அனைவருக்குமான தளம்! விருப்பம் உள்ளவர்கள் தங்களது பங்களிப்பை தரலாம்!

உன் மனைவியாகிய நான் - கதை திரி

sudharavi

Administrator
Staff member
#1
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,

கண்ணம்மா அவர்கள் தனது கதையுடன் வந்திருகிறார்கள். நாளை முதல் ஐந்து அத்தியாயங்கள் பதிந்திருகிரார்கள். படித்துவிட்டு தங்களது கருத்துகளை பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.
 
#2
மிக்க நன்றி மேடம் திரி அமைத்து கொடுத்ததற்க்கு..

வணக்கம் மக்களே.. நான் உங்களின் புது தோழி கண்ணம்மா. என்னுடைய எழுத்து மூலமா உங்கள் எல்லாரையும் சந்திப்பதில் மிகவும் மகிழ்ச்சி.

உன் மனைவியாகிய நான் என்னுடைய முதல் நாவல். நாளை முதல் 5 அத்தியாயங்களை தங்கள் பார்வைக்கு வைக்கின்றேன். அதன் பின் ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு அத்தியாயத்துடன் பயணிப்போம் நட்பூஸ்...

உங்கள் அன்பும் ஆதரவும் மேலான கருத்துக்களும் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையில் என்றும் அன்புடன் உங்கள் Spicy Kannamma ❣️
 
#3
ஹாய் மக்களே..

" உன் மனைவியாகிய நான் " - Intro


கதையோட பெயருலையே தெரிஞ்சிருக்கும் இது ஒரு காதல். ஒவ்வொரு கதையிலும் ஹீரோ ஹீரோயின் -கிட்ட ஒரு Speciality இருக்கும். அது போல இந்த கதையிலும் இருக்கும். அது கொஞ்சம் வித்தியாசமாகவும் இருக்கும்.

மற்றபடி கதையில் ஹீரோ ஹீரோயினோட காதல் தவிற நட்பு, பாசம், சோகம், சண்டை, சமாதானம், ஒருதலை காதல், அதனால் வரும் மன வருத்தம் இப்படி எல்லா வகையான உணர்வுகள் கலந்து உங்களை பிரயாணிக்க செய்யும்.

மற்றவைகளை இன்று மாலை 7.30 மணிக்கு கதையில் பார்ப்போம் மக்களே..
 
#4
அத்தியாயம் 1



கிருஷ்ணாவிற்கு பெண் பார்க்க குடும்பத்துடன் கன்னியாகுமரி வந்திருந்த நாளது. பொன்னிற மாலைபொழுது கன்னியாகுமரியின் கடற்கரையில்...



இரவு முழுவதும் தன்னுடன் நித்திரைக் கொண்டு பகலில் உலகிற்கு வெளிச்சம் தரும் பணிக்குச் சென்று வீடு திரும்பும் ஆதவனின் வருகைக்கு காத்துக்கொண்டிருக்கும் குமரி கடல் தேவி. தனக்காய் இத்துணை நேரம் கத்திருந்த கடல் தேவியினை முத்தமிட அருகில் நெருங்கிக்கொண்டிருக்கும் ஆதவன். இவர்களது காதல் காட்சியினை பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் வானம் வெட்கத்தில் சிவந்துக் கொண்டிருந்தது.

ஆம் அது சூரியன் அஸ்தமனமாகும் நேரம்.



மறுநாள் காலை தான் பெண் வீட்டிற்கு போகவேண்டும் என்பதால் இன்றைய மாலையில் இளைப்பாற கன்னியாகுமரி கடற்கரைக்கு வந்து சூரிய அஸ்தமனம் பார்க்க தோழர்களுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தான் கிருஷ்ணா.



பார்க்கும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் மிகுந்த பிரியத்துடன் ரசித்துப் பார்க்கும் கலாரசிகன்..!

தோழர்கள் அவனை செல்லமாக ரசிக கர்தா என்று அழைப்பதும் உண்டு. வாழ்வின் சிறு சிறு வனப்புகளையும் ரசிக்க வள்ளவன்.

புதுமை சிந்தனைக் கொண்டவன். வாழ்க்கை பக்கங்கள் ஒவ்வொன்றையும் வித்தியாசமான கோணத்தில் காண்பவன். விஷயத்தின் கூறுகளைக் கண்டு அணு அணுவாய் ரசிப்பவன்.

பூக்களை ரசிப்பதைவிட மலர்ந்த பூ மொட்டாய் இருக்கையில் தாய் கோழி போல அரவணைத்து பாதுகாத்த புல்லிவட்டத்தை ரசிப்பவன்.

பெளர்ணமி நிலவின் பிரகாசத்தை கண்டு மகிழாது அதனை சுற்றி வட்ட மேனி கொண்ட வளையமாய் நிலவின் அழகினை மெருகேற்றிக்காட்டும் நிலவொளியின் பட்டையை ரசிப்பவன்.

இலைகளில் வீற்றிருக்கும் நீர்த்துளிகளை ரசிக்காது அத்துளிகளில் ஊடுருவி வரும் இலை நரம்பின் அழகை வியப்பவன்.

இவ்வாறு தனக்கே உரித்தான தனித்தன்மை பல கொண்டவன். தன் பெயருக்குரிய அர்த்தம் புலப்பட இளம் ஆடவனின் குறும்பிற்கும் அவனிடம் பஞ்சம் இருக்காது.



அறிமுக படுத்தின பில்டுஅப் -லயே கண்டுபிடிச்சிருப்பீங்க.. ஆமாங்க இவருதான் நம்ம கதையோட ஹீரோ.

images.jpeg

தமிழ் மீது கொண்டுள்ள பற்றால் புதிது புதிதாக தமிழ் புத்தகங்கள் வாங்கி அலமாரி முழுவதும் அடுக்கி வைத்திருப்பான் கிருஷ்ணா. புத்தகம் வாங்கியது படிப்பதற்கல்ல. நம்ம ஹீரோ தான் விசித்திரமானவராச்சே.!



ஒவ்வொரு புத்தகத்திலும் வெவ்வேறு கோலங்களாய் அச்சடிக்கப்பட்டிருக்கும் தமிழ் எழுத்துக்களை ரசிப்பதற்கே அத்தனை புத்தகங்களையும் வாங்கி வைத்துள்ளான்.



புத்தகங்களே அவனது முதல் காதல்..!



வாங்கி வைத்துள்ள புத்தகங்கள் எண்ணற்றவை என்பதால் தனக்கு எண்ணற்ற காதலிகள் என்று குறும்பாகக் கூறிக்கொள்வான். அவனது அலமாரியில் அடுக்கப்பட்டிருக்கும் ஒவ்வொரு காதலிக்கும் ஒவ்வொரு கையெழுத்து. அந்த அழகிய கையெழுத்துக்களை ரசிக்காமல் ஒரு நாளும் அவனுக்கு முடிந்ததில்லை.



அன்றைய மாலை பொழுதில் சூரிய அஸ்தமனமாகும் காட்சியை காண சென்ற கிருஷ்ணாவுக்கு கூடுதல் போனஸ் ஒன்று காத்திருந்தது.



கண்ணுக்கு விருந்தாக ஆதவனது அழகை ரசித்துக்கொண்டிருக்கையில் சட்டென ஒரு காகிதம் அவன் முகத்தில் பதிந்து காட்சியை மறைத்தது.



’நமது காதலியின் தங்கை (காகிதம்) இவளுக்கு நம் மீது என்ன ஒரு காதல்…! சூரியனை நான் ரசிப்பது பொறுக்காமல் என்னை முகத்தோடு அனைத்து கட்டித்தழுவிக்கொண்டாளே.. அது சரி பொசசிவ்னஸ் என்பது காதலின் ஆணிவேரல்லவா..?’

என்று நகைப்புடன் எண்ணியவாறு காகித மேனிதனை பிடித்து இழுத்து, தன் முகத்திலிருந்து பிரித்தான்.



காகிதம் அடித்த அடியில் இறுக மூடிய தனது கண்களை திறந்து பார்த்தான். எங்கிருந்து வந்தது என்ற ஐயத்தில் வலப்பக்கம் திரும்பினான்.

பாதையில் தடமில்லை.



பின்பு இடப்பக்கம் திரும்பினான்.

வரி வரியாய் வரிசயித்து நிற்கும் அவன் முடியினை தென்றல் காற்று இதமாக கோதிவிட்டுச் சென்றது. அதன் சுகத்தை ஒரு விநாடி கண்களை மூடி அனுபவித்துக் கொண்டு மெல்ல இமை திறந்துக்கொண்டிருந்தான்.



அவன் விழிவாசல் முழுமையும் திறக்கும் முன்பே கச்சிதமான கற்சிலையாய் விழித்திரையில் விழுந்தெழுந்த பிம்பத்தை ரசித்தவண்ணம் இமையின் கதவுகளை திறந்துக்கொண்டிருந்தான்.



கடற்கரையில் பறக்கவிடப்பட்ட வர்ண பலூன்கள் வழிவிட, இடைமறித்த தென்றலை தன் மெல்லிய மேனியால் ஊடுருவி, காதோரம் குழலாடும் கார்மேக கூந்தல் விரிப்பினை ஒதுக்கி காதில் அணிந்துள்ள ஜிமிக்கியின் நடனத்தை பார்வையாளர்களுக்கு விருந்தாக்கி, வில்போன்று வளைந்த புருவம் வானத்தைத் தொட, மாலை நேர வண்டுகளின் ரீங்காரத்திற்கு போட்டியாக தன் பாத கொலுசின் ஓசையை பதிய வைத்து ஓடி வந்தாள் ஒரு பெண் தேவதை.



அவனோ ஒன்றும் பேசாமல் மையிட்ட அவள் வேல்விழிகளை நோக்கிக் கொண்டிருந்தான்.

அவளோ,

’அது என்னுடையது..’

என்று கண்களால் கதை பேசினாள்.



இவன் பார்வையோ கருமை கோலமிட்ட அவள் கண்களுடனேயே உரையாடிக் கொண்டிருந்தது.

யார் அவள்..? நம்ம கதையோட ஹீரோயின்னு மட்டும் நினைச்சிராதிங்க.. இது ஹீரோயின் பக்கத்துவீட்டு பொண்ணு மீரா. வயது 8.



பேப்பர பறக்க விட்டுடேங்களா பாப்பா..?? நம்ம ஹீரோ கேட்க

ம்ம்ம்.. என்று சற்று அழுதாற்போல தலையை ஆட்டினாள்.



அதிகம் தாமதிக்காமல் மீராவை பின் தொடர்ந்து ஓடி வந்துக் கொண்டிருந்தாள் கலை.

கலை தான் நம்ம கதையோட ஹீரோயின்.

images (1).jpeg

கலாரசிகனோட ஜோடி கலையாக தான இருக்க முடியும்.



நம்ம ஹீரோ கிருஷ்ணாவோ கொஞ்சம் அல்ல ரொம்பவே குறும்புக்காரன். குழந்தைகளென்றாலோ கொள்ளை பிரியம்.

காகிதத்தில் என்ன இருக்கிறது என்று பார்த்தான். அழகிய கையெழுத்தில் எழுதப்பட்ட தமிழ் எழுத்துக்கள்.! உல்லாசத்தின் உச்சியை அடைந்தான்..!



மனதிற்குள் ’அடேய் கிருஷ்ணா இத எப்படியாவது சுட்டுடனுமே’

என்று நினைத்தவாறு சிரித்துக்கொண்டே குழந்தையிடம்,



”அண்ணனோட முகத்துல வந்து விழுந்ததால இது அண்ணனுக்கு சொந்தம் சரியா..?? ”

என்று கூறியபடியே தன் சட்டை பையில் மடித்து வைக்க துவங்கினான்.



மீராவை பின் தொடர்ந்து வேகமாக வந்த கலை, அந்த காகிதத்தின் கால் அவன் சட்டை பையின் தலையை தொடுவதற்கு முன்னே வெடுக்கென பிடுங்கினாள்.

”இதில் உள்ள கையெழுத்து என்னுடையது. அதனால இது எனக்கு தான் சொந்தம்.. ”

என்று கூறிவிட்டு மீராவை தூக்கிக்கொண்டு வந்த வேகத்தில் பறந்துவிட்டாள்.



கையெழுத்தில் அவளிடம் சரணடைந்த அவனது தலையெழுத்தை காதல் தீர்மானிக்க, நடந்தேறிய காட்சிக்கு கிருஷ்ணா முகபாவணை செய்வதற்குள் சிறிய தொலைவில் இருந்து ஒரு சத்தம்..



”அடேய் ரசிக கர்த்தா.. அங்க என்னடா வேடிக்கை பாத்துட்டு இருக்க.. சீக்கிரம் ரூம்க்கு வரனுமாம். அப்பா கால் செஞ்சாங்க.. ”

பாக்கெட்டில் கைபேசி அலற தானும் உடன் அலறினான் ரமேஷ்.



முகத்தில் மாற்றம் ஏதும் இன்றி அருகில் சென்றான் கிருஷ்ணா.

”உன் போன் ரூம்லயே வச்சிட்டு வந்துட்டையாமே..? ”

ரமேஷ் கேட்க,



காகிதம் வந்து சேர மறுத்த தன் சட்டை பையினை தடவிப்பார்த்துவிட்டு

”அட ஆமா.. சரி வாடா போகலாம்.. ”



என்று காதல் மயக்கம் தெளியா நகைப்புடன் கூறிய கிருஷ்ணா ரமேஷின் கன்னத்தில் ஒரு இச்ச் வைத்தான்..



”அட ச்சய்…. என்ன டா ஆச்சு உனக்கு..? வேகமா வந்து தொல…”



என்று தர தர வென வீட்டிற்கு இழுத்துச்சென்றான் ரமேஷ்.



இவை அனைத்தினையும் ஓடிய வேகத்தில் ஒழிந்துக்கொண்டு பார்த்திருந்தாள் கலை. தன் கிருஷ்ணனை நீண்ட நேரம் ரசிக்க இயலா ராதை யாக தவித்திருந்தாள் கலை.



நண்பர்கள் கிருஷ்ணாவை அவசர அவசரமாக இழுத்துச் சென்றதை கண்டவள் தன் வாய்க்குள் ரமேஷை கரித்துக் கொட்டிவிட்டு இடப்பக்கமும் வலப்பக்கமும் வாயை சுழுக்கிக் கொண்டு தானும் கிளம்பிவிட்டாள்.





மீராவை அவள் வீட்டில் விட்டுவிட்டு துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டு வீட்டை அடைந்தாள் கலை..



உள்ளே நுழையவும் மண்டையில் நங்கென கொட்டு விழுந்தது..



”ஸ்ஸ்ஸ்… ஆஆஆ…..” என்றவாரே கீழே அமர்ந்தவள் தலையை உயர்த்தி மேலே பார்த்தாள்.



“ உன்ன எத்தன தடவ சொல்லிருக்கேன்.. இப்படி கொட்டாத கொட்டாதனு..”



என்று வாசல் கதவின் நிலையை திட்டிக்கொண்டிருந்தாள்.



மீண்டும் நங்கென ஒரு கொட்டு… இந்த முறை அம்மாவுடையது…





“ ஐய்யோ… அம்மா… உன்னையும் தான சொல்லிருக்க.. இப்படி கொட்டாதனு.. வலிக்குது மா…. “ என்றாள்.



”விடிஞ்சா பொண்ணு பாக்க வராங்க.. இன்னும் என்ன பாரு என் ஆட்டத்த பாருனு குதிச்சிட்டு வர…”



”நாளைக்கு தான மா வராங்க.. இன்னைகே எதுக்கு உயிர வாங்குற…”



”ஒரே நாள்ல இமய மலை ஏற முடியாது டி…” சொன்ன அம்மாவிடம் அப்ப வாம்மா பழனி மலை ஏறுவோம் என்று தோளில் கைப்போட்டு சிரித்துக்கொண்டே கூறினாள் குறும்புக்காரி கலை…



ஹுக்கும் என சுழித்துக்கொண்ட அம்மா

”வாய்க்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்லை… நாளைக்காவது இந்த வால எல்லாம் சுருட்டி வச்சிக்க… அப்புறம் பார்க்க வந்தவன் வந்த வேகத்துல துண்ட காணோம் துணிய காணோம்னு ஓட போரான்..” என்றாள்.



”கவல படாத மா… நீ அப்பாவ ஒவ்வொரு பொருளையும் தேட வைக்குற மாதிரி நான் பண்ண மாட்ட.. நாளைக்கு காபி கொடுத்த கையோட இந்தாங்க துண்டு இந்தாங்க துணினு கையில எடுத்துக்கொடுத்துருவேன்…” வம்பை இழுத்தாள் கலை..



இவள் வாயை அடக்க முடியலையே இறைவா… என்பது போல விழித்தாள் அம்மா..



அம்மா பதில் தோட்டா கிளப்பாததாள் தானே தொடர்ந்தாள் கலை..



”மாப்பிள்ளைக்கிட்ட அந்த பக்கம் குளியலறை.. துண்டோட குழிக்கப் போங்க இல்லைனா…… “



இவள் வாயாஜாலம் தாங்காமல் வாயை பொத்திவிட்டாள் அம்மா…



“உங்கிட்ட மல்லுக்கட்ட இப்போ எனக்கு ஜீவன் இல்லை தாயே…போய் கை கால் கழுவிட்டு வா.. சாப்பாடு எடுத்து வைக்கிறேன்..” என்று சமாலித்து அனுப்பி வைத்ததார்.



தனக்கும் கப கப வென வயிரு பசித்ததால் அம்மா போட்ட அக்கிரிமெண்டில் கையெழுத்திட்டாள் கலை…



அதாங்க… இரவு உணவருந்தத் தொடங்கியாச்சு….



கடற்கரையில் இருந்து கிளம்பிய நமது ரசிக கர்த்தா தனது நண்பர்களான தீபக் மற்றும் ரமேஷுடன் வீடு திரும்பிக்கொண்டிருந்தான்.பயணம் செய்யும் பாதையில் அமைதியாக எதையோ யோசித்துக் கொண்டே வந்த நமது ரசிக கர்தாவிடம் தீபக் கேட்டான்,



“என்னடா.. ரொம்ப அமைதியா வர்ற..? நாளைக்கு பொண்ணு பார்க்க போற டென்ஷனா..? “



”அப்படியெல்லாம் இல்லாடா.. இன்னைக்கு ஒரு அழகான தமிழச்சிய மிஸ் பன்னிட்டேன் டா..



என்ன தமிழச்சியா..? அதிர்ந்தான் தீபக்.



”அதான்டா.. பீச் -ல வச்சி ஒரு பேப்பர் முகத்துல விழுந்துதே. பேப்பர் -ல தமிழ் னு எழுதி இருந்திருக்கும்.. சரிதானடா..? ” ரமேஷ் வினவினான்.





கிருஷ்ணாவோ முழுமாங்காயை முழுசாக முழுங்கியது போல முழித்துக்கொண்டே ஆமாம் என்றான். தீபக்குக்கோ ஏதோ சரியில்லை என்று மட்டும் தெளிவாய் தெரிந்தது. இருந்தும்,





”அட யாருடா இவன்..? போட்டோ கூட பார்க்காம பொண்ண பாக்குறதுக்கு நாளைக்கு போறோம்னு சந்தோஷமா இருப்பானா.. அத விட்டுட்டு பேப்பர மிஸ் பண்ணிட்டானாம்.. “



ஹாஹா..



அனைவரும் சிரிக்க சில நிமிடங்களில் தங்கள் ரூம்க்கு வந்து சேர்ந்தனர்.



பிரியனின் அம்மா,

”வாடா.. எப்பவும் ஃபோன மறந்திடு.. அவசரத்துக்கு எப்படி உன்ன கூப்பிடுறது.. சரி வா..இன்னைக்காவது சீக்கிறம் சாப்பிட்டு தூங்கு. நல்லா தூங்கினாதான் நாளைக்கு முகம் கொஞ்சமாவது தெளிச்சியா இருக்கும். போய் கை கால் கழுவிட்டு வா. சாப்பாடு எடுத்துவைக்கிறேன். பசங்களா நீங்களும் வாங்க..”



”சரிங்கம்மா.. ” (அனைவரும் கோரஸ் பாடினர்)








 
#5
சாப்பாடு தொடங்கியதும் அப்பாவும் பேச்சை தொடங்கினார்.



“என்னடா.. சூரியனை பார்க்க போயிருந்தியே அத பத்தி ஏதும் செய்தி உண்டா..? “



”அய்யோ அப்பா.. அத பத்தி மட்டும் கேட்டுடாதீங்க.. “ ரமேஷ் அலறிட



“ஏன் டா..? அப்படி என்ன நடந்தது..? ” கேட்ட அப்பாவிற்கு பதிலை தீபக் நகைத்துக்கொண்டே கூறினான்



”நம்ம பையனுக்கு காதல் வந்துருச்சி.. ” என்று.



” நாளைக்கு பொண்ண பாக்க போறோம். அத ஃபீல் பன்றதுல தப்பில்லையே.. “ இந்த குரல் ரமேஷ் .



”ஆனா புதுசா ஒரு தமிழச்சிய ஃபீல் பன்றது தப்புதானே.. ”



(கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி தன் குழப்பத்தை தீர்த்துக்கொள்ள தீவிரமாய் ஈடுபட்டான் தீபக்.)





” என்ன புதுசா ஒரு தமிழச்சியா..?? “ இடியை கடன்வாங்கி கத்தினாள் அம்மா..





கிருஷ்ணாவோ வாயில் வைத்திருந்த இட்லி துண்டு கண் வழியே எட்டிப்பார்ப்பதுபோல கொட்ட கொட்ட விழித்தான்.





அம்மாவே தொடர்ந்தாள்,

என்ன டா இது வந்த இடத்துல..? நாளைக்கு பொண்ண பார்த்து பூ வைக்க போறோம் நியாபகம் இருக்கா இல்லையா..?? ”



இட்லியை விழுங்கவா வேண்டாமா என்ற யோசனையில் இருந்தவன் சற்று கருவிழியினை அங்கும் இங்கும் உருட்டிப் பார்த்துவிட்டு ஒரே விழுங்காக விழுங்கிவிட்டன்.



”என்னடா முழிக்கிற..?”



அம்மாவின் மிரட்டலுக்கு மிகவும் சாதுவாக

”பொண்ண பிடிச்சிருக்குனு சொன்னாதானமா பூ வைக்கனும்.. ”

என்று கூறிக்கொண்டே எழுந்து இட்லி உண்ட கைகளைக் கழுவினான்.



”என்ன டா சொல்ற..? போய் பார்த்துட்டு பிடிக்கலைனு சொன்னா ஒரு பொண்ணோட மனசு எவ்வளவு சங்கடப்படும்..? “

என்று மிரட்டலைக் கூட்டியவாறு அவனை பார்வையால் உருக்கினாள்.





சிரித்துக்கொண்டே அம்மாவின் முந்தானையில் தன் கைகளைத் துடைத்தவாறு ”ஆமா” என்றான்.



முந்தானையை வெடுக்கென பிடுங்கி உதறி இடுப்பில் சொருகிக்கொண்ட அம்மா

”பின்ன எதுக்குடா போட்டோ பார்க்காம பந்தா பண்ணிகிட்டு இருந்த..? நீங்க பார்த்தா போதும் , உங்களுக்கு பிடிச்சா போதும் -னு டயலாக் வேற.. ஏங்க.. என்னனு கேளுங்க.. ”

என்று கணவரிடம் ஒப்படைத்துவிட்டு பாத்திரத்தை எடுத்து வைக்கும் பணியில் ஈடுபட்டாள்.



”ஆமா என்ன டா நினைச்சிட்டு இருக்க.? போட்டோவ பார்த்தப்பவாது இந்த பொண்ண பிடிக்கலைனு சொல்லியிருந்தா இவ்வளவு தூரம் வந்திருக்க வேணாம்ல..” என்று அப்பா கூறிய மறுகனம்

”என்னது போட்டோவ பார்த்துட்டானா..? ” அதிர்ச்சியில் பாத்திரத்தை கீழே போட்டுவிட்டாள் அம்மா..





” அந்த பாத்திரம் உன் தலைக்கு குறி வைக்க வேண்டியது டா..

ஜஸ்ட் மிஸ்.. ” கிருஷ்ணாவின் காதில் ரமேஷ் முணுமுணுத்தான்.



அவன் வார்த்தைக்கு காதுகள் வழி கொடுத்தாலும் கண்கள் பயணம் செய்ததென்னவோ அப்பாவை நோக்கி.

விரும்பி மென்றுக் கொண்டிருக்கும் சோற்றில் நொருங்கக் கடிக்கப்பட்ட கல்லென ஒற்றை கடவாயினையும் ஒற்றை கண்ணையும் இறுக மூடியவாறு ’மன்னிச்சிருடா மகனே’ என்று சமிக்ஞை செய்தார்..



கிருஷ்ணாவோ உள்ளே தேக்கி வைத்த பெரும் மூச்சை சட்டென வெளிவிட்டு தலையில் கை வைத்து குனிந்தபடி

’உளறிட்டியே தகப்பா ..’ என்று எண்ணிக்கொண்டான்.



இனியும் மறைக்க முடியாது என்று தெரிந்துக்கொண்டு சிறிது நகைத்தான்.



”என்னடா சிரிப்பு..? பதில் சொல்லுடா.. “ அம்மா அவசரித்தாள்.



”அதா நேர்லயே பார்த்தாச்சே .. பின்ன போட்டோ பார்த்தால் என்ன பார்க்கலைனா என்ன மா..? “



”என்ன நேர்ல பார்த்துட்டியா..? இது எப்போ டா..?! ”அடுத்த அதிர்ச்சி நண்பர்களுக்கு.



”எங்க கூடதானடா இருக்க நாள் முழுக்க. இதுல எப்போ நீ பொண்ண நேர்ல பார்த்த..? ” ரமேஷ் கேட்டான்.



“இன்னைக்கு தான் பீச் .. ” சாதாரணமாக கூறினான்.



இதை கேட்டதும் குடித்துக்கொண்டிருந்த தண்ணீர் சிரசலடிக்க பிளீர்ச்சென கொப்பளித்த தீபக்,



“என்ன பீச் -ல யா..? எப்போ டா..? ” என்றான்.



”அதான் என் கொளுந்தியாள் முகத்தில ஒரு அறை விட்டாளே.. ”

கிருஷ்ணா வாசகத்தை முடிக்கும் முன்பே தீபக்

”என்ன பொண்ணோட தங்கச்சியையும் பார்த்துட்டியா..? “

என்று ஆளுக்கு முந்திக்கொண்டு முன்னால் வந்து நின்றான்.



திகைப்பில் கண் மூடாது நின்றவன்,

”நினைச்சேன் டா.. நீ பீச் -ல முழிச்ச முழியிலயே பையன் சரி இல்லையே னு.. ஆமா பொண்ணோட தங்கச்சி ஏன் டா உன்ன அடிச்சா..? “ என்று கேட்டான்.



அவன் தலையில் ஒரு தட்டு தட்டி

”அட அவசரத்துக்கு பிறந்தவனே.. அவன் முகத்தில விழுந்த பேப்பர சொல்றான் டா.. “ என்றான் ரமேஷ்.



இதை கேட்ட தீபக்

”அடங்கப்பா டேய் ரசிக கர்த்தா ! கொஞ்ச நேரம் டேரக்டா பேசுடா.. எனக்கு சுகர் பாடி. டக்குனு தூக்கிவிட்டுடும். சஸ்பன்ஸ் தாங்காது. “



”உனக்கு சுகரா.? சொல்லவே இல்ல.? “



கிருஷ்ணா கிண்டல் செய்ய

”நான் ரொம்ப ஸ்வீட் பாய் -ங்குறத தான் அப்படி சொன்ன. நீ மேட்டர்க்கு வா. பொண்ண எப்ப பார்த்த எப்படி பார்த்த? எதோ குழந்தை கிட்டதான பேசிக்கிட்டு இருந்த ? நான் கூட பார்த்தனே நீ போனத.? !

என்று கேட்டான்.



என்னதான் நிலவு அழகுனாலும் சஞ்சலமின்றி அதோட வெளிப்புற வளைய வெளிச்சத்தை கண்டுபிடித்து ரசிப்பவனடா நான். குழந்தைக்கு பின்னால் என்னை பார்க்க ஓடி வரும் அவளை என்னவளை நான் அறிய மாட்டேனா..? என்று காதல் சுருதி பாடினான் கிருஷ்ணா.



“ஓ.. அப்ப சூரியன் வந்துச்சா..? “ அப்பா ஆர்வத்தில் கேட்டார்..



அம்மாவோ..

”என்னது..? சூரியன் வந்துச்சாவா..? அப்படின்னா அப்பாவும் பிள்ளையும் இவ்வளவு நேரம் கோடுவேட் வச்சி பேசிகிட்டு இருந்தீங்களா.? “



“இல்ல டீ அது வந்து… “ சொல்ல வந்தவரை இடை மறித்த அம்மா



” நீங்க ஒன்னும் சொல்ல வேணாம்.. நீ வந்தத அந்த புள்ள எப்படி டா பாத்துச்சி..?” கிருஷ்ணாவிடம் கேட்டாள்.



”நா வந்தத எங்க அந்த புள்ள பாத்துச்சி.? என்ன பார்க்கனும்னு தான அது வந்துச்சி.. ” என்றான் குறும்பாக.



”என்னது உன்ன பார்க்க தான் அந்த பொண்ணு வந்தாளா..?”



மொத்த குடும்பமும் குழப்பம் கலந்த அதிர்ச்சியில் இருந்தது நம்மை போலவே..







(சந்திப்போம்)

 
#6
அத்தியாயம் 2





”அந்த பொண்ணு உன்ன பார்க்க வந்தாளா..? என்னடா சொல்லுற.? கொஞ்சம் புரியுறமாதிரி சொல்லு.. ” அம்மா பதபதைத்தாள்.



இரட்டை இதழின் இணைப்புகள் இரண்டும் காதை நோக்கி செல்ல புன்முறுவலோடு தன் அன்னை அருகில் சென்றான் கிருஷ்ணா. அம்மாவின் கையைப் பிடித்து



“ஒன்னுமில்லை மா.. நேரா வீட்டுக்கு போய் பார்த்து, பேசி அத்தனை பேரு முன்னால அவளுக்கு என்ன பிடிச்சிருக்கா இல்லையானு தெரிஞ்சிக்குறதுல என்ன மா ரசனை இருக்கு,,? “



”அதுக்குகுகு..... ?? “ சற்று முறைத்த பாவனையிலேயே கேட்டார் அம்மா..



நம்ம ரசிக கர்த்தா யாரு..? கிருஷ்ணராச்சே.... !



”நீ அதட்டும் போது கூட அத்தனை அழகு டி என்ன பெத்த தாயே....”

என்றான்.





சிரிப்பு தன் மனதை எட்டினாலும் வாய்க்கு எட்டவில்லை அம்மாவுக்கு.



”முதல்ல நடந்தத சொல்லு.. அப்புறமா வச்சிக்க உன்னோட ரசனையெல்லாம்..” என்றார்.



”சரி சரி கோவ படாத என் செல்ல குட்டி... அத்தன பேர் முன்னால போய் அவளுடைய சம்மதத்த தெரிஞ்சிக்கிறதவிட எனக்கான ஒப்புதல், அந்த பாவணை, என்னை பார்க்கத் துடிக்கும் அவளது ஆர்வம் இது எல்லாத்தையும் நானே முதலானவனாய் நான் மட்டும் தனியாய் பார்த்துத் தெரிஞ்சிக்கனும்னு ஆசை பட்டேன் என்றான்.



குடும்பமே நிசப்தமாய் கதை கேட்டுக் கொண்டிருக்கும் அழகை ஒரு வினாடி ரசித்துவிட்டு புன்முறுவளுடன் மீண்டும் கதையை தொடர்ந்தான் நமது ரசிக கர்த்தா.



அவங்க வீட்டுக்கு நீங்க போன் செய்து என்னைக்கு பார்க்க வரலாம்னு கேட்ட பொழுது வீட்டுல கலந்து பேசிட்டு சொல்லுறதா பொண்ணோட அப்பா சொன்னாங்களா..?



அம்மாவோ ஆமா என்றாள்.



அன்றைக்கு முடிவை உங்ககிட்ட சொல்லுறதுக்கு போன் பண்ணிருக்காங்க. உங்களுக்கு ரீச் ஆகாததால எனக்கு கால் செய்தாங்க. எல்லா விபரமும் சொன்னாங்க.



நான் தான் பொண்ணு எவ்வளவு ஆர்வமா இருக்கிறா, அவளுக்கு நிஜமாவே இஷ்டம் இருக்கா இல்லைனா பெத்தவங்களோட கட்டாயத்துக்காக ஒத்துக்கிறாளா, எனக்காக எவ்வளவு ரிஸ்க் எடுக்குறா எல்லாத்தையும் பார்க்கனும்னு ஆசை -ல இந்த தேதில சாயங்காலம் ஊருக்கு வந்திடுவோம்.



களைப்ப போக்க சூரிய அஸ்தமனம் பார்க்க நண்பர்களோட கடற்கரைக்கு போய்விட்டு மறுநாள் காலை -ல வீட்டுக்கு வரோம் -னு ஒன்னு விடாம எல்லாத்தையும் தெளிவா சொன்னேன்.



கடைசியா அப்பாவுக்கு ஒரு முறை கால் செஞ்சி பாருங்க. கிடைக்கலனா நானே சொல்லிடுறேன் -னு சொன்னேன். கடவுள் புண்ணியத்துல உங்களுக்கு போன் கிடைச்சிட்டு. என் பிளான் சக்ஸஸ் ஆகிடுச்சி.சிம்பிள் என்று கண்ணடித்தான் கிருஷ்ணா.



அட பாவி ! கூடவே இருந்துட்டு கமுக்கமா எம்புட்டு வேலைய பார்த்துருக்க என்று ரமேஷ் கையை பிடிக்க தீபக் வயிற்றில் மாங்கு மாங்கென்று குத்தினான்.



செல்ல சண்டையினை கண்ட அம்மா,



நிறுத்துங்கடா..! நா அப்பவே யோசிச்சேன் நடக்குற ரோட்டுலையும் போகிற பஸ் -லயுமே ஆயிரம் வர்ணனை பத்தாயிரம் நுணுக்கம் பக்குற இவனா கட்டிக்கப்போகிற பொண்ண போட்டோ கூட பார்க்காம நாம சொன்ன எல்லாத்துக்கும் தலையாட்டிக்கிட்டு வர்றான்னு..!



அப்புறம் எனக்கு இந்த பிளான் எல்லாமே முன்னாடியே தெரியும் டி .. கூறிக்கொண்டே மெல்ல மெல்ல அப்பா முன்னுக்கு வந்தார்.



ஆமா.. கல்யாணம் முடிஞ்சப்பிறகு சொல்லுங்க.. விளையாட்டாய் கடிந்துக்கொண்டாள் அம்மா.



அப்பாவோ சமாதானப்படுத்தும் படலத்தில்

இல்ல டி.. தெரிஞ்சா நீ ஒத்துக்க மாட்டியோனு தான் மெதுவா சொல்லிக்கலாம் னு .. என்று இழுத்தார்.





எப்படியோ எங்கையும் பிரச்சனையாக்கி அடிவாங்கிட்டு வராம இருந்தா சரிதான்.. அவருக்கு வேலை வைக்காமல் அம்மாவே முடித்து வைத்தாள்.



வீடு கொஞ்சம் அமைதியடைந்தது.



போய் தூங்குங்க எல்லாரும் நேரமாகுது என்ற அம்மாவிடம்

“என்மேல எதுவும் கோவமில்லையே மா.? ” என கிருஷ்ணா கேட்டான்.





”அது -லா எதுவும் இல்லை. என்கிட்ட முன்னாடியே சொல்லிருக்கலாம் -னு ஒரு சின்ன வருத்தம் அவ்வளவு தான். நீங்க யோசிச்சதும் சரிதான். நான் இதுக்கு சம்மதிச்சிருக்க மாட்டேன் தான் ” என்றாள் அம்மா.



மனது கேட்காததால் அம்மாவிடம் மண்டியிட்டு மன்னிப்பு கேட்டான் கிருஷ்ணா.

”சாரி மை டியர் சிவகாமி.. “



சிரித்தவாரு காதை திருகிக்கொண்டே அம்மா கேட்டாள்

“ஏதோ சொல்லிக்கிட்டு இருந்தியே… கோவத்துல கூட இந்த சிவகாமி அழகுனு… இப்ப சொல்லு.. கேப்போம்”.



உதட்டோரமாய் சிரு புன்னகை சிதறியவாரு எழுந்த கிருஷ்ணா

“இல்ல மா… இந்த சிவகாமிய விட அந்த பொண்ணு அவ்வளவு அழகா இருக்கா மா… அததான் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன் என்றான் தன் தனி ராகத்துடன்.



டேய்… உன்ன …

என்று அவனை செல்லமாய் அம்மா அடிக்க அனைவரும் சிறிது நேரம் அன்பால் சிலிர்த்தனர்..



Jokes apart மா.. நிஜமா என்ன மன்னிச்சிரு.. இனி உனக்கு தெரியாம இப்படி எதுவும் பன்ன மாட்டேன் என்றான் கிருஷ்ணன்.



அம்மாவோ ஒன்னுமில்லை டா.. மனச போட்டு குழப்பிக்காத.. போய் நிம்மதியா தூங்கு என்றாள்.



அனைவரும் தூங்க ஆயத்தமானார்கள். அப்பா அம்மா தூங்கிவிட, நண்பர்கள் மூவரும் தூக்கம் வராததால் (தூங்க மனமில்லாததால் -னு கூட சொல்லிக்கலாம்) சிறிது நேரம் பால்கனியில் அரட்டை அடித்துவிட்டு படுக்கையை வந்தடைந்தனர்.



ரமேஷ் தீபக் இருவரும் தூங்குவதற்கு பரபரப்பாய் தயாராக கிருஷ்ணா மட்டும் எதையோ யோசித்துக் கொண்டிருந்தான். அவனை நோட்டமிட்ட தீபக்



என்னடா.. அடுத்தது கதையில என்ன டுவிஸ்டு கொண்டு வரலாம் -னு யோசிச்சிட்டு இருக்கியா.? மவனே கொண்ணுடுவேன் ஜாக்கிரதை.. வந்து தூங்கு வா.. என்றான்.



இல்லை டா.. அந்த பேப்பர் -ல எனக்காக என்னவோ எழுதியிருந்தது டா. நான் அத படிக்க தவறிட்டேன் டா. ஒரு வேல என்ன பிடிக்கலைனு எழுதிருப்பாளோ..? சும்மா பார்த்துட்டு மட்டும் போகாம எதுக்கு பேப்பர தூது விடனும் .? அதுல என்னவோ எழுதிருக்கனும் .? என்கிட்ட இருந்து திரும்ப அத பிடுங்கிட்டு போகனும்..? காரணம் இல்லாமையா..? என்று வசை பாட ஆரம்பித்தான்.



அய்யா ராசா ! விடிஞ்சா தெரியபோகுது இதுக்கு எதுக்கு டா இப்படி நீயும் குழம்பி எங்களையும் படுத்துற..?

என்று ரமேஷ் விளையாட்டாய் கெஞ்சினான்.



ஆனா பாவம் டா என் தங்கச்சி.. உன்ன கட்டிக்கிட்டு என்ன கஷ்டப்பட போராளோ.. என்றான் தீபக்.



என்னோட ஃபீலிங்ஸ் உங்களுக்கு விளையாட்டா இருக்கா.?

என்று கேட்டான் கிருஷ்ணா.



ரமேஷும் தீபக்கும் ஒருவர் முகத்தை ஒருவர் பார்த்துவிட்டு கிருஷ்ணாவை நோக்கி

”செட் ஆகல செட் ஆகல” என்று அலறிக்கொண்டே போர்வையினைப் போர்த்திக்கொண்டனர்.

உங்கள... என்று சிரித்துக்கொண்டே ஓடிச் சென்று இருவரையும் அடிக்க இனிய இரவின் துயில் தொடங்கியது.





கிருஷ்ணா நன்றாக தூங்கிப் போனான். ஆனால் அவனுடைய ராதாவான நம்ம கலைக்கு தான் தூக்கம் வரவில்லை. அது சரி.. கிருஷ்ணருக்கு வேலையே இதுதான..?!



தூக்கம் வராமல் அங்கும் இங்குமாய் உருண்டுக்கொண்டிருந்தாள் கலை. இறுதியாக அவன் தன் நண்பன் தோளில் கைப்போட்டு ஸ்டைலாக திரும்பிச் சென்றதை தன் கண்களுக்குள் மீண்டும் மீண்டும் காட்சி செய்து வெட்கத்தில் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக சிவந்துக் கொண்டிருந்தாள்.



அத்தனை நாட்கள் யாரும் வீழ்ந்திடா கன்னியவள் கர்வத்தை தன் ஒற்றை அசைவில் போட்டியின்றி வென்றுச் சென்றிருந்தான் கிருஷ்ணா.



திடீரென இதயத்தின் காதல் படபடப்பு சுகத்தை மாற்றி வலியை உணர்த்தியது. மனதிற்குள் ஆயிரம் ஆயிரம் குழப்பங்கள். செய்வதறியாது தரையில் இட்ட மீனென துடிதுடித்தாள். தண்ணீர் கொண்ட கடலென தன் கண்களை மூழ்கடித்தாள்.



அவளுடைய மனம் அவளிடம் பேச தொடங்கியது. உன் மனசுல பட்டதை தயங்காம செய். உன் வாழ்க்கைகான முடிவ நீதான் எடுக்கனும் என்றது.



அப்படின்னா அம்மா அப்பா..? என்றாள் கலை.



பதிலளிக்காமல் மெளனத்தில் தொலைந்தது அவளது மனம்.



விம்மி விம்மி அழத்தொடங்கினாள்.. அழுது அழுது தூங்கியே போனாள்..


 
#7
இன்பமும் துன்பமுமாய் இரட்டை வேடமிட்ட அந்த நீண்ட இரவு ஒரு வழியாக தன்னை மாய்த்துக் கொண்டது. காலை பிறந்தது.



கிருஷ்ணா வீட்டில் ஆளுக்கு முன்பாக கூப்பாடு போட்ட கடிகார அலாரத்தை அணைத்தபடி அப்பா எழுந்தார். கூடவே கிருஷ்ணாவும் எழுந்துக் கொள்ள இவர்களுக்கு முன்பே எழுந்திருந்த அம்மா ஃலாஸ்கில் இருந்த காபியை இருவருக்கும் ஊற்றி எடுத்து வந்தாள்.



போய் பல்ல தேய்சிட்டு வாங்க, காபி குடிக்கலாம் என்றாள்.



அசையாமல் அம்மாவையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்த கிருஷ்ணாவிடம் என்னடா..? என்றாள் அம்மா.





என் மனைவி இப்படி எனக்கு முன்ன எழுந்து காபி தருவாளா இல்ல நான் தான் எழுப்பனுமான்னு தெரியலையே மா.. என்றான்.





”நீங்கதான் எதையும் புது கோணத்துல பார்க்குறவறாச்சே..! நீங்களே காபி போட்டு மனைவிய எழுப்புங்க..” காலை சிணுங்களுடன் எழுந்தான் ரமேஷ்.



அம்மாவோ காலைலயே ஆரம்பிக்காதீங்க டா.. எழுந்து கிளம்புற வழிய பாருங்க என்று அடுத்த வேலையை கவனிக்க சென்றாள்.



ரமேஷ் சிரித்துக்கொண்டே தீபக்கை எழுப்பினான். எழுந்ததும் எழாததுமாய்

”அய்யயோ விடிஞ்சிருச்சா..? அடேய்...! கனவா..? ஏன் டா என்ன எழுப்பின.? எரும மாடே..” என்று ரமேஷை அடித்துத் துவைத்தான்.





டேய் தடிமாடு.. விடிஞ்சிருச்சி டா.. பொண்ணு வீட்டுக்கு போக வேணாமா..? என்றான் ரமேஷ். அதற்கு தீபக்

கனவுல கூட எனக்கு ஒரு நல்லது நடந்துற கூடாதே..? என்றான்.

அப்படி என்ன டா நல்லது என்றான் கிருஷ்ணா.



தீபக்,

போடா இவனே.. சூரிய உதயம் அதுவுமா கன்னியாகுமரி கடற்கரையில உன் கொளுந்தியாவும் நானும் மீட் பன்ற நேரம் பார்த்து இப்படி எழுப்பி விட்டுட்டானே டா.. என்று கதறினான்.



அவனிடம்,

“ரொம்ப கவலை படாத கிருஷ்ணாவோட கொளுந்தியாதான..? இதோ இருக்கா பாரு..” என அருகில் இருந்த பழைய செய்தி தாளை எடுத்து தலையை சுற்றி பொட்டலம் போட்டான் ரமேஷ்.



வீட்டில் அனைவரும் கலகலவென சிரிக்க, நாள் இனிதே தொடங்கியது. இதே உற்சாகத்துடன் கிளம்பி தயாரானார்கள்.

ஏங்க.. நம்ம கிளம்பிட்டோம் -னு ஒரு தடவ போன் பண்ணி சொல்லிருங்க.. என்றாள் அம்மா..



இதோ சொல்றேன் டி.. என்றார் அப்பா.



கலையின் வீட்டில் அவளது அப்பாவுடைய கைபேசி மணியின் அமைதி விடுப்பு எடுக்காதா என பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள் கலை.



எப்போதும் காதில் கேட்கவே பிடிக்காத எரிச்சலூட்டும் அப்பாவின் கைபேசி ரிங்டோன் இன்று மாப்பிள்ளை வீட்டாரின் அழைப்புக்காக காத்திருந்த அவளை அவ்வளவு நேரம் அழைப்பு மணி அடிக்காமல் பலி வாங்கிக்கொண்டிருந்தது. நீண்ட நேரம் அழைப்பை எதிர்ப்பார்த்து தன்னை நொந்துக்கொண்டு இருந்தாள் கலை.



புதிதாய் பூத்த பூவாய் புது பெண் கோலத்தில் அலங்கார அன்னமாய் கலையை தயாராக்கிக் கொண்டிருந்தனர் அவளது அன்னையும் தங்கையும்.



நீண்ட நேரம் எதிர்பார்த்த கைபேசி மணி இப்போது ஒலித்துக்கொண்டே இருக்க



“யாராவது சீக்கிரம் எடுங்களேன்” என்ற ஏக்கத்தோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் கலை.



அப்பா வந்து கைபேசியை கையில் எடுத்தார். நீண்ட நேரம் அதிர்ந்து ஒலித்த மணி அமைதிக்கொண்டு நின்றுவிட்டது.



ச்சே.. என்று ஒரு சத்தம்.



அப்பா திரும்பி பார்த்தார். கலை தவிக்கும் கண்களோடு பதட்டத்தில் கைகளை பிசைந்துக் கொண்டு “அப்பா எப்பவும் இப்படி தான். எதையும் நேரத்துக்கு செய்வது இல்லை” என முணுமுணுத்தாள்.



கலை தனது மழலை பருவத்தில் மிட்டாய்க்கு முணுமுணுத்த காட்சி கண்களில் அவருக்கு படமாய் ஓட, தன் மகள் இவ்வளவு வளர்ந்துவிட்டாளே என்று சில்லரித்துக்கொண்டார்.



கலையின் தங்கை கீதா கலையின் தவிப்பை கவனித்துக்கொண்டு அப்பாவிடம் கண்களால் சைகை காட்டினாள். இருவரும் மெதுவாக சிரித்துக்கொண்டனர். கீதா,



ஹய்.. மாமா வந்தாச்சி… என்று கீதா கத்த.. கலை பட்டாசு வெடித்தது போல பதறி எழுந்து, கால்களில் சக்கரத்தைக் கட்டிக்கொண்டு ஜன்னல் வழியே எட்டிப்பார்த்தாள். வாசல் ஆரவாரமின்றி அமைதியாய் இருப்பதைப் பார்த்தவுடன் மனதிற்குள்



“அய்யோ… ஒரு வேகத்துல வாயாடி பேச்ச நம்பி பொங்கி எழுந்துட்டியே கலை” என்று எண்ணியவாறு கீதாவிடம் முறைத்தாள். கீதாவும் அப்பாவும் பூரித்து சிரிக்க மீண்டும் கைபேசி அதிர்ந்தது.



அப்பா.. சீக்கிரம் எடுத்து பேசிருங்க .. இல்லைனா அக்காவே எடுத்து பேசினாலும் பேசிருவா.. என்றாள் கீதா.



வாய மூடு டி.. கூறினாள் கலை.



அப்பா கைபேசியை எடுத்து “சொல்லுங்க சார்..” என்றபடி வெளியே சென்றார்.



இங்க நின்னு பேசினாதான் என்னவாம்..? கலை சினந்துக் கொண்டாள்.



நான் வேணும்னா ஸ்பீக்கர்-ல போட சொல்லாவா..? கீதா கிண்டல் செய்தாள்.



அப்பா உள்ளே வந்து “மாப்பிள்ளை வீட்டுல கிளம்பிட்டாங்களாம் எல்லாரும் சீக்கிரம் ரெடி ஆகுங்க” என்றார்.



இப்போ ஸ்பீக்கர் தேவை இருக்காதே..? என்று கூறிய கீதாவை தலையில் கொட்டிவிட்டு உள்ளே வந்தார் அம்மா. கலையிடம் நகை பெட்டியை கொடுத்து சீக்கிரம் இதெல்லாம் போட்டுக்கோ டி என்றாள்.



மிகுந்த ஆர்வத்துடன் ஒவ்வொரு நகையையும் ரசித்து ரசித்து சந்தோஷத்துடன் கலைக்கு அணிவித்துக் கொண்டிருந்தாள் கீதா.



அசையாது அமைதியாய் அமர்ந்திருந்த கலையின் தாடையை உயர்த்திய அம்மா



”என்ன டி அதிசயமா இம்புட்டு அமைதியா இருக்க… உன்ன வால சுருட்டிக்கிட்டு தான் டி இருக்க சொன்ன நேத்து.. இப்படி நாக்க சுருட்டிக்கிட்டு இல்லை.. ”



கலையிடம் அமைதி மட்டுமே பதிலாய் இருந்தது.



ஏதாவது பேசு டி.. முகத்த பாரு எப்படி வாடி போய் இருக்கு.. டென்ஷனா இருக்கா.. என்றார் அம்மா.



ஆமாம் என தலையை மட்டும் ஆட்டினாள் கலை.



கலையை அணைத்தவாறு ஒன்னுமில்லை டி மா.. எப்பவும் போல சகஜமா இரு.. உன் வாலு தனம் புடிச்சி உன்ன அவன் கட்டிக்கிட்டு போகட்டும் என்றார்.



நேரம் உருண்டோடி மாப்பிள்ளை வீட்டாரை அழைத்து வந்தது. கூடவே கலையின் நெருங்கிய தோழி ரம்யாவும் வந்தாள்.



வீட்டிற்குள் வந்த ரம்யா அப்பாவுக்கு வணக்கம் வைத்துவிட்டு நேராக கலையை பார்க்க அவளது அறைக்கு விரைந்தாள்.



ஹேய்ய்ய்.. புதுப்பொண்ணே… என்று கூச்சலிட்டவாறு கலை முன் வந்து நின்றாள். கலையின் முகம் கலையின்றி வாடிக் கிடப்பதைக் கண்டு சருகானாள்.



“என்ன டி நீ… மூஞ்ச இப்படி வச்சிருக்க..? அதுவும் மாப்பிள்ளை வர நேரம் பார்த்து..? டென்ஷனா இருக்கியா..? நீ அப்படி பட்ட ஆளு இல்லையே.. சொல்லு டி என்னதான் ஆச்சு..?



கலைக்கு சோகம் விளிம்பை தாண்டியதால் கண்ணீரும் விழி தாண்டியது.. அழுதுக்கொண்டே ரம்யாவிடம் பேச வாயெடுக்கவும்

“ரம்யா… கொஞ்சம் இங்க வா மா…. “ கலை அம்மாவின் அழைப்பு குரல்.



”அய்யோ.. இரு டி இதோ என்னனு கேட்டுட்டு சீக்கிரம் வரேன்..” ஒடினாள் ரம்யா..



செய்வதறியாது கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு மீண்டும் அமைதி கொடியை பிடித்துக்கொண்டாள் கலை.



நேரம் சற்று கடந்ததால் வீட்டின் வரவேற்பறையில் மாப்பிள்ளை வீட்டார் என்ன செய்கிறார் என எட்டிப் பார்த்தாள் கலை.



தன் வீட்டில் இருந்து பெண் பார்க்க குஷியாய் கிளம்பிய நமது ரசிக கர்த்தா பெண் வீட்டினுள் வந்து பொறுமை காக்க விரும்பவில்லை. சம்பர்தாயத்திற்காக வீட்டினுள் இரண்டு நிமிடம் மட்டுமே நின்றவன், அங்கிருந்த பெண்வீட்டு உறவுக்கார குட்டி பையனை கூட்டிக்கொண்டு வெளியில் வந்தான் சாமர்த்தியமாக.



வெளியில் வந்ததும் அந்த பையனிடம்,

“மாமா உங்களுக்கு சாக்லேட் வாங்கி தரேன்.. எனக்கு அக்கா இருக்குற அறையின் ஜன்னல் கதவு எங்க இருக்குனு காட்டுறயா..?” என்றான்.



”சும்மா வாயால சாக்லேட்னு சொன்னா எப்படி நம்புறது..?” என்றான் குட்டி.



’இந்த ரசிக கர்த்தாவையே ஆஃப் பன்னிட்டானே….?!’ என்று எண்ணியவன் ஓடிச் சென்று சாக்லேட் வாங்கி வர, பையனும் அறையை காட்டினான்.



மிகுந்த ஆவலுடன் எட்டிப்பார்த்தான்… பார்த்தவன் செல்ல முறைப்போடு அந்த சிறுவனை முறைத்துவிட்டு வலிக்காதவாறு பிடறியில் ஒரு அடி வைத்தான்.



“டேய்.. எங்கிட்டயேவா…? உன்ன கல்யாண பொண்ண தான காட்ட சொன்னேன்..?” என்றான்.



”இதுதான் மாமா கல்யாண பொண்ணு.. !!”



என்ன..??

போட்டோவிலும் நேரிலும் நான் பார்த்த பெண் இது இல்லையே… ??!!

அதிர்ந்து போனான் கிருஷ்ணன்.





(சந்திப்போம்)
 
#8
அத்தியாயம் 3





அதிர்ச்சியில் இருந்த கிருஷ்ணா உடனடியாக ரமேஷுக்கு கால் செய்தான். அழைப்பை எடுத்தவுடன் ரமேஷ்



“ டேய் நல்லவனே… எங்க டா போய் தொலைஞ்ச..? ” என்றான்.



” டேய் மச்சான் ..! ஒரு சின்ன கன்ஃபியூஷன் டா.. கொஞ்சம் வீட்டுக்கு வெளியில வாயேன்..! “



” என்னது.. வீட்டுக்கு வெளியில வரனுமா..? உன்ன காணோம்னு இங்க ஏற்கனவே கடுப்புல இருக்காங்க.. மரியாதையா வந்து சேரு.. எதுவா இருந்தாலும் அப்புறமா பார்த்துக்கலாம்..”



” சொல்லுறத புரிஞ்சிக்கோயேன் டா.. ! பொண்ணு மாறிப்போச்சு டா…” என்றான் கிருஷ்ணா.



” என்னது பொண்ணு மாறிப்போச்சா..?? “ கூச்சலிட்டான் தீபக்.



பதறிப்போய் கைபேசியை கீழே போட்ட ரமேஷ்

“ அட எரும மாடே…! நீ எப்பத்துல இருந்து டா ஒட்டுக் கேட்டுட்டு இருக்க..? “ என்றான்.



அம்மாவும் அப்பாவும் நடப்பது விளங்காமல் அதிர்ச்சியில் முழிக்க பெண்ணின் அப்பா வந்து



“ என்ன ஆச்சு.? எதுவும் பிரச்சனையா..? “ என கேட்டார்.



” அதுல ஒன்னுமில்லைங்க.. “ ரமேஷ் கூறினான்.



இருந்தும் அவனது பேச்சு பிடிபடாததால் பெண்ணின் அப்பா மேலும் தொடர்ந்தார்,



“ இல்லை தம்பி.. மாப்பிள்ளைய காணோமே இன்னும் .. அதா…. ” என்று இழுத்தார்.





இதோ வந்துடுரேன் சார்… என்று கூறிவிட்டு கைபேசியை கையில் எடுத்துக்கொண்டு வெளியே செல்ல முயன்ற ரமேஷ் தீபக் அருகில் சென்று



“ஒழுங்கா வாய மூடிக்கிட்டு அம்மா அப்பா கூட இரு.. நான் போய் கிருஷ்ணாவ கூட்டிட்டு வர.. “ என அழுத்தம் திருத்தமாக சொன்னான்.





மிரட்டல் பாணியை புரிந்துக்கொண்ட தீபக் வெளியில் காட்டிக்கொள்ளாமல் சிரித்துக்கொண்டே



“ஆ ... ஓகே டா ஓகே டா … போய்ட்டு வா… “ என்று தோளில் தட்டினான்.



நண்பர்கள் வர்க்க கள்ள முறைப்போடு தன் தோளை விழக்கி நகன்று வந்தான் ரமேஷ்.





” என்னாச்சு..? தம்பி என்ன சொல்லுறாரு..? “ பொண்ணோட அப்பா கேட்டார்.



‘அட ஏன் டா நீ வேற உசுர வாங்கிக்கிட்டு….’ என்று மனதில் எண்ணியவாரு ” அவனுக்கு சுச்சா வருதாம் போய்ட்டு வந்துடுவானாம்….” என்று பல்லை காட்டிக்கொண்டே கூறினான்.





பொண்ணோட அப்பா அப்பொழுதும் விட்ட பாடு இல்லை,

”அப்போ மாப்பிள்ளை..??” என்றார்.





மண்டையை பிய்த்துக் கொள்ளலாம் போல் இருந்தது தீபக்குக்கு..





”மாப்பிள்ளையும் சுச்சாவுக்கு தான் போய்ருக்கானாம்.. இப்படி பேசிக்கிட்டே இருந்தீங்க நானும் போய்டுவேன்…” என்றான் எரிச்சல் தாங்காமல்.





”இல்லை தம்பி.. எங்க வீட்டுக்குள்ள பாத்ரூமும் இருக்குனு சொல்ல வந்தேன்…” தம்பிக்கு கோவம் வந்துடுச்சி… ஹீ…ஹீ…ஹீ…. என்று பெண்ணின் அப்பா சிரித்துக்கொண்டே நயந்துக் கூறினார்.





‘ஆமா… எங்க வீட்டுக்குள்ள எல்லாம் பாத்ரூம் கிடையாதுல..!!’ வாய்க்குள் முணங்கிக்கொண்டான் தீபக்.





சிவகாமி தீபக்கின் மடியில் தட்டி

“ என்ன டா பழக்கம் இது ..? பெரியவங்க கிட்ட விளையாட்டு பேச்சு வச்சிக்கிட்டு…”





”நாகரீக யுவனாச்சே… அப்படிதான் -மா இருப்பாங்க.. ஒன்னுமில்லை விடுங்க பரவாயில்லை” என்றார் பெண்ணின் அப்பா.





” பெருந்தன்மையாமாம்… “ வாய்விட்டு சொல்லிவிட தான் ஆசை தீபக்குக்கு.. ஆனால் மனதிற்குள் மட்டுமே சொல்லிக்கொண்டான்.





வீட்டிற்கு வெளியில்



“ டேய் கிருஷ்ணா… என்ன டா ஆச்சு..? “ ரமேஷ் வேகமாக நடந்துவந்த வண்ணம் கேட்டான்.



“ பொண்ணு மாறிப்போச்சு டா மச்சான்…!? “



” அடேய் .. பொண்ண இன்னும் கண்ணுல காட்டவே இல்லை டா…?!!”



“ அதெல்லாம் நான் பார்த்துட்டேன்….. ” என்ற சொல்லிய பின் வேறு திசையைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணாவின் தாடையை தன் கைகளால் பிடித்து தன் முகத்தை நோக்கி மெல்ல திருப்பினான் ரமேஷ்.





” பார்த்துட்டியா..?!!!! “ மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.



”ஆமா டா… “



” எப்படி டா.. ? இந்த பொண்ணுக்கும் எதாவது தூது அனுப்பிட்டியா என்ன..? “

என்று கேட்டான் கிருஷ்ணாவின் குசும்பை அறிந்த ரமேஷ்.



”டேய் .. பொண்ணையே இப்போதான் பாக்குற எப்படி டா தூது..?? “ கிருஷ்ணா கூறினான்..





” அய்யோ….!! பின்ன எப்படி டா..??? ”





“ ஜன்னல் வழியா பார்த்துட்டேன்…” என்றான் மிக சாதுவாக.





” பொறுமையா ரூல்ஸ்-ஆ ஃபாலோ பன்னுறதுலாம் உன் அகராதியிலயே இல்லையா டா..? “ கேட்டான் ரமேஷ்.





” ரூல்ஸ் எல்லாம் யாருக்கு டா வேணும்… ? இப்போ நீ என்ன செய்யனும்னா… ”

கிருஷ்ணா வசனத்தை இழுத்துக்கொண்டிருக்க





“டேய்.. உன்கூட -லாம் இருந்தேன் –ன்னு வச்சிக்க அல்பாயுசுல போயுருவேன் டா… “ என்றான் ரமேஷ்.



” என்னைக்கு நாளும் போகபோற உசுருதான டா.. சொல்லுறத கேளு…இப்ப நீ என்ன செய்யுறனா உள்ள போய், மாப்பிள்ளைக்கு ஆபிஸ்ல இருந்து கால் வந்துது .. அவசர வேலையாம் அப்படி இப்படினு ஏதாவது சொல்லிட்டு பொண்ணு பாக்குற விஷயத்த இன்னைக்கு கேன்சல் செஞ்சிட்டு வந்திடு.. நான் வீட்டுப்போய் புரோக்கர் கிட்ட விசாரிக்கிறேன் இந்த குழப்பத்த பத்தி.. “ என்று கிருஷ்ணா கூறியது தான் தாமதம்.





” டமால்ல்ல்ல்….. “ என்ற ஒரு சத்தம்.



அட வேற ஒன்னும் இல்லைங்க… வெடிச்சது நம்ம ரமேஷோட நெஞ்சு தான்.





“ என்னது நான் உள்ள போய் சொல்லனுமா…??! நீ வந்து சொல்லு எல்லாரும் கிளம்பிறலாம் என்றான் ரமேஷ்.





”அந்த சீன் எல்லாம் இங்க இல்லை டா… இங்க கட் பண்ணா நேரா நம்ம ரூம் தான் அடுத்த ஷாட்… சொன்னத முடிச்சிட்டு என்ன வந்து பாரு… சீ யூ பேபி.. ! “







கூறிவிட்டு கையில் இருந்த கூலிங்கிளாசை ஸ்டைலாக போட்ட படி ஹீரோ பி.ஜி.எம் –மோட அங்கிருந்து கிளம்பினான் கிருஷ்ணா.





’உயிர் நண்பன் –ன்னா நடுத்தெருவுல தான் நிக்கவைப்பான் –னு சொல்லுறது சரிதான் போல…’





தெரு நடுவே நின்றார்போல புலம்பிக்கொண்டு பெண் வீட்டிற்கு சென்றான் ரமேஷ்.





கலை வீட்டில்



ஜன்னல் வழியே கலை எட்டிப்பார்க்க, வந்தவர்களுக்கு ஜமுக்காலத்தை விரித்துக்கொண்டிருந்தனர் ரம்யாவும் கீதாவும்.





மாப்பிள்ளை, பையனின் அம்மா, அப்பா, அவர்களின் மூத்த பையன்கள் இரண்டு பேர், அவள்களது மனைவிமார் மற்றும் குழந்தைகள் என பெரிய அணியாகவே திரண்டு வந்திருந்தனர்.





கலையோ…. ‘ ச்சே… எப்படி வந்தான் இந்த டொனால்டு டக் ( Donald Duck) மூஞ்சி.. ‘ என்று அழுகை மாறாமல் மனதில் வினவிக்கொண்டிருக்க பெண்ணை அழைத்துவருமாறு குரல் வந்தது.





கலையின் அம்மா கலையை அழைத்துக்கொண்டு வர பெண் பார்க்கும் சங்கதி நன்றாகவே நடந்து முடிந்தது. கலை தான் மாப்பிள்ளையை நிமிர்ந்து கூட பார்க்கவில்லை..





மாப்பிள்ளை வீட்டார் கிளம்பியதும் தங்களது வழக்கமான உடைகளுக்கு மாறிக்கொண்ட அனைவரும் வட்ட மேஜை மாநாடு போட்டு தேநீர் குடித்துக்கொண்டிருந்தனர்.



கீதா கலையிடம் “ அப்புறம் அக்கா… மாப்பிள்ளை செமையா இருக்காரு போ… குடுத்துவச்சவதான் நீ… “ என்றாள்.



ரம்யாவும் அங்குதான் இருந்தாள். கலை அழுதது தனக்கு மட்டும்தானே தெரியும் என எண்ணிக்கொண்டு



“ யேய்.. வாயாடி.. கொஞ்சம் நேரம் வாய மூடு… “ என்றாள்.


 
#9
” அட போ ரம்யா அக்கா.. உனக்கு என் அக்கா மேல பொறாம… இவளுக்கு மட்டும் அழகான மாப்பிள்ளை கிடச்சிட்டாரே… நம்ம ஆத்துக்காரர் அசடா இருக்காரேன்னு… “ என்றாள்.





” யாரு டி அழகு…? அந்த டொனால்டு டக்கு மூஞ்சா…? ”என்றாள் கலை.





” அய்ய்ய்ய்யோ…. அக்கா… எப்படி கா…?? “ கீதா துள்ளிக்குதித்தாள்.





” என்னடி…?? “ கலை களைப்போடே கேட்டாள்.





” நான் மனசுல நினைச்சத அப்படியே சொல்லிட்ட…. அக்கானா அக்கா தான்…. உம்ம்மாமாமா…. “ என்றாள்.





” அடியேய்… இப்போதான டி அழகன் கொஞ்சம் பழகேன்னு அந்த மொசரக்கட்டைய பீத்திக்கிட்டு திரிஞ்ச…? அதுக்குள்ள அந்தர் பல்டி அடிக்கிற..? “ என்றாள் ரம்யா.





” இல்லை கா… எதாவது சொல்லி மாமா மேல உள்ள லவ்ஸூல அக்கா என் மண்டைய உடச்சிட்டான்னா.. ! அதான் போட்டு வாங்கினேன்…. ஹாஹா… என்றாள் கீதா.





’ அய்யய்யோ… இவ வேற நேரம் காலம் தெரியாம தொதிக்கிற எண்ணெய்யில பெட்ரோல கொண்டு ஊத்துறாலே… ‘ என்று ரம்யா மனதிற்குள் எண்ணிக்கொண்டு



‘ இப்பவும் அதான் டி நடக்க போகுது.. ’ என்றாள்.





கலை அங்கிருக்க பிடிக்காமல் எழுந்து உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.





வேகமாக கலை செல்வதை பார்த்த கலையின் அம்மா



“ அடியேய் குட்டி குரங்கே…. வாய மூடிக்கிட்டு இருக்க மாட்ட..? அவளே அசதியில இருக்கா… அவள போட்டு வடுத்திக்கிட்டு… “



என்று சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்த குடித்துமுடித்த தேநீர் கோப்பைகளை எடுத்துச்சென்றாள்.



கலை உள்ளே சென்றதும், ரம்யா சந்தர்பத்தை பயன்படுத்தி அவள் அழுத்தற்கான காரணத்தை கேட்க சென்றாள்.



என்ன டி ஆச்சு.. இப்பவாவது சொல்லு… என்றதும் ரம்யாவின் தொலைபேசி அவளது கணவரின் அழைப்பை காட்டியது..



” அட கடவுளே…. இவ்வளவு நேரம் சும்மா தானே உட்காந்திருந்தேன்.. அப்ப எல்லாம் அடிக்க மாட்டாரே இந்த மனுஷன்..”



என்று திட்டியவாரே அழைப்பை ஏற்று பேசினாள்.





மாமியாருக்கு திடீர் நெஞ்சுவலி வந்ததாள் உடனடியாக கிளம்பிவர சொல்லி செய்தி.



நிலமையை புரிந்துக்கொண்ட கலை ரம்யாவை பேச விடாமல் வீட்டிற்கு அனுப்பிவைத்தாள்.







ரமேஷிடம் பெண் வீட்டாரை சாமாளித்து வர சொல்லி சிறிது நேரம் கழிந்திருக்க வீட்டை வந்தடைந்திருந்தான் கிருஷ்ணா. தன் கைபேசியில் கல்யாண புரோக்கரது நம்பரை எடுத்து டயல் செய்தான்.



“ ஹலோ… சொல்லுங்க கிருஷ்ணா தம்பி..”





என்ன புரோக்கிள் … இப்படி குழப்பம் பண்ணிட்டீங்க..?



(என்ன டா இது புரோக்கிள் –னு தான யோசிக்கிறீங்க.... Broker + uncle = Brokle ஆகிடுச்சு நம்ம கிருஷ்ணாவுக்கு )





கிருஷ்ணா எதை பற்றி கேட்கிறான் என்ற சிரு துருப்பும் இல்லாத புரோக்கிள் அமைதியாக யோசித்துக்கொண்டிருந்தார்.



” என்ன புரோக்கிள் இருக்கீங்களா லைன்ல…? “



” ஆஆஆ….. இருக்கேன் தம்பி.. என்ன குழப்பம்…??” என்றார்.



“ பொண்ணு போட்டோ அட்ரஸ் எல்லாம் சரியாதான் கொடுதீங்களா..? “



” அமா தம்பி.. அதுல என்ன சந்தேகம்..? “



” நீங்க கொடுத்த போட்டோ –ல இருந்தது வேற பொண்ணு…! ; நீங்க கொடுத்த அட்ரஸ் –ல இருந்தது வேற பொண்ணு…! “



” என்னது வேற வேறயா…?? வாய்ப்பு இருக்காதே தம்பி… ?! 13 வருஷமா இந்த தொழில் பண்ணிக்கிட்டு இருக்கேன்.. இது வர இப்படி ஒரு குழப்பம் வந்ததில்லையே…?!”





” ஓஓ…. அதானா செய்தி..?? இதுக்கு முன்னால இப்படி நடந்திருந்தா ஜாக்கிரதையா அனுப்பிருப்பீங்க… என்ன செய்யுறது.. இந்த கிருஷ்ணா தான எல்லாருக்கும் டுவிஸ்டு கொடுக்க வேண்டியதா இருக்கு… “

தன் குறும்பு மாறாமல் கூறினான் கிருஷ்ணா.





இந்த இடத்தில் வேறு யாராவது இருந்திருந்தாள் வார்த்தைகளால் கடிச்சி துப்பிருப்பார்கள் என்பதை உணர்ந்த நம்ம புரோக்கிள்





“ மன்னிச்சிடுங்க தம்பி.. நீங்க சொல்லுற எதுவும் விளங்கல… நான் இதோ உடனே நேர்ல வரேன் “ என்று அழைப்பை துண்டித்தார்.



புரோக்கிளுடன் பேசி முடித்தக் கையோடு கிருஷ்ணா ஒரு கப் தேநீர் தயாரித்தான். அதை பருகி முடிப்பதற்கும் அம்மா அப்பா வீட்டுக்கு வரவும் சரியாக இருந்தது.





வந்ததும் சிவகாமி பொளந்து கட்டுவால் என முன்னரே யூகித்திருந்தான் கிருஷ்ணன். அவன் நினைத்தது தவறாகாமல் உள்ளே நுழைந்ததுவுமே அம்மா ஆரம்பித்தாள்.



“ என்ன டா நினைச்சிட்டு இருக்க..? எங்கள அசிங்கப்படுத்தனும்னே குறியா இருக்கியா..? “



சிவகாமி கோவப்படுவாள் என எதிர்பார்த்திருந்தான் கிருஷ்ணா.. ஆனால் இத்தனை ருத்ர தாண்டவம் ஆடுவாள் என அவன் சற்றும் எதிர்பார்க்கவில்லை..



" அம்மா.. அப்படியெல்லாம் இல்லை மா.. "





” என்ன டா அப்படி இல்லை..? இப்படிதான் சொல்லாம கொள்ளாம ஓடி வருவியா..? “



” நான் சொல்லுறத கொஞ்சம் கேளு மா… “ கிருஷ்ணா சிணுங்கினான்.



ஆனால் அது எல்லாம் சிவகாமி காதில் ஏறியதாய் இல்லை.



” உனக்கு தான டா தெரியும் பொண்ணு மாறிடுச்சுன்னு .. அந்த பொண்ணு வீட்டுக்கு தெரியுமா..? பாவம் அலங்காரம் எல்லாம் செஞ்சிக்கிட்டு உட்காந்திருந்த அந்த பொண்ணோட மனசு எவ்வளவு பாதிச்சிருக்கும்..? பெண் பாவம் பொல்லாத்து டா…! “



சிவகாமி பேச்சில் காட்டம் கொஞ்சம் தூக்கலாகவே இருந்தது.



இதுவரையில் சிவகாமி எதற்கும் இப்படி திட்டியதில்லை தன் மகனை. பெண்கள் விஷயம் என்பதால் சிறிது கோபம் அதிகமாகவே வந்துவிட்டது அவருக்கு. பின்பு ஆத்திரத்தில் திட்டிவிட்டோமே என்று சிவகாமியே வருந்த வீட்டை சமாதான நிலைக்கு கொண்டுவர படாத பாடு பட்டுக்கொண்டிருந்தனர் ரமேஷும் தீபக்கும்.



அனைவரையும் சிரிக்க வைக்க அவர்கள் இருவரும் குட்டிகரணம் போடாத்து ஒன்னுதான் பாக்கி.. அம்மா இன்னும் சாந்தம் ஆகாமல் இருந்திருந்தால் அதையும் கூட செய்ய தயாராக இருந்தான் தீபக்.





” டேய்.. நல்ல வேளை டா நீ உள்ள இல்லை… பொண்ணோட அப்பன் இருக்கானே… அய்ய்ய்ய்யோ…. கேள்வியா கேட்டு கேட்டே சாவடிச்சிட்டான் டா… “



கூறிய தீபக்கிடம் ரமேஷ்



” ஆமா.. சார் என்ன செஞ்சீங்க..? நான் என் லவ்வர்கிட்ட கூட இப்படி பேசிருக்க மாட்டேன் டா… அவ்வளவு மெதுவா சத்தமில்லாம காதோட காது வச்ச மாதிரி போன் –ல உன்கிட்ட பேசிகிட்டு இருக்கேன்…. இடிய முழுங்கிட்டு பிறந்தவன் ஒட்டுக்கேட்ட்தோட இல்லாம விஷயத்த டமால்னு போட்டு உடச்சிட்டான் எல்லார் முன்னாலையும்… “ என்றான் கிருஷ்ணாவிடம்.



” என்னது விஷயத்தை சொல்லிட்டானா..? “ சற்று அதிர்ச்சியானான் கிருஷ்ணா.





” டேய்.. உளறினது நான்தான் .. ஆனால் சமாளிச்சதும் நான்தான..? நீ கிருஷ்ணா –வ கூட்டிக்கிட்டு வரதா வெளியில போய்ட்ட… அந்த சொட்ட மண்ட போட்டு வாரு வாருனு வாரிக்கிட்டு கிடந்தான்..” தீபக் காலரை தூக்கிவிட்டுக்கொண்டான்.





” சார் அப்படி என்ன சமாளிச்சீங்க…??? “ கேட்டான் ரமேஷ்.





” நீங்க ரெண்டு பேரும் சுச்சா போயிருக்கீங்கனு சொல்லிட்டேனே….. “ சொல்லிவிட்டு கலகலவென சிரித்தான் எதையோ சாதித்த்து போல..





சிவகாமியின் கூச்சல் அடங்கியதும் வீட்டின் காலிங் பெல் அலறியது. அப்பா கதவை திறக்க வெளியில் சென்றார்.



“புரோக்கிளுக்கு கால் பண்ணிருந்தேன் மா பொண்ணு விஷயமா… அவருதான் வந்திருப்பாரு… “ கிருஷ்ணா சொல்லிக்கொண்டே வாசலுக்குச் சென்றான். ஆனால் அவனுக்காக அங்கு காத்திருந்த்தோ ஒரு இளம் பெண். பறக்கவிடப்பட்ட தன் கூந்தலை கோதியவாறு நின்றிருந்தாள்.



மிடுக்கான தோற்றம். கருப்பு கண்ணாடி கழுத்தில் தொங்கவிடப்பட்ட இடுப்புவரையிலான மேற்சட்டை, கால்களை ஒட்டிய, ஆங்காங்கே கிழிந்த நவநாகரீக ஜீன்ஸ் காற்சட்டை.



கிருஷ்ணாவுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை… மனதிற்குள் ‘ யாரு டா இந்த பொண்ணு லூசு மாதிரி டிரெஸ் பண்ணிருக்கு.. ஹாஹாஹா…’ என்று தனக்குள்ளேயே சிரித்துக்கொண்டான்.



” உன்ன பார்க்க தான் டா வந்திருக்காங்களாம் “ என்று கூறிவிட்டு உள்ளே சென்றார் அப்பா.



” என்ன பார்க்கவா..? அதுவும் இரண்டு நாளைக்கு நாம தங்கிவிட்டு போக புக் பண்ணியிருக்கிற இந்த ரூமுக்கா.. “ என்ற யோசனையில்



எஸ்… ஜெண்டில் வுமன்… அயம் கிருஷ்ணா (Yes .. Gentle Woman.. Iam Krishna..) என்றான்.



பளார் என ஒரு அறை விழுந்திருந்தது அடுத்த கனம்.



ஆம்.. அந்த பெண் கிருஷ்ணாவின் முகத்தில் வண்ணம் பூசியிருந்தாள்.



அதாங்க… அந்த புள்ள நம்ம ஹீரோவையே அறஞ்சிட்டு போய்டுச்சி…!



(சந்திப்போம்)
 
#10
அத்தியாயம் 4


“ பளார் “ சத்தம் கேட்டு அப்பா வெளியே ஓடி வந்தார்.

“ என்ன டா ஆச்சு… ? “
முட்டக்கண்ணை முழித்துக்கொண்டு கேட்டார் அப்பா. ஒரு கன்னத்தில் கைவைத்தாற் போல் நின்றிருந்தான் கிருஷ்ணா. பளார் விஷயத்தை புரிந்துக்கொண்ட அப்பா ஓடிச்சென்று அந்த பெண்ணுடன் திரும்பினார். அதுவரை கிருஷ்ணா வாசலிலேயே காத்திருக்க, அவன் முன் நிருத்தி அப்பா கேள்வி கேட்டார்.

“ என்ன மா… அடிச்சியா என் பையன..?? “

(ஒன்னும் இல்லை.. ஹீரோ அடி வாங்கிட்டு நிக்கறதால நாம ஹீரோயிசம் பண்ணலாம்னு கேப் –ல கடா வெட்டுறாரு..! ஹாஹா..)

அடிச்சியானு அப்பா கோவமா கேட்க

“ ஆமா அடிக்காம …?? “ என்று பத்திரகாளி போல முழியை உருட்டினாள் அவள்.

“ என்ன மா நீ.. வந்து அடிச்சதும் இல்லாம திமிரா வேற பேசுற..? “ அப்பாவுக்கு கோவம் தளைக்கு ஏறியது.

அடிச்சது மட்டும் இல்ல.. எங்க உங்க ஆத்துக்கார அம்மா..? அவங்கள பார்த்து நறுக்குனு நாளு வார்த்தை கேக்குற.. என்ன புள்ள வளர்த்து வச்சிருக்கீங்க லட்சணமானு… “

என்று சொல்லிக்கொண்டு வேக வேகமாக உள்ளே நுழைந்தாள் ஹீல்ஸ் காலணிகளுடன்.

“ இந்தா மா… கிருஷ்ணாவோட அம்மா… “ வீடே அலற கத்தினாள்.

“ ஏய்.. எவ டி அவ… செருப்பு காலோட உள்ள வந்துக்கிட்டு… “

அம்மா அதற்கு மேல் அலறினாள்.

“ அட நாசமா போறவளே..! இப்ப தான கஷ்டப்பட்டு இந்த சிவகாமி தேவிய சாந்தியாக்கி வச்சிருந்தோம்.. அதுக்குள்ள மூக்கு வேர்த்துட்டா உனக்கு…இப்ப சரோஜா அக்கா மாதிரி கத்த ஆரம்பிச்சுட்டு மறுபடியும்…?! “ என்று தீபக் மனதிற்குள் வசை பாடினான்.

அவள் தன் காலில் இருந்த காலணிகளைக் கழற்றிவிட்டு தீபக்கை நோக்கி
“ ஹே.. மேன்..! ( Hey Man..! ) இந்தா இத தூக்கி வெளியில போடு..!” என்றாள்.


“என்னது நான் போய் போடனுமா..? ஏன் உங்க காலு வாசல் -ல எல்லாம் நிக்காதா..? நேரா வீட்டுக்குள்ள தான் ஸ்டாப்பா..?ரூட் பஸ் ஓட்டுறீங்களா..? “
என்றான்.

“ ஹேய்.. என்ன ஓவரா பேசுற..? “

என்று சொல்லி கையில் இருந்த துப்பாக்கியை எடுத்து தீபக்கின் நெற்றிப்பொட்டில் வைத்தாள்.

” ஆத்தாடி….. துப்பாக்கி…. “ தீபக் கத்தினான்.

ஹாஹா.. குடும்பமே சிரித்த்து…

” சரி சரி போதும் மா.. கீழ இறக்கு… அவனுக்கு காய்ச்சல் வந்திடாம.. “ அப்பா சிரித்தவாறு கூறினார்.

அவள் கீழே இறக்கியது தீபக் தன் மனதிற்குள் ’தப்பிச்சோம் டா சாமி’ என நினைத்துக் கொண்டு ஓடியேவிட்டான்.


“ ஏன் டி வந்த்துமே இப்படி இப்படி அவன தாக்குற… ? “ என்று அம்மா கேட்டார்.

” பின்ன சிவகாமியோட மக –னு நிரூபிக்க வேணாமா..? “ என்றவாறு அவள் தோளை அரவணைத்துக் கொண்டு கெளரவ சிரிப்பை வெளியிட்டார்.

(வந்த்து நம்ம கிருஷ்ணாவோட தங்கச்சிதான்.. கல்லூரியில் இருந்து அனுப்பப்பட்ட NCC Camp –ஐ முடித்து விட்டு திரும்பியிருக்கிறாள்)

சிதறவிட்ட கெளரவ சிரிப்போடு நின்றிருந்த அப்பா “ ஆமா… கிருஷ்ணாவ எதுக்கு அடிச்ச..? “ என்றார்.

” அத உங்க பிள்ளைக்கிட்டையே கேளுங்க.. நான் ஃபிரஷ் ஆகிட்டு வரேன்…” என்று கூறிவிட்டு உள்ளே சென்றுவிட்டாள்.

” என்ன டா..? “ என அப்பா கிருஷ்ணாவை நோக்கி கேட்க

” தெறியல பா… ! கிளம்பும் பொழுது வாட்ஸ் ஆப் –ல அவளோட போட்டோ –வ அனுப்பினா.. ரொம்ப டைட்டா ஜீன்ஸ் போடாதனு சொன்னா கேக்குறியா.. பாரு அதுக்குள்ள எப்படி கிழிஞ்சிருச்சின்னு சொன்னேன்… “ அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அங்கு ஆஜர் ஆகினால் ருத்ரா.

” ஆமாடா… டீவி –ல போட்டா ஃபேஷன் நாங்க போட்ட மட்டும்..???” என கொந்தளிக்கத் தொடங்கினாள்.

” ஹையோ…. கூல் பேபி… எதுக்கு நமக்கு இந்த பேஷன் அப்புறமா இப்படி எமோஷன்..? ” என்றான் கிருஷ்ணா..

இதோ வரேன் டா டேய்… என்ற ருத்ராவோட கூச்சலில் இருந்து ஆரவாரமாய் தொடங்கியது அண்ணன் தங்கை சண்டை.


கீழே கிடந்த துடைப்பத்தைத் தூக்கி ருத்ரா எறிய, கிருஷ்ணா குனிந்துக்கொள்ள (அந்த நேராம் பார்த்து மனுஷன் உள்ள வருவாரா..?) வாசலில்’கிருஷ்ணா தம்பி’ என்று புன்னகையுடன் வந்து நின்ற புரோக்கிள் மேல் விழுந்தது.

அவர் மேல் துடைப்பம் விழுந்த அடுத்த கணம் அதிர்ச்சியில் நாக்கை கடித்துக்கொண்டு சிவகாமி இருக்கிறாளா என்று திரும்பிப்பார்த்தாள் ருத்ரா.

’ஹப்பாடா… நல்ல வேளை சிவகாமி இல்லை.. பார்த்திருந்துது…. அவ்வளவு தான் என் மண்டைய ரெண்டாக்கிருக்கும்..’ பெருமூச்சு விட்டாள்.

“ ஐய்யய்யோ… மன்னிச்சிடுங்க புரோக்கிள் .. மன்னிச்சிடுங்க… உள்ள வாங்க … வாங்க… என்று தட்டுத்தடுமாறி கூட்டிவந்தான் கிருஷ்ணா.

” என்ன மா ருத்ரா… அண்ணன் பார்க்க வந்து பொண்ணு மாறிடுச்சினு என்ன பழிவாங்குற போல…” என சிரித்துக்கொண்டே உள்ளே வந்தார்.

” என்ன பொண்ணு மாறிடுச்சா..? “ ருத்ராவுக்கு அதிர்ச்சி.

அண்ணனை பத்தின கவலையில இல்லைங்க… தன்ன பத்தின கவலையில… கிருஷ்ணாவுக்கு கல்யாணம் முடிந்து மூன்று வருட்த்திற்கு பிறகு தான் ருத்ராவுக்கு கல்யாணம் செய்ய வேண்டும் என்பது சிவகாமியின் கூற்று. பொண்ணு பார்த்தாச்சி இனி நம்ம ரூட் க்ளியர் என்ற நிம்மதியில் இருந்த ருத்ராவுக்கு ஒரே கவலை தான். இன்னும் இவனுக்கு எப்போ பொண்ணு தேடி எப்போ நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது..? என்று.

“டேய்.. என்ன டா நீ… நீ என்ன ஸ்கூல் பையனா..? கொடுத்த பொண்ண தொலைச்சிட்டு வந்து நிக்குற…? என்றாள்.

” அடியேய் வாயாடி வாய மூடு… ! “ என்றபடி அங்கு வந்தார் சிவகாமி. அப்பாவும் கூடவே வந்துவிட அனைவரும் கலந்து பேச தொடங்கினர்.

எங்க… நம்ம ஆள மட்டும் காணோம்.. ருத்ரா தேடல் வலையை வீசியபடி அமர்ந்திருந்தாள்.

அவள் தேடிய மறுகணம் மதிய உணவாக வாங்கி வந்த சாப்பாட்டு பார்சல்களுடன் உள்ளே வந்த ரமேஷ் அவனது வரவை அவள் கண்களுக்கு விருந்தாக்கினான். அவ்வளவு நேரம் அவனை காண ஏங்கிய கண்களோ அவனை கண்டதும் சட்டென பார்வையை திருப்பியது. வெட்கத்தில் பட்டாம்பூச்சியாய் சிறகடித்த்து. கன்னங்கள் இள்ஞ்சிவப்பை எட்ட எண்ணுகையில்

“ எத்தன தடவ டி கூப்பிடுறது..? போய் தண்ணீர் எடித்துட்டு வா –னு சொன்னேன்..”

எனும் அம்மாவின் குரல் தடுத்த்து.

தித்திக்கும் தேவ லோகம் சென்றுக் கொண்டிருந்தவள் திடுக்கென தன்னினைவு பெற்று இங்கு திரும்பினாள்.

’நான் கொஞ்சம் நேரம் கனவுல மிதந்திட கூடாதே இந்த சிவகாமிக்கு பொருக்காதே…’ மனம் நினைத்தாலும் வாய் சிரித்துக்கொண்டே ” இதோ தண்ணீர் எடுத்துகிட்டு வரேன் மா… “ என்றது.

ஓடிச் சென்று தண்ணீர் கொண்டு வந்தாள். அதை வாங்கி புரோக்கருக்கு கொடுத்த அம்மா அவர் அருந்தி முடிக்கும் வரை காத்திருந்து பின் பேச்சை தொடங்கினார்.

” சொல்லுங்க புரோக்கரே.. எப்படி இப்படி ஆச்சு..? “

” மன்னிக்கனும் , அதுக்கு முன்னாடி ஒரு விஷயம் சொல்லனும் தாயி… “ என்ற புரோக்கரது பேச்சில் தடுமாற்றம் தெரிந்த்து.

” என்ன ஆச்சு ஷ்ண்முகம் ..? தயங்காம சொல்லுங்க..!! “ கிருஷ்ணாவின் அப்பா கேட்டார்.

“ இல்லைங்க அய்யா.. நம்ம சொன்ன படி சரியா நடந்துக்கல –னு சொல்லி பொண்ணோட தாய் மாமா போன் பண்ணி கோபப்பட்டு இந்த சம்பந்தம் வேண்டாம் –னு சொல்லிட்டாங்க… “

என மென்று முழுங்கிக் கூறினார்.

கிருஷ்ணாவுக்கு சந்தோஷம் தாங்க முடியவில்லை..

“ஹப்பாடா… நல்ல வேளையா கடவுள் எனக்கு வேலை வைக்காம அவரே முடிச்சிட்டாரு…யெஸ்…. தேங்க் காட் ..” என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டிருந்தான்.

ருத்ரா கிருஷ்ணாவை கடித்து திண்றுவிடும் கோவத்தில் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். ருத்ராவின் ருத்ர தாண்டவம் இன்று உறுதியென அவள் பார்வையே சொன்னது. அம்மாவுக்கு என்ன சொல்லுவதென்றே தெரியவில்லை. தன் கணவனை வலிமிகு கண்களோடு திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“ பரவாயில்லை சிவகாமி.. வருத்தப்படாத… “ என கைகளை பற்றிக்கொண்டார் கிருஷ்ணாவின் அப்பா.

“ சரி ஷண்முகம்.. அதனால ஒன்னும் இல்லை.. “ என்று புரோக்கரிடம் கிருஷ்ணாவின் அப்பா கூற

“ நான் இந்த பொண்ணுடிய விபரத்தை என்னுடைய வீட்டுல இருந்து எடுத்துகிட்டு வந்திருக்கேன்.. நான் எழுதிகொடுத்த தகவலை அய்யா கொடுத்தா குழப்பம் எங்க நடந்திருக்குனு கண்டுபிடிச்சிரலாம் அய்யா” கேட்டார்.

“ இருக்கட்டும் ஷண்முகம்.. இனி அது தேவையில்லை –னு நினைக்கிறேன். தேவை பட்டா நான் உங்களை கூப்பிடுறேன் “ என்று அப்பா கூறவும் அங்கிருந்து விடைப்பெற்றுக் கொண்டார் ஷண்முகம் புரோக்கர்.

“ இப்ப சந்தோஷமா டா உனக்கு..? இதுக்கு தான் பெரியவங்க பேச்ச கேட்டு நடக்கனும்.. உங்க இஷ்ட்த்துக்கு எல்லாம் செஞ்சா இப்படி தான் ஆகும்” என்று அழத் தொடங்கினாள்.

“ அம்மா.. இப்ப எதுக்கு இப்படி அழுதுகிட்டு இருக்க..? “ அண்ணன் திட்டு வாங்குவதை தாங்காத ருத்ரா அம்மா மீது பாய்ந்தாள்.

“ வாய மூடு டி சின்ன கழுத… ! என்ன டி தெரியும் உனக்கு.. “ என்றார் அம்மா.


“ அம்மா..! இப்ப என்ன நடந்து போச்சு..? பொண்ணு வீட்டுல வேணாம்னு சொல்லிட்டாங்க அவ்வளவு தானே.. இதுக்கு என்னவோ அண்ணனுக்கு கல்யாணம் ஆகி டைவஸ் ஆன ரேஜ்சுக்கு அழுதுட்டு இருக்க..? “ என்றாள் ருத்ரா.

“ பேசுவ டி… ஏன் பேசமாட்ட… ? நானும் ஒரு பொம்பள புள்ளைய வச்சிருக்கேன் டி … “ என மேலும் விசும்பினார்.

“ டேய் ருத்ரா … உங்க அம்மா என்ன குண்ட தூக்கி போடுது..? நம்ம வீட்டுல பொம்பள புள்ள இருக்கா என்ன..? “ என்றான் தீபக்.

“ அதானே…! கிருஷ்ணா நமக்கு ஒரு தங்கச்சி பாப்பா இருக்காம் –டா.. “

என்று சொல்லிக்கொண்டு வாண்டுகள் நாள்வரும் சீரியஸாய் முகத்தை வைத்திருக்க அப்பா வயிரு வலிக்க வலிக்க சிரித்தார்.

“ சும்மா நிறுத்துங்க.. நீங்க கொடுக்குற செல்லம் தான்..! பாருங்க என்னா பேச்சு பேசுதுங்கனு.. “ என்று அம்மா பொய் கோபம் கொள்ள

“ இப்ப உன் முகத்தை பாரு டி.. இப்படி சட்டு கவல காணாம போற மாதிரி நம்மள மாத்திடுச்சுங்க… இப்படி புள்ளைங்கள வச்சிகிட்டு எதுக்கு டி கவல படற…?? “ என்று கூறினார் அப்பா.

“ ஐயா… ஜாலி…. அப்பா நம்ம பக்கம் தான்…. “ என துள்ளிக் குதித்து ஓடி அப்பாவின் தோள்களைக் கட்டிக்கொண்ட ருத்ரா,

“ அப்புறம் சிவகாமி.. சாப்பிடலாமா.. இல்லை எங்கள பட்டினி போட போறியா..? “ என்றாள்.

ஆமா.. நீ பட்டினி இருந்துட்டாலும்.. என்று சொல்லிக் கொண்டு சாப்பாட்டை அனைவருக்கும் எடுத்து வைத்தாள் சிவகாமி. அனைவரும் சாப்பிட்டு சிறிது நேரம் கழித்து தங்கள் சொந்த ஊரான மதுரையை நோக்கி ரயிலில் பயணமானார்கள்.

என்னதான் சிரித்து சகஜமாய் காட்டிக்கொண்டாலும் கிருஷ்ணா வீட்டில் அனைவரது மனமும் பெண் பார்ப்பு விஷயத்தில் சிறிது பாதிக்கப்பட்டே இருந்தது. அதனால் யாரும் அதை பற்றி ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளவில்லை.

இருந்தாலும் கிருஷ்ணாவின் நினைவு முழுவதும் கலையை பற்றியே இருந்தது. ரயிலின் நீண்ட இருக்கையில் குடும்பத்தினர் அமர்ந்திருக்க கிருஷ்ணா மட்டும் ஒற்றை இருக்கையில் அமர்ந்து ஜன்னலின் வெளியே தன் பார்வையை திருப்பியிருந்தான்.


ரயில் மதுரையை நோக்கி பயணமாக, கிருஷ்ணா கலையுடனான தன் சில துளி நிமிட நினைவினை நோக்கி பயணமானான்.

( சந்திப்போம்)



 
#11
அத்தியாயம் 5


ரம்யாவை அவள் வீட்டிற்கு அனுப்பி வைத்த கலை கட்டிலில் படுத்து சிறிது நேரம் அயர்வை போக்கினாள். அவளது பகல் நித்திரையை துவம்சம் செய்தது கைபேசியின் அலறல் சத்தம். அவள் நித்திரையை மட்டும் அல்ல குடும்பத்தின் நிம்மதியையும் துவம்சம் செய்யப்போகிறது என்று அவள் அப்போது அறியவில்லை. கைபேசியை கையில் எடுத்து அதன் திரையை பார்த்தாள். ஏதோ புதிய எண் அழைப்பு. எழுந்து அமர்ந்து “ ஹலோ…” என்றாள்.

“ என்ன கலை… ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்க போல… மாப்பிள்ளை எல்லாம் பார்த்துட்டு போனதா கேள்வி பட்டேன். நான் விட்டுடுவேனா உன்ன..? “ என்றது அந்த கர்ஜனையான குரல்.

“ உன்னால முடிஞ்சத பார்த்துக்கோடா… “ என்றபடி இணைப்பை துண்டித்தாள். மீண்டும் அழைப்பு வந்தது.

“ என்ன டி.. பேசும்போதே கட் பண்ணுற.. அவ்வளவு திமிரா..? “ என்றான்.

மீண்டும் கட் செய்து சிம்மை அகற்றி ஒடித்து எறிந்துவிட்டாள். அந்த நேரம் கீதா உள்ளே வர,

” அக்கா என்ன அக்கா பண்ணுற..” என்று கூச்சலிட

“ உன் வேலையை பார்த்துக்கிட்டு போ டி “ என்று மீண்டும் நித்திரைக்கு செல்ல எத்தனித்தாள்.

“ எதுக்கு இப்ப கத்துற..? அப்பா உன்ன சாப்பிட கூப்பிட்டுச்சு.. வா.. “ என்றாள்.

” எனக்கு சாப்பாடு வேண்டாம் நீங்க சாப்பிடுங்க ” என்றாள் கலை.

” எதுக்கு சாப்பாடு வேண்டாம்..” என்றவாறு உள்ளே வந்தார் அம்மா.

” வேண்டாம்னா விடேன் மா.. எதுக்கு எல்லாரும் என்ன போட்டு படுத்துறீங்க..? “ தலையை பிடித்துக்கொண்டு கத்தினாள் கலை.

” என்ன ஆச்சு கலை.. எதுக்கு இப்படி கத்திகிட்டு இருக்க..? “ அப்பாவும் தன் பங்கிற்கு கேள்விகளை தொடுக்க கலைக்கு தலை வெடித்துவிடும் போல் ஆனது. வீடே அதிர கூச்சலிட்டவாறு மேஜை மேல் இருந்த தண்ணீர் குடுவையை தள்ளி விட்டாள்.

என்றும் சுட்டியாய் மட்டுமே கண்ணில் பதிந்த கலையை கோப கனல் சுட்டு பொசுக்கும் பாணியில் கண்ட்து அனைவரது மனதிலும் அதிர்ச்சியையும் நெருடலையும் தீரா கனத்தையும் கொடுத்தது.

“ ஏய் ! என்ன டி ஆச்சு..? லூசு பிடிச்சிட்டா உனக்கு..? எதுவா இருந்தாலும் சொன்னாதான தெரியும்..” என்ற கீதாவின் வாயை அடைத்த அம்மா

“ நீ தூங்கி எழுந்திரி.. அப்புறம் பேசிக்கலாம் ” என்று அறையை விட்டு வெளியேறினார். கீதாவும் பின்னே சென்றுவிட்டாள் கோவத்துடன்.

அப்பா கலையின் அருகே சென்று “ வா டா மா… அப்பாவோட மடியில படுத்துக்க.. ! “ என்று அவளை சாய்த்து மடியில் போட்டு தலையை வருடிக்கொடுத்தார்.

அப்பாவின் ஸ்பரிசம் தீண்டிய அடுத்த கணம் கண்களில் வெள்ளப் பெருக்கெடுக்க அழுதாள்.

அவளிடம் கேள்வி ஒன்றும் எழுப்பாது அவளது கண்ணீரை துடைத்துவிட்டபடி தன் ஆறுதலை சமர்ப்பித்துக் கொண்டிருந்தார் அப்பா.

அழுது வீங்கிய முகம் வாடி வதங்கி தெம்பின்றி எட்டிய தூக்கத்தின் உதவியால் சாந்தம் அடைந்தது. அவள் கண் விழிக்கும் வரை அப்பா அங்கிருந்து நகரவில்லை. சோர்ந்த கண்கள் மெல்ல விழித்திறக்க மணியோ இரவு ஒன்பதை தொட்டிருந்தது.

“அப்பா… நீங்க இன்னும் இங்க தான் உட்கார்ந்திருக்கீங்களா..? “ என்றாள் தன் செயலை எண்ணி நொந்துக்கொண்டவள்.

“ ஒன்னுமில்லை டா மா… இப்ப உனக்கு எப்படி இருக்கு..? “ என்றார் தலையை கோதியபடி.

“ மன்னிச்சிருங்க பா… நான் ரொம்ப கஷ்டபடுத்துற எல்லாரையும் “ என்றாள்.

” ச்சி.. குட்டி கழுத… அப்பா தான டா.. ! சொல்லு உனக்கு என்ன பிரச்சனை..? எதுவா இருந்தாலும் அப்பா பார்த்துக்குறேன் ..“ என்றார்.
( அவளே சொல்லும்வரை இதை கேட்க வேண்டாம் என நினைத்திருந்தவர் விஷயம் பெரிதாய் இருந்தால் தன் அன்பு மகளை இன்னும் பாதிக்குமே என்று எண்ணி ஒருமனதாய் தன் கேள்வியை கேட்டுவிட்டார்)

” ஒன்னுமில்லை பா.. கொஞ்சம் டென்ஷன்.. அதனால தான் கத்திட்டேன்.. பிரச்சனையெல்லாம் ஒன்னுமில்லை.. இப்ப எனக்கு உடம்பு பராவாபில்லை.. “ என்ற கலையின் அடுக்கடுக்கான வார்த்தைகளின் பொய்மையை உணர்ந்த அப்பா தற்போதைக்கு விட்டுவிடலாம் என மனதை அமைதிப்படுத்திக் கொண்டு

“ சரி மா.. வா சாப்பிடலாம்.. “ என கூட்டி வந்தார்.

அம்மாவும் கீதாவும் உணவை எடுத்து வைக்க கலை கீதாவின் அருகில் சென்று அமர்ந்தாள்.

“ எம்மாடி…! இந்த ராட்சஷி பக்கத்துல எல்லாம் நான் உட்கார மாட்டேன் பா…! ” என்று கூறிக்கொண்டே எழுந்து ஓட முயன்றால்.

அவள் கையை பிடித்து கலை ஒரே இழு இழுத்து கீழே உட்காரச் செய்தாள்.

“ இப்ப நீ மட்டும் என் பக்கத்துல உட்கார்ந்து சாப்பிடல… மவளே… “
என கலை சொல்லி முடிப்பதற்குள்
“ என்ன என் சாக்லேட்ட திருடி நீ சாப்பிட்டுவ.. அதானா..? எல்லாம் பதுக்கி வைக்க இடம் பார்த்தாச்சி பார்த்தாச்சி… ஹுக்கும்…! “ என்றாள் கீதா.

கலை சிரித்துக்கொண்டே ” இல்லை மேடம்… இன்னைக்கு நைட்டு கனவுல உங்களுக்கு பேய் தான்.. “ என்றாள்.

எரும மாடே… எரும மாடே… பேய் –னு சொல்லாதனு சொல்லிருக்கேன்ல… ?? பாரு மா இவள…! “ என்று பொய் சிணுங்கல் காட்டினாள் கீதா.

” கொஞ்ச நேரம் வாய மூடிக்கிட்டு சாப்பிடுங்க டி… “ என்றார் அம்மா.

” பாருடா..! அம்மா நமக்கே டாஸ்க் கொடுக்குறத… ?! ஹாஹா.. வா அக்கா நாம அம்மா சொன்ன மாதிரி கொஞ்ச நேரம் வாய மூடிக்கிட்டு சாப்பிட்டு காமிப்போம்..” என்றாள்.

” ஹாம்… வா… “ என கலையும் தயாராக

ரெண்டு வாண்டுகளும் என்ன செய்ய போகுதுனு அப்பாவும் அம்மாவும் பார்த்திருக்க முதலில் கலை வாயை தன் ஒரு கையால் மூடிக்கொண்ட கீதா மறு கையால் உணவை அள்ளி தன் வாயில் வைத்துக்கொண்டாள். மீண்டும் கலை தன் ஒரு கையால் கீதாவின் வாயை மூடிக்கொண்டு மறு கையால் ஒரு வாய் உணவெடுத்து தன் வாயில் வைத்துக்கொண்டாள்.

இப்போ மென்னு முழுங்கலாம் என்று கண்களால் கூறிக்கொண்டு சாப்பிட்டனர். வீடு சற்று சகஜ நிலைக்கு வந்துவிட்ட்தாய் எண்ணி கலையின் அம்மா மூச்சுவிட்டாளும் கலையின் வெற்று சிரிப்பையும் பொய் சமாளிப்பையும் உணர்ந்தவிட்ட அப்பா மூச்சடைத்து தன்னுள் மூழ்கிகிக் கொண்டிருந்தார். தன்னுடைய அன்பு மகள் சிக்கித் தவிக்கும் துன்பம் தன்னில் இருந்து அவளை விடுவிக்க வேண்டுமென எண்ணி தானே களத்தில் இறங்க முடிவெடுத்தார்.

சில மாதங்களுக்கு பிறகு...

காலை 8 மணி. கல்லும் கசிந்துருகும் வண்ணம் கதிரவன் தன் கதிர்களை கர்வத்துடன் கொட்டித் தீர்த்த அந்த கோடை காலத்தில் கலை தன் தங்கை கீதாவை அவளது கல்லூரி பேருந்து வந்ததும்,

“ காலேஜ் –க்கு போக ஆரம்பிச்சுட்ட.. கொஞ்சமாவது கவனமா இரு..” என்று முதலாமாண்டு முதல் நாள் கல்லூரிக்கு செல்லும் அவள் காதில் வார்த்தைகைளை சற்றூ தீட்டிய படியே ஏற்றி விட்டு டாடா காட்டினாள்.

பின் தான் வேளைக்கு வழக்கமாக செல்லும் பேருந்தினை எதிர்நோக்கி பேருந்து நிலையத்தில் காத்துக்கொண்டிருந்தாள். நேரம் கடந்தும் பேருந்து வந்த பாடில்லை. பின்புறத்தில் இருந்து வரும் விசில் அழைப்பு ஓசை சுட்டெரிக்கும் வெயிலின் எரிச்சலை விட சற்று அதிகமாகவே இருந்தது கலைக்கு..

பொதுவாக இளங்கயவரது லீலைகளைக் கண்டு ஒதுங்கிப் போகும் பெண்களுக்கு மத்தியில் விசில் எழுப்பிய ஆடவனின் முகத்தினை தன் பார்வையால் கிளித்தெறிந்து ஒரு அடி அவனை நெருங்கி சென்ற கலையைக் கண்டு அந்த ஆடவன் சற்று அதிர்ந்து போனான் என்றே சொல்ல வேண்டும். இரண்டு அடி அவனை நோக்கி கலை எடுத்து வைக்க, அதற்குள் பேருந்து வந்துவிட்டது.


“இன்னைக்கு தப்பிச்சிட்ட டா” என எண்ணியவாறு அதிகம் இரண்டு அடி எடுத்து வைத்து பேருந்தில் ஏறி இருக்கையில் அமர்ந்தாள் கலை. பயணிகளுடன் பயணியாய் ரேடியோவும் கதை பேசிக் கொண்டிருக்க, நேரமாகிவிட்டதோ என கலை தன் கைகடிகாரத்தை பார்த்துவிட்டு பின் ஜன்னல் வழியே வேடிக்கைப் பார்க்கத் தொடங்கினாள்..



அத்துனை நேரம் கதைத்துக் கொண்டிருந்த ரேடியோ தற்போது சங்கீத சுருதிக்குள் நுழைந்தது. கூட்டத்தின் அனைத்து சலசலப்ப்பினையும் தாண்டி அப்பாடல் கலையை மிக எளிதாக தன் வசம் இழுத்தது. அடிக்கும் வெயிலின் தாக்கத்தினால் பயணிகள் ஒவ்வொருவரும் தண்ணீர் குடிப்பது, கைக்குட்டையினால் வீசிறிக்கொள்வது என வெவ்வேறு செயல்களில் ஈடுபட்டிருக்க கலை மட்டும் ரேடியோவில் ஒலிக்கும் பாடலுக்கு தன் காதுகளையும் உணர்வுகளையும் கடன் கொடுத்துவிட்டவளாய் அசைவின்றி அமர்ந்திருந்தாள்.


பாதையின் குறுக்கே எதிர்பாராமல் பாய்ந்த நாயினைக் கண்டு பிரேக்கை சட்டென அழுத்தினார் பஸ் டிரைவர். பஸ்ஸில் ஏற்பட்ட திடீர் அதிர்வினால் ரேடியோ பாடல் நின்று போக, திடுக்கென பதறியவாறு தன்னிலை திரும்பினாள் கலை. மீண்டும் சராசரி வேகத்தில் பேருந்து பயணமாக; கலை தன்னுள் அப்பாடலை படமாக்கத் தொடங்கினாள்.


இப்பாடலை தான் கடந்து வந்த ஒவ்வொறு பருவநிலையினையும் தன்னுள் கிரகித்துக் கொண்டே வந்தாள். உணர்வில் ஒன்றும் பூத்திடச் செய்யாத ஓர் சராசரி பாடலாய் அறிமுகமாகி, தன்னை மறந்து இன்ப வெள்ளத்தில் மூழ்கி தன் உயிருடன் உறவாடிய இன்னிசை பாடலாய் உருமாறி, என்றேனும் தப்பித்தவறி காதில் கேட்டுவிட்டால் இடியை விழுங்கிய மேகம் கர்ஜித்துக் கொட்டும் மழையென அழுது ஓடி ஒழிவதாகி பல பரிநாமங்களைக் கொண்ட அதே பாடல் தற்போது பனிமலர் ஏந்திய கொடும் கனமென நெஞ்சில் ரணத்தோடும் உதட்டில் புன்னகையோடும் கடப்பதற்குரிய அவதாரம் கொண்டுள்ளது அவளிடத்தில்…


துளிர்த்தது ஒரு துளி கண்ணீரே ஆயினும் அதனை தேவையற்று வீணடிக்க மனமில்லாதவளாக அதனை துடைத்துக் கொண்டு தன் இதழினை மலரச் செய்தாள். இத்துனை பரிநாமமும் அத்துனை உருமாற்றமும் கொண்ட பெரும் பிணி பெண் இவளை விரும்பி வந்தடைந்ததற்கு காரணம் ஒருவனே…

கன்னியமான கன்னியவள் கன்னக்குழி சிரிப்பிற்கு காரணமானவன் எவனோ அவனே..
கட்டுமரமாய் தனியே தவிக்கவிட்டு, மனம் கல்லாகிப்போக காரணமானவன் எவனோ அவனே..
கரிசல் காட்டு கண்ணகி அவளது கண்ணாளன் எவனோ அவனே…
அவன் ஒருவனே….

(சந்திப்போம்)
 
#12
அத்தியாயம் 6

பட்டாம்பூச்சி அவள்,
மயக்கும் வர்ணங்கள் தன்னிடம் கொண்ட போதிலும் கர்வமின்றி மனதில் சமநிலை அன்பெனும் வர்ணங்கள் கொண்டு ஆகாயத்தில் பறந்தாள். காதல் வாடைப்பட்டு தன் வாசம் திறந்தாள்; சுவாசம் மறந்தாள்.

பட்டாம்பூச்சி அவள்,
கண்ணாடிக்கூண்டில் அடைந்த போதிலும் மதி மயக்கத்தாள் அதன் மதிலை ஊடுருவி உலகம் காண மறந்தாள். தன் கள்வன் பிம்பம் ஒன்றை மட்டுமே கண்ணாறக் கண்டு கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் தன் நெஞ்சினுள் அவனை கறைத்தாள்; அவனுள் தன்னை மறைத்தாள்.


பட்டாம்பூச்சி அவள்,
கிழிக்கூண்டு என தெரிந்த போதிலும் கம்பிக்கிடையில் நுழைந்து சுதந்திர வெளியில் பறக்க மறுத்தாள். விடுதலை விரும்பா கைதியாக அவன் இருதய சிறையில் அடைப்பட துடித்தாள். தன் உயிரில் அவனை பூட்டிக்கொண்டு சாவியை தொலைத்தாள்.

அவனை காணும் முன் என்றென்றும் புன்னகையில் திளைத்திருப்பாள். அடுத்தவர் சோகம் திறக்கும் ஒற்றை மந்திரக்கோலாய் இருந்தது அவளது அந்த அழகிய சிரிப்பினால் செதுக்கப்பட்ட தெய்வீக முகம். காண்போரை எல்லாம் எளிதில் ஈர்த்துவிடுவாள் அந்த பிச்சிப்பூ வாசக்காரி. தன்னை கடிந்துக் கொள்பவரிடம் கூட நறுக்கென வார்த்தையினை அவிழ்காது நாசுக்காய் தெளியவைக்கும் நங்கை அவள்.

இவ்வத்துனை ரத்தினத்தையும் சூரையாடிக்கொண்டு அவற்றுடன் அவளையும் தன்வசமாக்கினான் அந்த கொள்ளைக்காரன். அவள் இதயத்தில் சிதறிக்கிடந்த இவ்வனைத்து முத்துக்களையும் வாரி மூட்டையெனக் கட்டி ஒரு மூலையில் போட்டுவிட்டு அவ்விடத்தில் பாய் விரித்துப் படுத்துக்கொண்டான் அவன்.

அவளே காரணமாய் இருந்த அவளது சிரிப்பிற்கு காரணி அவனாய் ஆனான். இத்துனை ரகசியத்தை கவரும் வண்ணம் எய்த அவளது அன்பின் அம்பு அவள் உயிர் சிதைக்கும் ஆயுதமாய் மாறியது. வாழ்க்கையை உணரத்தொடங்கினாள்.

இருப்பது காணாது என்று சொல்வது போல் அவளது அதிக பட்ச மன அழுத்தத்திற்கு விருந்தாளி போல் துணை வந்தது அப்பாவின் தொழில் முடக்கம். இருந்தும் வீட்டின் துயர் நீக்கத் துடிக்கும் தேவியாய் இருந்தாள் அவள்.

அம்மாவின் சோக சங்கதிக்கு வர்ணம் பரிசளிக்க விளையாட்டாய் வாழ்க்கை தத்துவம் பேசுகையில் கிடைக்கும் “உனக்கென்ன டி புரியும் இந்த மனவலியெல்லாம்” என்ற ஒற்றை வார்த்தையின் ஆழத்தை சமீபத்தில் பரிட்சயமானவள் அதை தன் ஒற்றை சிரிப்பினால் கடந்திடுவாள் அந்த மாயக்காரி.

எதிலும் முதன்மையானவள். அப்பாவிற்கு கைகொடுக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் மேற்படிப்புக்கு செல்லாது பணியில் இறங்கியதால், தன் வேலைகளை செம்மையாக செய்ய வேண்டும், நற்பெயர் எடுக்க வேண்டும் என அயறாது உழைப்பாள். நினைத்தபடியே தனது வேலை சுத்தத்தினால் ஒட்டுமொத்தமாய் அனைவரது மனதிலும் தன் பெயரை பதித்தவள் நாட்கள் நகர நகர இவை அனைத்தையும் மறந்து அவன் ஒருவன் பெயரையே பதித்துவந்தாள் தன் உயிரின் ஒவ்வொரு செல்களிலும். உயிரோடு ஒட்டிய பிணியை குணப்படுத்த முடியாதவளாய் தவித்துக்கொண்டிருந்தாள்.

நாட்கள் நகர்ந்து மாதங்களாகின. தொடர்ந்த மாதங்கள் அவளை மந்தமாக்கத் தொடங்கின. குடும்பத்தின் பொல்லா நிலையும், பாடாய் படுத்தும் காதலின் கண்மூடித் தனமும், அண்டமாய் இருந்த அலுவலக வேலை அழுத்தமும் அவள் புன்னகையை மனதளவில் சிதைக்கத் தொடங்கியது.

ஒவ்வொரு நாட்களும் கூட கூட தனக்கான பொறுப்புகளை தானே கூட்டிக் கொண்டாள். தன்னை சூழ்ந்துள்ள கொடும்பிணி தன்னை கட்டிப்போட்டு இருட்டறையில் அடைப்பதை அறிந்தும் ஒன்றும் செய்ய முடியாது தனக்குள் குமுறிக்கொண்டிருந்தாள்.

இவை அனைத்திற்கும் முன்பே, அவளது போலியான சிரிப்பினை அறிந்திருந்தான் அவளது அலுவலக மேனேஜர் ராகுல். மேனேஜர் என்ற போதிலும் கலையின் மீது தனி மரியாதை கொண்டுள்ள அவர் அவளிடம் தோழமையாகவே பழகினார்.

தோழமையை அடுத்த கட்ட உறவிற்கு செல்ல வேண்டுமென்பது ராகுலின் ஆசையாய் இருந்தாலும் அதை ஒரு நாளும் கலையிடம் காட்டிக்கொள்ளவில்லை. துன்பப் பிணியில் அவள் வாடுவதை கண்டு வருந்திய ராகுல் அவளாய் வாய்திறப்பாள் என அமைதி கொண்டிருந்தான் இத்தனை நாட்களும்.

ஒரு நாள் வழக்கம் போல் அலுவலகத்திற்கு வந்தாள் கலை. அழுது வீங்கிய முகம் தன்னில் அள்ளி அப்பப்பட்ட பொய்நகையுடன் அவள் வந்து நின்றது ராகுலின் பொறுமையை சுக்குநூறாக்கியது. அவள் பேச வாயெடுக்கும் முன் தானே முந்திக்கொண்டான்.

” என்ன ஆச்சு கலை உங்களுக்கு..? நான் ரொம்ப நாளா உங்கள கவனிச்சிக்கிட்டு தான் இருக்கேன்.. என்ன பிரச்சனை உங்களுக்கு ..?” என உரிமையாய் கோபித்துக் கொண்டு மேலும் கேள்விகளை அடுக்கினான்.


பிரச்சனையா…?? அப்படியெல்லாம்ம்ம்ம்ம்…. அவள் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அவளது காதுகளை துளைத்தது அதே பாடல்.
அவனது அத்தனை கேள்விகளுக்கும் அந்த ஒற்றை பாடலுக்கும் அவளது பதில், எத்தனையோ காலமாய் புழுங்கும் மனதை மறைக்கத் தெரியாத அந்த நீண்ட குமுறல் மட்டுமே. இதுவரை கோடானு கோடி இன்னல்களிலும் சிரிப்பு மட்டுமே குடிக்கொண்டிருவ்த அந்த முகத்தின் இந்நிலையினை கண்ட ராகுல் தன் இரவு நித்திரையை தொலைத்தான்.


செய்வதறியாது மறுநாள் அவளை காண அவள் இல்லம் சென்ற ராகுல், அவளது நடவடிக்கைகளைக் கண்டு பிரம்மித்தே போனான். நடப்பவை அனைத்தினையும் ஒரு ஓரத்தில் நின்று கவனித்திக் கொண்டிருந்தான்.

வீட்டில் பாடும் வசைகளுக்கெல்லாம் மிகுந்த இன்முகத்தோடு முற்றுப்புள்ளி வைத்து இன்பத் தொடர்புள்ளியாய் மாற்றும் அவளது கச்சிதமான அரவணைப்பினை கண்டு வியந்தான். அவளிடம் தன் அன்னையை உணர்ந்தான்.

எரிமலையில் விழுந்த எறும்பென துக்கத்தில் வெந்து பொசுங்கிக் கொண்டிருப்பவள் எரிமலை குழம்பென சிதறாது பனிமழையாய் பொழியும் அந்த சக்தியினில் துர்கையினையும், பூமாதேவியினையும், பார்வதிதேவியினையும் ஒரு சேரக் கண்டான். எதற்கெடுத்தாலும் குறை கூறும் இவ்வுலகினில் எப்படி ஒரு உள்ளம் தனது அனைத்து பிணியினையும் மறைத்து இன்முகம் காட்டி மற்றவரை இன்பரீதியில் வழிநடத்திச் செல்ல இயலும் என ஒருபக்கம் குழம்பினான்; மறுபக்கம் பூஜித்தான்.


தன் துயரை எவரிடமும் செல்லாமல் இருக்கும் அவளது உள்ளத்தின் கனத்தையும் ரணத்தையும் உணர்ந்தவன் பிரச்சனை என்னவென்று தெரியாமல் தன் வினாக்களுக்கு விடைத்தேடி வந்தான். விடை கிடைக்கவில்லை ஆனால் வினாவும் நீடிக்கவில்லை. பெண்ணின் மனதின் ஆழத்தையும் அதில் சுமக்கும் பாரத்தையும் அவளிடம் உணர்ந்துக்கொண்டான். உணர்ந்தவன், கலை தன்னை அழைப்பது கூட தெரியாமல் உறைந்து போய் நின்றிருந்தான்.


” சார்… ! சார்..! ஆர் யூ ஆல்ரைட்..?? “ என்றாள்.

” யா.. கலை.. அய் அம்..! “ என்றவன் தன்னிலை திரும்பினான்.

” என்ன சார்.. அதிர்ச்சியா இருக்கு..? வீட்டுக்கு வந்துருக்கீங்க..? “ என்றாள்.

” ஏன் கலை.. நான் வரக் கூடாதா..? “ என்றான் சூட்சும புன்னகையோடு.

” அட கடவுளே… அப்படி சொல்லல சார்… வாங்க வந்து உட்காருங்க .. “ என்றவள் வீட்டில் அனைவரையும் அறிமுகப்படுத்தினாள்.

இளம் வயது பெண்ணென்றால் ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் மட்டுமே இருக்கும் என்று யார் கூறினார். அவள் மனதிலும் இருக்கும் கொடும் பிணி. உள்ளுக்குள் புண்ணாக்கிற்று வெளியில் புன்னகித்துத் திரிபவள் இளங்கன்னியவள். குழப்பத்துடன் வாழ்க்கை பாடங்களை கற்கும் வயதில் அவளது உணர்வினை மதிக்காவிடிலும் சபிக்காதிருக்கலாம் என எண்ணினான் ராகுல். தன் சுயம் இழந்து, தெரிந்தே தன்னை தொலைத்து, தலை குனியும் படலம் ஒவ்வொருவர் வாழ்விலும் நிச்சயம் வந்துவிடுகிறது.

வாய் சொல்லால் விவரிக்க இயலும் பிணிகள் பல…
கண்ணீர் வடித்துக் கொட்டித் தீர்க்கும் வலிகள் பல…
கொண்ட ரணத்தால் வாயடைத்து மெளனம் பேசும் மொழிகள் பல…

இவற்றை இவ்வளவு கச்சிதமாய் கையாளும் கலை ராகுலின் மனதில் இன்னும் பெரிய சிம்மாசனமிட்டு அமர்ந்துக் கொண்டாள். அவளை இந்த கணமே தூக்கிச் சென்று தன்னவளாக்கி மகாராணி போல பார்த்துக்கொள்ள வேண்டுமென புடைத்த அவன் காதல் நரம்புகளை கஷ்டப்பட்டு கட்டுப்படுத்தினான்.

“ கலை.. ஒரு முக்கியமான விஷயம் சொல்ல தான் இப்ப வந்தேன்… “ என்ற ராகுலிடம்

“சொல்லுங்க சார்..” என்றாள் கலை.

“ சம்திங் பர்சனல்… தனியா பேசலாமா…? “ என்று மெல்லிய குரலில் கேட்டான்.

சிறிது குழப்பத்துடன் “ வாங்க சார் “ என தோட்ட பகுதிக்கு அழைத்து சென்றாள். அங்கிருந்த நாற்காலியில் அவனை அமரச் சொல்லி தானும் அமர்ந்தாள்.

ராகுல், தன் மேற்சட்டை மேல் அணிந்திருந்த கோட்டை கழற்றி நாற்காலியின் முன் இருந்த மேஜை மேல் வைத்தவன், பூட்ஸ் அணிந்திருந்த தன் கால்களை ஒன்றின் மேல் ஒன்றாக போட்டு சவுகர்யமாக அமர்ந்தான்.

“ சொல்லுங்க சார்… வேளை விஷயமா பர்சனல் –னா ஆபிஸ் –லயே பேசிருக்கலாமே சார்…? “ என்றாள்.

“ இட்ஸ் நாட் எபௌட் அவர் ஒர்க் ... இட்ஸ் எபௌட் யூ … ( Its not about our work.. Its about you..! ) ” என்றான்.

“ என்ன பத்தியா..? என்ன சார் சொல்லுறீங்க..?! “ கலையின் குழப்பம் அதிகமானது.

“நான் சுத்தி வளைத்து பேச விரும்பல கலை.. நீங்க ஏதோ மனசுல போட்டு குமுறிக்கிட்டு இருக்கீங்களே அது என்ன -னு நான் தெரிகஞ்சிக்கலாமா..? “ என்றான் துப்பாக்கியில் இருந்து புறப்பட்ட தோட்டாவை போல.

தன்னிடம் பதில் எதுவும் இல்லாதது போல அமைதியாய் தலைகுனிந்தாள் கலை.

அவளது சோகத்தை தனக்கு சாதகமாய் எடுத்துக் கொண்டு அவளுக்கு ஆறுதல் கூறி அவள் மனதில் இடம் பிடிக்க முயன்றான் ராகுல். அவளோ தன் கள்வனை வைத்துப் பூட்டிய தன் இதயத்தின் சாவியை தான் துளைத்திவிட்டாளே..! அப்படி இருக்கையில் அவளது இதய கதவினை திறப்பது கூட அவனால் முடியாத காரியம் என்பதை அறியாதவன் அவள் மனதில் ஒர் இடத்தை பிடிக்க எண்ணும் பச்சிளமாய் “ வாய்ப்பில்லை ராஜா “ என்று விதி அவனை கேளிப்பதை கூட உணர இயலாதனாய் பேசிக்கொண்டிருந்தான்.

(சந்திப்போம்)
 

sudharavi

Administrator
Staff member
#13
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,


கதையை மௌனமாக படித்துச் செல்லும் வாசகர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்......கதையைப் பற்றி ஓரிரு வரிகளில் உங்களது கருத்தை சொல்லி சென்றால் தான் எழுத்தாளருக்கு ஊக்கத்தை கொடுக்கும்.....அவரும் தொடர்ந்து உற்சாகமாக பதிவுகளை அளிப்பார்.....செய்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.....................
 
#14
ஹாய் பிரெண்ட்ஸ்,


கதையை மௌனமாக படித்துச் செல்லும் வாசகர்களுக்கு ஒரு வேண்டுகோள்......கதையைப் பற்றி ஓரிரு வரிகளில் உங்களது கருத்தை சொல்லி சென்றால் தான் எழுத்தாளருக்கு ஊக்கத்தை கொடுக்கும்.....அவரும் தொடர்ந்து உற்சாகமாக பதிவுகளை அளிப்பார்.....செய்வீர்கள் என்று நம்புகிறேன்.....................
மனதின் வேண்டுகோளை பூர்த்தி செய்தீர்கள் சுதா மேம்.. மிக்க நன்றி..😍
 
#15
அத்தியாயம் 7

“ சொல்லுங்க கலை.. என்ன உங்க பெஸ்ட் பிரண்டா நினைச்சிக்கோங்க.. மனசு விட்டு பேசுங்க..” என்றான்.

‘ டேய் பால் டப்பா… ஏன் டா என் உயிர வாங்குற.. ‘ என்று எண்ணியவள்,

“ அப்படி எல்லாம் ஒன்னும் இல்லை சார்.. அப்பாவுக்கு தொழில் முடக்கம்.. வீடு கஷ்டத்துல இருக்கு.. அதுதான் உங்களுக்கே தெரியுமே.. !? “ என்றாள்.

“ என் கிட்ட ஏன் கலை மறைக்கிறீங்க…? சும்மா சொல்லுங்க .. “ என்றான்.

‘ இவன் விடமாட்டான் போலயே… ‘ என கலை செய்வதறியாது திணறிக்கொண்டிருக்க

ஐஐஐ….. ஹன்சம்… (Handsome) என்று துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டு அங்கு வந்தாள் கீதா.

அவள் குதித்த குதியில் தரையில் இருந்த மண் சேறு கலையை பார்த்து இளித்துக் கொண்டிருந்த ராகுலின் வாயில் அவன் சுவைக்கும் படி விழுந்தது..

அதை கண்ட பொழுதினில் சிரிப்பினை அடக்க முடியா கன்னிகைகள் இருவரும் அதீத சத்ததின் நகைப்பில் மூழ்கிவிட்டனர்.

ஒரு வழியாக கஷ்டப்பட்டு சிரிப்பினை முழுங்கிய கலை,

“ ஐய்யோ.. சாரி சார்.. அதோ பைப் இருக்கு.. போய் முகத்தை கழுவிட்டு வாங்க சார்…” என்று அவசரித்தாள்.

என்ன தான் கோபம் வந்தாலும் கலை முன் தன்னை நல்லவன் போல காட்டிக்கொள்ள பொய்யாய் எடுத்து ஒட்டவைத்திருந்த சிரிப்போடு சென்றான் ராகுல்.

“ அக்கா… சாரி அக்கா…” என தொடங்கிய கீதாவை இடை நிறுத்தி பசக்கென்று கன்னத்தில் முத்தியவள்

“சூப்பர் டி… !!!” என்றாள்.

“ என்னது சூப்பரா..??? அவருதான அக்கா பால்கோவா டப்பா..? அதுதான் உன் மேனேஜர்..?? இது அவரு இல்லையா..? “ என்று கேட்டாள்.

“ அவருதான் டி.. “ என்றாள் கலை.

“ பின்ன சூப்பர்னு சொல்லுற..? என்ன கடிச்சி துப்ப போறனு நினைச்சா முத்தா குடுக்குற..?? “ என்றாள்.

“ அது ஒரு மேட்டர் டி.. விடு விடு .. பால் டப்பா வருது… “ என்று சுதாரித்தாள் கலை.

“ சாரி சார்… நான் கலையோட தங்கச்சி “ கீதா ராகுலிடம் கூறினாள்.

“ பரவாயில்லை மா.. நான் ஒன்னும் நினைக்கல.. “ என்றான் ராகுல்.

“ இல்லை சார்.. சாரி.. அதுவந்து… “ என்ற கீதாவிடம் ராகுல் மீண்டும்

“ சேறு இப்ப இல்ல மா.. கழுவிட்டேன்.. கவல படாத ..! “ என்றான்.

“ சோறும் இல்லை சார்..! நானும் கழுவி வச்சிட்டேன்..! ” என்றாள் கீதா.

ஒன்றும் புரியாமல் கலையும் ராகுலும் விழித்துக் கொண்டிருக்க

“உங்களுக்கு வச்சிருந்த சாப்பாட்டை சாப்பிட்டுட்டு பாத்திரத்தை கழுவியே வச்சிட்டேன்.. !! “ என்றாள் கீதா.

இந்த மொக்கை காமெடிக்கு வராத சிரிப்பை வலுக்கட்டாயமாக இழுத்து சிரித்தான் ராகுல். ஏனென்றால் நம்ம கலை மீண்டும் அதீத சிரிப்பின் ஆரவாரத்தில் இருந்தாள்.

“ ஹாஹா… பயந்துட்டீங்களா… ?!! சும்மா சொன்ன சார்… வாங்க அம்மா சாப்பிட கூப்பிட்டாங்க.. “ என்ற கீதாவிடம்

“ பரவாயில்லை மா.. நான் கலைய மீட் பண்ண தான் வந்தேன்.. சாப்பிட வரல…” என்றான் வெற்று புன்னகையோடு.

‘ அய்ய்ய்யோ… பால் டப்பாவுக்கு கோபம் வந்துடுச்சி போலயே…’ என்று எண்ணிய கலை,

“ மன்னிச்சிருங்க சார்.. சின்ன பொண்ணு .. விளையாட்டுத்தனமா பேசுவா.. மனசுல வச்சிக்காதீங்க… வாங்க சாப்பிடலாம் “ என்றாள்.

” இருக்கட்டும் கலை.. நான் கேட்டதுக்கு பதில் எப்ப சொல்லுறீங்க்களோ அப்ப நான் சாப்பிடுறேன்.. நாளைக்கு ஆபிஸ் -ல பார்க்கலாம்..” என்று கிளம்பினான்.


“ என்ன டி செஞ்சீங்க்க ரெண்டு பேரும்..? வந்த மனுஷன சாப்பிடாம அனுப்பிட்டீங்க..? “ என்றாள் கலையின் அம்மா.

“ அம்மா.. அவரு எவ்வளவு பெரிய ஆபிசர்.. நம்ம வீட்டுல எல்லாம் சாப்பிடுவாரா..?? “ என்று சமாளித்த கீதா கலையிடம்

“ என்ன அக்கா… பால்கோவா டப்பா நிஜமா கோவிச்சிக்கிச்சோ..? “ என்றாள்.

“ அத உன் பால் டப்பா கிட்டயே கேளு.. !” என்றாள் கலை.

“ அக்கா…. எத்தனதடவ சொல்லுற… அவரு பால் டப்பா இல்லை.. பால்கோவா டப்பா..” சினந்துக் கொண்டாள் கீதா.

“ பார்க்க தான் டி பால் கோவா டப்பா… பழகி பாரு.. அது வெரும் பால் டப்பா தான்..” என்றாள் கலை.

இவ்வாறாக பேசிக்கொண்டிருக்க கலை ஆபீஸில் இருந்து ஒரு குறும் செய்தி வந்தது. சென்ற வாரம், அவர்களது விளம்பர கம்பெனி மதுரையில் புதிதாய் ஒரு கிளையினை தொடங்கவிருப்பதால், அதில் அசிஸ்டண்ட் மேனேஜர் பதவியில் ஊழியர் ஒருவரை நியமிக்கும் வண்ணம் கலை பணிப்புரியும் கன்னியானகுமரி கிளையில் சிறு பொது குழு கூட்டம் வைத்து தகுதியானவர்களை சோதனை செய்தனர். அதில் கலை வெற்றி பெற்றிருப்பதாய் கூறி அக்குறுஞ்செய்தியில் வாழ்த்துக்கள் தெரிவிக்கப் பட்டிருந்தது.

செய்தியை மகிழ்வுடன் தன் பெற்றோரிடம் சொல்ல முனைந்தாள் கலை.

“ அக்கா… அப்பா உன்ன மதுரைக்கு அனுப்புவாரா…? “ என்றாள் கீதா.

“ அனுப்பி தான டி ஆகனும்.. “ என்ற கலை

“ இந்த முறை அவர நான் கண்டிப்பா மிஸ் பண்ணமாட்டேன்…” என்று கண்ணீருடன் சிலிர்த்தாள். கீதா கலையை அணைத்துக் கொண்டாள்.

இரவு வேளை உணவிற்கு பின் கலை இந்த செய்தியினை பெற்றோரிடம் கூறிட, அப்பா எந்த வாக்குவாதமும் இன்றி ஒப்புதல் கொடுத்ததில் கலைக்கு ஆச்சரியம் இல்லை. அவளது அம்மா கடிந்துக்கொள்ளாதது தான் ஆச்சரியம்.

மாதங்களுக்கு முன் அவளது அம்மாவுடைய தோழியின் வழியே வந்து பெண் பார்த்து, பூ வைத்து சென்றதும் 3 நாட்களுக்கு பிறகு என்றும் இல்லாத தைரியத்தை தன் மனதில் வரச்செய்து அம்மாவை எதிர்த்து அந்த சம்பந்தம் வேண்டாமென அவள் கூறியதில் அரம்பித்தது அவர்களுக்குள் மனஸ்தாபம்.

பெண் பார்த்துவிட்டு சென்ற மூன்றாம் நாள் கலையின் வீடு போர்களமானது.

“ பெண் பார்த்துட்டு போனதுல இருந்து உன்னோட முகத்துல நான் பழைய கலையை பார்க்கல டி.. என்ன தான் ஆச்சு..? சொல்லியும் தொலைய மாட்டேங்குற.. “ என்று கத்திக்கொண்டிருந்தாள் அம்மா.

அப்பாவும் தன்னால் முடிந்தவரை செல்லம் கொஞ்சிக் கேட்டுப் பார்த்தார். அம்மா அப்பாவை கஷ்டப்படுத்த விரும்பாத அவள் தான் செய்த காரியம் எண்ணி மிகவும் தன்னை நொந்துக்கொண்டிருந்தாள்.

சொல்வதை தவிற வேறு வழியே இல்லை என்று எண்ணியவள் ஒரு வழியாக தன்னை சமாதானப் படுத்தி தைரியத்தை கொண்டு வந்து உண்மையை கூற முன் வந்தாள்.
கலை இளங்கலை மூன்றாமாண்டு ஊடகம் பயிலும் பொழுது தன் கல்லூரி சார்பாக பல்வேறு போட்டிகளில் கலந்துக் கொள்வதோடு பரிசுகளும் பெற்று வருவாள். ஒரு முறை மதுரையில் உள்ள கல்லூரி ஒன்றில் பல்கலை போட்டிக்காக கலையின் கல்லூரி மாணவர்கள் சென்றிருந்தனர். கலையின் கலை திறமையினையும் ஆளுமை திறமையினையும் கண்டு அவளது கல்லூரியின் குழுவிற்கு அவளையே தலைவியாய் நியமித்திருந்தனர். அந்த போட்டிக்கு சிறப்பு விருந்தினராய் வந்திருந்தவர்தான் நமது கிருஷ்ணா.

தமிழ்நாட்டின் முன்னனி ஓவியர்களில் ஒருவரான கிருஷ்ணாவை விழாவின் தொடக்கத்திலேயே அறிமுகம் செய்த அக்கல்லூரியின் தொடக்க விழாவினை காண தவறினாள் கலை. தன் கல்லூரி நண்பர்கள் அனைவரையும் தொடக்க விழா அரங்கத்திற்கு அனுப்பிவிட்டு ரிஜிஸ்டர் செய்யும் வேளையில் இருந்த கலைக்கு இளம் சாதனையாளர் கிருஷ்ணா என்ற வசனம் மட்டும் காதில் விழுந்து அடி மனதில் பதிந்திருந்தது. அதை அவள் அப்பொழுது உணரவில்லை.

விழா முடிந்து நண்பர்கள் அனைவரும் அவர்கள் கல்லூரிக்காக ஒதுக்கப்பட்ட அறைக்கு வந்தனர். ரம்யாவும் கலையும் சிற்றுண்டி சாலைக்கு சென்றுக் கொண்டிருந்தனர். கலைக்கு தேன் மிட்டாய் என்றால் மிகவும் பிரியம். ஆகையால் ரம்யா கலைக்காக அதை வாங்கிக் கொண்டு தனக்கு விருப்பமான தேங்காய் மிட்டாயையும் வாங்கிக் கொண்டாள்.

“ வேறு என்ன டி வேணும்..? “ ரம்யா கேட்க அது காதில் விழாதவாறு எதையோ கிறுக்கிக்கொண்டிருந்தாள் கலை.

“ யேய்.. உன்ன தான் டி கேட்குற… வேற என்ன வேணும்..? “ என்றாள் அழுத்தி.

“ கிருஷ்ணாவோட போன் நம்பர் வேணும்.. வாங்கி தரியா..? “ என்றாள் அருகில் இருந்த வேறு கல்லூரியின் பெண்.

கலைக்கு இம்மாதிரியான சில்லறை தனமான பேச்சுக்கள் என்றாள் பிடிக்கவே பிடிக்காது. முறைத்துக்கொண்டே அவர்களை திரும்பி பார்த்தாள்.

அந்த வேற்று கல்லூரி மாணவியும் அவளது தோழிகளும் வாய்விட்டு சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த வேலையெல்லாம் இங்க செய்றதில்லை. போய் வேற இடத்தை தேடு என்றாள் ரம்யா.

இருவரும் என்னவோ சாதாரணமாக தான் கேளித்தார்கள். விளையாட்டு தான் விணையாகும் என்பது போல அதுவே பின்னாளில் தன் நடவடிக்கையையும் செயல்களையும் வாழ்க்கையை திருப்பிப் போடும் என்பதை கலை அப்போது அறிந்திடவில்லை.

அவர்களது கேளிக்கைக்கு ரம்யாவும் பதில் கொடுத்ததைக் கண்ட கலை,

“ யாரு டி அது கிருஷ்ணா..? “ என்று கலையின் வாய் மட்டுமே உச்சரித்தது. மனமோ அவனுடன் நெருங்கிய பந்தம் கொண்டதாய் உணர்ந்தது.

(சந்திப்போம்)
 
#16
அத்தியாயம் 8

அந்த வேற்று கல்லூரி மாணவிகள் கலையின் கேள்வியை பார்த்ததும்

“ யாரு டி இவ… நாம எல்லாம் அவன பார்த்ததுல இருந்து நைட்டு தூக்கம் வருமானு யோசனைல இருக்கோம்.. இவ என்னடானா சாக்லேட் பாய் –அ யாருனு கேட்குற..! “ என மீண்டும் சிரிக்கத் தொடங்கினர்.

“ ச்சீ… என்ன டி இவளுங்க .. இப்படி பேசுறாளுக.. “ என்றாள் கலை.

யார பார்த்து ச்சீ –னு சொன்ன என்று கொந்தளித்தாள் எதிர்புறத்தில் ஒருத்தி.

“ பின்ன வேற என்ன சொல்லனும்.. வந்த இடத்துல வந்த வேளையை பார்க்காம இந்த வயசுல பேசுற அழக பாரு ..” என சண்டை பிடித்தாள் கலை.

என்றும் இல்லாது இன்று கலை இவ்வாறு சண்டை பிடிப்பது ரம்யாவுக்கு மிகவும் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.

“ கலை.. என்ன டி பண்ணிக்கிட்டு இருக்க… பப்ளிக் இடத்துல இப்படி கத்திக்கிட்டு இருக்க… வா…” என்று இழுத்து சென்றாள் ரம்யா.

தொடர்ந்து ஐந்து நாட்கள் நடக்கவிருக்கும் அந்த கலை விழாவின் முதல் நாள் முதல் போட்டியாக ஓவியப் போட்டி நடந்தது. கலை ஓவியம் வரைய சென்றிருந்தாள். துணையாக ரம்யாவும் சென்றிருந்தாள். செல்லும் வழியில ரம்யா கலையிடம்

“ ஏன் டி அந்த பொண்ணுங்க கிருஷ்ணா பத்தி பேசினதுக்கு அப்படி சண்டை பிடிச்ச..? நீ அப்படி பட்ட ஆளு இல்லையே.. ? “ என்று கேட்டாள்.

‘ தான் சண்டை பிடித்தது எதற்காக ..? அவர்கள் அத்துமீறி பேசியதற்காகவா இல்லை அவன் பெயர் வைத்து அத்துமீறி பேசியதற்கா..? இதுவரை இம்மாதிரியான பேச்சுக்களைக் கண்டால் விலகியல்லவா வந்திருக்கிறோம்.. ? நேற்று சண்டை பிடிக்க காரணம் என்ன..? ஏன் அவன் பெயர் சொன்னதும் தனக்குள் ஏதோ செய்கிறது..? இத்தனைக்கும் அவனை பார்த்தது கூட இல்லையே..? ‘ என்ற பல கேள்விகளை ஏற்கனவே தனக்குள் வைத்திருந்த கலை ரம்யாவின் கேள்விக்கு பதில் தராமல்

“ யாரு டி அந்த கிருஷ்ணா… ? “ என கேள்வியையே எழுப்பினாள்.


இது ரம்யாவுக்கு கூடுதல் அதிர்ச்சியாகவே இருந்தது. ஓவிய போட்டிக்கான அறை வந்துவிட்டதால் ரம்யா பதில் எதுவும் கூறாமல் கலைக்கு வாழ்த்துச் சொல்லி உள்ளே அனுப்பி வைத்தாள். போட்டி முடிந்து வெளியே வந்த கலையிடம்

“ என்ன டி நல்லாபடியா முடிச்சியா..? “ என்று ரம்யா கேட்டாள்.
கலை ரம்யாவின் கேள்வியை காதில் கூட வாங்கியதாய் தெரியவில்லை.

“ இப்ப சொல்லு டி… யாரு டி அந்த கிருஷ்ணா..? “ என்றாள்.

“ ஆஹா…. கலை காதல் –ல விழுந்துட்டா டோய்… ! “ என்பது போல சைகை செய்தாள் ரம்யா.

“ உன் மைண்டு வாய்சு கேட்குது டி… நீ ஒன்னும் சொல்ல வேணாம்.. வா ரூம் –க்கு போகலாம் “ என்றாள் கலை.

“ ஹாஹா… அப்படியெல்லாம் இல்லை டி..! கிருஷ்ணா சார் தான் இந்த ஈவன்ட்டுக்கு சீஃப் கெஸ்ட். அவரு தமிழ் நாட்டுல டாப் 5 ஓவியர்ல ஒருத்தர். ஒவர் ஆல் சம்பியன் ஜெயிக்குற கல்லூரிக்கு அவரு தன்னுடைய பெயின்டிங் அசோசியேஷன் சார்பா ஒரு லட்சம் பரிசுனு நேத்து தொடக்க விழா -ல சொன்னாரு.

“ இந்த பொண்ணுங்க திறமைசாலிகள, சாதனையாளர்கள கூட பார்க்குறாளுகளா..? அதிசயமாயிருக்கு..? “ என்றாள் கலை.

“ யாரு டி திறமையையும், சாதனையையும் பார்த்தா..? டாப் 5 என்ன..? தமிழ்நாட்டுலயே இவருதான் இளம் சாதனையாளர். சாதனையாளர் பட்டியல் –ல சாதனையில சீனியராவும் வயசுல ஜூனியராவும் இருக்காரு. பார்க்குறது பக்கா ஸ்மார்ட்.. பின்ன எப்படி விடுவாளுங்க..?” என்று நொடித்துக் கொண்டாள் ரம்யா.

“ அதான பார்த்த .. பூனை எதுக்குடா அடுப்பங்கறைக்கு போகுதுனு.. ! “ என்றாள் கலை.

“ அது மட்டுமா.. யாராவது ஏதாவது கேள்வி கேட்கனும்னா சார்கிட்ட இப்ப கேட்கலாம்.. 2 பேர் ஆளுக்கு 1 கேள்விதான் -னு சொன்னதுதான் டி தாமதம். ஒருத்தி எழுந்து ‘ சார் உங்க போன் நம்பர் கொடுங்கனு கேட்டா. அந்த மனுஷன் சிரிச்சிக்கிட்டே அடுத்த கேள்வினு கேட்டாரு. இன்னொருத்தி எழுந்து சம்பியனுக்கு 1 லட்சம், அப்ப ரன்னருக்கு என்ன கொடுப்பீங்கனு கேட்டா.. பாவி பையன்..! ரெண்டாவது கேள்வியோட பதில் தான் முதல் கேள்வினு சொல்லிட்டு சிரிச்சிக்கிட்டே கிளம்பிட்டான் டி….! “ என்றாள் ரம்யா.

“ ஸ்மார்ட் பாய்.. “ என்றாள் கலை.

“ என்னது ஸ்மார்ட்டா…?!” என்று புன்முறுவலோடு கேட்டாள் ரம்யா.

“ ஹேய்… ரொம்ப கொழையாத… அவ்வளவு பெரிய ஆளுங்க எல்லாம் தன்னோட நம்பர கொடுக்க மாட்டாங்க.. ரன்னருக்கு என்ன கொடுப்பீன்ங்கனு அந்த பொண்ணு பைசாக்கு அடி போட்டதால அவரு ரெண்டையும் சாதுரியமா சமாளிச்சிட்டு போய்ருக்காரு.. அதுக்கு தான் அப்படி சொன்னேன்… “ என்றாள் கலை.

இவர்கள் பேசிக்கொண்டிருக்க ஓவிய போட்டியில் கலந்துக்கொண்ட அனைவரும் அறைக்குள் வருமாறு அறிவிப்பு வந்தது. அங்கு முன்தினம் வருகை தந்திருந்த கிருஷ்ணாவை பற்றிய அறிமுகத்தை கூறிய அக்கல்லூரியின் துணை வேந்தர் AIFACS ( All India Fine Arts and Craft Society) –ல் வெற்றி பெற்ற கிருஷ்ணாவின் ஓவியத்தையையும் கிருஷ்ணாவின் சாதனைகளையும் கூறி நிகழ்ச்சியினை முடித்தார்.

கலை வெளியில் வந்ததும் முந்தைய நாள் வம்பிழுத்த அந்த வேற்று கல்லூடி மாணவி

“ என்ன்ங்க மேடம்..! நேத்து என்னமோ ச்சீ –னு சொல்லிக்கிட்டு போனீங்க .. இன்னைக்கு கிருஷ்ணாவோட பெயின்டிங்க அப்படி பார்த்துக்கிட்டு இருக்கீங்க..? “ என்றாள்.

“ ஹலோ.. நான் ரசிச்சது பெயின்டிங்க மட்டும் தான்..! அந்த கிருஷ்ணாவ நான் பார்த்த்து கூட கிடையாது..! “ என்றாள்.

“ அப்படியா… சரி .. நான் போன் நம்பர் கேட்ட்துக்கு தான அந்த குதி குதிச்ச..? நான் உங்கிட்ட சலெஜ் பண்ணுற.. ரன்னர் ஆகி நம்பர் வாங்கிக் காட்டு பார்ப்போம் ..” என்றாள்.

“ எக்ஸ்க்யூஸ் மீ… நான் இங்க வந்தது அந்த கிருஷ்ணாவோட நம்பர் வங்குறதுக்கு இல்லை.. ஒன் மோர் திங்க்…“ நான் ரன்னர் ஆக வரல… வின்னர் ஆக வந்துருக்கேன்..” என கூறிவிட்டு ரம்யா கையை பிடித்து இழுத்துச் சென்றாள்.

“ இந்த பிசாசும் ஓவிய போட்டில கலந்துக்கிச்சா டி கலை..? “ என கேட்டாள் ரம்யா.

“ ஆமா டி… இரிடேட்டிங்க் ஃபெல்லோஸ்… “ என்றாள் கலை.

அன்றில் இருந்து ஐந்து நாட்கள் நடந்தேறிய எல்லா போட்டிகளிகலும் இவ்விரு அணியினருக்கும் முட்டிய வண்ணமே இருந்தது. வின்னர் ஆக வேண்டும் என்ற முனைப்பினை விட ரன்னர் ஆகிவிட கூடாதென்ற முனைப்பே அதிகமாய் இருந்தது கலைக்கு.

அவனை காண வேண்டும் என்னும் ஆர்வம் கூடவே தளிர்விட்டிருந்தது. அவனை குறித்த பேனர்கள், விளம்பர பலகைகள் எதுவும் உள்ளதா என முதல் நாள் யாருக்கும் தெரியாமல் தேடினாள் கலை. எதுவும் சிக்கவில்லை என்பதால் ஓவிய போட்டி தினத்தன்று துணை வேந்தர் கூறிய தேசிய அளவிலான வெற்றி செய்தியினை துருப்பாய் பயன்படுத்தி தன் காதலனது துணையை நாடினாள்.

( யாருடா அது காதலன்னு பார்க்குறீங்களா..? இளம் பெண்களின் முதல் காதலன் அவர்களது கைபேசிதான்..)

அவள் விரல் பாஷையில் காதல் கொண்டு, அவள் கண்கள் தேடும் அழகினில் நாணம் கொண்ட அவளது கைப்பேசி அவள் எதிர்பார்த்திருந்த அத்தனை செய்திகளையும் அவள் காலுக்கடியில் போட்டது.

அவன் பெயரை கேட்ட போது இருந்த மன நெருக்கம் தற்பொழுது தொலைவில் சென்றது.

“ இவன் மூஞ்ச பார்த்தாலே தெரியலையா..? பொண்ணுங்கல தன் பின்ன சுத்த விடனும்னு நினைக்குற மூஞ்சிகள் –ல ஒன்னுதான் இது.. “ என்று மனதிற்குள் ஜபித்துக் கொண்டு போனை கீழே வைத்துவிட்டாள்.

“ இது எல்லாம் உன் மனச சமாதான படுத்த தான் நீ பண்ணுற –னு உனக்கு தெரியாம இருக்கலாம். ஆனால் எனக்கு எல்லாம் தெரியும் .. நீ அவன் மேல் கொண்டுள்ள காதல் உட்பட.. “ என்று சொல்லி மறைந்தது அவளது மனசாட்சி.

விழாவின் இறுதி நாளும் வந்தது. சம்பியன் அறிவிப்புக்காக பாதி கூட்டமும் காத்திருக்க கிருஷ்ணாவின் தரிசனத்திற்காக மீதி கூட்டமும் காத்திருந்தது. நன்றியுரையை அனைவரும் பேசி முடித்த பின்னரே கிருஷ்ணா வருகை தந்தான்.

அந்த பிரம்மாண்ட மேடையை நோக்கி ராஜாவை போல நடந்துவந்த அவனது பிம்பம் அங்கிருந்த இளம் கன்னிகளுக்கு விருந்தாகவும் இளம் காளைகளுக்கு மருந்தாகவும் இருந்தது. சிறு துள்ளளுடன் மேடையின் படிகளில் ஏறி தனக்கான இருக்கையினில் அமர்ந்தான் கிருஷ்ணா.

“ இவரு தான் டி கிருஷ்ணா “ என்று கரவோசை கர்ஜித்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த கூட்டத்தில் ஒரு ஓரமாய் நின்றிருந்த ரம்யா கைகளை தட்டி வரவேற்பை தெரிவித்தபடி தன் அருகில் உள்ள கலையின் காதை கடித்தாள்.

“ ம்ம்ம்.. தெரியும் தெரியும்… “ என்றாள் கலை.

சட்டென்று கைத்தட்டலை நிறுத்திவிட்டு கலையை திரும்பி பார்த்தாள் ரம்யா. கலை கண் இமைக்காது கிருஷ்ணாவையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

( இதை நான் உங்கிட்ட சொன்னா “ஹலோ.. நான் பார்க்கல.. முறைக்கிற.. சரியா கண்ணம்மா..?!“ அப்படிங்குது இந்த பொண்ணு )

ரம்யாவோ கலையிடம் “ என்ன டி ரன்னர் ஆகிருவ போல..? “ என்று கேட்டாள்.

“ கலையாவது… ரன்னர் ஆகுறதாவது..! நான் வின்னர் டி.. எப்பவுமே.. என்றாள்.

“ போட்டியில வின்னர் தான்.. கிருஷ்ணா பின்னாடி ரன்னர் ஆகிடுவியோனு கேட்டேன்..” என்றாள் ரம்யா.

சொல்லிவிட்டு ’அய்யய்யோ… வாய் சும்மா கிடக்காம கேட்டுபுட்டேனே… எனக்கு இவ காரியம் பண்ணிடுவாளே…?!’ என்று பயந்தவாறு கலையை திரும்பி பார்த்தாள். அங்கு அவளை காணவில்லை.

“ நல்ல வேளை.. கலைய காணோம்..! அய்யய்யோ… கலைய காணோம்…” என்று உணர்வுச்சிதறல் சிந்து பாட பாவனை கொடுத்தாள்.

‘ இவ்வளவு நேரம் தனியாவா பேசிகிட்டு இருந்தேன்..? பரவாயில்லை.. அவகிட்ட பேசி அடி வாங்குறத விட தனியா பேசி பைத்தியம்னு பெயர் வாங்குறது எவ்வளவோ மேல்..’ என எண்ணிக் கொண்டு கலையை தேட ஆரம்பித்தாள்


(சந்திப்போம்)




 
#17
அத்தியாயம் 9

“ என்ன இவள எங்கயும் காணோம்.. ?? இவ்வளவு கூட்டத்துல எங்க போய் தேடுறது…?!! “ முணுமுணுத்தபடியே நின்றிருந்தாள் ரம்யா.

போட்டி முடிவுகள் அறிவிக்கத் தொடங்கியது. கலையை காணாமல் தவித்திருந்த ரம்யாவின் துயர் போக்கும் வண்ணம் அங்கு வந்து சேர்ந்தாள் கலை.

“ எங்க டி போய் தொலைஞ்ச..? வா.. ரிசல்ட் சொல்ல போறாங்க ..” என்றாள்.

” கேமரா எடுக்க போனேன் டி… நம்ம பிரண்ட்ஸ் இருக்குற பக்கம் போகலாம் வா… “ என அழைத்துச் சென்றாள்.

தோழி ஒருத்தியிடம் கேமராவை கொடுத்து அனைத்தையும் ரெக்கார்ட் செய்ய சொன்னவள் ரம்யாவை அழைத்து

“ அந்த ராங்கி காரிய பார்த்தியா டி..? “ என கேட்டாள்.

“ இல்லை டி.. நானும் அவள தான் ரொம்ப நேரமா தேடிகிட்டு இருக்கேன்.. “ என்றாள் ரம்யா.

” இன்னைக்கு எப்படியாவது அவ முகத்துல கரிய பூசனும் டி..” என்ற அவளது குரலை ரம்யா காதில் தெளிவாய் நுழைய விடாமல் செய்தது மைக்கில் பேச தொடங்கிய கிருஷ்ணாவின் குரல்.

“ எல்லாருக்கும் வணக்கம்..” என்று அவன் சொல்லி முடிப்பதற்குள் அரங்கம் அதிர அத்தனை ஆரவாரம்.

ஆங்காங்கே எழுந்த விசில் சத்தம் காதை ஒருவித அசவுகரியத்திற்கு உள்ளாக்கியது. மேலும் கிருஷ்ணா தன் பேச்சை தொடர்வதற்கு முன் மேடையில் வரிசயித்த பெண்கள் ஒருவர் பின் ஒருவராக பூச்செண்டு கொடுத்து வாழ்த்துக்களை தெரிவித்தனர். பின் கூட்டணி புகைப்படமும் எடுத்துக்கொண்டனர். அத்தனை பெண்கள் தன்னை சூழ்ந்த போதிலும் கண்ணியமாய் நின்ற அவன் தோரணையும் பாவணையும் கலை மனதில் ஒருவித மரியாதையை ஏற்படுத்தியதென்பதை மறுக்க முடியாது.


“ இவன தப்பா எடை போட்டுட்டோமோ..? “ என தலைகணமும் கர்வமும் சிறிதும் இல்லா அவன் முகத்தை பார்த்து மானசீகமாக மன்னிப்பு கேட்டாள்.


எப்படியும் தான் பரிசினை வாங்கும் பொழுது அவரிடம் ஒரு சிறிய பாராட்டு சொல்லிவிட வேண்டும் என மனதில் பயிற்சி செய்துக் கொண்டிருந்தாள்.

முறையே மூன்றாம் சம்பியன்ஷிப் பரிசில் இருந்து ஒவ்வொரு பரிசாக அறிவிக்க, முதல் பரிசை தட்டுவோம் என எதிர்பார்திருந்த கலை மற்றும் அவர்களது கல்லூரி மாணவர்களின் கனவு அன்று தவுடு பொடியாகியது. தொடர்ந்து இரண்டு வருடங்கள் தங்கள் கைக்குள் வைத்திருந்த சாம்பியன்ஷிப்பை இன்று வேறு ஒருவர் தட்டிச் செல்வதை தங்களால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியாதவர்களாய் அரங்கத்தில் இருந்து தங்கள் அறைக்கு விரைந்தனர் கலையும் அவளது நண்பர்களும். போட்டியில் தான் முதல் மூன்று இடங்களில் இடம் பெறவில்லை என்பது வலித்ததைவிட வம்பு செய்த வேற்று கல்லூரி மாணவிகள் முதலிடம் பிடித்தனர் என்ற செய்தியே அதிக வலியை தந்திருந்தது அவளுக்கு.

எதிரியாய் எண்ணியவர் முன் வெற்றியை இழந்த அவர்கள் பேச வார்த்தைகளின்றி அங்கிருந்து கிளம்பினர். என்ன தான் வலி மனதில் இருந்தாலும் உண்மை நிலவரத்தை மாற்றி அங்கு சிறிது வனப்பு சேர்க்க எண்ணி மாணவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் கேளி செய்வதும் விளையடுவதுமாய் தங்கள் ஊரை நோக்கி பயணமானார்கள். இரவு நேரம் ஆகிவிட்டதென்பதால் கல்லூரியின் பேருந்து மாணவர்கள் அனைவரையும் அவரவர் வீட்டிற்க்கு அருகாமையில் இறக்கிவிட்டது.

கலை இறங்க வேண்டிய இடம் வந்ததும் ரம்யாவுக்கும் மற்ற நண்பர்களுக்கும் டாடா காண்பித்தவள் தன் உடைமைகளை எடுத்துக் கொண்டு கல்லூரி பேருந்திலிருந்து இறங்க எத்தனித்த வேளை சிறிது தாமதமாக்கி தன் ஆசிரியையிடம்

“ சாரி மேம்.. !” என்றாள்.

“ டோன்ட் ஒவரி கண்ணா… யூ காய்ஸ் டன் எ கிரேட் ஜாப்.. ( don’t worry da kannaa.. you guys done a great job ) “ என்று சமாதானம் கூறி அனுப்பி வைத்தார்.

வீட்டில் சென்று தன் தோல்வியை கூறிய கலைக்கு ஆறுதலாய் பேசி அப்பாவும் அம்மாவும் அவளை நீண்ட நாட்கள் எவ்வளவு தேடினார்கள் என்று கூறி அன்பு மழையினை பொழிந்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.

கலையின் உடல் இங்கே இருந்தாலும் உயிர் என்னவோ கிருஷ்ணாவிடமே துலைந்ததுவாய் உணர்ந்தாள். அந்த ஊரை விட்டு இங்கு வந்தவள் அவனை இனி காணவே முடியாதென்பதை எண்ணுகையில் உயிரை அறுப்பது போன்ற உணர்வினை கொண்டாள். தன்னுள் அவனை முழுவதுமாய் புதைத்திருந்ததை அப்போதுதான் அவள் ஊர்ஜிதப்படுத்தினாள்.

இரவு முழுவதும் அவன் நினைவுகளை கண்களில் கண்டு கண்ணீரால் வரைந்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் கேமராவில் பதிந்து வைத்திருந்த வெற்றி விழா காட்சியில் அவனை மீண்டும் மீண்டும் கண்டு மனம் நொந்துக் கொண்டிருந்தாள். இவை இருந்தால் திரும்ப திரும்ப ஒளிக்கத் தோன்றுமென எண்ணி அவற்றை முற்றிலுமாக அழிக்க முற்பட்டாள். அதை செய்ய தன் உணர்வுகள் தடுத்தமையால் தோல்வியும் பெற்றாள்.

இவ்வாறாக அன்று இரவு கழிந்திட மறுநாள் காலையில் வழக்கம் போல கல்லூரிக்கு புறப்பட ஆயத்தமான கலையினை தடுத்த அம்மா

“ இன்னைக்கு காலேஜ் போகவேனாம் கலை. கீதாவை ஸ்கூல் –ல கொண்டு போய் விட்டுட்டு நீ வீட்டுக்கு வந்திடு.. சுவர்ணா அத்தை வராங்க வீட்டுக்கு.. அவங்க சொந்தத்துல ஒரு பையனுக்கு உன்ன கேட்டுருக்காங்க.. நல்ல குடும்பம்.. அப்பாவுக்கும் எனக்கும் சம்மதம்.. உன்ன அவங்க பொண்ணு பார்க்க வர்றதுக்கு முன்ன ஒரு ஃபார்மாலிட்டிக்கு சுவர்ணா உன்ன பார்த்துட்டு போகனும்னு நினைக்கிறா…” என கூறினார்.

தான் இரண்டாமாண்டு படிக்கும் பொழுதே வீட்டில் மாப்பிள்ளை பார்க்கத் தொடங்கிவிட்டதை அறிந்திருந்த கலைக்கு இந்த செய்தி அதிர்ச்சியாய் இல்லை. ஆனால் தன் மனதின் நாயகனை எண்ணி வருத்த பிணியில் இருந்தாள். என்னதான் சுட்டி என்றாலும் அம்மாவையும் அப்பாவையும் இதுவரை கலை எதிர்த்து பேசியதில்லை. இம்முறையும் சரியென தலையாட்டிச் சென்றுவிட்டாள்.

கீதாவை ஸ்கூலில் இறக்கிவிட்டவள் அங்கிருந்தே ரம்யாவுக்கு போன் செய்து கல்லூரியில் விடுப்பு தெரிவிக்குமாறு கூறிவிட்டு வீட்டிற்கு விரைந்தாள். வந்தவள் குளித்து நல்லதொரு ஃபேன்சி புடவையினை உடுத்திக் கொண்டு அழகாவே தயாராகி இருந்தாள்.

சுவர்ணா அத்தையை எதிர்பார்த்தபடியே அமர்ந்திருந்தார் கலையின் அம்மா. அப்பா சுயதொழில் செய்வதால் வீட்டில் இருக்க முடியவில்லை. கலை தன் அம்மாவிடம்

“ அத்தை வந்த பிறகு கூப்பிடு மா.. “ என சொல்லிவிட்டு தன் அறைக்கு சென்று மீண்டும் கிருஷ்ணாவின் வீடியோவினை பார்க்கத் தொடங்கினாள். பின் கண்ணாடியை பார்த்த வண்ணம் அவளிடம் அவளே பேச்சுவார்த்தை நடத்தினாள்.

“ இதோ பாரு டி கலை..! அவரு ஊரே பேரு சொல்லுற அளவு பெரிய ஆளு. நம்மல எல்லாம் ரெண்டு தெரு தாண்டினா கூட ஒரு நாயிக்கும் தெரியாது. தேவையில்லாத எதையாவது யோசிச்சிக்கிட்டு மனசையும் உடம்பையும் கேடுத்துகாத..! ஒழுங்கா அம்மா சொல்லுற பையனை பார்த்து கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு உன் வேலைய பார்த்துக்கிட்டு இரு..” என்றாள்..


மின்னல் வேகத்தில் அவளிடம் இருந்து வெளியே வந்து நின்ற அவளது மனசாட்சி.

“ உனக்கு என்ன டி குறை..? ஏன் இதை நீ ஆசப்படக் கூடாது..? இதுவரை எந்த பையனையாவது பார்த்து இருக்கியா.. இல்லை நினைச்சி இருக்கியா..? இப்ப அத எல்லாம் பண்ணுற அப்படீன்னா எதுவும் இல்லாமையா..? “ என்றது.

‘ உன்னனனனனன..’ என்று கொலை செய்யும் ஆத்திரத்தில் அதனை அடிக்க முயன்றவள், அது முடியாது என அறிந்திருந்தாள். அதனால்,

“ இதோ.. இப்பவே அந்த கிருஷ்ணாவோட எல்லா வீடியோவையும் என் கேமரா –ல இருந்து அழிக்கிறேன் பாரு..!”

என்று தன் மனம் மாறுவதற்கு முன் விரைந்து அத்தனையையும் அழித்து முடித்தாள். இதை பார்த்திருந்த அவளது மனசாட்சியோ கைத்தட்டிக் கொண்டே அடக்கமுடியாத சிரிப்பினால் ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது.

“ இப்ப எதுக்கு சிரிக்கிற… நான் எல்லாத்தையும் அழிச்சிட்டேன்.. நான் ஜெயிச்சிட்டேன்.. “ என்றாள்.

இதை கேட்ட மனசாட்சிக்கு மேலும் மேலும் சிரிப்பு பொத்துக்கொண்டு வந்தது.

“ இப்ப சிரிக்கிறது நிறுத்த போறியா இல்லையா..? “

கலை கத்தியதும் தன் சிரிப்பினை நிறுத்திக்கொண்ட மனசாட்சி
“ இந்த கேமரா திரையில் அவனை அழித்துவிட்டாய்.. உன் மனத்திரையில் இருந்து அவனை அழிப்பது சாத்தியமா..? “ என்று கேட்தற்கு பதில் யோசித்துக் கொண்டிருந்த கலையை சுவர்ணா அத்தையின் குரல் வீட்டின் வரவேற்பறைக்கு அழைத்துவந்தது.

அவர்களது சந்திப்பு இனிதே தொடங்க, விட்ட கதை தொட்ட கதை எல்லாம் பேசி முடித்தனர் கலையும் அவள் சுவர்ணா அத்தையும். அம்மாவின் தோழியை வயது வித்தியாசம் பார்க்காமல் தனக்கும் தோழியாக்கிக் கொள்ள உதவியது கலையின் சுட்டி பேச்சு. கலை என்றால் சுவர்ணா அத்தைக்கு அத்தனை பிரியம். இன்னும் இரண்டு வாரங்களில் மாப்பிள்ளை வீட்டார் வந்து கலையை பேசி முடிக்கும் படி செய்யலாம் என சுவர்ணாவும் கலையின் அம்மாவும் பேசி முடிவெடுத்தனர். தன்னால் கலைக்கு ஒரு நல்வாழ்வு அமைய போவதாய் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுற்றிருந்தார் சுவர்ணா.

அத்தை முகத்தில் பூத்திருந்த மகிழ்ச்சியை தன் மனக்கண்ணில் அச்சுற பதித்துக் கொண்டாள் கலை. அதை தூண்டு கோலாய் பயன்படுத்தி கிருஷ்ணாவை மறக்க முயற்சி செய்ய தொடங்கினாள்.

மறுநாள் கலை வழக்கம் போல் கல்லூரிக்கு சென்றாள். அன்று கல்லூரியின் காலை பிரார்த்தனை கூட்டத்தின் பொழுது கலையின் பெயர் அறிவிக்கப் பட்டு, அவர்கள் மதுரையில் சென்று வந்த கலைவிழா போட்டிகளில் ஒட்டுமொத்த சாம்பியன்ஷிப் பட்டத்தை வென்றுவரவில்லை என்றாலும் கலை பங்கெடுத்த ஓவிய போட்டியில் அவளது ஓவியம் தனி கவர்ச்சியை அனைவரிடத்திலும் ஏற்படுத்தி அதனை ஊக்குவிக்கும் வண்ணம் தேசிய ஓவிய கலைஞன் கிருஷ்ணா அவர்களது ஓவிய அசோஷியனில் நடக்கவிருக்கும் ஒரு வார வர்க் ஷாபில் கலந்துக் கொள்ளும் வாய்ப்பை பெற்றிருப்பதாய் அறிவித்தனர்.

‘ தானே விலக நினைத்தாலும் விதி தன்னை வீழ்த்தாமல் விடாது போலயே.. ‘ என திக்குமுக்காடி நின்றிருந்த கலையை மேடைக்கு அழைத்து கைத்தட்டல் ஆசிர்வதிப்பில் அவளை மூழ்கடித்தது அவளது கல்லூரி.

‘ அட சும்மா இருங்க டா.. நீங்க வேற கைய தட்டி தட்டி உசுப்பேத்திக்கிட்டு..’ என அலுத்துக்கொண்டு

‘ என்ன டி கலை உனக்கு வந்த சோதனை..’ என மனம் முணுமுணுக்க கம்முனு கிட என அதை அமுக்கி உள்ளே வைத்துவிட்டு, சுழித்துக் கொண்டிருந்த உதட்டில் சிரிப்பினையும், குழப்பத்தை துரத்தியை கண்களில் மகிழ்ச்சி ராகத்தையும் கொணர்த்து பார்வைக்கு வைத்து நன்றி கூறிவிட்டு திரும்பி வந்தாள்.


( சந்திப்போம் )




 
#18
அத்தியாயம் 10

வகுப்பிற்குள் நுழையவும் அனைவரும் அனைவரும் வாழ்த்து தெரிவிக்க, ரம்யா ஓடி வந்து கலையை கட்டிக்கொண்டாள்.

“ சூப்பர் டி..! நாம ஜெயிக்கலைனு கவலை-ல இருந்தோம்.. அதுக்கு இது செம பூஸ்ட்டு டி… “ என துள்ளிக் குதித்தாள்.


’ ஆமா டி.. ஆமா .. பூஸ்ட்டு தான்.. என் மண்டைக்குள்ள இருக்க மக்காடுக்கு செம பூஸ்ட்டு தான் ‘ என்று எண்ணிக் கொண்ட கலை

“ இந்த விஷயத்தை மதுரையில நம்மகிட்டு வம்பு இழுத்த ரவுடி பொண்ணு கிட்ட சொல்ல முடியலையே டி… ! “ என்றாள்.

“ கிருஷ்ணா போன் நம்பர் கேட்ட அவகிட்ட நாம அவளோட போன் நம்பர் வாங்கிருக்கனும்..” என்றாள் ரம்யா.

“ அட நீ வேற ஏன் டி அவன் பெயர சொல்லிக்கிட்டு இருக்க..? “ என்று அயர்வானாள் கலை.

“ ஏன் டி.. அவன் பேர சொன்னா என்ன..? “ ரம்யா கேட்க

“ மண்டைக்குள்ள நின்னு இம்சை பண்ணுறான் டி..” என்றாள் கலை.

“ அடியாத்தி…. நான் சொன்ன மாதிரியே ரன்னர் ஆகிடுவ போலயே… “ என்று ரம்யா கலையை வார மண்டயில் நங்கென்று ஒரு கொட்டு வைத்தாள் கலை.

“ எரும மாடே … வலிக்குது டி… “ ரம்யா கத்திய கத்தில் அருகாமை வகுப்பறையில் இருந்த பேராசிரியர் உள்ளே வந்து ரம்யாவை இந்த வகுப்ப நேரம் முடியும் வரை நிற்றுக் கொண்டிருக்குமாறு தண்டனை கொடுத்து சென்றார். கலைக்கோ தன்னால் அவள் மாட்டிக் கொண்டதை எண்ணி எவ்வளவு சிறித்தும் அடங்கவில்லை.

அந்த வகுப்பு நேரம் முடியும் முன்னரே உள்ளே அவர்களது ஆசிரியர் வர வணக்கம் சொல்லி அனைவரும் அமர்ந்த சாக்கில் தானும் அமர்ந்துக்கொண்டாள் ரம்யா.

அன்றைய பாடம் முடிந்த பின்னர் வீட்டுக்கு திரும்பிய கலை தன் பெற்றோரிடம் விபரத்தை கூறி தான் மீண்டும் ஒரு வார காலத்திற்கு மதுரை செல்ல வேண்டுமென்பதை தெரிவித்தாள். தன் பிள்ளை பரிசு கிடைக்கவில்லையென வாடிய அம்மாவுக்குதான் இது பெரும் இன்ப செய்தியாக இருந்தது.

“ குழந்தைக்கு நல்ல வாய்ப்பு கிடைச்சிருக்கு.. மாப்பிள்ளை பையன் வரான் அப்படி இப்படி எதாவது சொல்லி என் புள்ளைய போகவிடாம செஞ்சனு வச்சிக்க..” என கலையின் அப்பா அசைப்போட்டு முடிப்பதற்குள்

“ யாரு இப்போ போகாதனு சொன்னது.. என் புள்ள எம்புட்டு திறமைசாலியா இருந்தா போன அத்தனை புள்ளைங்க மத்தியில ஒத்த ஆளா நின்னு ஜெயிச்சிருப்பா… அவ மறுபடியும் போய் இன்னும் நல்ல பேரு வாங்கிட்டு வருவா.. “ என முடித்து விட்டார் கலையின் அம்மா.

கலை தன் மிகப் பெரிய ஆசிர்வாதமாய் நினைப்பது அவளது பெற்றோரின் இத்தகைய வார்த்தைகள் தான்.

தன் பெட்டி படுக்கைகளை கட்டிக் கொண்டு மதுரைக்கு கிளம்பினாள் கலை. பேருந்தில் ஏறி அமர்ந்து அம்மா அப்பா தங்கைக்கு கைக்காட்டிவிட்டு இருக்கையில் சாய்ந்து கண்களை மூடினாள்.

ஜன்னல் வழியே அவளிடம் தஞ்சம் புகுந்த வாடை காற்று தன்னை கொஞ்சம் சினேகிக்குமாறு கெஞ்சி நின்றது. அதன் தீண்டலுக்கு ஆசையாய் ஆமோதித்தவள் தன் விழித்திரையை மெல்ல மூடினாள். சந்தர்ப்பத்தை தன் வசமாக்கிய மேக காதலன் வானத்தில் இருந்து பிரிந்து சில்லென்று சிதறிய மழைத்துளியாய் அவளது நுதலில் முத்தமிட்டு முத்தாய் தெரித்தோட அவள் உடம்பின் மயிர் கால்கள் உயிர் பூத்து நின்றது.

பூவானம் தூவிய காதல் மேகம் பூவையவள் இதயத்தில் உலாவிட, தட்டாமலே திறக்கப்பட்ட அவளது மன கதவு கண்ணாளன் அவனது கள்ளமில்லா முகத்தை வரைந்து வைத்து வரையரையின்றி வீழ்த்தியது.

கிருஷ்ணனின் லீலைக்கே உரித்தான தெய்வீக புன்னகையில்

‘ என்னை காண ஓடோடி வா என் அன்பே ‘ என்று தன் புஜங்களை விரித்தவாறு அவளை அள்ளி அணைக்க துடிப்பவனாய் காட்சிக்கொடுத்தாள் கிருஷ்ணா.

பட்டென்று முழித்துக் கொண்டவள் கண்கள் படபடக்க உதடுகள் வழுவிழக்க இறைவா.. இறைவா.. இறைவா.. என தன் காதுகளை மூடிக்கொண்டே முணுமுணுக்கத் தொடங்கினாள்.

“ கடவுளே.. என்ன இது சோதனை.. நான் என்னோட திறமைய பார்த்து என்ன தேடி வந்த வாய்ப்புக்காக மட்டும் தான் இப்ப போய்க்கிட்டு இருக்கேன்.. என் அம்மா அப்பா அவங்களோட சந்தோஷம் மட்டும் தான் எனக்கு முக்கியம். என் மேல அம்புட்டு பிரியம் வச்சிருக்குற சுவர்ணா அத்தை நல்ல வரன தேடி கொண்டுவந்துருக்காங்க.. அம்மாவுக்கு அதுதான் சந்தோஷம்.. நான் அவங்க காட்டுற மாப்பிள்ளைய தான் கட்டிக்க போறேன்.. “

என அடுக்கடுக்கு மொழிகளால் காதல் கள்வனது பார்வை தீண்டா வண்ணம் தன்னை பாதுகாப்பாய் போர்த்தினாள். அம்மாவும் அப்பாவும் அத்துனை நம்பிக்கை வார்த்தைகள் பேசி அனுப்பி வைத்த காட்சியினை தன் மனக்கண்ணில் ஓடவிட்டுக் கொண்டே பயணித்தாள்.

இறங்கும் இடமும் வந்தது. அலைபேசி அழைப்பும் வந்தது. பேருந்திடம் விடைப்பெற்று அலைபேசியினுள் அவதரித்தாள்.

“ என்ன டி எங்க இருக்க…? “ அம்மாவின் துள்ளிய கணிப்பையும் தன் மீதுள்ள அக்கரையையும் மனதில் சிலாகித்தவள்

“ இப்ப தான் மா ஆரப்பாளையத்துல இறங்கிருக்கேன்..” கூகுள் மேப் –அ விட பெர்ஃபக்ட் –ஆ இருக்கியே அப்படி மா… ?” என்றாள் கலை.

“ வாயாடி.. நடு ரோட்டுல நின்னுக்கிட்டு வாய் என்ன வேண்டி கிடக்கு.. ? அவங்க அசோசியேஷன் வண்டி நிக்கும்னு சொன்னாங்களே நிக்குதா..? “ என கேட்டாள் அம்மா.

“ யாருக்கு தெரியும்..? “ என்றாள் சாதாரணமாக.

“ என்ன டி சொல்லுற.. யாருக்கு தெரியுமா..? அப்ப அவங்க உன்ன கூட்டிட்டு போக வரலையா..?? இதுக்கு தான் அப்பாவ கூட அனுப்புறனு சொன்ன கேட்டியா..? பெரிய இவ மாதிரி அப்பாவுக்கு வேலை இருக்கும் வேணாம் கீணாமுன்னு சொல்லிட்ட.. “ என பொறிந்தாள்.

“ அய்யோ அம்மா… நான் பேசுறதுக்கும் கொஞ்சம் இடைவெளி விடு.. இறங்கின உடனேயே ஃபோன் பன்னிட்ட… நான் ஃபோன பார்ப்பனா இல்லை வண்டி நிக்குதானு பார்ப்பனா..? “ என்றாள்.

“ அத முதல்ல பார்த்து சொல்லு டி வாலு… வாயுக்கு ஒன்னும் குறைச்சல் இல்லை… “ என செல்லமாய் திட்டினாள்.

“ ஆமா..ஆமா.. உனக்கு மட்டும் மில்லிமீட்டர் சைசு பாரு… எனக்கு கிலோமீட்டர் சைசுல இருக்க மாதிரி பேச வேண்டியது.. “

என புன்னகைத்தவாரே வாய்க்குள் சொல்லிக்கொண்டே அசோஷியேஷன் வண்டியை தேடினாள். கண்ணில் எதுவும் தென்படவில்லை.

“ அம்மா இங்க ஒன்னும் காணோம் மா… “ என்றாள் அம்மாவிடம்.

“ என்ன இவனுங்க.. பொம்பள புள்ளைய ஒத்தையா அனுப்பி வச்சிருக்கேன்.. சொன்ன மாதிரி வந்து நிக்கம என்ன செய்யுறானுங்க..? அவங்களுக்கு ஃபோன் பண்ணி கேளு டி.. “ என்றாள் அம்மா.

“ சரி மா.. நான் பேசிட்டு சொல்லுறேன்.. “

என்றவள் போனை துண்டித்துவிட்டு அசோஷியேஷனுக்கு கால் செய்தாள். அப்பொழுது அங்கு வந்த ஸ்கூட்டி ஒன்று கலையின் அருகே வந்து நின்றது.

“ ஹாய்.. கலை தான நீங்க ..? “ என்றது அந்த பெண்ணின் குரல்.

‘ யாருடா அது..! புது ஊருல நம்மல தெரிஞ்ச ஆளு..? ஒருவேளை இந்த அசோசியேஷன் நம்மல பாராட்டி பேனர் கீனர் எதாவது வச்சிட்டாங்களோ… ?! ‘ என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“ எக்ஸ்க்யூஸ் மீ… “ மீண்டும் குரல் கொடுத்தாள் அந்த பெண்.

“ சாரி சாரி… ஆமா.. நீங்க..? “ என்றால் கலை.

“ கிருஷ்ணா அசோசியேஷன் –ல இருந்து உங்கள பிக் அப் பண்ணிக்கிட்டு வர சொல்லி என்னை அனுப்பினாங்க.. ” என்றாள்.


‘ இருந்தாலும் உனக்கு ஓவர் ஆச தான் டி கலை.. உனக்கு பேனர் ஒரு கேடா… ‘ என்று தன்னை தானே கேளித்துக் கொண்டு அந்த பெண்ணிடம்

“ ஐடி இருக்கா..? “ என்று கேட்டாள் கலை.

அவள் குழந்தை தனமான பேச்சில் பூரித்த அந்த பெண்

“ இதோ பாரு மா.. என் ஐடி.. ! இப்ப நம்புறியா..? நான் உன்ன கட்த்திட்டு எல்லாம் போய்டமாட்டேன்.. தைரியமா வரலாம்.. “ என்றார் அந்த பெண்.


“ ஹாஹா.. கடத்திக்கிட்டு போனாலும் என்ன எல்லாம் வச்சி சமாளிக்க முடியாது அக்கா.. பயம் எல்லாம் இல்லை… ஆபீஸ்க்கு எங்கூட வர போறீங்க… ஐடி எல்லாம் மறக்காம எடுத்து வச்சிருக்கீங்களானு நியாபகப்படுத்தினேன்..” என்று சொல்லியவாறு வண்டியில் ஏறி அமர்ந்தாள்.

முதல் நாளே நட்புரையாடிய கலையை ரொம்ப பிடித்திருந்தது அந்த பெண்ணுக்கு. அசோசியேஷனிற்கு அலைத்துச் சென்று வர்க் ஷாபிற்கு வந்திருக்கும் பெண்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட அறையினை காண்பித்துவிட்டு மீட்டிங்கிற்கான நேர அட்டவனையினையும் சொல்லிவிட்டு திரும்பினாள்.

கலை தான் பத்திரமாக வந்து சேர்ந்த்தாக அவள் அம்மாவிடம் சொல்லிவிட்டு தனக்கு முன்னதாகவே அங்கு வந்திருந்த அனைத்து தோழிகளிடமும் தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாள். பின் தன்னை பசிப்போரில் இருந்து காக்கும் முயற்சியில் இறங்கினாள். (அதாங்க சாப்பிட ஓடிவிட்டாள். பசி மட்டும் வந்துது… மேடம் ரொம்ப பிசி ஆகிடுவாங்க… அவளுக்கும் அவள் வயிற்றுக்கும் இடையில் நடக்கும் பசி போர் எல்லா உலகப்போரையும் மிஞ்சக் கூடியது)

உணவு அருந்தி முடிந்ததும் புது தோழிகளுடன் இணைந்து ஓவிய உரையாடலில் இணைந்திருந்தாள். அப்பொழுது அசோசியேஷன் மேலாளர் ஒருவர் மீட்டிங்கிற்கு வருமாறு அழைப்பு விடுத்து போனார்.

கலை தன் மனதை மாந்திரீக கயிறுகளால் மந்திருத்துக் கட்டியதாய் பாவித்துக் கொண்டு

“ அந்த கிருஷ்ணா படுபாவி முகத்தை நேருக்கு நேரா பார்க்கவேண்டிய சூழ்நிலை வந்தாலும் தில்லா நிக்கனும் … சரியா கலை…” என்று கண்ணாடி முன்னால் நின்று வழக்கம் போல தனக்கு தானே அறிவுரை ஆராதணையெல்லாம் முடித்துவிட்டு அங்கு சென்றாள்.

அவள் புண்ணியம் அங்கு கிருஷ்ணா வரவில்லை. அந்த மேலாளர் தான் வர்க் ஷாப்பிற்கு இன்சார்ஜ் என்பதால் அவரே எடுத்து நடத்தினார். அத்தனை நாள் வர்க் ஷாப்பும் அவன் வந்துவிடுவானோ என்ற ஐயத்திலும் வரவில்லை என்ற திருப்தியிலுமே கழிந்திருக்க கடைசி நாள் அனைவருக்கும் பொதுவாய் ஒரு தலைப்பு கொடுக்கப்பட்டு ஓவியம் தீட்டும் படி சொல்லியிருந்தார் அந்த மேலாளர்.

அவரவர் இருக்கையில் அமர்ந்த படி அனைவரும் ஓவியம் தீட்டிக்கொண்டிருக்க பெரும் அமைதி நிலவியது அந்த அறையில். அந்த நிசப்தத்தில் ஒரு பூட்ஸ் சத்தம் மட்டும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது. கலையை தவிற மற்ற வர்க் ஷாப் கேண்டிகேட் அனைவரும் திரும்பி பார்த்தனர். ஆம்..! நடந்து வருவது கிருஷ்ணாவே தான். அமைதியாக அமர்ந்து வேளையை தொடருங்கள் என்று தனக்கே உரித்தான கைசைகையில் உணர்த்திட்டான் கிருஷ்ணா. கலை மட்டும் தன் ஓவியத்தில் ஒன்றிப்போயிருந்தாள் அவனை கவனிக்காமல்.

அவளை நோக்கி அருகே சென்ற கிருஷ்ணா,
“ நைஸ் பிக்டோரியல்..” என்றான்.

“ ம்ம்ம்… ஆமா ஆமா… மத்தவங்கள போய் பாருங்க… “ என்றாள் தலையை நிமிர்த்தாமல்.

” வாட்..?? “ என கேட்டான் கிருஷ்ணா.

“ வேள செய்யறப்ப பேசாதனு சொன்னேன்.. “ என நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.

ஒரு கோடி மெகா வாட்ஸ் மின்சாரம் ஓரே வினாடியில் தன் மீது பாய்ந்தது போல படாரென அதிர்ச்சியில் எழுந்தாள்.

(சந்திப்போம்)
 
#19
அத்தியாயம் 11


அவள் எழுந்த வேகத்தில் வர்ணங்கள் அனைத்தும் ஓவியத்தின் மீது கொட்டி பாலாய் போனது. கலைக்கு கோபமும் அழுகையும் பின்னிப்பிணைந்து வந்தது. செய்வதறியாது கைகளை பிசைந்துக் கொண்டு உதடுகளைப் பிதுக்கிக்கொண்டு நின்றிருந்தாள். அவனுக்கோ அவள் முகபாவணையை கண்டு சிரிப்புதான் வந்தது. அவனது ஒற்றை சிரிப்பினில் தன் இன்னல்கள் மறந்து இன்முகம் காட்டினாள்.

‘ காதல் என்ற சொல் நாணத்திற்குரியது என்றெண்ணி மெளன மொழி பேசித்திரிந்தேன் இத்தனை தினங்களும். என்ன பாதகம் செய்தாயோ பாவை இவள் உன்னில் மயங்கி பார்வைகள் பதிக்கிறாள் உன் மீது கொண்ட மீளா காதலால். இதுதான் உன் லீலை என்பதோ என் மாய கண்ணா.. ??!! ‘ என்று மனதினுள் அவனோடு மஞ்சம் கொண்டாள்.

அவன் போகின்ற வழியில் சிரிப்பை சிதறிவிட்டு சென்றுவிட்டான். ஆனால் அந்த ஒற்றை ஓர புன்னகையினைத் தாண்டி அவளால் அணு அளவும் நகன்று வர இயலவில்லை. தான் கொண்ட சபதமெல்லாம் சங்கடமின்றி காணாமல் போனது. மாயவனது சிறு குறு புன்னகை மட்டும் முகவரியாய் ஆனது.

” சிட் டெளன்… (sit down)“ என கூறிவிட்டு தானும் அமர்ந்தான் கிருஷ்ணா.

அனுமதியினை ஏற்று மாணவர்கள் அனைவரும் அமர்ந்துக்கொள்ள கலை இன்னும் தன்னிலை அடைந்த பாடில்லை. அவளருகில் வந்த மேனேஜர்

” கலை.. ஆர் யூ ஓகே..? “ என கேட்டார்.


அதுவரை அசையாதிருந்த கண்கள் அசைவினைப் பெற்று மேனேஜரை நோக்கியது.

” உட்காரு மா… “ என்றார்.

“ சாரி சார்… ஐ லீவ்… தப்பா எடுத்துக்காதீங்க…! “ என்றவள் அவளது அறைக்கு விரைந்தாள்.

உள்ளே வந்தவள் கையில் வைத்திருந்த பையினை தூக்கி எறிந்துவிட்டு முகத்தினை மூடி தன் மடியையே ஆறுதலாய் கொண்டு அழுதுத்தீர்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.

” ஏன் இத்தனை இத்தனை சோதனை எனக்கு..?? நான் என்ன தப்பு செஞ்சேன்..? எவ்வளவுதான் நான் என்ன கட்டுகோப்பா வச்சாலும் என் மனசு என்ன மீறி அவன்கிட்ட தான் போகுது.. எனக்கு இங்க இருக்க வேணாம் உடனே நான் கிளம்பனும்.. கிளம்பனும்.. “ என்று குமுறத் தொடங்கினாள்.

துன்பத்தில் வரும் கண்ணீர் துளியும் மாறாமல் துன்புறுத்த அவள் காதினுள் சென்று மூளையை வேவு பார்த்தது எங்கிருந்தோ ஒலித்த அந்த பாடல்..

யாரோ… மனதிலே..
ஏனோ… கனவிலே…
நீயா உயிரிலே…
தீயா தெரியலே…

சென்ற வாரம் மதுரை கலைவிழா போட்டிக்கு வந்திருந்தவள் வேற்று கல்லூரி மாணவியுடனேயான வாக்குவாதத்தின் தாக்கத்தினால் கிருஷ்ணாவை பார்க்க எண்ணி இணையத்தின் துணை நாடிய பொழுது அவள் கண்கள் முதலில் கண்டது அந்த காணொலியைதான்.

அவனது பெண் ரசிகை ஒருத்தி அவனுக்காய் தேர்வு செய்த புகைப்படங்களை அந்த பாடல் வழியே சமர்ப்பித்திருந்தாள்.

அதை காணும் பொழுது எழுந்த தாக்கம் அவள் மனதில் பெறும் ஏக்கத்தை ஏற்ப்படுத்தியது. இவள் யார் என்னவனுக்கு இப்படியொரு பாடலை பதிவு செய்வதற்கு என மனம் கொந்தளிப்பதை அவள் உணராவிடுனும் அதன் வெப்பத்தை அவள் உணர மறுக்கவில்லை..

அன்றிலிருந்து அப்பாடலை அவள் கேட்கும் பொழுதெல்லாம் சூழலுக்கேற்ப அதன் ஒவ்வொரு வரியிலும் அவளையே அறியாமல் அவளது மனது அவனை செதுக்கிக் கொண்டிருக்கும்.

இன்றும் அதே பாடல் ஒலிக்க பிணியில் வாடிய அவள் மனநிலை கூடுதல் வலியை அனுபவித்தது.

மீட்டிங் முடித்து அறைக்குள் வந்த சக தோழமைகள் அவளது அழுகையை பார்த்து சமாதானம் கூற, தன் நிலையை விளக்க இயலாமல் தானே சமாதானமாகிக் கொண்டாள்.

தோழமையில் ஒருத்தி
“ பெயிண்டிங் போனதுக்கு எதுக்கு டி இப்படி அழுகுற..? மீட்டிங் கூட அட்டண்ட் பண்ணாம இங்க வந்துட்ட.. கிருஷ்ணா சார் உன்னோட பெயிண்டிங்க தான் பெஸ்ட் –னு சொன்னாரு மீட்டிங் –ல” என்றாள்.

அழுது வீங்கிய கண்கள் வியப்பின் வினாவை எழுப்பியது.

“ என்னோடதயா..? அதுதான் அழிஞ்சிடுச்சே..! “ என்றாள்.

“ அவரு பார்த்த பிறகு தான அழிஞ்சிச்சு..? நான் பார்த்த அந்த பெஸ்ட் பெயிண்ட்டிங்க உங்களுக்கு பார்க்க கொடுத்து வைக்கலனு சொன்னாரு..” என்றாள் அந்த தோழி.

மனதின் சங்கடங்கள் மன்றாடி அவனை காணதிருக்க சொல்வதை மறந்து அவனை காண ஓடிச் சென்றாள். தான் என்னதான் முயற்சித்தாலும் தன் மனம் அவனை நாடுவதையோ அவனின்றி வாடுவதையோ அவளால் தவிர்க்க முடியவில்லை.

‘ கண்டிப்பாக அவன் என்னவன் தான்.. அவனின்றி நானில்லை.. இப்பொழுதே அவனை காண வேண்டும்..” என்ற அவள் எண்ண ஓட்டம் அவள் கால்களில் சக்கரத்தை கட்டி விட்டது.

கான்ஃபிடென்ஷியல் அறையின் உள்ளே மேனேஜருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்திக்கொண்டிருந்த கிருஷ்ணாவை கண்ட கலை, கிருஷ்ணாவிடம் பேச அவன் அறைக்கு வெளியே காத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

பேசி முடித்துவிட்டு வெளியே வந்த மேனேஜர்
“ என்ன மா கலை… சின்ன பிள்ளை மாதிரி சாதாரண விஷயத்துக்கு எல்லாம் இப்படி அழுது ஓடிட்டியே.. இப்ப நார்மல் ஆகிட்டியா..? “ என்றார்.

“ சாரி சார்.. நான் நல்லா இருக்கேன்.. கிருஷ்ணா சார்கிட்ட பேசனும்..” என்றாள்.

” சாரோட விசிட்டிங் டைம் –ல தான் மா பேச முடியும்.. இப்ப முடியாது..” என்றார்.

” சார்..சார்.. ப்ளீஸ்… ஹெல்ப் பண்ணுங்க சார்.. நான் அவர்கிட்ட பேசியே ஆகனும்.. “ என கெஞ்சினாள்.


“ சரி.. என் கூட வா… கிருஷ்ணா சார்க்கு ஒரு கொரியர் வந்துருக்கு.. அதை நான் கொடுத்ததா சொல்லி கொண்டு போய் கொடுத்துட்டு பேசிட்டு வா..” என்றார்.

“ நன்றி சார்.. ரொம்ப ரொம்ப நன்றி..! “ என்றவள் துள்ளிக் குதித்துக்கொண்டு மேனேஜருடன் சென்றாள்.

அவர் கொடுத்த ஒரு கவரை வாங்கிக் கொண்டுவள் முன்னும் பின்னும் திருப்பி பார்த்தாள்.

“ என்ன சார்.. கொரியர்னு சொல்லவும் ஏதோ பெரிய பார்சல்னு நினைச்சேன்.. இப்படி குட்டியா தாரீங்களே… “ என்றாள்.

“ அது கிருஷ்ணா சாருக்கு பொண்ணு பார்க்குறாங்க மா.. அந்த பொண்ணோட போட்டோதான் அது..” என்றார் மேனேஜர்.

தன் நிலையை கண்டு தானே பாவப்படும் நிலைக்கு ஆளானாள் கலை. அவரை நெருங்க நினைத்தால் விலகச் சொல்கிறது, விலக நினைத்தால் நெருங்கச் சொல்கிறது..! விதியின் இந்த விளையாட்டிற்கு பதில் தான் என்ன..? அவன் என்னவன் இல்லையா..? விதி அவனுக்காய் என்னை இங்கு அனுப்பவில்லையா..?! என தன்னுள் மேலும் நொந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

“ கலை.. சீக்கிரம் கொண்டு போய் கொடு… அவருக்கு அடுத்த வேளை இருக்கும்.. “ என்றார் மேனேஜர்.

“ நீங்களே கொடுத்துருங்க சார்.. “ என்றவள் அந்த கொரியரை மேனேஜர் கையில் கொடுத்தாள்.

“ என்ன மா.. சார்கிட்ட பேசனும்னு சொன்ன..? “ என்று கேட்டார்.

“ இல்லை சார்.. இப்ப வேண்டாம்..” என்று கூறிய கலை அவர் பதிலை கூட கேட்காமல் அங்கிருந்து நகர்ந்தாள்.


மேனேஜரோ ஒன்றும் புரியாமல் தன் வேளையை பார்க்க தொடங்கினார்.

அன்று இரவு உணவு உண்ண முடியவில்லை கலைக்கு. தட்டில் வைத்திருந்த உணவை குப்பையில் கொட்டிவிட்டு படுக்கைக்கு சென்றாள்.

தன் தலை முழுவதையும் ஆக்கிரமித்துக் கொண்டிருக்கும் இந்த குழப்பத்திற்கு ஒரு முடிவு கட்டியே ஆக வேண்டும் என்பதில் ஊர்ஜிதமானாள்.

” அவர் பெரும் புகழ் கொண்ட ஓவியர். நாம் உலகமோ மிக சிறியது. அவரை கணவனாய் அடையும் தகுதி நமக்கு இல்லை. இது வயதின் கோளாறால் ஏற்பட்ட சிறு சிந்தனை சிதறல் தானே தவிர வேரொன்றும் இல்லை. அவர் பெயருக்கும் புகழுக்கும் எத்தனையோ பெண்கள் அவரை ரசிப்பார்கள். அவர்கள் அனைவராலும் அவரை அடைந்திட முடியுமா..? அந்த பெண்கள் கூட்டத்தில் நீயும் ஒருத்தி அவ்வளவு தான்.,,”

இவ்வாறு கூறி தன் மனதை ஒருமுகப் படுத்தினாள். நாளை அவரை நேருக்கு நேர் பார்த்தாலும் மனம் கலங்காமல் வலியில் துவண்டுவிடாமல் தெளிவாய் எதிர் கொள்ள வேண்டுமென முடிவெடுத்தாள்.

வர்க் ஷாப்பின் இறுதி நாள். காலை விடிந்தது. எழுந்ததும் அம்மாவிற்கு அலைபேசி அழைப்புக் கொடுத்து பேசினாள்.

“ அம்மா… ஹாஆஆஆஆ…. “ என்ற கொட்டாவி குரலோடு தொடங்கினாள்.

“ என்ன டி எரும குட்டி.. இப்ப தான் எழுந்திருக்கிறயா..? “ அம்மா கேட்டாள்.

“ ஆமா மா…” அழுப்பு குறையாமல் கூறினாள் கலை.

“ எப்ப கிளம்புற.. ? “ அம்மா கேட்டாள்.

“ காலை சாப்பாட்ட முடிச்சிட்டு மா.. “ என்றாள் கலை.

“ சரி டி… வேகமா குளிச்சு புறப்படு… பஸ் ஏறினதும் சொல்லு.. அப்பா வந்து பிக் அப் பண்ணிப்பாரு உன்ன..” என்றாள் அம்மா அக்கறையோடு.

“ சரி மா.. நான் கிளம்பிட்டு கால் பண்ணுறேன்…” என்று அலைபேசியை துண்டித்துவிட்டாள்.

குளித்து சாப்பாட்டினை முடித்தவள் கிளம்புவதற்கு ஆயத்தமாக தன் பொருட்களை எடுத்து வைத்து மூட்டைக் கட்டி விட்டாள். மேனேஜர் சார் கிட்ட ஒரு டாடா காட்டிட்டு வந்துவிடலாம் என எண்ணியவள் பெட்டி படுக்கையுடன் மேனேஜர் அறையை அடைந்தாள்.

” எக்ஸ்க்யூஸ் மீ சார்… ” கலை மெல்லமாய் கதவை திறந்தாற்போல் கேட்க

“ வா மா கலை..” என்றார் மேனேஜர்.

“ ரொம்ப நன்றி சார்… வர்க் ஷாப் நிஜமா ரொம்ப நல்லா இருந்தது. நிறைய கத்துக்கிட முடிஞ்சிது.. எங்கள நல்லா பார்த்துக்கிட்டீங்க.. சார்..” என்றாள்.

“ ரொம்ப சந்தோஷம் மா.. பெரிய ஆளா வரனும் நீங்க எல்லாரும்.. “ ஆசிர்வதித்தார் மேனேஜர்.


“ நன்றி சார்.. நான் அப்ப கிளம்புற…” என்றவாறு அவரிடமிருந்து விடைப்பெற்ற கலையை ஒரு நிமிடம் தடுத்து நிறுத்தியது கிருஷ்ணாவின் நினைவு.

( சந்திப்போம்)






 
#20
அத்தியாயம் 12


தன் மனதின் கட்டுப்பாட்டை மீறியும் கிருஷ்ணாவை காண அவன் அறைக்குள் நுழைந்தாள். யாரும் அங்கு இருப்பதாய் அவளுக்கு தென்படவில்லை. சுற்றி முற்றி பார்த்தாள். அவனை காணவில்லை. சரி கிளம்பலாம் என அவள் வெளியே செல்ல எத்தனிக்கையில் அவள் கண்களில் பட்டது அந்த காகித கவர்.

‘ இது மேனேஜர் சார் நம்மகிட்ட கொடுத்து கிருஷ்ணா சார் ரூம் –ல வைக்க சொன்னாரே அந்த கவர் தானே..?? ‘ மனதில் கேள்வியுடன் கவர் இருந்த மேஜையின் அருகில் சென்றாள்.

’ இதுல பொண்ணு போட்டோ இருக்குறதா தானே மேனேஜர் சொன்னாரு..? பிரிச்சு பாத்திருவோமா..? ‘ என யோசனையில் இருந்தாள்.

அந்த சமயம் அறைக்குள் நுழைந்தார் மேனேஜர்.

“ இங்க என்ன கலை பண்ணுற..?? “ என்றார்.

” சார்… அது… அது வந்து… “
திக்கி திக்கி நின்றவளது கைகளைக் கண்ட மேனேஜர்

” இத எடுக்க தான் வந்தேன். கிருஷ்ணா சார் இன்னும் பார்க்கலையாம். உன் கையாள கொடுக்கனும்னு இருக்கோ என்னவோ. சார் மீட்டிங் ஹால் –ல தான் இருக்காரு.. போகிற வழி தான கொஞ்சம் கொடுத்துட்டு போய்டு மா.. எனக்கு ஒரு அவசர வேலை இருக்கு ..” என்றார்.

” சரிங்க சார்… “ என வேகமாக தலையை ஆட்டிய கலையிடம் நன்றி தெரிவித்துவிட்டு இடத்தை காலி செய்தார் மேனேஜர்.

அந்த கவரை பிரித்த கலை, அதில் இருந்த பெண்ணின் போட்டோவை மாற்றி தன் போட்டோவை வைத்தாள். கிருஷ்ணா இருந்த அறைக்கு சென்றாள்.

“ சார் உள்ள வரலாமா..? என்றாள் இன்முகத்தோடு.

“ வாங்க.. “ என்றவன் தோரணையாக அமர்ந்திருந்தான் அந்த சிவப்பு நாற்காலியில்.

“ சார்.. “ என்று கையில் இருந்த கவரை நீட்டினாள்.

“ யார் நீங்க..? என்ன இது..? “ என்றான்.

“ என்னது யாரு நீங்களா..?! என்ன டா இது புது கதையா இருக்கு..? நம்ம பெயிண்டிங்க புகழ்ந்து தள்ளினதா கேள்விப்பட்டோமே.. இப்ப யாருனு கேக்குறான். நிஜமாவே இவன் பெயிண்டிங்க மட்டும்தான் பார்த்தானா..? அம்புட்டு நல்லவனா டா நீ..?! “ என தனக்குள்ளேயே யோசித்துக்கொண்டிருந்தாள் கலை.

” ஹலோ… டைம் வேஸ்ட் பண்ணாதீங்க… “ என்று சிறிது அழுத்தம் திருத்தமாக சொன்னான் கிருஷ்ணா.

“ மேனேஜர் இத உங்க கிட்ட கொடுக்க சொன்னாரு சார்.. “ என்றவள் அவள் முகம் அவன் மனதில் பதியும் முன்னர் கவரை மேஜையில் வைத்துவிட்டு ஒரே ஓட்டமாக ஓடி விட்டாள். அங்கு பிடித்த ஓட்டம் கன்னியாகுமரி பஸ் ஸ்டாண்டில் அவளது தந்தை அருகில் தான் நின்றது.

இவ்வாறு தான் செய்த காரியத்தையும், தன் மனதில் கிருஷ்ணா தான் இருப்பதாகவும், அவனை தான் மணம் முடிக்க விரும்புவதாகவும் கூறிய கலை, சுவர்ணா அத்தை வழியே வந்த சம்பந்தம் வேண்டாமென கூறி மண்டியிட்டு கைக்கூப்பி அழுது வேண்டினாள் பெற்றோரிடம்.

கலையின் மீது தீக்கனல் பார்வையை வீசிய அவளது அம்மா கலையை அடித்து நொறுக்கிவிட்டாள். அப்பாவும் கீதாவும் எவ்வளவு தடுக்க முயன்றும் முடியவில்லை.

“ உனக்கு செல்லம் கொடுத்து வளர்த்து, எல்லாம் பார்த்து பார்த்து செஞ்சது எல்லாம் இதுக்கு தானா டி..? என்ன தைரியம் இருந்திருந்தா இப்படி ஒரு காரியத்தை பண்ணியிருப்ப..? “ அம்மா கொந்தளிக்க அவளை அதற்கு மேல் பேசவிடவில்லை அப்பா.

வீட்டினை சிறிது அமைதியான சூழலுக்கு கொண்டுவந்து கலையை சாந்தப்படுத்தினார் அப்பா.

“ ஏன் மா கலை.. இத அப்பாகிட்ட முன்னாடியே சொல்லியிருக்கலாம்ல டா.. மாப்பிள்ளை பார்க்க வரதயாவது தடுத்திருக்கலாம்ல ..” என்றாள்.

தன் உணர்வை புரிந்து பேசிய அப்பாவை கட்டிக்கொண்டு கூப்பாடு போட்டு அழுதாள் கலை.

“ விடு டா.. விடு டா… அழாத.. இப்ப அந்த பையன் என்ன பண்ணுறான்..? “ என்றார்.

“ தெரியல பா.. நான் போட்டோ மாத்தி வச்சிட்டு ஒரு சீட்டுல என்னுடைய போன் நம்பரும் எழுதி வச்சிட்டு வந்தேன்.. தினம் தினம் கால் வருமா வருமானு பார்த்துட்டே இருந்தேன்.. வரவே இல்லை..” என்று தேம்பினாள்.

அப்பா " அந்த பையனுக்கு உன்ன பிடிச்சிருக்கா இல்லையானு எப்படி தெரிஞ்சிக்கிறது..? என்னனு தெரியாம நீ எப்படி டா காத்திருக்க முடியும்..? என கேட்டார்.

“ அந்த மேனேஜர் சார் போன் –ல யார்க்கிட்டயோ சொன்னாரு, இந்த தேதியில தான் கிருஷ்ணா சார் பொண்ணு பார்க்க ஊருக்கு போறாரு அதனால அன்னைக்கு மீட்டிங் வைக்க முடியாது அப்படீன்னு.. எனக்கும் அதே தேதியில தான் நீங்க பெண் பார்க்குற நாள குறிச்சிருந்தீங்க.. எப்படியும் அவரு போன் பண்ணுவாருனு எதிர்ப்பார்த்தேன்.. அவரு பண்ணல..” என கூறிக்கொண்டே அழுகையை முழுங்கினாள்.

“ பின்ன எப்ப டி மா நீ அவனுக்காக காத்திருக்க முடியும்..? எங்க இருக்கான் என்ன பண்ணுறான் எதுவும் தெரியாது.. “ என அப்பா சொல்லி முடிப்பதற்குள் கலை தொடர்ந்தாள்.

“ இல்லை பா.. அவரு கால் பண்ணலனதும் நான் என் கல்லூரி நண்பனின் உதவியோட அவருடைய கால் எல்லாத்தையும் டிராக் பண்ணினேன். அவரு பொண்ணு வீட்டுக்காரங்க கிட்ட பேசின டாக் எல்லாம் கேட்டதுக்கு அப்புறம் தான் புரிஞ்சிது அவருக்கு என் போன் நம்பர் போய் சேரலனு.. அவருக்கு பார்த்து வச்சிருந்த பொண்ணு வீட்டுல அவரு பேசினத எல்லாம் நான் கேட்டேன்.. அவரு கன்னியாகுமரி கடற்கரையில சூர்ய அஸ்தமனம் பார்க்க வர செய்திய அது மூலமா நான் தெரிஞ்சிக்கிட்டேன். அவர பார்த்து எல்லா விஷயத்தையும் தெளிவா சொல்லிடலாம்னு நினைச்சேன்.. “ கலை சொல்லிக் கொண்டிருக்க அப்பா திகைப்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார்.

“ என்ன மன்னிச்சிருங்க பா.. “ என்றாள்.

“ பரவாயில்லை மா.. சொல்லு என்ன நடந்ததுனு..” என்றார் அப்பா.

” நான் அவரோட தனியா பேசனும்னு சொல்லி ஒரு பேப்பர்ல எழுதி ஒரு கவிதையும் அதோட வச்சி அவர பார்க்குறதுக்கு கடற்கரைக்கு போனேன்.. போய் பேப்பர அவரு கையில கிடைக்கிற மாதிரி செஞ்சேன்.. அவரு அதுல உள்ளத படிச்சதும் பேப்பர பிடுங்கிட்டு ஒரு இடத்துல நின்னு அவரு வருவாருனு பார்த்துட்டு இருந்தேன்.. ஆனா அவரு போய்ட்டாரு.. என்கிட்ட பேச வரல.. “ என்றாள்.

“ உன் கையெழுத்த பார்த்து பயந்து ஓடிருப்பாரு மா.. ‘ என்று கலையை வாரியவாறு அப்பா கல கலவென சிரித்தார்.

“ அப்பா… என் கையெழுத்து நல்லா இருக்காதுனு எனக்கே தெரியும்.. நான் ரம்யாவை ஐஸ் வச்சி அவள எழுத சொல்லி அதை தான் எடுத்துகிட்டு போனேன்..” என்று தன் முகத்தை தோள்பட்டையில் ஒரு இடி இடித்துக் கொண்டாள்.

” சரி டா.. சரி டா.. “ என்ற அப்பா தன் மகளை சாந்த நிலைக்கு கொண்டு வந்துவிட்டதை எண்ணி மகிழ்ந்தார். அதே சமயம் அவளது காதல் போராட்டம் கண்டு வருந்தினார்.

“ சரி மா கலை.. நீ எத பத்தியும் யோசிச்சு கவல பட்டுக்காத.. அந்த பையனுக்கு உன் மேல இஷ்டம் இருக்குற பட்சத்துல அப்பா அவன கண்டுபிடிச்சு உன்கிட்ட சேர்க்குற.. அப்படி இல்லைனா நீ உன் வாழ்க்கைய வேற நல்ல வழில செலுத்தனும்.. சரியா.. ??” என கேட்டார். கலையும் அப்பாவுக்கு சம்மதம் தெரிவித்தாள்.

“ இந்த வருஷம் போகட்டும்.. கல்யாண பேச்சை தள்ளி போட்டுடலாம்.. நான் சுவர்ணா அத்தைக்கிட்ட பேசிக்கிறேன்.. நீ முன்ன போல இருக்கனும் சரியா…? “ என்ற அப்பா – மகளின் வாக்கு இன்றுவரை கடைபிடிக்கப் பட்டு வருகிறது.

கலையின் கல்யாணம் சம்பந்தமான பேச்சு வார்த்தை எதுவும் வீட்டில் எடுக்கவில்லை. அவளவன் அவளிடம் வந்து சேர்வான் என்ற நம்பிக்கையில் தனது ஒவ்வொரு நாளையும் கழித்து வந்தாள் கலை. அப்பாவுக்கு பெரிதும் கோபம் இல்லாவிடினும் கலையின் அம்மா இந்த விஷயத்தில் உடைந்து போனார் என்றே சொல்ல வேண்டும். அதனாலேயே மீண்டும் தான் மதுரை செல்ல வேண்டியிருக்கும் செய்தியை அம்மா எவ்வாறு எடுத்துக் கொள்வாள் என மனதினுள் புழுங்கியிருந்தாள் கலை.

அப்பாவின் ஒப்புதலும் அம்மாவின் மெளனமும் கலைக்கு சம்மதம் தெரிவிக்க குறித்த நாளில் மங்கை மீண்டும் மதுரையை நோக்கி பறந்தாள்.

மதுரையை அடைந்த முதல் நாள் ஊழியர்களுக்காக ஒதுக்கப்பட்ட குடியிருப்பில் தன் அறையை அழகாய் செதுக்கினாள் கலை. குடியிருப்பில் இருக்கும் சக ஊழியர்களிடம் அறிமுகமாகி நட்பினை ஏற்படுத்திக் கொண்டாள்.

இரண்டாம் நாள் புதிய கிளையின் திறப்பு விழா. சகல அலங்காரத்துடன் அலங்கரித்திருந்த மேடையில் ராகுல், கலை மற்றும் இரண்டு முக்கியமான ஊழியர்கள் அமர்ந்திருக்க நிகழ்ச்சியினை தொகுத்து வழங்கும் வேளையை சக ஊழியர் ஒருவர் செய்துக் கொண்டிருந்தார்.

தொகுப்பித்த நபர் ராகுலை அழைத்து பேச சொல்ல, அவனோ எடுத்த எடுப்பில் அதிர்ச்சி ஒன்றை வைத்திருந்தான் கலைக்கு.

“ அனைவருக்கும் வணக்கம்.. நம்ம ஆர்ட் டிசைனிங் கம்பெனியோட இந்த புது கிளை ஆரம்பிக்கிறதுக்கு மிக பெரிய பலமா இருந்தது நம்ம ஊழியர்கள் தான்... எல்லாருக்கும் நாம் மன நெகிழ்ச்சியோட நன்றி சொல்லிக்கிறதோட மட்டும் இல்லாம ஒரு சர்ப்ரைஸ் வச்சிருக்கேன்…” ராகுல் சொல்லி முடித்த அடுத்த கணம் கூட்டத்தில் ஒரே சலசலப்பு.

“ அமைதி அமைதி.. நானே சொல்லிடுறேன்.. உங்க எல்லாருக்கும் அனுப்பின செய்தியில எல்லாருக்கும் தெரிஞ்சிருக்கும் இந்த கிளையோட அசிஸ்டண்ட் மேனேஜர் போஸ்ட்டுக்கு மிஸ் கலை பொறுபேற்க போறாங்க அப்படீன்னு.. “ ராகுல் முழுமையாக சொல்லி முடித்துவிட மாட்டானா என கூட்டத்தில் அனைவரும் மிகுந்த ஆர்வத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

“ நம்ம கம்பெனி இன்னைக்கு இவ்வளவு முன்னேற்றத்த அடைஞ்சிருக்கு அப்படின்னா அதுக்கு மிக முக்கியமான காரணம் மிஸ் கலை.. அதனால அவங்கள இந்த கிளையோட ஜெனரல் மேனேஜராகவே போடலாம்னு ஹையர் அஃபீஷியல்ஸ் கூட பேசி சேர்ந்து முடிவு செஞ்சிருக்கோம்.. “ என்றவுடம் கலை அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள்.


( சந்திப்போம்)


 

Latest