“அதெல்லாம் இருக்கட்டும்...எல்லோருமா எதுக்கு பாட்டு பாடினீங்க...அது தான் எனக்கு புரியல”.


“என்ன தான் நம்ம மனசில எதுவுமில்லைன்னு சொல்லிகிட்டாலும்...லேசா ஒரு ஓரமா வருத்தம் எழும் ரமா. அதைப் போக்க தான் சின்ன வயசில இப்படி பசங்களோட பாடுவேன்..அவனுங்க இப்போ எனக்கே திருப்பி செய்றாங்க” என்றார் சிரிப்புடன்.


அந்நேரம் அறைக்குள்ளிருந்து பாட்டு சத்தம் வந்தது...


எப்ப மாமா மாமா ட்ரீட்டு

எப்ப மாமா மாமா ட்ரீட்டு


அதைக் கேட்டதும் “என்ன நடக்குது பத்மா?” என்றார் கேள்வியாக.


மெதுவாக கண்ணைக் கட்டி சைகை செய்தவர் தன்னோடு வரும்படி அழைத்தார். இருவருமாக மெதுவாக சென்று கிருஷ்ணாவின் அறை வாயில் நின்று பார்க்க, கதவு ஒருக்களித்து வைக்கப்பட்டிருந்தது.


அங்கே ஒரு நாற்காலியில் மாமா அமர்ந்திருக்க, மருமகன்கள் இருவரும் அவரின் முன்னே நின்று கொண்டு “சொல்லுங்க மாமா? எப்ப ட்ரீட்டு கொடுக்க போறீங்க?” என்று கேட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.


அவரோ கண்களில் கலவரத்துடன் “என்ன கேட்குறீங்க மாப்பிள்ளைகளா?” என்றார்.


“அதான் மாமா...நீங்க பார்த்த பொண்ணு எங்களை கேவலப்படுத்தினா இல்ல அதுக்கு தான் ட்ரீட்டு கேட்கிறோம்” என்றார்கள்.


“அது...அந்த பொண்ணு அப்படி கேட்கும்னு எங்களுக்கு தெரியாது” என்று இழுத்தார்.


“எங்களைப் பார்த்தா எப்படி தெரியுது? ஓடி போற குடும்பம்ன்னா? நாங்க இதே வீட்டில் முப்பது வருஷமா இருக்கோம்...எங்கப்பா சுந்தரம் மட்டும் தான் ஓடுவார். அதுவும் ரெண்டு மாசத்துக்கு ஒரு தடவை திரும்பி வந்துடுவார். அதுல கூட அவர் கிட்ட ஒரு கடமை உணர்ச்சி இருக்கும்” என்றான் சிரியாமல்.


அவரோ ‘இப்போ இவன் என்ன சொல்ல வரான்?’ என்று புரியாமல் தலை சுத்திப் போய் அமர்ந்திருந்தார்.


ரமாவும் அதையே பத்மாவிடம் கேட்டார் “கிருஷ்ணா என்ன சொல்ல வரான் படமா?” என்றார்.


“அதை அவன் கிட்ட தான் கேட்கணும்..அவனுக்கு வர பொண்டாட்டிக்கு இவன் பேசுறதை புரிஞ்சுக்கவே நாள் ஆகும்” என்றார்.


மெல்ல திரும்பி வந்து சோபாவில் அமர்ந்த ரமா “கொஞ்ச நேரத்துக்கு கண்ணை கட்டுதே...அதான் உன் புருஷன் ரெண்டு மாசத்துக்கு ஒரு முறை வரார் போல” என்றார்.


“வெளில இருந்து பார்க்கிறவங்களுக்கு இது பைத்தியகாரத்தனமா தெரியும்..ஒவ்வொரு நாளும் எங்க வேதனைகளை மறைச்சுகிட்டு, எங்களை சுத்தி வர கேள்விகளை புறந்தள்ளிட்டு வாழ்வதென்பது எளிதான காரியமில்லை ரமா....இப்படி எங்களை நாங்களே ஏதோவொரு விதத்தில் உற்சாகப்படுத்தி கிட்டால் தான் உண்டு” என்றார்.


பத்மாவின் உணர்வுகளை புரிந்து கொண்டவர் “உன்னுடைய இந்த தெளிவு தான் உன் பிள்ளைகளை நல்லா கொண்டு வந்திருக்கு” என்றார்.


அவர்கள் பேசிக் கொண்டே ஸ்நாக்ஸ் சாப்பிட ஆரம்பிக்கும் போது அறையை விட்டு வெளியே வந்தவர்கள் அன்னையும், ரமாவும் பேசிக் கொண்டிருப்பதை பார்த்த கிருஷ்ணா “ஹலோ ரமா டார்லிங்” என்று அவர் அருகில் சென்றமர்ந்து கொண்டான்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#28
அவன் முதுகில் ஒன்று போட்டவர் “அங்கிள் இருக்கிறப்ப இப்படி கூப்பிடாதே டா. அவருக்கு பொசசிவ்நெஸ் அதிகம் டா” என்றார் சிரிப்புடன்.


“அட்ரா அட்ரா! அப்போ இன்னும் ரொமான்சா?” என்றான் கிண்டலாக.


அவர்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ராகவ் “உன் பாஷையில் சொல்லுவியேடா” சிரிப்புடன்.


பத்மா அவசரமாக “அந்த ஜலபுல ஜன்க்ஸ் தானே டா” என்றார்.


அதைக் கேட்டதும் அவசரமாக திருட்டு முழி முழித்தார்கள். ராமாவிற்கு சிரிப்பை அடக்க முடியவில்லை.


“அம்மாவை நல்லா கெடுத்து வச்சிருக்கீங்க பசங்களா?” என்றார் சிரிப்புடன்.


ஜெயந்தி வீட்டில் பேய் விரட்டிய பிறகு, அனைவரையும் நிற்க வைத்து சந்தானம் வாங்கு வாங்கென்று வாங்கி விட்டார்.


மதியும் அன்னையை நன்றாக திட்டி விட்டாள். லதாவிற்கு தான் செய்த தவறு புரிந்தாலும் அதை ஒத்துக் கொள்ள மனமில்லை. அவரின் அன்னையும், தங்கையும் மாப்பிள்ளையின் கோபத்திற்கு பயந்து ஓடி விட்டார்கள்.


“நீ எப்படி அக்கா பயப்படாம அவனுங்களை விரட்டுன?” என்றாள் அதிசயித்து.


“தெரியலடி! நானே பயந்து போய் தான் இருந்தேன்..ஆனா மயக்கம் வரும் நேரம் தண்ணியை முகத்தில் ஊற்றி முழிக்க வச்சுட்டான். அதனால தான் கடுப்பில சாத்திட்டேன் போல” என்றாள் சிரிப்புடன்.


“இனிமே இப்படி பயப்படாதே அக்கா...நீ ரெண்டு தடவையா அடித்த கூத்தில் நம்ம சொந்தகாரங்க எல்லாம் உன்னைப் பத்தி தப்பா பேசிட்டு இருக்காங்க” என்றாள்.


“சரிடி! இனிமே பயப்படாம இருக்கேன்” என்றாள்.


பேய் ஒட்டி பதினைந்து நாட்கள் கடந்திருந்த நிலையில் ராகவின் ஜாதகம் ஜெயந்தியின் அப்பாவிற்கு வந்தது அவனது மாமா மூலியமாக.


அவ்வளவு தான் சந்தானம் பரபரப்பானார். அவனைப் பற்றி முழுவதுமாக ஆராய்ந்து தெரிந்து கொண்டவருக்கு அவனது தந்தையைப் பற்றிய செய்தி தான் இடித்தது. ஆனால் ஜாதகம் கொடுத்தவரோ ஜெயந்திக்கு டென்ஷனால் ஏற்படும் மயக்கம் ஒரு குறை என்பதால், அவர்களின் குறையை ஏற்றுக் கொள்ள கூறினார்.


அவர் சொன்னதை ஏற்றுக் கொள்ள மறுத்தாலும், ராகவின் வேலையும், அவனது நன்னடத்தையைப் பற்றி மற்றவர்கள் கொடுத்த தகவல்கள், அவனைப் போன்ற வரன் கிடைப்பது பெரிது என்று தோன்றியது.


அதனால் வீட்டிலிருப்பவர்கள் அனைவரையும் பாடாய்படுத்தி எடுக்க ஆரம்பித்தார். எப்படியாவது இந்த வரனை முடித்து விட வேண்டும் என்று ஜெயந்தியை மயங்கி விழாமல் இருக்க தயார் செய்ய வேண்டும் என்று மதியிடம் கேட்டுக் கொண்டார்.


“போன தடவை அப்படி சொல்லித்தான் அவ பேய் பிடிச்ச மாதிரி அந்த ,மாப்பிள்ளையை ஓட விட்டா..இந்த முறை என்னவாக போகுதோ?”


ராகவின் வீட்டிலும் ஜெயந்தியின் ஜாதகம் வந்ததும் எப்போதும் போல அலட்டிக் கொள்ளாமல் இருந்தனர். கிருஷ்ணா தான் வழக்கம் போல மாமாவை போட்டு படுத்தி எடுத்தான்.


“ஏன் மாமா இந்த பொண்ணு என்ன கேள்வி கேட்கும் சொல்லுங்க?” என்றான்.


அவரோ ‘இவனுங்களுக்கு பொண்ணு பார்த்து கொடுக்கிறதுக்குள்ள நம்மள ஒரு வழியாக்கிடுவானுங்க போல’ என்று மனதிற்குள் புலம்பிக் கொண்டிருந்தார்.


“இந்த பொண்ணு எந்த கேள்வியும் கேட்காதுப்பா..அவங்கப்பா சொன்னதை கேட்டுக்கும்”.


“அப்போ அவங்க என்ன கேட்பார்?” என்றான்.


“அவர் எதுவும் கேட்க மாட்டார்”


“அவர் என்ன ஊமையா?”


அவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொண்டிருந்ததை பார்த்துக் கொண்டிருந்த பத்மா “டேய்! அவர் பாவம்டா விட்டுடு” என்றார் சிரிப்புடன்.


“சரிம்மா! இந்த கேள்விக்கு பதில் சொல்லட்டும் விட்டுடுறேன்” என்றான்.


பாவமாக பத்மாவை பார்த்துவிட்டு “கேளுப்ப்பா” என்றார்.


“பொண்ணோட அம்மா அழகா இருப்பாங்களா?” என்று அவன் கேட்டதும் ‘இதென்னடா கேள்வி என்று விழித்தார்’.


பத்மாவும் “என்னடா கேட்கிற? பொண்ணு அழகா இருக்குமான்னு கேட்டா சரி. எதுக்கு அம்மா அழகா இருப்பாங்களான்னு கேட்கிற?”


“அது ஒண்ணுமில்லம்மா...அம்மா அழகா இருந்தா பொண்ணு அசிங்கமா இருக்கும். இப்போ நீங்க நல்லா இல்லாததுனால நாங்க எல்லாம் நல்லா இருக்கோமில்ல” என்றான் சிரிப்புதான்.


“அடபாவி!” என்று மகனை பிடித்து நாலு மொத்து மொத்த, மாமனோ ‘இந்த பொண்ணு அமையுதோ இல்லையோ, எப்படியாவது இங்கிருந்து ஓடிட வேண்டியது தான் என்று முடிவெடுத்துக் கொண்டார்.


ராகவ் இருவரையும் பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தான். மாமனின் மனதை படித்தவன் “என்ன மாமா இந்த பொண்ணு அமையுதோ இல்லையோ ஓடிடலாம்னு நினைக்கிறீங்களா?” என்றான் சிரிப்புடன்.


இரு கைகளையும் எடுத்து கும்பிட்டவர் “மனசில நினைக்கிறதையும் கண்டு பிடிக்க ஆரம்பிச்சிட்டீங்களா மாப்பிள்ளை” என்றான் அழுகுரலில்.


அவர் தோளில் கைகளைப் போட்டுக் கொண்ட கிருஷ்ணா “அப்படி எல்லாம் விட்டுடுவோமா மாமா?” என்றான் சிரிப்புடன்.


இரு வீட்டிலும் அதிக எதிர்பார்ப்புடன் இருந்த நாளும் வந்தது. ஜெயந்தியின் வீட்டில் சந்தானம் தான் அதிக படபடப்புடன் இருந்தார். மதிக்கு அவரின் படபடப்பை கண்டு இந்த முறை ஜெயந்திக்கு பதில் அவர் மயங்கி விழுந்து விடுவாரோ என்று பயந்து கொண்டிருந்தாள்.


ஜெயந்தி எப்போது போல மிக நார்மலாக இருந்தாள். அவள் எப்போதும் மாப்பிள்ளை வீட்டினர் வரும் முன்னர் அப்படி தான் இருப்பாள். மாப்பிள்ளை தனியாக பேச வேண்டும் என்று கூறி விட்டால் தான் பிரச்சனையே ஆரம்பமாகும் என்று பயந்தாள் மதி.


வழக்கம் போல ரமாவையும் அழைத்துக் கொண்டு வந்திறங்கினார்கள் ராகவின் குடும்பத்தினர். அவர்களை வரவேற்று உள்ளே அமர வைத்தவர்கள் சற்று நேரம் பேசிக் கொண்டிருக்க, லதாவை பார்த்த கிருஷ்ணா அண்ணனிடம் குனிந்து “அண்ணா! பொண்ணு கேவலமாக இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்” என்றான்.


“ஏண்டா?”


“அம்மா அழகா இருக்காங்கண்ணா. பேசாம அம்மாவை கட்டிக்கோங்க. அம்மாவை அவரிடம் பேச சொல்லலாமா?” என்று கேட்டு கொண்டிருந்தவனை பார்த்த ரமா “கிருஷ்ணா! அந்த மனுஷனுக்கு ஹார்ட் அட்டாக் வரவழைச்சிடாதேடா” என்றார் சிரிப்புடன்.


அவர்கள் வம்பு வளர்த்துக் கொண்டிருக்க, ஜெயந்தியை அழைத்து வந்தார்கள். ராகவிற்கு அவளைப் பார்த்ததும் மிகவும் பிடித்து போனது. அவள் அவனை நிமிர்ந்தும் பார்க்கவில்லை. பார்த்தால் மயங்கி விழுந்து விடுவோமோ என்று பயன்த்துடனே நின்றிருந்தாள்.


பத்மாவிற்கும், ரமாவிற்கும் அவளை மிகவும் பிடித்திருந்தது. ராகவிற்கு அவளோடு தனியாக பேச வேண்டும் என்று தோன்றியது. அதை அவன் கேட்டுவிட, மதிக்கும், சந்தானத்துக்கும் உள்ளுக்குள் உதறல் எடுத்தது.


ஜெயந்தியின் அறைக்கு அவளின் பின்னே சென்றவன், கிருஷ்ணாவிடம் பேசுவது போல மிக இயல்பாக “எனக்கு உன்னைப் பிடிச்சிருக்கு. உனக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கா?” என்றான் தடாலடியாக.


அவன் அப்படி கேட்டதும் அதுவரை இருந்த இயல்பு மாறி உடலெல்லாம் வியர்க்க, உதடுகள் எல்லாம் நடுங்க, கண்கள் இருட்ட ஆரம்பித்தது. அவளின் நிலையைக் கண்டு அவளுக்கு தன்னை பிடிக்கவில்லை என்றெண்ணிக் கொண்டான்.


“எது இருந்தாலும் சொல்லுங்க பரவாயில்லை” என்று அவன் சொல்லி முடிக்கவும் அப்படியே அவன் மீதே விழுந்திருந்தாள். அவள் அப்படி விழுவாள் என்று எதிர்பார்க்காதவன் தானும் கீழே சாய்ந்திருந்தான். அறைக்குள் தடாரென்று நாற்காலிகளை தள்ளிக் கொண்டு கீழே விழுந்திருந்தார்கள்.


சத்தம் கேட்டதுமே மதிக்கும், சந்தானத்திற்கும் என்ன நடந்திருக்கும் என்று புரிந்து போனது. கிருஷ்ணாவிற்கும், மற்றவர்களும் ஒன்று புரியாமல் அவசரமாக அந்த அறைக்கு ஓடினார்கள். அங்கிருந்த காட்சியைக் கண்டு அனைவரும் அதிர்ந்து போய் நின்றார்கள்.


அவன் கீழே கிடக்க, அவன் நெஞ்சின் மீது அவள் சுகமாக கிடந்தாள்.


அதைப் பார்ததும் கிருஷ்ணா தன்னை அறியாமல் சீட்டி அடித்து


அர்ஜுனா அர்ஜுனா அம்பு விடும் அர்ஜுனா

என்று பாடி விட்டான். மதி அவனைப் பார்த்து முறைத்தாள்.
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#29
அத்தியாயம் – 8


கிருஷ்ணாவைப் பார்த்து முறைத்துக் கொண்டே அவசரமாக தண்ணீரை எடுத்து வந்து ஜெயந்தியின் முகத்தில் தெளித்து எழுப்பி விட்டாள். மயக்கம் தெளிந்து எழுந்தவளோ, ராகவை பார்க்க மீண்டும் மயக்கம் வரும் போல கண்களை செருக, அவசரமாக அவளைப் பிடித்து உலுக்கி தெளிய வைத்தாள் மதி.


ராகவிற்கு என்ன நடந்ததென்று புரியாத குழப்பம். திடீரென்று ஏன் தன் மீது மயங்கி விழுந்தாள் என்று அவளைப் பார்க்க, அவளோ அவனை நிமிர்ந்து பார்க்கவே பயந்தபடி நின்றிருந்தாள்.


பொறுத்து பார்த்தவன் சந்தானத்திடம் திரும்பி “உங்க பெண்ணுக்கு விருப்பம் இல்லேன்னா பரவாயில்ல சார். அதை நேரடியா சொல்லி இருக்கலாம். இப்படி விழுந்து..எதுக்கு?” என்றான்.


அவரோ பதறி போய் “அதெல்லாம் இல்ல மாப்பிள்ளை...அவ கொஞ்சம் பயந்த சுபாவம்” என்றார்.


“நல்லா பயந்தாங்க! இன்னும் கொஞ்சமிருந்தா எங்கண்ணன் இடுப்பு முறிஞ்சிருக்கும்” என்றான் கிருஷ்ணா சிரியாமல்.


உடனே வெடுக்கென அவனை திரும்பி ஒரு முறை முறைத்தாள் மதி.


‘இவ என்னடா அடிக்கடி நம்மள முறைக்கிறா..போன ஜென்மத்தில் நம்ம முறை பொண்ணா இருந்திருப்பாளோ’ என்று யோசித்தவாறே மேலும் கீழும் ஆராய்ச்சி பார்வை பார்த்தான்.


அதற்கு மேலும் அவளது சம்மதத்தை அறிந்து கொள்ளாமல் செல்ல மனமில்லாமல் “உங்க பொண்ணு கிட்ட கேட்டு சொல்லுங்க. எனக்கு அவங்களை பிடிச்சிருக்கு” என்று நேரடியாக சொல்லி விட்டான்.


ரமாவோ “என்ன பத்மா உன் கிட்ட கூட கேட்காம சொல்லிட்டான்” என்றார்.


“இத்தனை வருஷமா இதுகள பார்க்கிற இன்னமுமா தெரியல..விட்டா இங்கேயே தாலியை கட்டி கூட்டிட்டு வந்துடுவான்” என்றார் சிரிப்புடன்.


ராகவ் நேரடியாக கேட்டதும் பதறி போன சந்தானம் “அவளுக்கு பிடிக்கும் மாப்பிள்ளை” என்று சொல்லி முடிக்கவும், ஜெயந்தியும் “எனக்கும் பிடிச்சிருக்கு” என்று விட்டாள்.


லதாவோ நடந்து கொண்டிருந்த நிகழ்வுகளில் பதட்டம் அடைந்திருந்தார். பொண்ணு மயங்கி விழுந்தது, அதிலும் மாப்பிள்ளையின் மீதே விழுந்தது எல்லாம் சேர்ந்து அவருக்கு டென்ஷனை ஏற்றி இருந்தது. ராகவ் பெண்ணை பிடித்திருக்கிறது என்று சொன்னதும், ஜெயந்தியும் ஒப்புக் கொண்டதும் அடுத்து கல்யாண வேலைகளை செய்ய வேண்டுமே என்று எண்ணியவர் யாரும் கவனிக்கும் முன் படாரென்று சாய்ந்திருந்தார். அவர் அருகில் நின்ற அவரின் தங்கை தான் அக்காவை பிடித்திருந்தார்.


அதை யாரும் எதிர்பார்க்காதவர்கள் அதிர்ந்து போய் நின்றிருந்தனர். சந்தானத்திற்கு அழுவதா, சிரிப்பதா என்று புரியவில்லை. கிருஷ்ணாவோ ராகவிடம் “நாம ஓடி போகிற குடும்பம் மாதிரி இவங்க மயங்கி விழுகிற குடும்பம் போல, அடுத்தது எந்த டிகெட்டு விழப் போகுது” என்று மதியை பார்த்தான்.


அவள் லதாவை விழிக்க வைப்பதில் மும்மரமாக இருந்தாள். சந்தானம் கைகளைப் பிசைந்து கொண்டு நின்றிருந்தார். பத்மாவிற்கு இதெல்லாம் அதிசயமாக இருந்தது. தங்கள் வீட்டில் எதற்குமே டென்ஷன் ஆகாமல் அனைத்தையும் செய்பவர்கள், இந்தக் குடும்பமே இப்படி எதற்கெடுத்தாலும் மயங்கி விழுகிறதே என்று பார்த்துக் கொண்டு நின்றிருந்தார்.


ரமா தான் அவரின் கையை சுரண்டி “இந்த குடும்பத்துல சம்மந்தம் வச்சுக்கணுமா பத்மா? பாதி நேரம் மயங்கி விழுரவங்களை பிடிக்கவே போயிடும் போல இருக்கே” என்றார்.


அவர் சொன்னதை கேட்டுக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணாவோ “நம்ம இடுப்பு, வீட்டில இருக்கிற டைலு எல்லாம் போயிடும் போல இருக்கே” என்றான் சிரிப்புடன்.

லதா எழுந்ததும் அவர்களிடம் திரும்பிய சந்தானம் “வந்து உட்காருங்க! எனக்கு உங்க வீட்டுக்கு பெண்ணை கொடுக்கிறதுல இஷ்டம். ஆனா நீங்க அவ மயங்கி விழுவதை ஒரு குறையா எடுத்துக்காம இருக்கணும்” என்றார்.


சோபாவில் சென்றமர்ந்த பத்மா “அதெல்லாம் நாங்க நினைக்க மாட்டோம் சம்மந்தி. உங்க பெண்ணை என் பிள்ளை உள்ளங்கையில் வச்சு தாங்குவான்” என்றார் பத்மா.


ராகவோ “உள்ளங்கையிலையா? இடுப்ப்பில தான் வச்சுக்கணும் போல இருக்கு” என்றான் கிருஷ்ணாவிடம்.


அவனது இடுப்பில் ஒரு இடித்து “நல்லா தேறிட்ட ப்ரோ! பொண்ணு பார்க்க வந்துட்டு ஜலபுல ஜன்க்ஸ்ல இறங்கிட்ட” என்றான் சிரிப்புடன்.


“டேய்! நானே இடுப்பு வலியில இருக்கேன் நீ வேற” என்றான்.


“க்கும்..கும்ம்...சுகமான வலி” என்றான் கண்ணடித்தபடி.


ஜெயந்தியின் அருகில் நின்றபடி அனைவரும் பேசுவதை கவனித்துக் கொண்டிருந்த மதியைப் பார்த்தவன் மெல்ல அண்ணனின் அருகே நகர்ந்து “ராகவா! உனக்கு ரூட்டு கிளியர் ஆகிடுச்சு...அப்படியே அங்க முறைச்சுகிட்டு நிற்கிற குமுட்டி அடுப்பை எனக்கு பேசி முடிச்சிடேன்” என்றான்.


“டேய்! ஏண்டா? எனக்கே இன்னும் முடியல..அதுக்குள்ள உனக்கா? அப்புறம் குடும்பம் மொத்தமும் மயங்கி விழ நாம தான் எல்லாத்தையும் தூக்கி உட்கார வைக்கணும்” என்றான்.


“ஓகே..ஓகே..நோ பீலிங்...நீ முதல்ல அண்ணியை கட்டு. நான் என் மாமியாரை சரி கட்டி குமுட்டி அடுப்பை கட்டுறேன்” என்றான்.


“பார்த்துடா அடுப்பு செம சூடா இருக்கு...கருகிட போற” என்றான் சிரிப்புடன்.


அதன் பின்னர் இரு குடும்பம் சில, பல விஷயங்களை பேசி முடித்து ஜெயந்திக்கும், ராகவிற்கும் திருமணம் செய்து வைத்து விடலாம் என்கிற முடிவிற்கு வந்தனர். அப்போது லதா நிதானத்திற்கு வந்திருந்தவர் பத்மாவை பார்த்து “உங்க வீட்டுகாரர் இல்லாம எப்படி கல்யாணம் பண்றது?’ என்றார்.


அவரை பார்த்து மெல்லிய புன்னகை சிந்திய பத்மா “அடுத்த வாரம் வந்துடுவார் சம்மந்தி..மறுபடியும் கிளம்ப ரெண்டு மாசம் ஆகும். அதுக்குள்ளே கல்யாணத்தை முடிச்சிடுவோம்” என்றார்.


லதாவோ அதிர்ச்சியுடன் “என்ன அடுத்த வாரம் வந்துடுவாரா? அது உங்களுக்கு எப்படி தெரியும்?” என்றார் பதட்டமாக.


அவரின் பதட்டத்தைக் கண்டு பயந்து போன சந்தானம் “லதா! எதுக்கு இந்த டென்ஷன்...அவங்களே நிதானமா இருக்காங்கம்மா” என்று சமாதானப்படுத்த முயன்றார்.


அதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த கிருஷ்ணாவோ “ராகவா! உன் எதிர்காலம் எனக்கு தெரியுது. உன் மாமனார் மாதிரி தான் நீயும் அண்ணியைப் பார்த்து இப்படி பயப்படுவ” என்றான் சிரிப்புடன்.


பத்மா சோபாவிலிருந்து எழுந்து கொண்டு “அது அப்படித்தான் சம்மந்தி...எங்கே போனாலும் ரெண்டு மாசம் முடிஞ்சவுடனே சரியா வந்துடுவார்” என்றார்.


தங்கள் குடும்பத்தை கிண்டல் செய்து கொண்டிருக்கிறான் என்று கிருஷ்ணாவின் மீது கடுப்பாக முறைத்துக் கொண்டிருந்த மதியோ ஜெயந்தியிடம் “எனக்கு மாமாவை பிடிச்சிருக்கு அக்கா.ஆனா கூட ஒரு குரங்கு இருக்கே அதை பார்த்தாலே கடுப்பாகுது” என்றாள்.


ஜெயந்தியின் பார்வையோ ராகவின் மீதே இருந்தது. தான் மயங்கி விழுந்தும் அவன் அதை தவறாக எண்ணாதது அவன் மீது நல்ல அபிபிராயத்தை கொடுத்தது. அதனால் மதி சொன்னதை காதில் வாங்காமல் நின்று கொண்டிருந்தவள் கடைசியாக அவள் சொன்ன குரங்கு என்கிற வார்த்தை மட்டும் காதில் விழ, அவ்வளவு தான் அலறி அடித்துக் கொண்டு அங்கிருந்த நாற்காலியின் மீது ஏறி இருந்தாள்.


கிளம்பிக் கொண்டிருந்தவர்கள் அவளின் அலறலிலும், மேஜை மீது ஏறி நிற்பதையும் பார்த்து என்வென்று புரியாமல் நிற்க, மதிக்கோ இதென்னடா சோதனை என்றே தோன்றியது.
 
Last edited:

sudharavi

Administrator
Staff member
#30
ந்தானம் கடுப்பாகி “ஜெயந்தி! இப்போ என்ன ஆச்சு?’ என்றார் அதட்டலாக.


“குரங்கு வந்துடுச்சுன்னு சொன்னாப்பா மதி” என்றாள் கண்களை சுழற்றி.


மதிக்கு ஐயோ என்று தலையில் அடித்துக் கொள்ளலாம் போல இருந்தது. கிருஷ்ணாவிற்கு மட்டும் புரிந்து போனது. அவள் தன்னை தான் குரங்கு என்று சொல்லி இருக்கிறாள் என்பதை புரிந்து கொண்டான்.


ராகவோ ‘இவ என்ன எல்லாத்துக்கும் இப்படி ரியாக்ட் பண்றா?’ என்று யோசனையாக பார்த்தான்.


அவளோ யாரையும் கவனிக்காமல் குரங்கை தேடிக் கொண்டிருந்தாள். சந்தானம் அவளருகே சென்று கீழே இறங்க வைக்க முயல, அந்நேரம் கிருஷ்ணாவின் குறும்பு தலை தூக்க “அதோ உங்க பின்னாடி தான் இருக்கு” என்று விட்டான்.


அவ்வளவு தான் அடுத்த நிமிடம் ஒரே பாய்ச்சலாக பாய்ந்து எதிரே இருந்த ராகவின் இடுப்பை பிடித்துக் கொண்டு இறுக கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.


ஏற்கனவே கீழே விழுந்து அடிபட்ட இடத்தில் அவள் இறுக்கிப் பிடித்திருக்க, அதோடு எல்லோரும் தன்னைப் பார்த்து சிரிப்பதை கண்டவன் கிருஷ்ணாவை பார்த்து முறைத்தான். அவனோ “அண்ணி கெட்டியான ஆளு தான். பயந்தாலும் உன்னை சரியா வந்து பிடிச்சிருக்காங்க” என்றான் சிரிப்புடன்.


மதியோ அவனது கேலியில் முகம் சுருக்கி அவசரமாக ஜெயந்தியைப் பிடித்து இழுத்தாள். அதை கண்ட கிருஷ்ணா “ஹலோ! நீங்க ஏங்க இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகுறீங்க?” என்றான் சிரிப்புடன்.


பத்மாவிற்கும் மகனின் நிலையை கண்டு சிரிப்பு தான். கிருஷ்ணாவை விட்டால் இன்னும் அதிகமாக கலாய்த்து விடுவான் என்கிற எண்ணத்தில் “டேய்! சும்மா இரு” என்றவர் “அம்மாடி! ஜெயந்தி! இங்கே குரங்கெல்லாம் இல்லம்மா. என் பிள்ளையை விடுறியா? நாங்க கிளம்பனும்” என்றார்.


அப்போது தான் அவனை கட்டிபிடித்துக் கொண்டு நிற்பதை உணர்ந்தவள் அவசரமாக விலக, ராகவோ இடுப்பை பிடித்தபடி நகர்ந்தான். மதிக்கு கிருஷ்ணாவின் முன்பு அவமானமாக போயிற்று.


ரமாவுக்கோ இரு குடும்பத்தையும் பார்த்து மலைப்பாக இருந்தது. எல்லோரும் கிளம்பி வாசலுக்கு வரவும், ஒவ்வொருவராக காரில் ஏற, கிருஷ்ணா அவசரமாக லதாவின் அருகில் சென்றவன் “மாமி! நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க...மாமா ரொம்ப லக்கி. நான் கொஞ்ச வருஷம் முன்னாடி பொறந்திருந்தா உங்களை விட்டுக் கொடுத்திருக்க மாட்டேன்” என்று கூறிவிட்டு காரில் ஏற, சந்தானமும், மதியும் நறநறவென்று பல்லைக் கடித்துக் கொண்டு நின்றனர்.


வீடு வந்து சேர்ந்தவர்கள் எல்லாம் சோர்வாக சோபாவில் அமர, ராகவ் மட்டும் நீளமாக இருந்த சோபாவில் படுத்துவிட்டான். அதை பார்த்ததும் சிரிப்பு வர, “என்ன அண்ணா? இடுப்பு உடைஞ்சிடுச்சா?” என்றான் சிரிப்புடன்.


ரமாவும் “பொண்ணு பார்க்க போனதுக்கே இடுப்பொடிஞ்சு போன மாப்பிளையை இப்போ தான் பார்க்கிறேன்” என்றார் கிண்டலாக.


மாமாவோ அவர்கள் எல்லாம் பேசிக் கொண்டிருக்க, அவசரமாக ராகவின் அறைக்குச் சென்று தனது துணிமணிகளை பாக் செய்து கொண்டு வெளியே வந்தார்.

அதைக் கண்டு அவரை வழிமறித்த கிருஷ்ணா “எங்கே கிளம்பிட்டீங்க மா...மா” என்றான் கிண்டலாக.

“அது தான் கல்யாணம் நிச்சயம் ஆகிடுச்சே மாப்பிள்ள..இனி நான் எதுக்கு இங்கே” என்று போவதிலேயே குறியாக இருந்தார்.


அவரது கையிலிருந்த பையை வாங்கிக் கொண்டவன் “இன்னும் எவ்வளவோ இருக்கே மாமா. அதையெல்லாம் பார்க்க வேண்டாமா?” என்றான் கிண்டலாக.


அந்நேரம் ராகவோ இடுப்பை பிடித்துக் கொண்டு அப்படியும், இப்படியுமாக உருண்டான். அதை பார்த்த பத்மா “இருடா! வெந்நீர் பை எடுத்திட்டு வரேன் ஒத்தடம் கொடுக்கலாம்” என்றார்.


அதை காண்பித்த கிருஷ்ணா “பார்த்தீங்களா! நீங்க முடிச்சு வைச்ச பெண்ணால தான் எங்கண்ணுக்கு இடுப்பு வலி. இதுக்கு ஒரு வழியை சொல்லிட்டு போங்க” என்றான்.


அவரோ “நான் என்ன மாப்பிள்ளை பண்றது?” என்றார் திருதிரு முழியுடன்.


“இப்படியொரு மயங்கும் குடும்பத்தை எங்களுக்கு கான்பிச்சதுக்கு எங்கண்ணுக்கு ஒத்தடம் கொடுங்க” என்றான் சிரிப்புடன்.


“பெரிய மாப்பிள்ளைக்கு தான் பெண்ணை பிடிச்சிருக்கே” என்றார் பாவமாக.


“அவருக்கு பெண்ணை பிடிச்சிருக்கு...பொண்ணுக்கு அவன் இடுப்பை பிடிச்சிருக்கு..அவனுக்கும் இடுப்பு பிடிச்சிருக்கு...எங்கேயாவது இப்படி ஒரு சம்பத்தை கேள்வி பட்டிருக்கீங்களா?”


கையில் வெந்நீர் பையுடன் வந்த பத்மா “டேய்! அண்ணனை விடுடா” என்றவர் “அனநெ௧ நீங்க போய் ரெஸ்ட் எடுங்க...சாப்பாடு ரெடி ஆனதும் சொல்றேன்” என்று கூறிவிட்டு மகனுக்கு ஒத்தடம் கொடுக்க ஆரம்பித்தார்.


ரமாவோ அவன் எதிரே அமர்ந்து “உன் நிலைமையை பார்த்தா சிரிப்பா இருக்கு ராகவா” என்றார்.


அவர் தோளில் கை போட்டுக் கொண்ட கிருஷ்ணாவோ “மொத ராத்திரி முடிஞ்சு வெளியே வந்த மாப்பிள்ளை கணக்கா கிடக்கானே எங்க அண்ணன்..பொண்ணு பார்த்ததுக்கே இந்த நிலைமை..அப்போ மொத ராத்திரிக்கு” என்று சிரிக்க, படுத்துக் கிடந்த ராகவ் பாய்ந்து அவனை அடிக்கத் துரத்தினான்.
 
Status
Not open for further replies.